Na gisteren de Zwinroute gereden te hebben, zijn de batterijen nog niet leeg. Omstreeks 14u vertrekken we om bij ons om in de streek een fietstocht te maken. Na wat twijfelen besluiten we nog eens naar de Volckaerthoeve te fietsen. Het lekkere zelfgemaakte ijs helpt ons deze bestemming te kiezen.
Onze eerste halte ligt nog op geen 5 minuten fietsen van bij ons thuis.
Deze mooie kapel hebben we al zoveel voorbijgefietst- en gelopen, deze keer passeert zij de sluiter.
Een vluchtige blik naar binnen en voort zijn wij.
We dalen af naar de Dender
Over de nieuwe fietsbrug gaat het naar Denderleeuw.
De Sint-Amanduskerk.
Idem maar van een andere kant. Wat verder keren we terug naar de oevers van de Dender. We peddelen flink voort tot en voorbij Ninove. Over Outer gaat het naar Nederhasselt. In de Paellepelstraat grazen volgende edele viervoeters.
Blond
Zwart en bruin.
Ook hier komt de activiteit op het land stilaan maar zeker weer op gang.
De Paellepelstraat klimt flink omhoog en brengt ons bij deze mooie kapel.
Eens binnen blijkt het een bijhuis van de Basiliek van Lourdes te zijn. Bespaart de lui uit de streek hier een reis van meer dan duizend kilometers.
Nog een lammetje, op dit moment van het jaar vrolijken ze de vele weiden onderweg op. Wat later op het jaar ons bord.
Ook in de streek rond Aaigem hoef je de nachttrein naar Zuid-Frankrijk niet te nemen om deel te hebben aan de Maria van Lourdes verering. Hoe zou dat zitten met de kaarskesprocessie?
Het zwaard van Ardoewaan of heb ik last van verschijningen?
Inmiddels zijn we de Volckaerthoeve al voorbij. Het was daar gesloten, het ijsje waar ik zo zin in had mag ik op mijn buik schrijven (plaats genoeg). Wie weet is het geen straf voor de blasfemie van daarjuist. In Mere peddelen we langs de Kruiskoutermolen.
Wat verder onder een afdakje wat wisselstukken. Je weet maar nooit.
Nu naderen we snel Haaltert en stoppen even om de Sint-Jozefskapel vast te leggen. Mooi gelegen in een aardig perkje, hoop dat ze die container snel weghalen. Lantaarnpaal weghalen is zeker te veel gevraagd?
Deze fietstocht is ver ten einde, nog even deze wollige knapen vereeuwigen en na enkele fikse trappen zijn we weer thuis. Moe maar toch blij van de gemaakte fietstocht. Al was de Volckaerthoeve gesloten de streek tussen Aalst (Erembodegem), Ninove, Erpe-Mere en Haaltert leent zich toch steeds weer voor mooie en pittige fietsuitstapjes.
De winter is al ver gevorderd en de eerste mooie dagen komen er aan. En dan gaat het kriebelen, dan willen we naar zee! Bijna elk jaar resulteert dit in een kille bibbertocht langs de kust, door de duinen en polders. Ik werkte zondag en heb vandaag vrij Veerle neemt ook een snipperdag en zodoende rijden we met onze fietsen op het dak naar Cadzand. Benieuwt of we ons gaan kunnen warm houden.
We hebben alleszins op geen trui min of meer gekeken. We zijn dan ook eventjes bezig eer we met fietsen starten. Cadzand-dorp ligt niet echt op de route maar ik kies voor het vredige stadje om ons A-ken achter te laten.
Het verlengt onze route met zo’n 4-tal kilometer maar heeft ook de ontmoeting met deze kubistische graseter in petto.
Alvorens naar Cadzand-bad te peddelen nog even langs molen “Nooit gedacht“.
Langs Ringdijk-noord gaat het door de poldervelden resoluut naar de kust en de zwinroute.
De route brengt ons op de duinen en biedt een mooi zicht op de Noordzee.
Nog even terugblikken op het nevelige binnenland, meer bepaald Cadzand.
Met de nabijheid van Terneuzen is er wel altijd een schip dat voorbijglijd aan de horizon.
Het helmgras is tijdens de voorbije winter serieus verbleekt wat een speciaal beeld oplevert.
