Categorie: fietsroutes

Op verplaatsing…Ter Rijstroute

Maandag, 15 september 2008

Geen été indien, maar het is droog en dan kriebelt het. Het is van ons verlof in Frankrijk geleden dat we nog eens een pittige fietstocht maakten. Tijdens het zoeken viel mijn oog op de Ter Rijstroute rond Heikruis. Deze streek geprangd tussen Halle, Ninove en Edingen ken ik goed daar wij er steeds door reden als wij familie in Galmaarden en Vollezele bezochten. Het traject Halle – Vollezele fietste ik als tiener meerdere keren heen en terug.

De zon verdwijnt achter grijze, soms donkere wolken als wij via de Edingse steenweg naar het Pajottenland rijden. Even voor Herne slagen we af richting Heikruis,  iets te vroeg echter. Na wat zoeken vinden we de parking van het kasteel Ter Rijst. Vanaf de parking gaat het via een mooie dreef naar het kasteel Ter Rijst zelf.

Is het een mooi kasteel, nu wat verder pronkt er een grote herehoeve in het veld.

Of ze iets met elkaar te maken hebben weet ik niet maar als vertrek kan het tellen. Is de zon weg de goesting om deze streek te verkennen is er zeker.

De Onze Lieve Vrouwkapel van Terlinden in de gelijknamige straat dien je onder het het bladerdek van enkele fikse lindebomen te zoeken.

De route vermijdt het centrum van Heikruis, we fietsen langs de rand voorbij…

Kapelletjes (verplichte kost tijdens onze tochten)

Een schalkse huisbel

Een met betonplaten omzoomd moestuintje
(den lochting moakt vele goe)

We verlaten het bebouwde om de velden in te fietsen, dit kapelletje in al zijn eenvoud is een getuige van decennia simpel geloven door de bewoners van deze streek. Van vesper naar ’t lof en dit vele novenen lang.

Nu in de velden peddelen we het landelijk leven in. Deze paarden, zich tegoed doend aan vers hooi, zijn de eerste aanzet.

Eerst even deze dissonant een huis, schuur en kapelletje, wat aan hun lot overgelaten, voorbij peddelen.

Maar daarna is het 100% boerenpsalm.

De ploegschaar klaar voor als de maïs geoogst is.

Twee ezels stoten zich niet…

Onder het oog van…

Worden we soms wat te liederlijk dan brengen dit rubber autoschoeisel ons terug naar 2008. Is het niet fijn je tijdens je oude dag nog nuttig kunnen maken?

Stevig kerels, de prinsen van deze weide.

Veel klein schuurkes gaat ge hier niet vinden.

Wat verder dan deze schuur staan koeien klaar om de straat over te steken.

Als we achterom kijken zien we nog steeds de toren van de Onze-Lieve-Vrouw van altijddurende bijstandskerk. What’s in a name.

Heb ik de laatste fietsverslagen nogal wat met kapelletjes rondgestrooid, dan tracht ik me nu wat in te houden en me te beperken tot de wat uitzonderlijke exemplaren. (vrolijke?)

We naderen Bogaarden en nu wordt het wel pittig. Maar de klim wordt toch wel beloont. Om te beginnen met deze kerk.

Een plaatselijke dorpeling lapt de ramen wat op.

Een stil hoekje op het dorpsplein.

Zou dit kapelletje gesponsord worden?

De muren van het  groot boerenhof “de Kerkuil” zijn beschilderd met prettige taferelen.

De eigenaar, de glazenlapper van daarstraks, ziet ons bezig en vraagt of hij een foto van ons moet maken. Leuk idee!

Na dit oponthoud kiezen we via de Molenstraat opnieuw richting de velden naar Bellingen.

In deze velden is het een drukte vanjewelste. Ondanks de bewolking geven de voorspellingen uitzicht op een ganse week droog weer. Er wordt volop hooi gekeerd.

Het gaat steeds op en af. Na de zoveelste klim kieken we dit boerderijtje. Het is nog in leem gemaakt.

En dit overwoekerd schuurtje.

Een korte tijd fietsen we langs de Heikruissesteenweg waar we deze brandweerkar opmerken.

Hier flirt de route eventjes met de taalgrens en korte tijd zijn we in Waals-Brabant meerbepaald in Tubize, het volgend gesprek is dan ook in het Frans(wat de plaatselijke bewoner betreft toch).

Een foto genomen in de Nerebosstraat (nee geen fantastisch geheugen maar wel geotagging!!) toont aan dat er hier serieus dient geklommen.

We bereiken Bellingen, opnieuw laveert de route langs het centrum. Zodoende passeren we het ontmoetingscentrum Ter Loo waar de tentoonstelling “kunst in het dorp” plaats vindt.

“de stoelendans”

Opnieuw klimmen geblazen, op naar een mooi zicht op de dorpskom en Onze-Lieve-Vrouwkerk van Bellingen

Aan de andere kant is er een dorpskom moet, denk ik, Beert zijn

Weer een prachtige hoeve juist buiten de dorpskom.

De herfst brengt ons verse vruchten zo ook hier.

Blozende appel.

Alles staat dan ook om aan de jaarlijkse pluk te beginnen.

We vervolgen onze rit en aan het einde van de Trapstraat staat deze voorloper van onze Garmin.

Achter de wegwijzer zie je de bewolking, de zon doet enkele zwakke pogingen om er door te priemen.

Het is in de Plutsingenstraat dat we deze koterij voorbijfietsen, wat isolatie betreft vatbaar voor enkele verbeteringen.

Ook deze nis, met achter glas, een verwonde heilige.

In Herfelingen wordt het opnieuw bevestigd, het kan hier serieus klimmen of gelukkig dalen.

Op weg naar de Langestraat door de velden waar we de onthoofde kerk kunnen bewonderen. In deze streek heeft Buizingen, deelgemeente van Halle, ook zo’n kerktoren.

Hadden we daarstraks de prinsen dan fietsen we nu onder het oog van de King himself.

Ondertussen is het weer al etenstijd, zo ook in Hof Terhagen aan de Hondsbergstraat.

Part two

Nog altijd in de Hondsbergstraat, elk boerenhof heeft zijn kat(ten).

Van hieruit is er mooi uitzicht op de Kesterberg met al het militair radarmaterieel (den ijzeren man).

Juist voor het kruisen van de Langestraat merken we een cavia in de zijberm.

In de verste verte is er geen huis te bespeuren vanwaar deze olijke knager zou kunnen komen. Dit dier alleen in de velden lijkt een makkelijke prooi voor verschillende belagers. Ik maak mijn fietstas leeg en Veerle maakt met wat karton een knus nestje en driezaam vervolgen we onze weg. “Pedalleke” is nu onze mascotte.

We maken een korte oversteek van de Langebaan en zien er deze kleine fermette.

Klein, toch als daarna deze boerderij opduikt.

De route kruist snel opnieuw de Langestraat en voert ons langs deze mooie bomenrij,

weer een boerderijtje, gekiekt voor de kleurrijke klimop.

Elk boerenerf, dat zichzelf wat respecteert, heeft zijn waakhond. Dit exemplaar gelukkiglijk aan de andere kant van het gesloten hek.

Onze tocht is inmiddels al flink Herne genaderd. Eerst langs deze prachtige gerenoveerde hoeve. Het is een mooi gebouw geworden, wel minder hoeve bijna villa.

We rijden Herne binnen, niet echt door het centrum. Juist voor de markt slagen we linksaf de Grotestraat in. Maar we hebben toch de Sint-Petrus-en-Pauluskerk in het vizier gekregen.

Het wordt misschien wat afgezaagd maar snel vertoeven we weer in de velden met schuren…

…lagergelegen boerderijen.

en boven de maïsvelden de tweezame ballonvaarder.

Als we de steenweg Asse-Edingen opdraaien weten we dat we het einde naderen. Voorbij dit kasteeltje…

…draaien we weer de Kasteelstraat in

en de parking op waar ons A-ken trouw op ons wacht.

