Op verplaatsing… De poekebeekroute.

Zaterdag 16 augustus 2008.

Half oogst, gisteren feestdag en we hebben het er eens flink van genomen. Luieren in een zetel met een leuk boek bij een aangename zomerzon, het is uit te houden. Vandaag moet ik tot ’s middags werken. Als de taak erop zit haast ik me huiswaarts. Snel wat eten en dan… jullie raden het al op weg naar de volgende fietstocht.

Het is bijna 15u als we in Poeke de fietsen van ’t A-ken halen en optuigen voor de poekebeekroute.

Het is er gezellig met fonteintjes op en verschillende terrasjes rond het kerkplein.

Nog maar juist gestart en al oog in oog met het kroonjuweel van deze route. Het trotse Poekekasteel in al zijn glorie.

Er is een tentoonstelling aan de gang, hier de 2 beelden aan de ingang.

Deze tentoonstelling houdt ons even op, maar na nog enkele foto’s in het park…

…rijden we verder.

Nog maar juist uit het kasteelpark zien we het eerste kapelletje. Ook in deze streek heeft de bevolking aan haar devotie vorm willen geven in de vorm van kapellekes. En dat ze hier devoot zijn (waren) zullen we geweten hebben. Alvast de eerste in een lange rij.

Deze tocht is flink voorzien van oudere soms wat bouwvallige schuurtjes. Deze schuurtjes waren (zijn) soms een schuiloord waar geliefden zich over gaven (geven) aan minder devoot gedrag. Mag ik jullie aandacht voor nummer één.

Ondertussen zijn we toch al wat gevorderd en fietsen tussen de velden.

Familie Kalkoen uitkijkend naar eindejaar alwaar zij weer op vele tafels zullen schitteren.

In Vinkt komen we dit vrolijk stel tegen, fier laten zij zich graag fotograferen. Nee, ik heb het niet over de paarden.

Tijd voor een schuurtje wat de stand tegen de kapelletjes op 2 tegen 1 brengt.

Maar dit laten de kapelletjes zo maar niet gebeuren en zij gooien dit lieflijk Mariakapelletje in de strijd. 2-2

Maar op weg naar Kanegem mengen de windmolens zich in de strijd en verschijnt de Aartemeersemolen op het toneel. Deze beschermde molen trekt niet alleen onze aandacht, hij wordt ook bewondert door de vele wandelaars die er langs lopen.

Tijdens het door de velden fietsen worden we al eens aangenaam verrast door mooie fermettes. Dat levert telkens enkele leuke plaatjes op.

Ondertussen breiden de kapelletjes hun voorsprong uit.

Recht tegenover dit exemplaar opnieuw een mooi landhuis.

Maar ook de molens gaan ervoor ondanks dit exemplaar dat serieus aan zijn conditie moet werken.

Half augustus betekent ook veel bedrijvigheid op de velden. Het is volle oogsttijd voor het graan. Het maïs dat hier misschien wel het meest geteeld wordt, dient nog verder te rijpen. Morgen wordt er regen voorspelt dus is het een race tegen de tijd om de kersverse strobalen op tijd in de grote schuren (eigenlijk meer hangars) te krijgen.

Soms zijn de strobalen serieuze kleppers en wordt er met vorkheftrucks gewerkt in plaats van met de traditionele hooivork. Ook in de landbouw wordt er steeds meer op mankracht bespaard.

Hoe dichter we bij Kanegem komen, hoe meer de huizen met bloemen opgesmukt zijn.

We rijden Kanegem binnen, geboortedorp van Briek Schotte (legendarische wielerlegende). En kardinaal Danneels maar ik denk niet dat die flandrien is.

We stallen de fietsen vlakbij de mooie grote kerk, ook kathedraal van te lande genoemd. Stoppen om wat te bikken tegen de beginnende honger.

Ook in het centrum van Kanegem valt de bebloeming op.

Op de zijmuur van de plaatselijke bibliotheek (lijkt mij het vroeger gemeentehuis) prijkt de verklaring.

Het is er alleszins leuk vertoeven zo tussen de bloemen.

Bij het verlaten blijkt dat de strijd nog voort gaat, de West-flanders chap’s maken het verschil nog groter met dit wat bouwvallig lid. 4-2-2

Voorbij Kanegem blijven we door velden fietsen veel maïs en graanteelt. Buiten landbouw is er, zoals zowat overal in Vlaanderen veeteelt. De volgende viervoeters hebben iets unieks, kijk zelf maar. Ze doen me denken aan de runderen die ik geregeld zie in de Wellemeersen (natuurgebied bij Welle-Denderleeuw) Wie het ras kent gelieve het te laten weten. Je kan ze vinden in de weilanden onder de vele hoge antennes juist buiten Doomkerke.

Deze herten zijn geen vee, maar ik vrees voor hen dat er hun ook een culinair lot te wachten staat. Misschien al dit najaar.

We rijden nu Doomkerke binnen, piepklein dorpje met echter een mooi kerkje vooral de toren.

Zo piepklijn dat we er op een zucht voorbij zijn. Maar ons niet gelaten juist buiten het dorp kieken we deze schuur wat hen tot 4-3laat terugkomen.

Als we achteromkijken zien we de Sint-Caroluskerk nog eens uitpakken met al haar charme.

Nu verandert het landschap, we doorkruisen al eens een bos .

Maar ook hier stuiten we op de kapelletjes. 5-3

En nog één!!

Ongelooflijk nog één en niet het minste!!! 7-3

Om dit alles te verwerken deze mooie dreef.

Wat verder heeft Veerle een leuke ontmoeting met deze twee lieve blaffers.

Moederkoe en haar bloedmooi kalfje, ook dit ras maakt mij benieuwd. Wie het weet mag in een reactie het mij laten weten. Dat zou ik heel leuk vinden.