Het duinpad zwenkt, de kustlijn volgend, uit naar links…
…en brengt ons voor bij deze kudde schapen.
We verlaten de duinen en draaien landinwaarts. Even voor Nieuwvliet de Nieuwvlietse molen.
Zicht op Sint-Bavodijk.
Wat later fietsen we door Nieuwvliet, waar we vanuit de dorpsstraat zicht hebben op dit pittoresk kerkje.
In diezelfde dorpsstraat kan je nog echte houten blokken kopen.
Van de molen Luteyn is slechts de romp overgebleven, maar door een paar GSM-antennes maakt hij zich tijdens zijn oude dag toch nog nuttig.
Na Nieuwvliet duiken we opnieuw de polders in, de velden zijn hier meestal omzoomd met knotwilgen en ook het riet tiert hier welig.
De opengescheurde knotwilgen hebben soms verbijsterende vormen.
Dat scheuren loopt soms faliekant af.
Aan de horizon doemt Zuidzande op, ook dit dorpje heeft zijn windmolen.
Dit eigenaardig kunstwerk op het dorpsplein van Zuidzande is opgericht ter nagedachtenis van de slachtoffers van de beschieting van oktober 1944.
Restaurant “de Kerk” tiens?
Nogmaals de Zuidzandse molen van een andere kant en veel dichterbij.
Tijd voor wat boerderijen:
Van kleine fermette…
…over grotere boerderij…
…naar heus landbouwbedrijf.
bis!!
Nu eventjes iets anders, deze rustbankjes (stoeltjes?) vind je op deze tocht alom.
Zo dicht bij de kust wordt het waterpeil flink in het oog gehouden. Deze peilstok zal, gezien de opwarming van onze aardbol, in de toekomst zijn nut kunnen bewijzen.
Op de velden is er al veel activiteit, vooral besproeien.
Het parcours in deze fietstocht is zo plat als een biljartlaken. Als er al eens een terp verschijnt, tja…dan dient die gefotografeerd.
Nog even langs kanaaltjes en beekjes alvorens we…
…Sluis aandoen. Maar daar zijn al de eeuwenoude stadswallen. Sluis is een leuk, pittoresk stadje. Zie maar de volgende foto’s.
Dit woest uitziend gallowayrund is deel van een kleine kudde die op de wallen staan te grazen.
Hoog op een boom en moeilijk te zien, deze ooievaar op zijn nest.
Fier boven de daken uit.
Via deze houten brug steken we de Damse vaart over en…
…rijden verder langs het jaagpad.
Niet zo goed te zien, maar ontwaar ik hier een vorm van apartheid??
Sint Anna ter Muiden, zoals wij al tijdens de riante polderroute mochten ervaren is een klein maar zeer mooi stadje. Bij het binnenrijden langs de rondweg zet deze enorme schuur meteen de toon.
De kerk gaat op hetzelfde elan door.
Het centrum maakt ons meteen verliefd.
En of dit alles nog niet genoeg is, staat er op het dorpsplein deze mooie waterpomp.
We verlaten Sint Anna ter Muiden en flirten wat verder met de Belgische grens.
Zo’n 60 jaar geleden werdt er minder geflirt aan onze landsgrenzen. Her en der vind je deze bunkers terug in het duinen- of polderlandschap. Dit exemplaar bevindt zich wat voor we Retranchement binnenrijden.
Dit ruw geploegd veld wacht geduldig op de eg en het zaaigoed.
Leuk zo’n tuintje dat uitmond in een kanaaltje. (Retranchement, dorpsstraat)
Deze fiere stoeterij fietsen we voorbij als we naar het kanaal, dat ons naar Cadzand moet brengen,rijden.
Op de rechteroever, fietsend richting Cadzand, strijkt deze grote groep wilde ganzen neer voor de nacht.
Aan het eind van het kanaal duikt Cadzand-bad op. Het is er zeer rustig.
We wippen snel het trotse Noordzeehotel binnen om er ons tegoed te doen aan een lekkere warme appelbol met een tas verse koffie.
Zicht op de duinenrug achter het Noordzeehotel.