Wat een mooie tocht in een prachtige streek. Rij deze tocht. Geniet van het landelijke, de imposante boerderijen en hun dieren. Het golvend landschap zorgt niet alleen voor stevig klimwerk maar ook voor boeiende vergezichten. ’t Is simpel elke, ietwat geöefende fietser moet deze tocht eens rijden. Van ons krijgt ze een 9 op 10.

Als afsluiter een compilatieken van beelden over enkele (van de vele) paarden die we op deze tocht voorbij reden.

Enkele interessante links:

De leuke fietser

Dj!no

Voor kaart en gps-track:

vlaanderen-fietsland

0

Op verplaatsing…de Grimbeertroute (de legende van Reinaert de vos)

Woensdag 10 september 2008

Is het weer wisselvallig, echt klagen mogen we niet. Telkens ik vrij heb klaart het s’namiddags uit en zodoende kunnen wij erop uit. Vandaag willen we een 2de fietstocht van het Reinaert de vos epos rijden. Het is even wikken en wegen, uiteindelijk wordt het de Grimbeertroute. Met zijn 43 km en startend vanuit Lokeren is dat voor ons goed te doen.

Na ’t eten start de gebruikelijke procedure op. Fietskledij uit de kelder halen, fototoestellen checken, drinkbussen vullen enz… Om 13u30 parkeren we ons A-ken naast het sportcomplex op een steenworp van het centrum.

Eventjes door het centrum flaneren, Lokeren heeft iets provinciaals en er zijn veel mooie gebouwen.

Daarna brengt de Durmedijk…

…ons naar het verloren bos.

Het verloren bos is een mooi domein, er loopt op deze woensdagnamiddag nogal wat jeugd in rond.

We stoppen even bij het mooi kasteel

We verlaten het park en rijden langs het Bospark

…richting de wijk Ruiter

Dit ruiterbeeld “Swarten Ruiter” (afrikaans of streektaal?) van Koenraad Rossaert visualiseert de wijknaam. Mooi beeld.

De weg loopt nu langzaam omhoog. De oudeheerweg kruist de E17. Diezelfde weg moet ineens zijn verhard wegdek missen. Hebben de bewoners hier misschien hun belastingen niet betaald? Tja als ik de stulpjes hier zo bekijk..

We bereiken het gehucht Heide waar er volop kans is om iets te eten of te drinken.

Onze aandacht gaat vooral naar het toch wel heel mooi Heidekapelletje.

En natuurlijk het er naast gelegen monument, dat een passage uit het Reinaert de vos verhaal weergeeft. De verschijning van Reintje voor het tribunaal.

Wat verder is er ook voor overnachting gezorgd.

Het gaat nu door duurdere villawijken bijna overal is de weg geasfalteerd, wat het belasting betalen betreft lijkt het hier wel OK. Eventjes langs de drukke Belselestraat en ineens moeten we door een opening in de haag over dit dijkje.

Het brengt ons over de kasteelvijver van het Ortegat-Vermeulen-kasteel.

Inmiddels zijn we in het centrum van Waasmunster waar we deze 4 beelden vastleggen.

We verlaten Waasmunster maar lassen een ravitailleringstop in en dat in het mooie landgoed rondom het Kasteel Blauwendael.

Veerle neemt de tijd om dit mooi beeld te fotograferen.

Na deze stop zijn de reserves aangevuld, het is dan ook met fikse pedaaltrappen dat we deze tocht voortzetten. We naderen opnieuw de E17 maar tot onze verbazing rijden we er niet onder maar naast deze drukke autoweg. Dit duurt eventjes en bouwt een vreemde dualiteit in deze route. Links kijken we over een mooi rustig landelijk gebied ,maar durven we rechts wat naar boven kijken zien we een stroom aan vracht- en personenwagens voorbij razen. Maar deze situatie blijkt slechts een kleine beproeving alvorens het kroonjuweel van deze route zich aandient. Molsbroek een vrij groot natuurreservaat, wat geprangd tussen de E17 woonwijken en industrieterreinen. Desondanks is het een festijn hier te kunnen fietsen.

Het riet buigt half september door onder de last van de rijpe zaadslierten, op de achtergrond de oevers van en de Ham zelf.

Ook de verschillend distels zijn klaar om zichzelf vele malen te vermenigvuldigen.

Het Molsbroek is een moerassig gebied met verschillende meersen, altijd goed voor een paar foto’s.

Vele (verschillende soorten) vogels hebben hier hun stek, wie er de tijd voor heeft kan ze spotten en mits een stevige telelens zijn er prachtige foto’s te maken.

Onthaalcentrum van het reservaat.

Deze waterpompen moeten het waterniveau regelen.

Na het Molsbroek zijn we terug in de buitenwijken van Lokeren beland. Eventjes de drukke invalswegen (volle avondspits) oversteken. Het is een hele klus en in het bos van verkeersborden niet evident onze zeshoekige aanwijzers terug te vinden. Maar deze keer bewijst Garmin zijn nut en op enkele honderd meters na houdt hij ons goed op koers. Niet geklaagd, snel zijn we terug in landelijker gebied waar we rustig onze weg voortzetten.

In de Everslaarstraat staat deze stille getuige van voorbije oogstperiode…

…onder het goedkeurende oog van

Jullie hebben het inmiddels begrepen we zitten volop in het hoofdstuk “de boer hij ploegde voort”.

Getuige deze schuren en stallen, mooi opgefleurd trouwens.

natuurlijk ook de nodige kapelletjes.

Rond deze tijd zijn zowat alle graansoorten geoogst, alleen de mais heerst nog over de velden. Hier en daar wordt er al geploegd.

De schuren raken stilaan gevuld met hooi en stro.

Ook het vee, waarvan het nageslacht al mee aanschuift aan de voederbak, genieten van een zacht maar wisselvallig najaar.

Onze omzwervingen langs landerijen, boerderijen…

leiden naar de wijk Oudenbos. Daar stuiten we op de Sint Pauluskerk.

Deze kerk troont te midden van een wat eigenaardige woonwijk. Er staan identieke dubbelwoningen met gevels die het Normandisch stukwerk imiteren. Dit heeft iets heel speciaal, spijtig genoeg hebben we er geen foto’s van genomen. Dit wordt wachten tot we de volgende keer de Grimbeertroute fietsen. Als compensatie deze Reinaertbank met de niet te begrijpen tekst.

Vanaf hier nemen we niet de trein maar wel het weggetje ernaast om tegen sneltreinvaart naar Lokeren te peddelen.

Vlug nog dit leuk huis gekiekt.

Dan op tijd de remmen dicht om niet in de Durme te duiken.

Terug in Lokeren genieten we van de mooie gebouwen die stralen onder de late herfstzon.

Deze fietstocht eindigt (en begon) aan het mooi bebloemd stadhuis annex toerismebureau.

Morgen moeten we weer allebei vroeg aan de slag. Het blijft dus bij een kiekje van dit leuk klein restaurantje.

De Grimbeertroute is onze tweede tocht van het Reinaert de vos epos. Met zijn 43km en het ontbreken van heuvels of andere klimmen is dit een tocht die elke gemiddelde fietser vlot aankan. De vele onverharde stukken maakt dat ze bij aanhoudend regenweer te mijden is. Er zijn prachtige trajecten langs tuinwijken en duurdere villabuurten aangevuld met een mooi natuurgebied en last but not least een rustig landelijk gebied. Deze fietsroute is gevarieerd en daardoor vrij boeiend.  Voor families met jonge spruiten,  wegens fietsen langs drukke verkeersaders, misschien iets te gevaarlijk maar voor ieder ander een aanrader 7,5/10.