Nu gaat het snel poekewaarts, dit kapelletje doet moedige pogingen om bouwvallig schuurtje te worden (gediskwalificeerd).

Bij het binnenrijden trachten de molens de meubelen te redden met de inzet van deze junior. Het kan niet baten de poekebeekroute doet een serieuze gooi naar de titel Kapelletjesroute van Vlaanderen.

Nu zijn we op een zucht terug aan ons A-ken. De poekebeekroute zit erop. Veelbelovend begonnen maar wordt wat saai onderweg. Op het einde met het doorkruisen van de enkele bossen die deze rtocht sieren en de mooie dreven wordt het wat boeiender. Zeer vlak en dus vlot te rijden, ook al is ze met 46km ietswat langer. Een droge 7/10. Nog een opmerking, half augustus staat het maïs manshoog en zie je het aankomend verkeer niet naderen. Opletten dus en steeds langs de kant rijden.

Enkele interessante links:

De leuke fietser

fietsroute.org

Voor kaart en gps-track:

Vlaanderen-fietsland

19/08/2008 1

Op verplaatsing…de weverijroute

Zondag 10 augustus 2008

Na een regenachtige ochtend, klaart het langzaam uit. Onder het alziend oog van Spinozjeke, onze huiskat, gaan de fietsen dakwaarts. We rijden naar Ingelmunster alwaar wij de weverijroute willen fietsen. Het is al voorbij 14u als we dit voornemen waar maken.

We parkeren ons A-ken voor de Sint-Amanduskerk. Vandaar zijn we meteen op de route.

Nu peddelen we naar de brug die ons over het kanaal Roeselare-Leie brengt.

Aan de oevers van dit kanaal zijn er veel bedrijven. Na de brug rijden we onmiddellijk langs de oever van dit vrij brede kanaal en dit tot aan de Wantebrug. Vandaar trekken we de velden in. Elke fietstocht in Vlaanderen, die zichzelf respecteert, komt voorbij zo’n dozijn kapelletjes. Mag ik jullie exemplaar één voorstellen.

Al van in het begin, maar nog meer in het tweede gedeelte, duikt een tweede eigenschap van deze toer op. Er wordt hier, naast klassieke landbouw (graan, bieten,mais enz..)en veeteelt ook veel aan tuinbouw gedaan.

Langzaam, nijdige hellingen ga je tijdens deze tocht niet tegenkomen, klimmen we naar de Muizelmolen.

Wat verder, maar echter niet op de route (we waren een beetje verkeerd ssst!!) zien we volgend stalletje of piepklein fermetje. ’t Moeten niet altijd kapellekes zijn.

Vanop deze helling hebben we zicht op deze chemische fabriek. Door het lichtspel (verspreide bewolking) heeft het iets vreemds, het lijkt wel uit de grond omhoog gestuwd. Zoals later nog zal blijken, ging de wind fel tekeer, dus verschiet niet van nu en dan een verward verhaal.

Op weg van de Muizelmolen naar de Leie rijden we voorbij dit aftands bedrijfsgebouw. Misschien een oude verlaten weverij? Ik wil geen pezewever zijn, maar ondanks de naam van deze route hebben we nog geen enkel weverij van ver of dichtbij gezien.

Deze brievenbus, moest ik vastleggen. De postbode maar klagen van rug- en polspijn.

Tijd voor nog een kapelleken, dit devoot exemplaar troonde boven een huisdeur.

Het volgend kleurrijk model past minder boven een deur, maar maakt van je oprit in een mum van tijd een beducht bedevaartsoord.

We komen aan de oever van de Leie. Wat moet ik van volgend gebouw denken. Een fabriek neergepoot in het midden van de velden? Waarom die hoge kromme schouw? Maar het heeft iets vreemd aantrekkelijk.

Nog eens de Leie, wat is het toch een mooie rivier.

Dan langs een afgesneden arm van de Leie.

Het is er vrij rustig, wat deze visser dan ook zeer apprecieert.

Eventjes langs het sluisencomplex om terug het kanaal Roeselare-Leie te bereiken en wat te volgen.

De korte tijd die we langs het kanaal rijden is genoeg om ons te overdonderen met mastodonten van bedrijven. Eerst Vandenavenne…

… en dan Braet

Als contrast nog eens terugblikken!!!!

Met het verlaten van het kanaal zetten we een punt achter het eerste deel van deze fietsroute. Hier was de rode draad het kanaal en de Leie. We verlieten hun oevers om de Muizelmolen te gaan bewonderen maar hielden er steeds zicht op. Nu wordt het anders, we trekken de mandel (een smal riviertje) over en resoluut de velden in. Veerle kan niet aan de verleiding weerstaan, dit trots poserend koppel te fotograferen.

Ikzelf vereeuwig deze brave loebas.

Opnieuw gaat het traag (vals plat) omhoog. Zwaarder dan de helling is echter de strakke wind.

Gelukkig is er af en toe een verassing zoals de mooie kleuren op deze zijgevel in de bonestraat. Buitenwijk van Meulebeke.

Of deze spectaculaire aanbiedingen, wie wil nog een tuin zonder?

Wat verder na het oversteken van de Meulebeeksesteenweg alias de Tieltstraat nog eens een kapelletje.

Nu dan het obligate deel runderen. Dit koppel is kandidaat voor de olympische spelen in Peking meer bepaald voor het onderdeel synchroon herkauwen.

Meer en meer komen we tijdens onze fietstochten dit blond ras tegen. Wie de naam van dit ras kent gelieve het te laten weten. Ik gok op “blonde de l’aquitaine”.

Een mooi zwart gevlekt kalfje (strachiatelli) mag de rij sluiten.

We kruisen weer eens een steenweg, de brugsesteenweg nu. Wat verder zien we dit mooi landhuis.