De zon duikt weg achter de kim, signaal voor ons om ons naar Cadzand (dorp) te reppen. Waar we deze tocht beëindigen. We hebben opnieuw een mooie fietsdag beleefd. De Zwinroute is een vlot berijdbare tocht met veel variatie. Ook in dit vroege jaar is de kustlijn zeer aantrekkelijk. Het fietsen door de polders wordt vlot afgewisseld met aantrekkelijke dorps- en stadszichten en gaat zodoende geen moment vervelen. Ik durf de zwinroute zeker aanraden en voor wie in de streek op verlof gaat is het een leuk alternatief voor het verplichte zonnebaden. Zeker doen!! Tot slot resulteert dit alles in een 8,5 op 10.
Al gans de week voorspelt men een mooi weekend. Waar eerst zaterdag als de beste dag getipt wordt, lijkt het steeds meer dat zondag ons gaat verwennen. Veerle voelt veel om naar de kust te rijden en daar een een mooie tocht te fietsen. Maar als s’morgens er regen aan de kust voorspelt wordt kiezen we voor wat meer landinwaarts aan onze trekken te komen. De woestijnroute met zijn vlakke 45 km lijkt ons een mooie voorjaarstocht.
Achter de Sint-Corneliuskerk in Aalter stallen we ons A-ken op een ruime parking. We rijden langs de kerk naar…
… het dorpsplein om er de woestijneroute aan te vatten. Laverend langs wat saaie woonwijken haasten we ons Aalter uit. Na het kruisen van spoorwegen en grote verkeerswegen rijden we het veld in.
Aan de Nobelstede deze grillige treurwilg.
Aan de overkant dit vrolijk stel, waar moeten zij zo vlug heen?
Dat wordt een zondagse uitstap.
Wat later is het erf verlaten.
Terugblik op huis van plaisance.
Dat de lente nu niet ver meer af is, getuigd dit schattig lammetje.
In een tuin langs de Kattenberg dit modern kunstwerk gebaseerd op…
…dit leuk stel?
Nog eens een spoorweg voorbij, nu bovengronds.En daarna dit onverhard pad op.
De oude vaart, die zoals haast alle beekjes hier in de buurt bruin oogt. Vandaar zijn we op een wip langs het kanaal Gent-Brugge
Deze bank langs het kanaal is een uitstekende gelegenheid om een snelle hap binnen te spelen.
Ook voor ons vervoer mag de riem er even af. We verlaten het kanaal en wenden de steven richting Knesselare.
Het gaat nu langs landerijen en andere velden, boerderijen en zeker niet te vergeten runderen.
De boerderijen hebben hier iets specifiek. In een groot lang gebouw zijn de stallen en garages voor tractors enz… Het woonhuis ligt er iet wat vanaf. Poorten en luiken zijn steevast helrood.
Tweespalt met eenvoudig kapelletje tussen een paar opgeschoten knotwilgen.
Aan den einder torent opeens de statige Sint-Willibrorduskerk van Knesselare.
Mooi herenhuis (pastorie?) juist achter de kerk.
En dan de Pietendriesmolen mooie molen, schitterende naam!!!
Deze tweeling duiventil heeft waarschijnlijk geen naam maar oogt toch schattig. Onder wat motregen peddelen we verder.
De hoge bedrijfsgebouwen (silo’s of molens ?) kondigen opnieuw het kanaal Gent-Brugge aan.
Riet dat de winter doorstaan heeft oogt dus zo.
Als we opnieuw het kanaal achter ons laten en weer veldinwaarts fietsen ontmoeten we opnieuw lammetjes. Zwart deze keer en in gezelschap van moeder.
Paarden worden op dit moment nog steeds bijgevoederd.
De tocht is bijna ten einde, Door het mooie maar o zo sjieke Loveld met zijn indrukwekkende dreven en…
en overdreven villa’s en landhuizen. Het doet me aan Sint-Martens-Latem denken. Twee pedaaltrappen verder zijn we terug bij ons A-ken. Veerle en ik zijn tevreden, deze tocht heeft afwisseling en nogal wat bezienswaardigheden. De Kranepoel is een mooie afsluiter. De bewegwijzering is dik in orde, de banen (ook de enkele stukken onverhard) zijn goed bereidbaar. Vrijwel vlak en met zijn 45km door zowat iedereen te fietsen. Kortom een dikke 8 is hier zeker op zijn plaats. Neem in Aalter eens de afslag en fiets de Woestijneroute je zal je het niet beklagen.