Enkele interessante links:

De leuke fietser

Tour de Frans

Dj!no

Voor kaart en gps-track

Vlaanderen-fietsland

4

Op verplaatsing… de Canteclaerroute (de legende van Reinaert de vos)

Zaterdag 6 september 2008

Al sinds 16 augustus geen trapper meer verzet. Slecht weer en een citytrip naar Londen maakten dat de fietsen in de garage bleven tot vandaag. Al een tijdje zou ik ons licht willen opsteken in het waasland. Daar zijn verschillende tochten die hun naam aan het Reinaert de vos epos ontlenen. De Canteclaerroute mag de spits afbijten.

Dit weekend heb ik vrij en ondanks de slechte voorspellingen zou het vandaag moeten meevallen. Na de middag omstreeks 13u30, vrij laat, vertrekken we met de fietsen op het dak naar Stekene. Daar is de vertrekplaats van de Canteclaerroute. Door omleiding of het slecht lezen van de google-maps routebeschrijving komen we in Moerbeke-Waas. Daar besluiten we te stoppen en er op de tocht in te pikken. Eerst bewonderen we het mooie gemeentehuis

En het pleintje “Lindenplaats” met prachtige herenhuizen beplanting en monument

De ophaalbrug over de Moervaart is voor ons dan meteen de start van de Canteclaerroute.

Vrij snel duikt de Coudenbornbrug op, deze fietsen we over.

De weg die we zo inslagen brengt ons naar Coudenbornhof, inmiddels serieus in verval.

Wat niet van de kerk OLV Onbevlekt Ontvangen kan gezegd worden. Haar naam alle eer aandoend, pronkt zij langs de route.

Klein Sinaai en haast alle dorpskernen op de route zijn mooi bebloemd.

Bij het buitenrijden nog even aandacht voor het dorpschooltje de “Tuimelaar”

Algauw fietsen we door de buitenwijken.

Is het geen tijd voor het eerste kapelletje van deze tocht.

Wat verder dit leuk houten kunstwerk…

…om te knuffelen.

Ineens bevinden we ons in de velden waar de wind flink waait.

Door de wind gedreven stevenen we snel op Stekene af.

De Heilig Kruiskerk

Het neo-gotisch gemeentehuis (heel mooi).

De dorpskom, die niet zo klein is, wordt overrompeld door tientalle groepjes die zonder omkijken straten oversteken en rondlopen. De terrasjes zijn afgeladen vol blijkt er een popfestival Cramerock aan de gang te zijn. Dit gebeuren verhindert dat we de route volgen. Na een kleine omweg rijden we aan het oud stationneke het fietspad op. Dit fietspad loopt over de oude spoorwegbedding van de lijn Sint-Gillis-Waas naar Moerbeke .

Dit pad leidt ons buiten het centrum waar we het verlaten om naar de Stekense vaart af te slagen. Hier laten we ons overdonderen door de mooie landschappen onder een ietwat dreigende hemel.

Terwijl de wind fel tekeer gaat

Op het wateroppervlak is het rustiger wat ook aantrekkelijke beelden geeft.

Eén van de verantwoordelijke voor al deze foto’s

Eventjes tijd voor koeien, wie regelmatig onze fietsverslagen volgt kent mijn voorliefde voor rundsvee. Zo niet anders in dit relaas. Kijk maar wat we bij het naderen van Sinaai-Waas tegenkomen.

Het boerderijtje zelf is ook mooi.

Nog altijd op weg naar Sinaai-Waas als we dit kapelletje voorbij fietsen.

Juist voor het binnenrijden moeten we langs deze waterzuiveringsinstallaties.

De kerk in Sinaai-waas onder opnieuw een dreigende lucht.

Minder dreigend, maar mooi gelegen het gemeentehuis.

Waarom niet eens een fiere geit gekiekt?

Hier loopt het wat verkeerd, ondanks Garmin doen verkeerswerken ons de route kwijt spelen. Na wat rondrijden brengt diezelfde Garmin ons terug op het goede pad. We knopen weer met de route aan langs een spoorweg.

Blijkt achteraf dat we Lokeren en Daknam gemist hebben. Spijtig maar wat we wel reden was alleszins zeer mooi.Na de spoorweg opnieuw de velden in.

We volgen opnieuw een pad over een oude spoorwegbedding naar Eksaarde. Mede door de ondergaande zon zijn er prachtige vergezichten.

Ook de Spletterenbrug baadt zich in het late zonlicht.

Het fietspad doorkruist Eksaarde.

Ook na Eksaarde blijft het op deze fietsweg genieten.

On golden pond

Niet ver buiten Moerbeke op de drukke verkeersweg.

Op diezelfde weg als contrast!!

Opnieuw in Moerbeke-Waas kijken we op de Lindenplaats nog even achterom.

Nu zijn we terug aan de auto en valt een huis ietwat verder op.

Tijdens het terugrijden, dat deze keer zonder probleem verloopt, raken we niet uitgepraat over deze leuke tocht. Boeiend van begin tot einde. Veel afwisseling, mooie vergezichten en leuke dorpskernen het is een echte aanrader. Deze streek is heel mooi, ik kan niet wachten om de volgende tocht van het Reinaert de vos epos aan te vatten. 9/10 is misschien hoog maar als je zelf deze route gefietst hebt zal je begrijpen waarom.

Enkele interessante links:

Tour de Frans

Dj!no

De leuke fietser

fietsen met de familie de Koning

Voor kaart en gps-track:

Vlaanderen-fietsland

1

Op verplaatsing… De poekebeekroute.

Zaterdag 16 augustus 2008.

Half oogst, gisteren feestdag en we hebben het er eens flink van genomen. Luieren in een zetel met een leuk boek bij een aangename zomerzon, het is uit te houden. Vandaag moet ik tot ’s middags werken. Als de taak erop zit haast ik me huiswaarts. Snel wat eten en dan… jullie raden het al op weg naar de volgende fietstocht.

Het is bijna 15u als we in Poeke de fietsen van ’t A-ken halen en optuigen voor de poekebeekroute.

Het is er gezellig met fonteintjes op en verschillende terrasjes rond het kerkplein.

Nog maar juist gestart en al oog in oog met het kroonjuweel van deze route. Het trotse Poekekasteel in al zijn glorie.

Er is een tentoonstelling aan de gang, hier de 2 beelden aan de ingang.

Deze tentoonstelling houdt ons even op, maar na nog enkele foto’s in het park…

…rijden we verder.

Nog maar juist uit het kasteelpark zien we het eerste kapelletje. Ook in deze streek heeft de bevolking aan haar devotie vorm willen geven in de vorm van kapellekes. En dat ze hier devoot zijn (waren) zullen we geweten hebben. Alvast de eerste in een lange rij.

Deze tocht is flink voorzien van oudere soms wat bouwvallige schuurtjes. Deze schuurtjes waren (zijn) soms een schuiloord waar geliefden zich over gaven (geven) aan minder devoot gedrag. Mag ik jullie aandacht voor nummer één.

Ondertussen zijn we toch al wat gevorderd en fietsen tussen de velden.

Familie Kalkoen uitkijkend naar eindejaar alwaar zij weer op vele tafels zullen schitteren.

In Vinkt komen we dit vrolijk stel tegen, fier laten zij zich graag fotograferen. Nee, ik heb het niet over de paarden.

Tijd voor een schuurtje wat de stand tegen de kapelletjes op 2 tegen 1 brengt.

Maar dit laten de kapelletjes zo maar niet gebeuren en zij gooien dit lieflijk Mariakapelletje in de strijd. 2-2

Maar op weg naar Kanegem mengen de windmolens zich in de strijd en verschijnt de Aartemeersemolen op het toneel. Deze beschermde molen trekt niet alleen onze aandacht, hij wordt ook bewondert door de vele wandelaars die er langs lopen.

Tijdens het door de velden fietsen worden we al eens aangenaam verrast door mooie fermettes. Dat levert telkens enkele leuke plaatjes op.

Ondertussen breiden de kapelletjes hun voorsprong uit.