Ondanks de felle tegenwind bereiken we Ingelmunster. Langs de Beukendreef komen we terug in het centrum en bij ons A-ken. De weverijroute zit erop, bij momenten was het echt worstelen tegen de wind. Het eerste deel is het boeiendst. Het tweede deel, tevens het grootste, is wat saaier. Alsmaar door dezelfde velden. Hadden we nu nog ons hart kunnen ophalen aan een weverijtje of twee. Nee daarvoor dien je deze route niet te fietsen. Wie echter van een stevige prei houdt is hier aan het goede adres!!! Ik heb prei gezien voor zeker 100 jaar preisoep dagelijks.

Soms wat langdradig maar met momenten zeer verrassend 7/10.

14/08/2008 0

Op verplaatsing… De rozenroute

Dinsdag 5 augustus 2008

Na ons prachtig verlof in Bourdenne (Charente-Maritime) worden we weer opgeëist door ons werk. Ook een opspelende knie, het gevolg van veel fietsen en opnieuw beginnen lopen, maakt dat we wat minder snel de fiets van stal halen. Maar de microbe leeft nog steeds. Dus ondanks het mindere weer, vertrekken we naar Wetteren met het vaste voornemen er de rozenroute te rijden.

Om 11u Veerle gaan halen in Brussel, korte stop thuis om alles in te laden en de fietsen op het dak te plaatsen. Iets voor 13 uur parkeren we ons A-ken in Wetteren. Wat verder is er een frituur waar Veerle een broodje bestelt en ik niet kan weerstaan aan een goed pak frit. Op een bank smullen we alles op. Daarna halen we de fietsen van het dak en rijden langs de mooie Sint-Gertrudiskerk

naar den Blakken. Waar de rozenroute van start gaat.

De route start veelbelovend langs, een voor het autoverkeer afgesloten, baan.

Het lijkt erop dat men ons wil overtuigen dat deze route haar naam waard is. Snel fietsen we langs de eerste rozenvelden.

Maar voor hetzelfde geld had deze route de bomenroute genoemd, naar de zo mogelijk, nog talrijkere boomkwekerijen waar ze langs komt.

Het autovrij verkeer is maar van korte duur en algauw peddelen we langs de buitenste wijken van Wetteren. Eventjes onder een spoorweg door en dan langs de Serkapsesteenweg. Op het einde van deze grotere baan wordt Veerle bekoort door dit mooi tafereel.

In dezelfde straat hebben we een ontmoeting met deze traditionele huis aan huis bakker.

Dan laveren we tussen de velden naar Serskamp. Misschien verdient deze tocht de naam de zigzagroute. Nu deze 3 mooie zwarte trekpaarden die wat verder vredig grazen.

Een eerste keer aanschouwen we de Sint-Denijskerk van Serskamp.

Net buiten Serskamp, langs de Bremenhulststraat, levert een onlangs gekapt bos de volgende foto.

Een voorbijrijdende dame vindt het spijtig dat dit bos gekapt is. Maar ik ben er van overtuigd dat het opnieuw aangeplant wordt met jonge snelgroeiende bomen. Deze zullen binnen enkele decennia hetzelfde lot ondergaan. Op dezelfde baan maak ik een kiekje van een mooie villa, na wat spielerei met picasa geeft dit het volgende beeld. Zou niet misstaan in een moordverhaal van Agatha Christie.

Na het kruisen van de spoorweg ontmoeten we dit drietal.

Voor de hoeve Eetgoed moeten we weer de spoorweg over (wat te zeggen van de spoorwegroute?) en treffen deze bejaarde fietsers keuvelend langs de kant.

En dan de hoeve Eetgoed, niet zo goed te zien verdoken achter hek en haag.

Opnieuw naderen we Serskamp en hebben nu kijk op de Sint-Denijskerk in haar volle lengte.

Juist buiten de dorpskom pronkt dit mooie kapelletje.

Een verlaten bedrijfspand zo landelijk gelegen eist steeds weer mijn aandacht. Ik denk dat hier om een oude brouwerij gaat.

Langs deze route zijn er veel kapelletjes. Ja, jullie hebben het al door dit had de kapelletjesroute kunnen…

Dit kapelletje, dat zich even voor het binnenrijden van Wichelen bevindt, vertoeft in goed gezelschap van twee prachtige herehoeves.

Rechtover geeft een grote poort zicht op een prachtige binnenkoer.

Nog eens over en langs een spoorweg. Let niet teveel op het effect, ben wat aan het knoeien in picasa en heb niet op mijn lens gemorst.

Kerk van Wichelen, neen deze route komt niet genoeg langs kerken om kerkeroute…, maar ’t scheelt niet veel.

Deze geestigaard die uitkijkt op het dorpsplein, herinnert er me aan dat de frieten van daarstraks wat op mijn maag liggen.

Maar niet getreurd, een kapelletje verder en we draaien af naar…

…de Schelde, die zich hier in een brede meander aandient.

Nog eventjes de scheldeoever verlaten om het oud gemeenthehuis van Wichelen te bewonderen.

Opnieuw naar het Scheld, waar haast alle planten, bloemen of distels in bloei staan.

Het is er genieten van de rustige natuur.

Na al dit moois steken we de Schelde over, juist op tijd om in Uitbergen deze jonge neringdoeners aan de slag te zien. Spijtig genoeg was hun waterwinkeltje alleen voorzien van lege flessen en konden wij er niet terecht voor een frisse slok.

Ons pad doorkruist nu de velden richting Schellebelle. Voel je deze naam over je tong golven, met recht de mooiste dorpsnaam in Vlaanderen.

Bij het opnieuw naderen van de Schelde duikt dit mooie kerkje van Schellebelle op aan de overkant.

Nu zijn we aan het veer gekomen, er zijn hier veel fietsers . Zij tonen hun kunnen op de terrasjes van de verschillende etablissementen die hier het veer omringen.