Het blijft winteren, kille periodes wisselen af met bewolkte dagen gevuld met bakken regen. Het lopen, geplaagd door kniepijn, slabakt en van fietsen komt er al helemaal niets meer in huis. Om, op de vooravond van carnaval, deze donkere gevoelens wat uit mijn hoofd te bannen besluit ik een vervolg aan het verslag over het landelijk leven te breien. Wat voorafging:
Na een valse start in 2007 met een kort relaas over een tocht van Cadzand naar Breskens en Vlissingen neem ik in februari 2008 opnieuw plaats voor het toetsenbord om een verslag te schrijven over de Schiptrekkersroute. Deze route passeert bij wijze van spreken voor onze deur. In maart kwamen er de Steendonck- en Molenbeek-route aan. Maar in april begon het pas goed. Om mijn blog een boost te geven bracht ik een paar oude verslagen, die op een oude site lagen te niksen, over. De Ros-Beiaardroute samen met de Reuze- en de Valleitjesroute zorgden al snel voor de eerste bezoekers op deze prille blog. Maar we trokken ook op (fiets)pad.
Tijdens het doorkruisen van de Faluintjes op weg naar Asbeek kiekten we deze jonge, speelse kalveren in de nevelige velden. Voorbode van een mooie zonnige dag. (zondag 20 april’08). Een week later was het zonnige weer een uitnodiging om de Ros Beiaardroute te fietsen.
Langs de Leirekesroute grazen er herten wat ons fotoapparaat van Veerle niet onberoerd laat.
Bij het buitenrijden van Buggenhoutbos kunnen we er niet naast de chocoladerepen kijken.
Inmiddels is er al heel wat werk op de velden verzet. Ploegen, eggen en zaaien het is er vollen bak.
Onder het lengen van de dagen en het warmer worden is ook de natuur wakker geschrokken. In Baasrode zagen we deze mooie ontluikende appelbloesems. Het moet niet altijd Haspengouw zijn.
Vanop de Scheldedijk zien we volgend tafereel; het oude bos heeft moeten plaats ruimen voor nieuwe aanplant. Onder het goedkeurend oog van de jonge telg verzamelt vader kaphout. Is de winter nog ver het is toch goed zijn voorzorgen te nemen, zeker aan de prijs dat stookolie toen stond.
Ook de schapen zijn van stal, ondanks het mooie weer hebben ze toch nog hunnen frak aan.
Als het kunstdorp Vlassenbroeck iets schilderachtig heeft, zit er dit mooi kerkje er voor iets tussen. Eeuwenlang kwamen de dorpelingen er al dan niet uit vrije wil hun geloof belijden. Wat er ook van is het schepte zeker banden onder elkaar.
Landelijk leven aan de rand van de stad (Dendermonde) anno 2008. Heerlijk kris-kras, het doet mij wat aan mijn bureel denken, ik zou er mij wel thuis kunnen voelen.
Op 2 mei ’09 is het de beurt aan de Scheldevalleiroute. We meanderen mee langs de oude Schelde en komen zo langs de kaaihoeve. Hier is een documentatiecentrum gevestigd over milieu en natuur. De moeite van het bezoeken zeker waard.
Een week later, na een nachtdienst, besluiten we naar Sint-Lievens-Houtem te fietsen. Deze ganzen, met hun jonge kroost, als dat geen lente is.
Op de grens tussen Aaigem en Bambrugge grazen deze koeien vredig onder de stralende zon. Voor de eerste keer zien we het hooi drogen.
Nog eens koeien, 2 dagen later (vrijdag 9 mei 09) kondigen zij, juist buiten het Zoute, de polders aan. We kieken ze tijdens de Riante polderroute
Moeder en kroost langs het kanaal, dat ons naar Cadzand en een lekker warme appelbol leidt.
In de velden met het nog groene graan duiken er lieflijke polderdorpjes op.
Oude boerderijtjes zijn er omgetoverd tot prachtige landhuizen.
Geen polderroute zonder polderkoeien, deze kudde moet aan deze vraag kunnen beantwoorden.
Half mei neemt de voorbereiding op de 20 km van Brussel een grote hap uit onze vrije tijd. Het is dan ook begin juni als we weer onze fietsen van stal halen. We steken meteen de taalgrens over,naar Ronquières, en zien dat de gewassen er ook aan hun gestage groei zijn begonnen.