Recht tegenover dit exemplaar opnieuw een mooi landhuis.

Maar ook de molens gaan ervoor ondanks dit exemplaar dat serieus aan zijn conditie moet werken.

Half augustus betekent ook veel bedrijvigheid op de velden. Het is volle oogsttijd voor het graan. Het maïs dat hier misschien wel het meest geteeld wordt, dient nog verder te rijpen. Morgen wordt er regen voorspelt dus is het een race tegen de tijd om de kersverse strobalen op tijd in de grote schuren (eigenlijk meer hangars) te krijgen.

Soms zijn de strobalen serieuze kleppers en wordt er met vorkheftrucks gewerkt in plaats van met de traditionele hooivork. Ook in de landbouw wordt er steeds meer op mankracht bespaard.

Hoe dichter we bij Kanegem komen, hoe meer de huizen met bloemen opgesmukt zijn.

We rijden Kanegem binnen, geboortedorp van Briek Schotte (legendarische wielerlegende). En kardinaal Danneels maar ik denk niet dat die flandrien is.

We stallen de fietsen vlakbij de mooie grote kerk, ook kathedraal van te lande genoemd. Stoppen om wat te bikken tegen de beginnende honger.

Ook in het centrum van Kanegem valt de bebloeming op.

Op de zijmuur van de plaatselijke bibliotheek (lijkt mij het vroeger gemeentehuis) prijkt de verklaring.

Het is er alleszins leuk vertoeven zo tussen de bloemen.

Bij het verlaten blijkt dat de strijd nog voort gaat, de West-flanders chap’s maken het verschil nog groter met dit wat bouwvallig lid. 4-2-2

Voorbij Kanegem blijven we door velden fietsen veel maïs en graanteelt.  Buiten landbouw is er, zoals zowat overal in Vlaanderen veeteelt. De volgende viervoeters hebben iets unieks, kijk zelf maar. Ze doen me denken aan de runderen die ik geregeld zie in de Wellemeersen (natuurgebied bij Welle-Denderleeuw) Wie het ras kent gelieve het te laten weten.  Je kan ze vinden in de weilanden onder de vele hoge antennes juist buiten Doomkerke.

Deze herten zijn geen vee, maar ik vrees voor hen dat er hun ook een culinair lot te wachten staat. Misschien al dit najaar.

We rijden nu Doomkerke binnen, piepklein dorpje met echter een mooi kerkje vooral de toren.

Zo piepklijn dat we er op een zucht voorbij zijn. Maar ons niet gelaten juist buiten het dorp kieken we deze schuur wat hen tot 4-3laat terugkomen.

Als we achteromkijken zien we de Sint-Caroluskerk nog eens uitpakken met al haar charme.

Nu verandert het landschap, we doorkruisen al eens een bos .

Maar ook hier stuiten we op de kapelletjes. 5-3

En nog één!!

Ongelooflijk nog één en niet het minste!!! 7-3

Om dit alles te verwerken deze mooie dreef.

Wat verder heeft Veerle een leuke ontmoeting met deze twee lieve blaffers.

Moederkoe en haar bloedmooi kalfje, ook dit ras maakt mij benieuwd. Wie het weet mag in een  reactie het mij laten weten. Dat zou ik heel leuk vinden.

Nu gaat het snel poekewaarts, dit kapelletje doet moedige pogingen om bouwvallig schuurtje te worden (gediskwalificeerd).

Bij het binnenrijden trachten de molens de meubelen te redden met de inzet van deze junior. Het kan niet baten de poekebeekroute doet een serieuze gooi naar de titel Kapelletjesroute van Vlaanderen.

Nu zijn we op een zucht terug aan ons A-ken.  De poekebeekroute zit erop. Veelbelovend begonnen maar wordt wat saai onderweg. Op het einde met het doorkruisen van de enkele bossen die deze rtocht sieren en de mooie dreven wordt het wat boeiender. Zeer vlak en dus vlot te rijden, ook al is ze met 46km ietswat langer.  Een droge 7/10. Nog een opmerking, half augustus staat het maïs manshoog en zie je het aankomend verkeer niet naderen.  Opletten dus en steeds langs de kant rijden.

Enkele interessante links:

De leuke fietser

fietsroute.org

Voor kaart en gps-track:

Vlaanderen-fietsland

1

Op verplaatsing…de weverijroute

Zondag 10 augustus 2008

Na een regenachtige ochtend, klaart het langzaam uit. Onder het alziend oog van Spinozjeke, onze huiskat, gaan de fietsen dakwaarts. We rijden naar Ingelmunster alwaar wij de weverijroute willen fietsen. Het is al voorbij 14u als we dit voornemen waar maken.

We parkeren ons A-ken voor de Sint-Amanduskerk. Vandaar zijn we meteen op de route.

Nu peddelen we naar de brug die ons over het kanaal Roeselare-Leie brengt.

Aan de oevers van dit kanaal zijn er veel bedrijven. Na de brug rijden we onmiddellijk langs de oever van dit vrij brede kanaal en dit tot aan de Wantebrug. Vandaar trekken we de velden in. Elke fietstocht in Vlaanderen, die zichzelf respecteert, komt voorbij zo’n dozijn kapelletjes. Mag ik jullie exemplaar één voorstellen.

Al van in het begin, maar nog meer in het tweede gedeelte, duikt een tweede eigenschap van deze toer op. Er wordt hier, naast klassieke landbouw (graan, bieten,mais enz..)en veeteelt ook veel aan tuinbouw gedaan.

Langzaam, nijdige hellingen ga je tijdens deze tocht niet tegenkomen, klimmen we naar de Muizelmolen.

Wat verder, maar echter niet op de route (we waren een beetje verkeerd ssst!!) zien we volgend stalletje of piepklein fermetje. ’t Moeten niet altijd kapellekes zijn.

Vanop deze helling hebben we zicht op deze chemische fabriek. Door het lichtspel (verspreide bewolking) heeft het iets vreemds, het lijkt wel uit de grond omhoog gestuwd. Zoals later nog zal blijken, ging de wind fel tekeer, dus verschiet niet van nu en dan een verward verhaal.

Op weg van de Muizelmolen naar de Leie rijden we voorbij dit aftands bedrijfsgebouw. Misschien een oude verlaten weverij? Ik wil geen pezewever zijn, maar ondanks de naam van deze route hebben we nog geen enkel weverij van ver of dichtbij gezien.

Deze brievenbus, moest ik vastleggen. De postbode maar klagen van rug- en polspijn.

Tijd voor nog een kapelleken, dit devoot exemplaar troonde boven een huisdeur.

Het volgend kleurrijk model past minder boven een deur, maar maakt van je oprit in een mum van tijd een beducht bedevaartsoord.

We komen aan de oever van de Leie. Wat moet ik van volgend gebouw denken. Een fabriek neergepoot in het midden van de velden? Waarom die hoge kromme schouw? Maar het heeft iets vreemd aantrekkelijk.

Nog eens de Leie, wat is het toch een mooie rivier.

Dan langs een afgesneden arm van de Leie.

Het is er vrij rustig, wat deze visser dan ook zeer apprecieert.

Eventjes langs het sluisencomplex om terug het kanaal Roeselare-Leie te bereiken en wat te volgen.

De korte tijd die we langs het kanaal rijden is genoeg om ons te overdonderen met mastodonten van bedrijven. Eerst Vandenavenne…

… en dan Braet

Als contrast nog eens terugblikken!!!!

Met het verlaten van het kanaal zetten we een punt achter het eerste deel van deze fietsroute.  Hier was de rode draad het kanaal en de Leie. We verlieten hun oevers om de Muizelmolen te gaan bewonderen maar hielden er steeds zicht op. Nu wordt het anders, we trekken de mandel (een smal riviertje) over en resoluut de velden in. Veerle kan niet aan de verleiding weerstaan, dit trots poserend koppel te fotograferen.

Ikzelf vereeuwig deze brave loebas.