Nu is het dan tijd om het veer naar de andere oever te nemen. Eerst eens kijken…

…daarna nemen we zelf het veer.

Eens aan de overkant rijden we het marktplein over en wat zien we?

Neen dit is geen kappel maar het “Kot” een roephuis annex kot. Er werden in vroegere tijden wetten afgekondigd aan de voorbijgaande kerkgangers. Mooie tijden zo te zien. Eens voorbij Schellebelle loopt de fietstocht naar haar einde. Nog wat langs de Schelde

Nog vlug een foto van dit vreemd bedrijf en …

…dit lief jong ezeltje.

Zo zit deze route er ook weer op. We fietsen terug naar ons A-ken, onderweg kieken we nog snel het gemeentehuis van Wetteren.

De rozenroute is een fijne fietstocht. Vrij vlak, wat mijn knie zeer kon appreciëren, en met zijn 38km zowat door iedereen te fietsen. Er zit genoeg afwisseling in deze tocht en de overtocht met het veer geeft er een avontuurlijk tintje aan. Wel zit er wat onverhard in wat het dan ook meer een tocht voor in de zomer maakt. Veerle en ik hebben er opnieuw van genoten. Als het eventjes mee zit maken we nog verschillende tochten waarvan ik zeker verslag breng. Oeps!! bijna vergeten de rozenroute is een dikke 8 op 10 waard.

09/08/2008 1

Op verplaatsing…De Pillecynroute

Maandag, 28 juli 2008

Zondagavond onverwachts moeten inspringen voor een zieke collega. Dit maakt dat ik na enkele uren rust een ganse namiddag vrij heb. Ondanks het zwoele weer besluiten we toch erop uit te trekken. De Pillecynroute met zijn 38 kilometers lijkt ons de aangewezen route. Fietsen op het dak en de rest kunnen jullie zich inmiddels voorstellen.

Bij het vertrek fietsen we resoluut richting Durmedijk om in te voegen op de route. Onmiddellijk overvalt ons het schone van het natuurgebied “De Bunt”.

Hier staan de distels in volle bloei en kleuren de schorren paars.

Karbonkels van zaadknoppen.

Aan de overzijde priemt de kerktoren van Tielrode vanachter de bomen.

Ontwaren wij op diezelfde oever al de eerste prille najaarskleuren?

Misschien niet goed te zien maar hier vloeit de Durme in de brede Schelde.

Het is bij deze samenvloeing dat we op het monument ter ere van de Pillecyn stuiten.

Nu bereiken we de drie goten, hier zijn verschillende restaurants met kleurrijke terrasjes.

De Plezanten Hof, het vroegere palinghuis. Nu door meesterkok Lieve Putteman uitgebouwd tot een gerenommeerd gastronomisch restaurant.

Een enkele pedaalslag vooruit en we krijgen zicht op deze idyllische vijver…

…en oevers met slik.

Kerk van St-Amands sierlijk gelegen aan de Scheldeoever

Hier is er een overzet zie filmpje

Nu fietsen we voorbij Baasrode, dit dorpje kennen we van de Ros Beiaardroute.

dit tafereel trekt mijn aandacht, ter afwisseling eens ietwat anders

Ook dit huis heeft iets en moet op de gevoelige…

Nu is het moment gekomen om de oevers van de Schelde links te laten en richten we ons voorwiel (de voorsteven van onze fiets) richting velden. Dit grote gebouw huisvest een antiekzaak. De Peelman

Een ietwat gek kapelletje met het grote dak(Schipperskapel) in Moerzeke.

Nu peddelen we door velden met de onvermijdelijk koetjes en kalfjes

Eventjes onder een bomenrij doorrijden is tijdens deze hondsdagen (27° in de schaduw) een welgekomen afkoeling.

Na zo’ 3 kwartier bereiken we de eerste buitenwijken van Hamme. Het is er wat minder aangenaam, drukker en minder mooi.

Gelukkig kruisen we “de omroeper” een modern kunstwerk

en daarna, een bocht verder, de grote Napoleon een windmolen.

Nu verlaten we weer de woonwijken, snel even dit kapelletje kieken

Dan wordt het wel heel aantrekkelijk, de route vleit zich nu naast de oude Durme en dit is wel het mooiste deel.

Een oude, verkommerde afspanning die toch iets charmant heeft.

Alleen voor dit pad met bijpassend hek zou je de route fietsen…

…met als beloning een kunstwerk op de andere oever.

De volkstuintjes met een samenraapsel van kotjes en afdakskes, kriskras door elkaar luiden het einde van de oude Durme aan

Nu komen we aan de mirabrug (bekend van de film Mira of de teleurgang van de waterhoek.

Kerk van Sint-Pieters Banden in het centrum van Hamme en aan het einde van deze fijne fietstocht.

Weer thuis bespreken Veerle en ik nog wat de route. Je kan ze in vier grote stukken opdelen. Het deel langs de Durme en de Schelde, dan een deel door velden, eventjes door de buitenwijken van Hamme en daarna en dat is leuk het mooiste stuk langs de oude Durme. Wij reden er zo omstreeks18u30 en hadden zo al het begin van de avondgloed wat er nog meer sfeer aangaf. Heel mooie route, goed berijdbaar en met z’n 38km te doen door de gemiddelde fietser. 8.5/10

30/07/2008 2

Op verplaatsing… Herman Teirlinckroute

Vrijdag, 25 juli 2008

We zijn nu al 2 weken terug uit Frankrijk. We hadden nog een week verlof, dit hebben we nuttig gebruikt om wat opknapwerk te verrichten aan ons huis. De ramen schreeuwden om een lik verf. Het weer, zeer wisselvallig, was er ideaal voor. Inmiddels zijn we haast al een week opnieuw aan de slag. Vandaag heb ik verlof en na de middag besluiten we een nieuwe fietstocht te verkennen. De Herman Teirlinckroute die de streek tussen Halle en Beersel (Zennevallei) verkent.