De streek is er heuvelachtig maar toch wordt er naarstig geboerd. Ook hier hebben ze koeien die gezapig grazen (heb je koeien, buiten het je aanstaren zoals enkel koeien dat kunnen, al iets anders zien doen? ) Op de achtergrond de in nevels gehulde heuvels zorgen voor een zeer aparte sfeer.
Dinsdag 17 juni ’09 fietsen we de Boerenkrijgroute. In ons eigenste Erembodegem zijn bij de start van de zomer de hopranken al flink opgeschoten.
Gek maar zo’n 2 maand na dat we de chocoladerepen zagen tijdens Ros Beiaard duiken ze op weg naar Ternat terug op. Het zal voor de winterpataten zijn.
Tja als de velden klaar moeten voor het zaaien dient er ook gemest. Aan dikke bromvliegen geen gebrek.
Half juni zijn de aardbeien oogstrijp. Juist voor Eizeringen krijgen we inkijk in deze serre. Het oogsten lijdt ons naar het volgende seizoen de zomer. Dat is dan weer stof voor een volgend luik in deze seizoenensaga “Landelijk leven”. De lente is een prachtig seizoen. Het frisse groen, de eerste warme dagen, het jonge leven op de velden en het zaaien en groeien van de verschillende gewassen. Het is zo wonderlijk wat een geluk dat we er elk jaar opnieuw getuige mogen van zijn. Vanop de fiets genieten we ervan met volle teugen.
Na de vries komt de dooi. Begin deze week kwamen de temperaturen weer boven nul en vrij snel was het mooie witte tapijt verdwenen. Vandaag hebben we een vrije dag. We zitten ’s middags wat met elkaar te bespreken hoe we de rest van onze dag gaan vullen, als er ineens een zonnestraal door het wolkendek breekt. Ondanks mijn fikse verkoudheid staan in een wip onze fietsen buiten. Rond 13u30 duiken we naar de Dender om langs onze vertrouwde rivier naar Dendermonde te denderen.
Juist voor de sluis van Erembodegem draaien we het jaagpad op om langs de Gerstjens, een natuurgebied gekneld tussen de Dender en de Brusselbaan, naar Aalst te fietsen. Aan de overkant priemt het silhouet van de trotse Onze-lieve VrouwHemelvaartkerk door het struikgewas.
Eventjes wachten op Veerle die volgende schapenbok wil vereeuwigen.
De zon blijft stralen en we fietsen verder richting Aalst, eventjes onder de spoorweg door.
Na de spoorweg zijn we snel in Aalst. Daar volgen we nog steeds de Dender eerst langs Chipka met den Amylium. Als inwijkeling vind ik dit echt de max, een wijk die Chipka noemt. Het mag naast de marollen, naast het patershol, ja totzelfs naast de bronx staan. Chipka ge moet er toch maar op komen!!!
Een paar sluisen en wat industrie verder begeven we ons weer op het jaagpad. We hebben er zicht over de velden, maar het enigste teken van wat activiteit hier zijn de afgeknotte wilgen. Deze fiere veldwachters worden al eeuwenlang beknot in hun streven naar grootsheid. Net nog geen bonsai.
Kerken kunnen dan niet hoog genoeg . Maar ze zijn dan ook zo vergroeid met ons landschap. Op de rechteroever (rijrichting ) zien we zo’n typisch kerkje dat van Herdersem.
Aan onze kant links kan Veerle het niet laten deze 2 schattige bambietjes te fotograferen.
De boorden van de dender kleuren roestig tijdens deze winterperiode, maar onder een stralende zon heeft het toch iets.
Nog wat verder tot het sluizencomplex van Denderbelle.
Door volgend zicht aangetrokken verlaten we de denderoever om naar Mespelare te fietsen.
Mespelare is een klein dorpje zoals er zoveel zijn. Maar de kerk heeft er iets. Dan nog dat ajuintje er bovenop. Nee daar kunnen we niet aan weerstaan.
Het dorp zelf is ook best gezellig, lijkt me leuk om er te wonen.
De dorpskern van zo’n Oost-Vlaams dorpje is vrij klein en “op een ik en een gij” zijn we weer in de velden. Daar zijn al de eerste voorbereidingen voor het komende seizoen getroffen.
Er is al mest uitgereden, de eerste stap waarmee de hele cyclus van ploegen, zaaien en oogsten opnieuw opstart. Wat verder doen een groep paarden zich tegoed aan het hooi in de stalen ruif.