Opnieuw gaat het traag (vals plat) omhoog. Zwaarder dan de helling is echter de strakke wind.

Gelukkig is er af en toe een verassing zoals de mooie kleuren op deze zijgevel in de bonestraat. Buitenwijk van Meulebeke.

Of deze spectaculaire aanbiedingen, wie wil nog een tuin zonder?

Wat verder na het oversteken van de Meulebeeksesteenweg alias de Tieltstraat nog eens een kapelletje.

Nu dan het obligate deel runderen. Dit koppel is kandidaat voor de olympische spelen in Peking meer bepaald voor het onderdeel synchroon herkauwen.

Meer en meer komen we tijdens onze fietstochten dit blond ras tegen. Wie de naam van dit ras kent gelieve het te laten weten. Ik gok op “blonde de l’aquitaine”.

Een mooi zwart gevlekt kalfje (strachiatelli) mag de rij sluiten.

We kruisen weer eens een steenweg, de brugsesteenweg nu.  Wat verder zien we dit mooi landhuis.

Ondanks de felle tegenwind bereiken we Ingelmunster. Langs de Beukendreef komen we terug in het centrum en bij ons A-ken. De weverijroute zit erop, bij momenten was het echt worstelen tegen de wind. Het eerste deel is het boeiendst. Het tweede deel, tevens het grootste, is wat saaier. Alsmaar door dezelfde velden. Hadden we nu nog ons hart kunnen ophalen aan een weverijtje of twee. Nee daarvoor dien je deze route niet te fietsen. Wie echter van een stevige prei houdt is hier aan het goede adres!!! Ik heb prei gezien voor zeker 100 jaar preisoep dagelijks.

Soms wat langdradig maar met momenten zeer verrassend 7/10.

0

Op verplaatsing… De rozenroute

Dinsdag 5 augustus 2008

Na ons prachtig verlof in Bourdenne (Charente-Maritime) worden we weer opgeëist door ons werk. Ook een opspelende knie, het gevolg van veel fietsen en opnieuw beginnen lopen, maakt dat we wat minder snel de fiets van stal halen. Maar de microbe leeft nog steeds. Dus ondanks het mindere weer, vertrekken we naar Wetteren met het vaste voornemen er de rozenroute te rijden.

Om 11u Veerle gaan halen in Brussel, korte stop thuis om alles in te laden en de fietsen op het dak te plaatsen.  Iets voor 13 uur parkeren we ons A-ken in Wetteren. Wat verder is er een frituur waar Veerle een broodje bestelt en ik niet kan weerstaan aan een goed pak frit. Op een bank smullen we alles op. Daarna halen we de fietsen van het dak en rijden langs de mooie Sint-Gertrudiskerk

naar den Blakken. Waar de rozenroute van start gaat.

De route start veelbelovend langs, een voor het autoverkeer afgesloten, baan.

Het lijkt erop dat men  ons wil overtuigen dat deze route haar naam waard is. Snel fietsen we langs de eerste rozenvelden.

Maar voor hetzelfde geld had deze route de bomenroute genoemd, naar de zo mogelijk, nog talrijkere boomkwekerijen waar ze langs komt.

Het autovrij verkeer is maar van korte duur en algauw peddelen we langs de buitenste wijken van Wetteren. Eventjes onder een spoorweg door en dan langs de Serkapsesteenweg. Op het einde van deze grotere baan wordt Veerle bekoort door dit mooi tafereel.

In dezelfde straat hebben we een ontmoeting met deze traditionele huis aan huis bakker.

Dan laveren we tussen de velden naar Serskamp. Misschien verdient deze tocht de naam de zigzagroute. Nu deze 3 mooie zwarte trekpaarden die wat verder vredig grazen.

Een eerste keer aanschouwen we de Sint-Denijskerk van Serskamp.

Net buiten Serskamp, langs de Bremenhulststraat, levert een onlangs gekapt bos de volgende foto.

Een voorbijrijdende dame vindt het spijtig dat dit bos gekapt is. Maar ik ben er van overtuigd dat het opnieuw aangeplant wordt met jonge snelgroeiende bomen. Deze zullen binnen enkele decennia hetzelfde lot ondergaan. Op dezelfde baan maak ik een kiekje van een mooie villa, na wat spielerei met picasa geeft dit het volgende beeld. Zou niet misstaan in een moordverhaal van Agatha Christie.

Na het kruisen van de spoorweg ontmoeten we dit drietal.

Voor de hoeve Eetgoed moeten we weer de spoorweg over (wat te zeggen van de spoorwegroute?) en treffen deze bejaarde fietsers keuvelend langs de kant.

En dan de hoeve Eetgoed, niet zo goed te zien verdoken achter hek en haag.

Opnieuw naderen we Serskamp en hebben nu kijk op de Sint-Denijskerk in haar volle lengte.

Juist buiten de dorpskom pronkt dit mooie kapelletje.

Een verlaten bedrijfspand zo landelijk gelegen eist steeds weer mijn aandacht. Ik denk dat hier om een oude brouwerij gaat.

Langs deze route zijn er veel kapelletjes. Ja, jullie hebben het al door dit had de kapelletjesroute kunnen…

Dit kapelletje, dat zich even voor het binnenrijden van Wichelen bevindt, vertoeft in goed gezelschap van twee prachtige herehoeves.

Rechtover geeft een grote poort zicht op een prachtige binnenkoer.

Nog eens over en langs een spoorweg. Let niet teveel op het effect, ben wat aan het knoeien in picasa en heb niet op mijn lens gemorst.

Kerk van Wichelen, neen deze route komt niet genoeg langs kerken om kerkeroute…, maar ’t scheelt niet veel.

Deze geestigaard die uitkijkt op het dorpsplein, herinnert er me aan dat de frieten van daarstraks wat op mijn maag liggen.

Maar niet getreurd, een kapelletje verder en we draaien af naar…

…de Schelde, die zich hier in een brede meander aandient.

Nog eventjes de scheldeoever verlaten om het oud gemeenthehuis van Wichelen te bewonderen.

Opnieuw naar het Scheld, waar haast alle planten, bloemen of distels in bloei staan.

Het is er genieten van de rustige natuur.

Na al dit moois steken we de Schelde over, juist op tijd om in Uitbergen deze jonge neringdoeners aan de slag te zien.  Spijtig genoeg was hun waterwinkeltje alleen voorzien van lege flessen en konden wij er niet terecht voor een frisse slok.

Ons pad doorkruist nu de velden richting Schellebelle. Voel je deze naam over je tong golven, met recht de mooiste dorpsnaam in Vlaanderen.

Bij het opnieuw naderen van de Schelde duikt dit mooie kerkje van Schellebelle op aan de overkant.

Nu zijn we aan het veer gekomen, er zijn hier veel fietsers . Zij tonen hun kunnen op de terrasjes van de verschillende etablissementen die hier het veer omringen.

Nu is het dan tijd om het veer naar de andere oever te nemen. Eerst eens kijken…

…daarna nemen we zelf het veer.

Eens aan de overkant rijden we het marktplein over en wat zien we?

Neen dit is geen kappel maar het “Kot” een roephuis annex kot. Er werden in vroegere tijden wetten afgekondigd aan de voorbijgaande kerkgangers. Mooie tijden zo te zien. Eens voorbij Schellebelle loopt de fietstocht naar haar einde. Nog wat langs de Schelde

Nog vlug een foto van dit vreemd bedrijf en …

…dit lief jong ezeltje.

Zo zit deze route er ook weer op. We fietsen terug naar ons A-ken, onderweg kieken we nog snel het gemeentehuis van Wetteren.