Het is al 15u voorbij als we in Buizingen de fietsen van het dak halen. Het is broeierig warm, eventjes ons inwrijven met zonnecrème en weg zijn wij. Wij fietsen tot het kanaal Brussel-Charleroi om op de route in te pikken.

Daar gaat het richting Halle waar we vrij snel aankomen. Hier ben ik geboren en zo’n 30 jaar getogen. De basiliektoren die enkele jaren geleden werd gerestaureerd imponeert al van ver.

Een affiche op de achtergevel van het Jezuitencollege trekt de aandacht. Het is een doek met een modern schilderij.

Ook op het stadhuis zijn gelijkaardige kunstaffiches te zien. Enig opzoekingswerk levert volgende verklaring

Nog enkele locaties met affiches:

voorgevel Jezuitencollege

Nieuw stadhuis

Dan brengt deze route ons naar het stationsplein alwaar wij opnieuw het jaagpad van het kanaal oprijden.

We volgen het jaagpad tot juist voor Lembeek en fietsen dan stevig bergop langs Berendries en Malheide tot Essenbeek.

Eindelijk gans boven, er lijkt wel geen einde aan al dat klimmen te komen. Na elke bocht verschijnt er opnieuw een heuvelrug. Aan de vlasmarkt, een wat vreemde naam daar er hier geen marktplein te bespeuren valt, steken wij de Nijvelse steenweg over. Nu fietsen we het Hallerbos in. Het bladerdek zorgt hier wat voor koelte wat zeer welkom is.

In Dworp verlaten wet het Hallerbos en dalen door de velden naar het dorpscentrum.

Mijn voorliefde voor industrieel erfgoed wordt er beantwoord. Ik denk dat we hier met een oude brouwerij te maken hebben.

Wat verder kruisen we juist voor de dorpskom de Alsembergse steenweg en duiken na enkele velden weer een bos in. Een brede molenbeek bezorg ons deze fraaie beelden.

En dan ineens, bij het verlaten van het bos, staan wij voor de oude papierfabriek met de Herisemmolen. Begin dit jaar nam dit restauratieproject deel aan de tv1-wedstrijd het mooiste monument. Wij zagen er dan ook een reportage van. Maar nu wij er oog in oog mee staan zijn we nog verbaasd.

Via een nijdige klim over kassei, verlaten we dit prachtig gehucht.

Door de velden gaat het nu langs Alsemberg naar Sint-Genesius-Rode

Daar stoppen we even aan de Boesdaalhoeve. Deze hoeve is gerestaureerd en is nu een cultuur- en ontmoetingscentrum.

Op weg naar Beersel, moeten we, naast het gemeentehuis van Alsemberg, terug over de drukke Alsembergsesteenweg.

Opnieuw, het stopt echt niet met klimmen en dalen in deze route, bevinden we ons op een hoogte. Van hieruit hebben we een mooi zicht op het nabije Brussel.

We peddelen flink door tot we links van de weg dit vreemd huis opmerken. Het is het kunstenproject “Tuin der onlusten”. Heel vreemd en misschien niet altijd esthetisch, wie zal het zeggen?

Ondertussen zakken we af naar Beersel…

…met uiteraard zijn kasteel dat we, wegens tijdsgebrek we willen straks nog iets eten in de streek, letterlijk en figuurlijk links laten liggen.

We dalen nog verder af, hier enkele foto’s van onderweg;

Veerle kan niet voorbij dit kalfje zonder er kiekje van te maken.

Ikzelf kan, in deze tijd van automatische wasmachines en droogkasten, niet aan de verleiding weerstaan om dit wasgoed te vereeuwigen.

Nu de snelweg Brussel-Parijs kruisen…

…en daar komt Lot al in het vizier. De oude Artic-ijsfabriek is tot een groot wooncomplex omgebouwd. Heel imposant je kan er niet naast kijken. Dat impliceert dat de bewoners, zeker op de hoogste verdiepingen, een mooi vergezicht moeten hebben.

Eventjes naderen we het centrum, maar de route buigt snel stationwaarts. Via de voetgangers- fietserstunnel kruisen we de spoorweg om deze route te beëindigen waar we ze begonnen, langs het kanaal Brussel-Charleroi.

Nog eventjes peddelen we onder een zalige avondzon door tot Buizingen, waardoor de cirkel weer rond is en deze tocht ten einde. We zetten snel de fietsen op het dak en rijden de alsembergse steenweg op. In Huizingen draaien we de parking in van Boelekewis, een gekend restaurant aan de rand van het provinciaal domein van Huizingen. Tijdens een lekkere maaltijd, nee niet mosselen wat het gerecht van de moment is, maar we kiezen beiden voor paling in het groen. Groen is ook de kleur die vandaag onze fietstocht overheerste.

De zennevallei tussen Halle en Beersel heeft veel bebossing. Een geluk dit was een beetje soelaas tegen de drukkende hitte. Telt de Herman Teirlinckroute slechts 36km (in tegenstelling van wat er op de aanwijsbordjes staat) qua inspanning is ze door de vele hellingen het dubbel waard. Maar het is een route die, door veel afwisseling en interessante locaties, zeker de moeite waard is. Lange natte periodes zijn, wegens de meerder lange onverharde stukken, te vermijden. Ook is dit niet direct het parcours om op smalle race-tubes te rijden. Maar wie er eens flink tegenaan wil in een mooi bijwijlen verrassend kader gaat hier, zoals wij, aan zijn trekken komen. 8/10

27/07/2008 1

Rondom Bourdenne (Verlof Bourdenne 8 en einde)

Vrijdag 11 juli 2008

Bourdenne is een gehuchtje van Saint-Germain de Lusignan we hebben er een gîte gehuurd. Vanhier trekken we erop uit. We verkennen steden. Bordeaux, La Rochette, Saintes, Angoulème en op het nippertje Royan. Maar de geest van deze blog getrouw, breng ik verslag van de fietstochten die we er maakten.

Vlaamse feestdag, hier niets van te merken integendeel onze laatste volledige vakantiedag in Charente-Maritime en dat is direct niet om te feesten. Onder een bewolkte hemel rijden we naar Royan.

Van de 11de tot 13de juli is Royan de haven waar de “tour de France à la voile” aanmeert.
Elk jaar is er een wedstrijd voor zeilers dat naar analogie met de tour de France voor fietsers Frankrijk rondgaat. In dit geval de kusten van Frankrijk. Voor ons is het een beetje een afknapper. De boten, waar het ons om te doen is, varen slechts omstreeks 20u binnen. Het meereizend publicitietscircus houdt niet veel in. Na de stad verkend te hebben en enkele aankopen verricht keren we terug naar Bourdenne.

Daar besluiten we dat een fietstocht de beste manier is om dit geslaagd verlof af te sluiten. We nemen het baantje achter onze gîte en fietsen op het goedvallen uit voort. Een grintbaantje brengt ons naar een statig herehoeve annex kapel.

Langs veld- en boswegels komen we bij Luzac.

Daar willen we het kasteel bezichtigen en er foto’s van nemen. Maar door het late uur, we kennen blijkbaar geen andere uren meer, is het domein afgesloten en van het kasteel geen glimp te bespeuren. Dan maar weer het bos in. De weg is hier heel ruw en Veerle vreest opnieuw lek te rijden. Terug op verhard volgen we garmin die ons, over verhard wegdek,

naar Clion-sur-Seugne brengt. De Seugne staken we in het bos al over.

Clion-sur-Seugne is een klein dorpje van een kerk, Mairie (gemeentehuis) en enkel huisjes.

Twee pedaalslagen en je bent er door. Dit dorpje heeft echter ook een museum waar meer dan 1000 werktuigen te bewonderen zijn. Toch ook dit is, wegens het late …, gesloten.

Dan maar verder naar Guilinières. Hetzelfde soort dorp, zonder museum, maar met grote boerderij rechtover de kerk. Alvorens de foto’s te bekijken eerst een filmpje dat voor ons een raadsel ontsluiert…

Nog 2km, de D2 kruisen en we zijn opnieuw in onze gîte.

Dit klein fietstochtje (19km) bezorgde ons opnieuw verschillende verassingen. Mooie hereboerderijen tussen uitgestrekte velden.

Kleine riviertjes die door bossen stromen.

Deze landelijke streek heeft ons een prachtig verlof bezorgd.

Het is met wee gevoel dat we onze koffers beginnen te pakken. Nog nooit was een verlof zo snel voorbij.

21/07/2008 0

Van Floriac naar Talmont-sur-Gironde (Verlof Bourdenne 7)

Woensdag 9 juli 2008

Bourdenne is een gehuchtje van Saint-Germain de Lusignan we hebben er een gîte gehuurd. Van hier trekken we erop uit. We verkennen steden. Bordeaux, La Rochette, Saintes, Angoulème en op het nippertje Royan. Maar de geest van deze blog getrouw, breng ik verslag van de fietstochten die we er maakten.

Vandaag belooft het weer een mooie zonnige dag te worden. Geen wolkje aan de hemel. We starten langzaam. Ontbijt in de tuin en daarna wat lanterfanten, lezen en ander tijdverdrijf. Om 15u besluiten we dan toch een fietstocht langs de oevers van de Gironde te maken. De fietsen staan nog op ’t dak we zijn dan ook snel in Floriac vanwaar onze fietstocht start.

Al meteen is het flink klimmen geblazen.

Dit lijkt wel de valleitjesroute aan de Gironde te zijn (ook hier staan er windmolens langs het parcours).

Het blijft stijgen en dalen naar Montagne-sur-Gironde.

Buiten dit dorpje steken we via een veldweg, onverhard en wellicht de boosdoener die voor een lekke band zorgt, een heuvel over.

Hier krijgen we een eerste uitkijk op de Gironde, die hier nog enorm breed is.

Maar wat een mooi zicht. We naderen nu de boord van de Gironde en fietsen zo via Chenac-Saint-Seurin-d’Uzet (ge zult daar maar wonen en in ’t eerste studiejaar zitten!!!) waar buiten een klein aanlegsteiger er weinig te zien is.

Over een golvend parcours gaat het verder naar Talmont-sur-Gironde. Nog kruist een windmolen op ons pad. Zien wij er zo Don Quichotte uit?

Juist voor het binnenrijden slaat het noodlot toe. Veerle’s achterband is gans leeggelopen. Lek dus, erger nog, blijkt de reserveband even lek. We hebben geen keus en herstellen beide binnenbanden.

Door dit onvoorziene oponthoud is het 20u voorbij als we Talmont-sur-Gironde binnenrijden.

Het afficheert zichzelf als één van de mooiste dorpjes in Frankrijk. Nu dit zou kunnen kloppen, kijk zelf maar op de verschillende foto’s die we er namen.

Zo kondigt Talmont-sur-Gironde zich aan, moet er nog sfeer zijn?

Doorgangetje

Buiten grafzerken, ook massa’s stokrozen.

Hier ligt het kerkhof vlakbij de kerk, dit is in de streek eerder uitzonderlijk.

Dit fotograferen vraagt ook de nodige tijd. Daardoor besluit ik om terug te rijden via Arces-sur-Gironde naar Cozes. Dit gedeelte tussen de weidse velden is nog vrij aangenaam,

vooral door de ondergaande zon die met haar speciaal coloriet deze velden een aparte tint geeft.