De rozenroute is een fijne fietstocht. Vrij vlak, wat mijn knie zeer kon appreciëren, en met zijn 38km zowat door iedereen te fietsen.  Er zit genoeg afwisseling in deze tocht en de overtocht met het veer geeft er een avontuurlijk tintje aan. Wel zit er wat onverhard in wat het dan ook meer een tocht voor in de zomer maakt. Veerle en ik hebben er opnieuw van genoten. Als het eventjes mee zit maken we nog verschillende tochten waarvan ik zeker verslag breng. Oeps!! bijna vergeten de rozenroute is een dikke 8 op 10 waard.


1

Op verplaatsing…De Pillecynroute

Maandag, 28 juli 2008

Zondagavond onverwachts moeten inspringen voor een zieke collega. Dit maakt dat ik na enkele uren rust een ganse namiddag vrij heb. Ondanks het zwoele weer besluiten we toch erop uit te trekken. De Pillecynroute met zijn 38 kilometers lijkt ons de aangewezen route. Fietsen op het dak en de rest kunnen jullie zich inmiddels voorstellen.

Bij het vertrek fietsen we resoluut richting Durmedijk om in te voegen op de route. Onmiddellijk overvalt ons het schone van het natuurgebied “De Bunt”.

Hier staan de distels in volle bloei en kleuren de schorren paars.

Karbonkels van zaadknoppen.


Aan de overzijde priemt de kerktoren van Tielrode vanachter de bomen.

Ontwaren wij op diezelfde oever al de eerste prille najaarskleuren?

Misschien niet goed te zien maar hier vloeit de Durme in de brede Schelde.

Het is bij deze samenvloeing dat we op het monument ter ere van de Pillecyn stuiten.

Nu bereiken we de drie goten, hier zijn verschillende restaurants met kleurrijke terrasjes.

De Plezanten Hof, het vroegere palinghuis. Nu door meesterkok Lieve Putteman uitgebouwd tot een gerenommeerd gastronomisch restaurant.

Een enkele pedaalslag vooruit en we krijgen zicht op deze idyllische vijver…

…en oevers met slik.

Kerk van St-Amands sierlijk gelegen aan de Scheldeoever


Hier is er een overzet zie filmpje

Nu fietsen we voorbij Baasrode, dit dorpje kennen we van de Ros Beiaardroute.

dit tafereel trekt mijn aandacht, ter afwisseling eens ietwat anders

Ook dit huis heeft iets en moet op de gevoelige…

Nu is het moment gekomen om de oevers van de Schelde links te laten en richten we ons voorwiel (de voorsteven van onze fiets) richting velden. Dit grote gebouw huisvest een antiekzaak. De Peelman

Een ietwat gek kapelletje met het grote dak(Schipperskapel) in Moerzeke.

Nu peddelen we door velden met de onvermijdelijk koetjes en kalfjes

Eventjes onder een bomenrij doorrijden is tijdens deze hondsdagen (27° in de schaduw) een welgekomen afkoeling.

Na zo’ 3 kwartier bereiken we de eerste buitenwijken van Hamme. Het is er wat minder aangenaam, drukker en minder mooi.

Gelukkig kruisen we “de omroeper” een modern kunstwerk

en daarna, een bocht verder, de grote Napoleon een windmolen.

Nu verlaten we weer de woonwijken, snel even dit kapelletje kieken

Dan wordt het wel heel aantrekkelijk, de route vleit zich nu naast de oude Durme en dit is wel het mooiste deel.

Een oude, verkommerde afspanning die toch iets charmant heeft.

Alleen voor dit pad met bijpassend hek zou je de route fietsen…

…met als beloning een kunstwerk op de andere oever.

De volkstuintjes met een samenraapsel van kotjes en afdakskes, kriskras door elkaar luiden het einde van de oude Durme aan

Nu komen we aan de mirabrug (bekend van de film Mira of de teleurgang van de waterhoek.

Kerk van Sint-Pieters Banden in het centrum van Hamme en aan het einde van deze fijne fietstocht.

Weer thuis bespreken Veerle en ik nog wat de route. Je kan ze in vier grote stukken opdelen. Het deel langs de Durme en de Schelde, dan een deel door velden, eventjes door de buitenwijken van Hamme en daarna en dat is leuk het mooiste stuk langs de oude Durme. Wij reden er zo omstreeks18u30 en hadden zo al het begin van de avondgloed wat er nog meer sfeer aangaf. Heel mooie route, goed berijdbaar en met z’n 38km te doen door de gemiddelde fietser. 8.5/10

2

Op verplaatsing… Herman Teirlinckroute

Vrijdag, 25 juli 2008

We zijn nu al 2 weken terug uit Frankrijk. We hadden nog een week verlof, dit hebben we nuttig gebruikt om wat opknapwerk te verrichten aan ons huis. De ramen schreeuwden om een lik verf.  Het weer, zeer wisselvallig, was er ideaal voor. Inmiddels zijn we haast al een week opnieuw aan de slag. Vandaag heb ik verlof en na de middag besluiten we een nieuwe  fietstocht te verkennen. De Herman Teirlinckroute die de streek tussen Halle en Beersel (Zennevallei) verkent.

Het is al 15u voorbij als we in Buizingen de fietsen van het dak halen. Het is broeierig warm, eventjes ons inwrijven met zonnecrème en weg zijn wij. Wij fietsen tot het kanaal Brussel-Charleroi om op de route in te pikken.

Daar gaat het richting Halle waar we vrij snel aankomen. Hier ben ik geboren en zo’n 30 jaar getogen.  De basiliektoren die enkele jaren geleden werd gerestaureerd imponeert al van ver.

Een affiche op de achtergevel van het Jezuitencollege trekt de aandacht. Het is een doek met een modern schilderij.

Ook op het stadhuis zijn gelijkaardige kunstaffiches te zien. Enig opzoekingswerk levert volgende verklaring

Nog enkele locaties met affiches:

voorgevel Jezuitencollege

Nieuw stadhuis

Dan brengt deze route ons naar het stationsplein alwaar wij opnieuw het jaagpad van het kanaal oprijden.

We volgen het jaagpad tot juist voor Lembeek en fietsen dan stevig bergop langs Berendries en Malheide tot Essenbeek.

Eindelijk gans boven, er lijkt wel geen einde aan al dat klimmen te komen. Na elke bocht verschijnt er opnieuw een heuvelrug. Aan de vlasmarkt, een wat vreemde naam daar er hier geen marktplein te bespeuren valt, steken wij de Nijvelse steenweg over.  Nu fietsen we het Hallerbos in. Het bladerdek zorgt hier wat voor koelte wat zeer welkom is.

In Dworp verlaten wet het Hallerbos en dalen door de velden naar het dorpscentrum.

Mijn voorliefde voor industrieel erfgoed wordt er beantwoord. Ik denk dat we hier met een oude brouwerij te maken hebben.

Wat verder kruisen we juist voor de dorpskom de Alsembergse steenweg en duiken na enkele velden weer een bos in. Een brede molenbeek bezorg ons deze fraaie beelden.

En dan ineens, bij het verlaten van het bos, staan wij voor de oude papierfabriek met de Herisemmolen. Begin dit jaar nam dit restauratieproject deel aan de tv1-wedstrijd het mooiste monument. Wij zagen er dan ook een reportage van. Maar nu wij er oog in oog mee staan zijn we nog verbaasd.

Via een nijdige klim over kassei, verlaten we dit prachtig gehucht.

Door de velden gaat het nu langs Alsemberg naar Sint-Genesius-Rode

Daar stoppen we even aan de Boesdaalhoeve. Deze hoeve is gerestaureerd en is nu een cultuur- en ontmoetingscentrum.

Op weg naar Beersel, moeten we, naast het gemeentehuis van Alsemberg, terug over de  drukke Alsembergsesteenweg.

Opnieuw, het stopt echt niet met klimmen en dalen in deze route, bevinden we ons op een hoogte. Van hieruit hebben we een mooi zicht op het nabije Brussel.

We peddelen flink door tot we links van de weg dit vreemd huis opmerken. Het is het kunstenproject “Tuin der onlusten”. Heel vreemd en misschien niet altijd esthetisch, wie zal het zeggen?