Maar eens in Cozes draaien we de D 730 op. Dit is een vrij smalle departementale, op dit uur is het er niet zo druk. Vooral de zware voorbij denderende vrachtwagens worden ons bespaard. Maar het overblijvend verkeer rijdt, zeer snel en soms zeer dicht, voorbij. De zon is inmiddels achter de kim verdwenen en onder een roze-purperen gloed vervolgen wij onze weg zo’n 15km ver. Voor alle zekerheid zetten we onze led-lampjes aan, om knipperend aan te geven dat wij ons ook op deze weg bevinden. Het is met een flinke zucht van verlichting dat we deze gevaarlijke weg verlaten.

Zelfde molen als in het begin, zo’n 5u30 later.

Er dient nog een fikse kuitenbijter bedwongen te worden alvorens we in Floriac ons A-ken terugvinden. Ondanks de lekke band en het vrij zwaar parcours was dit weer een prachtige tocht (47km lang). Talmont heeft ons zeer aangenaam verrast. Dit mooi dorpje dient zeker bezocht als men in de streek vertoeft. Voor fotografen is het hier een paradijs. Fietsers dienen tegen een stevige klim te kunnen maar blijf weg van de D 730. Er is zoveel meer te beleven langs de kleinere deparmentalletjes.

21/07/2008 0

Van Saintes naar Sablonceaux (Verlof Bourdenne 6)

Dinsdag 8 juli 2008

Bourdenne is een gehuchtje van Saint-Germain de Lusignan we hebben er een gîte gehuurd. Van hier trekken we erop uit. We verkennen steden. Bordeaux, La Rochette, Saintes, Angoulème en op het nippertje Royan. Maar de geest van deze blog getrouw, breng ik verslag van de fietstochten die we er maakten.

Na veel bewolking en geregeld wat regen gisteren, zou het vandaag moeten beteren. We plannen opnieuw een fietstocht. Deze keer is het de streek rond Saintes die we willen onveilig maken. We vertrekken hier om 10u en iets voor 11u zijn we dan ook in Saintes. Ik ben mijn kaart vergeten dus slenteren we wat door Saintes, dat echt een heel charmant stadje is. We nemen wat foto’s waarvan hier een kleine selectie:

Cathedrale Saint-Pierre

Hôtel de ville

le musée de l’Echivinage…

…met op de binnenkoer een leuk tuintje.lijkt mij een waterput

Plaatselijk museum van schone kunsten.

Kleine steegjes met pittoreske huisjes.

justitiepaleis

Geregeld dienen we nog te schuilen voor een bui. Het duurt even voor we het toerismebureau,

wat afgelegen op een grote invalsweg, vinden. Daar is men heel vriendelijk en buiten de kaart krijg ik ook een brochure waar, in het Nederlands, de geschiedenis van Saintes wordt beschreven. Na nog één fikse bui, het is inmiddels 14 uur, fietsen we erop uit. En ja de hemel scheurt open en onder de eerste zonnestralen verlaten we Saintes. Nog even terugkijken op de ‘l église Saintes-Eutrope.

Algauw peddelen we op een kalme departementale tussen de velden.

Varzay is het eerste dorpje dat we aandoen buiten het obligate kerkje zijn er kleine, wat verkommerende, huisjes.

Bij het verlaten van Varsay moet ons garminneken even bijspringen want door werken zijn we even het noorden kwijt. Hij zet ons op koers naar Pisany, waar een oude markthal te bewonderen is.

Daarna is het een hele tijd trappen door de velden tot Nancras.

Het is hier volop oogst. Ik maak er een filmpje van.

Geregeld kruisen we op onze tochten grote graansilo’s.

Zoals zowat overal in Frankrijk worden de velden hier ook besproeid.

Eén zonnebloem maakt nog geen graanveld (of toch?).

In Nancras verlaten we een drukke D 728 om onze weg, richting Sablonceaux, voort te zetten. In Sablonceaux treffen we een imposante abdij “l’Abbaye de Sablonceaux”.

Dit is het einddoel van onze tocht.

Nu keren we terug naar Saintes. Om zowel een andere weg te kiezen als de overdrukke D 728 te vermijden wijken we uit naar Saint-Sulpice-d’Arnoult. Vandaar rijgen we over kleine zeer kalme banen de mooie dorpjes aan elkaar. Juist voorbij Soulignon doorkruisen we een amôken (klein,soms piepklein gehuchtje) die volgend mooi beeld geeft.

Liefhebbers van oude romaanse kerken komen hier aan hun trekken getuige Nieul-les-Saintes

en St-Georges-des-Coteaux.

Ook wie een mooie dorpsnaam apprecieert zal zich hier in zijn sas voelen. Op deze wijze zijn we inmiddels Saintes genaderd, even stoppen bij een vriendelijke kruidenier die ons, even voor 20 uur, nog een bus fruitsap en een verkwikkend biertje wil verkopen. Nu zijn we in een mum van tijd terug bij ons A-ken en wat later op weg naar huis, zoals we onze gîte stilletjesaan beschouwen. We hebben er opnieuw een mooie fietstocht, van zo’n 70km, opzitten. Op deze wijze leren we een streek kennen. We zwerven door velden, dorpjes en al eens een echt stadje. Soms voelen we ons in een andere, verleden tijd.

We zwaaien naar boeren, volop bezig op het veld, krijgen een ferme bonjour van toevallige voorbijgangers. We bewonderen de natuur, zien roofvogels boven de pikdorsers vleugelen. Zwaluwen als gek over de velden scheren. Kortom fietsen is, voor ons, zowat de beste manier om op verlof te gaan. Morgen wordt er weer goed weer voorspelt dan trekken we er weer op uit, de boorden van de Gironde dienen dringend verkend.

21/07/2008 0

Rondleiding per fiets door Bordeaux (Verlof Bourdenne 5)

Zondag 7 juli 2008

Bourdenne is een gehuchtje van Saint-Germain de Lusignan we hebben er een gîte gehuurd. Van hier trekken we erop uit. We verkennen steden. Bordeaux, La Rochette, Saintes, Angoulème en op het nippertje Royan. Maar de geest van deze blog getrouw, breng ik verslag van de fietstochten die we er maakten.

De eerste zondag van elke maand wordt in Bordeaux een groot deel van het centrum afgesloten voor het autoverkeer. Voetgangers, fietsers, skaters of andere zwakke weggebruikers (een term die veel zegt over de verhoudingen in het huidige verkeer) krijgen de kans zich vrij over de grote lanen of door de kleine steegjes te bewegen. Toen ik dit zo’n 2-tal jaar geleden vernam groeide het verlangen om Bordeaux te bezoeken. Ergens is het de aanleiding tot dit verlof in de Charente-Maritime.
Kwart voor drie staan we met onze geleende fietsen voor het toerismebureau.

De fietsen worden wat verder, gratis uitgeleend door de stad Bordeaux. Druppelsgewijs komen er nog andere deelnemers toe. En ja stipt op tijd volgen we onze gids, een goedlachse fransman, naar de eerder genoemde uitleendienst.

Slechts enkelen hadden hun eigen fiets. Uiteindelijk zijn we met ongeveer 20 geïnteresseerden. Eerste halte is het “monument aux Girordins”, een homage aan de afgevaardigden van het departement Gironde die tijdens de franse revolutie onthoofd werden.

Het is niet direct mijn bedoeling, ik er zou trouwens niet in slagen, een letterlijke beschrijving van deze rondrit te geven. Ik beperk me tot een beknopte samenvatting van meest interessante stopplaatsen en wil eerder aan de hand van enkele foto’s de sfeer weergeven.

2de halte: één van de oudste huizen op place Tourny, heeft 2 verdiepingen en enkele zolderkamers. Al is dit een kleiner huis, hoogbouw zal je hier in het oude centrum niet vinden.

Volgende stop: “Cour Mably” overblijvend deel van een Dominicaans klooster. Gespaard tijdens de franse revolutie van de sloop. De franse marine had dringend een opslagplaats nodig en kreeg deze mooie abdij toegewezen. Nu regionale rekenkamer

en expositieruimte, zie binnenkoer.

“Eglise Notre Dame” deze kerk is in de 17de eeuw gebouwd door de Jacobijnen.

Place de la comédie met links het mooie grand-théatre.

Place de la bourse, voor de franse revolutie place royal. Prachtig plein tegenover de Garonne, haast volledig symmetrisch.

Om de huizen wat op te vrolijken werden deze maskerades aangebracht op de gevels. Meteen het symbool van Bordeaux.

We zijn getuige van een optocht ter ere van 400 jaar Quebec. Quebec heeft sterke banden met de streek hier.

Oude fontein op place Camille Julian

Kerk Saint-Siméon, nu commercieel gebouw een filmzaal

Porte Cailhau, gebouwd (of omgebouwd) ter ere van koning Charles 3

Rue Neuve, met merkwaardig genoeg aan het eind.. het oudste huis van Bordeaux.

Dit huis is wegens afgesloten door een hek moeilijk te fotograferen, maar een kiekje van dit beeldhouwwerk toont dat de tand des tijds al flink heeft toegeslagen.

Grosse Cloche, prachtig poortgebouw.

Langs andere kant.

Zicht op zijvleugel van Basiliek Saint-Michel en…

…bijhorende flèche. Hier staat de toren los van het kerkschip, zeer merkwaardig en bij slecht weer minder leuk voor de koster.

Place Saint-Projet vlakbij rue Sainte Catherine, de plaatselijke Meir of Nieuwstraat. Met zijn 1,2 km de langste winkelstraat van Europa. Ik zie ons Veerle geïnteresseerd luisteren.

Notre Dame d’Aquitaine…

…die je terug vindt op de flêche van…

…kathedraal Saint-André die ook los staat van de toren (lijkt hier wel de gewoonte te zijn).

Palais Rohan = “hôtel de ville”

Omstreeks 18u15 komt er een einde aan de rondrit en dit bij de uitleenpost.

We nemen afscheid van onze gids, die met veel overgave ons het historische Bordeaux heeft willen schetsen.

Onzekere tijden met veranderende regimes en godsdienstoorlogen allen met onthoofdingen en moordpartijen tot gevolg. Het bange bestaan vol onzekerheid voor de kleine man. Met een aparte ethiek, zo bleken vrome katholieken of gereformeerden geen probleem met slavenhandel te hebben. Het was dan ook naast invoer van kruiden en andere koloniale producten een zeer winstgevende bedrijvigheid verantwoordelijk voor zo’n 15% van de toenmalige handel. Het vervolgen van prostitutie. Het in een hospitaal onderbrengen van zieken, niet alleen om ze te verzorgen, maar zeker ook om ze te verwijderen uit het straatbeeld opdat ze hun ziekte niet overdragen. Om al deze zware kost te verteren, vlug een staaltje van franse humor.

De eerste zondag van elke maand is deze rondrit mee te maken tegen de schappelijke prijs van 7€50. Bij voorkeur reserveren in het “office du tourisme”. De rit is ongeveer 8km lang en duurt 3 uur. Dat het centrum afgesloten is voor autoverkeer maakt het allemaal nog leuker. De staat van de leenfietsen laat soms wat te wensen over. Het is aangewezen ze op voorhand af te halen. Dan is het immers minder druk en kunnen de uitleners nog enkele aanpassingen doen. Kijk vooral de druk van de banden en de hoogte van het zadel na. Wij hebben genoten van deze rondrit. Indien fietsen niet kan, Bordeaux is zeker en vast een bezoek waard, wij komen zeker terug. Zoals het volgend filmpje getuigt, hier is altijd iets te beleven.