Ondertussen zakken we af naar Beersel…

…met uiteraard zijn kasteel dat we, wegens tijdsgebrek we willen straks nog iets eten in de streek, letterlijk en figuurlijk links laten liggen.

We dalen nog verder af, hier enkele foto’s van onderweg;

Veerle kan niet voorbij dit kalfje zonder er kiekje van te maken.

Ikzelf kan, in deze tijd van automatische wasmachines en droogkasten, niet aan de verleiding weerstaan om dit wasgoed te vereeuwigen.

Nu de snelweg Brussel-Parijs kruisen…

…en daar komt Lot al in het vizier. De oude Artic-ijsfabriek is tot een groot wooncomplex omgebouwd. Heel imposant je kan er niet naast kijken. Dat impliceert dat de bewoners, zeker op de hoogste verdiepingen, een mooi vergezicht moeten hebben.

Eventjes naderen we het centrum, maar de route buigt snel stationwaarts. Via de voetgangers- fietserstunnel kruisen we de spoorweg om deze route te beëindigen waar we ze begonnen, langs het kanaal Brussel-Charleroi.

Nog eventjes peddelen we onder een zalige avondzon door tot Buizingen, waardoor de cirkel weer rond is en deze tocht ten einde.  We zetten snel de fietsen op het dak en rijden de alsembergse steenweg op. In Huizingen draaien we de parking in van Boelekewis, een gekend restaurant aan de rand van het provinciaal domein van Huizingen. Tijdens een lekkere maaltijd, nee niet mosselen wat het gerecht van de moment is, maar we kiezen beiden voor paling in het groen. Groen is ook de kleur die vandaag onze fietstocht overheerste.

De zennevallei tussen Halle en Beersel heeft veel bebossing. Een geluk dit was een beetje soelaas tegen de drukkende hitte. Telt de Herman Teirlinckroute slechts 36km (in tegenstelling van wat er op de aanwijsbordjes staat) qua inspanning is ze door de vele hellingen het dubbel waard. Maar het is een route die, door veel afwisseling en interessante locaties, zeker de moeite waard is. Lange natte periodes zijn, wegens de meerder lange onverharde stukken, te vermijden. Ook is dit niet direct het parcours om op smalle race-tubes te rijden. Maar wie er eens flink tegenaan wil in een mooi bijwijlen verrassend kader gaat hier, zoals wij, aan zijn trekken komen. 8/10

1

De boerenkrijgroute…voor outer en heerd

In 2003 kwam er in onze streek, tussen Ninove en Aalst, er een nieuwe route bij. De boerenkrijgroute. 210 jaar geleden in 1798 ontstond er in de zuidelijke nederlanden (of ongeveer het huidige België?) een volksopstand tegen de Franse overheerser. In de streek rond Liedekerke zouden de brigands ten strijde zijn getrokken vandaar… Inmiddels zijn we 5 jaar na de inhuldiging van deze route. Wij reden ze meermaals en steeds bleef zij ons boeien. Dus vandaag starten we met de bedoeling er een reportage van te maken.

Voorbij Liedekerke in Essene pikken wij in op de route(45km lang), Garmin heeft dan al 5km afstand geregistreerd.  Even volgen wij de spoorweg maar aan het station van Essene duiken we  de velden in en stoppen in het zicht van de autostrade aan de Bellemolen.

De Bellemolen was ooit een gekend restaurant, toch daar is nu niet zoveel meer van te merken. Vooral het dak is er erg aan toe. 2 pedaalslagen verder is er Mie katoen, in dit restaurant zijn we al een paar keer gaan eten. Voor schappelijke prijzen kan je er lekker eten, voor echt fijnproeven zijn er betere, duurdere adressen in de streek.

Via volgende voetgangers- fietsersbrug steken we de E40 over.

Nog voor we Essene-dorp zelf bereiken draaien we al terug de velden in op weg naar Ternat. Het centrum van Essene doen we niet aan, wat spijtig is dit heeft toch enige charme zie enkele archieffoto’s;

Het kerkplein is ook een fietsstop waard.

Als je dan toch gestopt bent, moet je zeker de papeter van Patrick Van Craenbroeck gaan bekijken.

Maar wie de route stipt volgt mist dit dus. Inmiddels zijn wij terug in de velden. We naderen Sint-Katharina-Lombeek. Gouw nog een kiekje van dit huisje verdoken in het groen. Deze woonst is  in aanbouw, zou je van hieruit niet zeggen. Ik wens de toekomstige bewoners veel geluk en hoop dat zij veel van deze prachtige ligging mogen genieten.

In Wambeek trekt deze koe de aandacht. Een paar jaar geleden stond Brussel vol met deze schepsels, was wel leuk.

Daarna zijn we snel in Ternat. Waar vooral de grote, imposante toren van de Sint-Gertrudiskerk de aandacht trekt. Toch ik geef graag enkele andere beelden.

Een groot landhuis met bijbehorend park.

Niet de toren, maar buitenzicht op de zijbeuken en monument voor de gesneuvelden van 1914-1918.

Het gemeentehuis mag ook gezien worden.

Zomaar, dit schattig huisje vandaag

en op 23 maart laatstleden, vergelijk vooral de tuin en de bomen.

Hierna houden we even rust en zoals de tienerjeugd, die juist één van hun laatste schooldagen voor de vakantie achter de rug hebben, genieten we van een lekker ijsje in de hand. Dan steken we de markt over en verlaten deze gemeente. We klimmen naar de hogergelegen velden en ontwaren lager een kasteeltje.

Dan toch nog even terugblikken op de Sint-Gertrudiskerk

Door de velden, dit is in deze tour samen met de hellingen een constante, priemt het kerkje Wambeek.

In dit landelijk dorpje treffen we nog eens een restaurant(lijkt toch ook een constante in deze rit) “De voet van Keizer Karel”.  Hier komen we geregeld, meestal naar aanleiding van een verjaardag, over de vloer. De prijzen zijn hier betaalbaar en de keuken, geen haute cuisine, levert toch lekkere schotels af. Ik kijk al uit naar de winter met zijn de wildschotels.

Van Wambeek gaat het naar Eizeringen dat juist voorbij het drukke kruispunt van de Ninoofse- en Assesteenweg ligt. In de velden ertussen wemelt het van plastieken serres waar er aardbeien geteeld worden.

Eizeringen, ook dit is een pittoresk dorpje (constante 4 pittoreske dorpjes). Met een paar opmerkelijke monumenten. Bij het binnenkomen de Sint-Ursulakerk.

Wat verder aan de rand van het dorp en vanuit de velden mooi te bewonderen kasteel Neufcour, volop in restauratie (let op geen restaurant dus geen constante)en de kasteelhoeve. Door de breedhoek van mijn panasonic krijg ik ze samen op de gevoelige plaat.

Ook hier hijsen we ons verder het dorp uit. We zigzaggen verder naar Nelleken een gehucht waar we bij het Sint-Berlindiskapelletje van onze meegenomen koeken smullen.

Daarna vervolgen we onze tocht. De Boerenkrijg loopt hier samen met de Valleitjesroute. Iedereen klaar; constante nummer 5, de deze route deelt zijn traject met andere routes. In Liedekerke de Schiptrekkersroute, in Roosdaal de Groene koepelroute en hier dus de Valleitjes. Op weg naar Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek kiekte Veerle volgende sfeerbeelden:

Het is verwonderlijk aan elk ouder fermetje liggen er bouwmaterialen, nog te gebruiken of overschot, wie zal het zeggen? Constante 6

Een fiere knotwilg met rust

Langzaam wordt het graan, hier gerst, rijp. Nog een paar zonnige weken en het is oogsten geblazen.

Deze chocoladerepen zijn zeker al een tweede plantsoen aardappelen.

Van Onze-Lieve-Vouw-Lombeek nu eens geen foto van de majestueuze kerk (constante -1)maar van de fiere herenhuizen die in het dal staan te pronken. Wie graag een foto van de kerk wil, moet na het lezen van deze reportage eens doorklikken naar het verslag van de Valleitjesroute op deze blog.

Ik hoor jullie al vragen naar het plaatselijk restaurant, mag het ook een “afspanning” zijn. Proef die naam, een mens zou nooit meer op restaurant willen gaan.

Voor de verandering is het nog maar eens, bijwijlen vrij stijl, klimmen om de dorpskom te verlaten. De holle wegen hier zijn wel heel mooi.

Boven wacht ons het plaatselijk icoon, wat het atomium voor Brussel is, de eiffeltoren voor Parijs dat is de windmolen van kapitein Zeppos voor Onze-Lieve-Vouw-Lombeek.

Vanaf hier hebben we een geweldig uitzicht op Pamel en zijn grote Sint-Gaugericuskerk.

Pamel doen we niet echt aan, via buitenwijken fietsen we door deze gemeente. De tocht loopt nu ver ten einde, we kruisen af en toe een fietser op weg naar huis.

De Dender luidt het einde in en voert ons snel naar huis.

Opnieuw heeft den Boerekrijg ons te pakken gehad. Deze tocht blijft bekoren. Hij is wel vrij zwaar en somige veldbanen zijn ronduit slecht na dagenlang regenen. Maar als ze wat droog zijn moet je de inspanning wagen, vooral het traject, van Eizeringen over Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek tot je terug de Ninoofse steenweg over moet, zal je veel voldoening geven 8.5/10

1

Op verplaatsing… de Leiestreekroute

Misschien is het jullie nog niet opgevallen maar nogal wat fietsroutes baseren zich op waterlopen. Zij volgen een tijdje de loop via jachtpaden en andere baantjes en verkennen ook de streek omheen de waterloop. Ook de Leiestreekroute volgt dit principe. Geregeld kruist de “golden river” het fietstraject en enkele keren wordt over een kort stukje langs haar oevers gefietst.

Het regent pijpenstelen als we met de fietsen op het dak vertrekken naar de watersportbaan in Gent, waar wij liever dan aan het Sint-Pieterstation op de route inpikken. Het is even droog als wij nog snel een hap binnenspelen en de fietsen van het dak halen.

Onmiddellijk rijden we een kort stuk langs de Leie. Na een kleine jachthaven gaat de route over enkele grote, minder aangename, invalswegen. Eens deze achter de rug doorkruisen wij verschillende villawijken.

Deze zijn veel rustiger en aangenamer om te fietsen. Ondanks het weerbericht “na de middag droog en enkele opklaringen” krijgen we nog meerdere buien te verwerken.

Het eerste deel van deze route brengt ons via lange, soms drukke, verkeerswegen naar Deinze. Op enkele leuke plekjes, boerderijtjes of bossen, na is dit traject niet meteen om wild van te worden.

Deinze zelf brengt ons ook niet in vervoering, alhoewel deze molens langs de vaart toch indruk maken.

In Deinze krijgen we nog een fikse bui te verwerken, deze keer moeten we schuilen willen we niet druipnat onze tocht voor zetten. Daarna verlaten we het stadje en vinden het volgend monument op onze weg. Een verwijzing naar de stokerijen hier in de buurt? Zal wel zeker, vele gebeurtenissen werden (worden) hier bezegend met een drupke. Van de regen in den drup.

Omstreeks 18u begint het uit te klaren en haast tegelijkertijd verandert het landschap. Mooie vergezichten van velden, bossen en pittoreske boerderijtjes (in ’t schoon vlaams fermettekes).

Ook de Leie toont zich nu langs haar mooiste kant.

Ge zou U zelf zo gaan inschrijven in de plaatselijke kunstacademie.

Dit paard heeft het voorrecht hier met ganse dagen langs deze mooie boorden te grazen.

Wat verder in de velden zien we deze grote, uitzonderlijke plant langs de kant. Toevallige voorbijgangers waarschuwen ons deze plant niet aan te raken. Een heel branderige gevoel zou het gevolg zijn.  Na wat opzoekingswerk thuis blijkt het de bereklauw te zijn. Deze naam lijkt mij, gezien de aard van het plantje, zeer toepasselijk te zijn.

Ineens duikt tussen de bossen het mooie kasteel van Ooidonk op. Hier kunnen we niet anders dan enkele foto’s te nemen.

Wat inzoomen op dit mooi toegangsbruggetje.

Ook dit bankje tussen het groen wordt dichterbij gehaald.

Deze stevige paal met ketting oogt ook mooi zo in het groen.

Van groen gesproken.

Gaat ineens de poort dicht. Zal met het uur te maken hebben, we worden echt late vogels.

Gauw een vergezicht op het plaatselijke dorpskerkje van Bachte Maria Leerne.

Als deze bomenrij geen uitnodiging is om een kiekje te maken?

Zo gaat dat in zijn werk.

Nog even de toegangspoort, die ook als uitgang dient (toen al multifunctioneel All in one)

Opnieuw kruisen we de Leie, die nogal wat pleziervaarders lokt.

Dan fietsen we Deurle binnen, hier heeft de sluiterknop van onze fototoestellen het flink te verduren.

Bokrijk aan de Leie.

Laat deze doening aan mijn lens niet voorbijgaan.

Verstoppen helpt niet.

Taverne “de oude hoeve”, hier hebben we genoten van een frisse kriek en smakelijke donkere Maredsous. Vriendelijke bediening en gezellig terras. Prijs valt gezien de locatie nog mee.

Door deze kathedraal van bomen verlaten we dit dorpje.

Nu is het hek van de dam, de villawijk die we nu doorkruisen tart alle verbeelding. Dallas, Monaco, de Arabische emiraten aan de Leie (hoor ik hier nog de invloed van den maredsous?). Ongelooflijk grote villa’s met porches, feraris, jaguars of andere sleeën voor de deur en of dit nog niet genoeg is in de tuin een aanlegsteiger voor de speedboot. “Is dit alles echt nodig” vraag ik mezelf af, ik kan het ook moeilijk rijmen met de daklozen die ik elke dag in Brussel zie bedelen.

Dit is het torenhuis waar Albert Servaes jarenlang zijn stek had.

Na al het architecturaal geweld, heeft dit ongedwongen “pink boerderijtje” iets charmant (gezien door een glas kriek?).

Wie regelmatig mijn fietsverslagen leest weet dat ik een voorliefde heb voor landelijke bedrijfjes van weleer. Dit exemplaar is wel prachtig gelegen en lijkt toch goed bewaart, mogelijks is hier nog enige activiteit.

Aan het misprijzen van dit rund kan ik ook niet voorbij zonder er een foto van te maken.

Ruim te laat, na 20u. bereiken we Afsnee. De overzet heeft zijn diensten al zo’n uur en half gestopt. Hier verlaten we noodgewongen de route en fietsen gps-gewijs naar Gent.

Aan het Sint-Pietersstation trachten we in te pikken op de Leiestreekroute. Maar in al de drukte is dit geen sinecure. We volgen dan maar de aanduiding naar de Blaarmeersen

Het aandoen van Drongen is voor een “Leieroute revisited” en hebben jullie nog te goed. Ter compensatie een kiekje van deze huizenrij. Vindt de speedboot!!!

Nu is het slechts een boogscheut tot de Blaarmeersen, waar ons A-ken trouw op ons wacht aan de watersportbaan.


De route is 55km lang. Ondanks de hevige regen van de voorbije week is het ganse traject vlot berijdbaar. Afgezien van een enkele brug is heel het parcours vlak. Op enkele plaatsen is de bewegwijzering voor verbetering vatbaar. Nogal verwarrend, we zijn eens op onze stappen… nee eerder pedaalomwentelingen of zoiets moeten terugkeren . Leuke route,spijtig is het begin tot Deinze wat saai, maar daarna is het zeker een must 7/10.

0

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