We rijden Oudegem binnen, in plaats van direct terug naar de Dender te fietsen maken we een klein omweg om er de kerk te op de gevoelige plaat vast te leggen.
Ook volgende cichoreibranderij“De Vlaanders” is deze omweg waard.
We bereiken terug de Dender en fietsen verder naar Dendermonde. Daar steken we over om terug te keren. Even voorbij de oude, afgesloten en nog deels bevroren Dender…
Keren we terug de velden in…
op naar Denderbelle. Maar eerst moeten we nog wat door de velden peddelen. Kort na het oversteken van de overweg komen we langs de loop van de Veere.
Een bosje met hoge populieren wordt gevangen door de lage winterzon.
Wat verder wil ik eens wat uitproberen en ziehier de Veere met nog enkele plakken ijs, en voor wie goed kijkt een gehaast waterkieken, in tegenlicht.
Wilgen als ze niet op tijd en stond gekortwiekt worden durven al eens scheuren.
Dit brengt Veerle op ideeën!!!
Na deze spielerei en voorbij de sluisdeuren op de Veere…(de Veere is eigenlijk meer een beek dan een rivier en dient om het regenwater van de velden naar de Dender af te wateren).
…peddelen we verder en komen zo in Denderbelle met zijn Sint-Martinuskerk.
Nu nog eens de Sint-Martinuskerk van een andere kant. Hoorde ik iemand zeggen dat kerken vergroeid zijn met ons landschap?
Maïs heeft de laatste decennia zich ook in ons landschap genesteld. Ondanks dat er op onze aardbol nog mensen van honger omkomen staat er hier in Lebbeke een gans veld te verrotten
Vlug verder gefietst en in de wijk Spruythoek stuiten we op de mooie Stevenkapel.
Juist naast deze kapel deze kleine, sobere arbeiderswoning.
De devotie blijft niet beperkt tot de kapel. Wat verder staat er een recent villaatje niet alleen goed geïsoleerd tegen de kou maar ook tegen blasfemie!!!
Nog wat door de velden waar ik bezwijk voor de charme van deze op rust gestelde serre.
Nu fietsen we Moorsel binnen en komen aan het Leireken. Deze spoorwegbedding werd omgeturnd tot een fietspad en is samen met de Dender een belangrijke uitvalsweg voor veel van onze fietstochten. In Moorsel kan je er een prachtig, zeer fascinerend kunstwerk van Luc De Blok bewonderen. “Het gebaar”.
Juist er tegenover kan je in de Graankorrel (nee geen evangelisch gebedshuis)iets drinken. Deze taverne werd enkele jaren terug vernieuwd en verrijkt met een leuk terras met zicht op de velden en de Leirekesroute.
Bij winterse temperaturen gaan wij haast nooit ergens binnen om iets te drinken. Zo gauw je binnen bent begin je te zweten en als je terug buiten komt heb je een killig gevoel. Dus rijden we meteen de leirekesroute op.
Wat verder knijpen we al de remmen dicht om dit zicht op de kerk van Moorsel vast te leggen.
Ondertussen is het al wat later en stilletjes aan sluipt de nevel de velden binnen.
Bij het kruisen van de Moorselbaan verlaten we de leirekesroute en kiezen resoluut richting thuis. Toch stoppen we nog even om de zonsondergang over Aalst te kieken.
Nu is het nog een kwartiertje en we rijden onze oprit op. Vlug worden de fietsen weggeborgen en wat later heeft Veerle een lekkere maaltijd klaar. Na het eten zitten we nog wat te keuvelen over onze eerste echte fietstocht van dit prille jaar. Richting Dendermonde is de Dender minder ingekapseld en heb je een mooi beeld van het omliggende. Dendermonde zelf hebben we deze keer niet aangedaan maar is zeker een bezoek waard. De velden tussen Dendermonde, Denderbelle, Wieze en Moorsel fietsen makkelijk en hier en daar wordt je vergast op een leuk zicht. Ook de dooi kan voor verrassend mooie beelden zorgen. Kortom we hebben weer met volle teugen genoten, ’t is niet te geloven hoe het naar nog smaakt.
Zondag 11 januari 2008 Het weer dat we nu over ons krijgen is wel zeer uitzonderlijk. Het is toch zo’n dikke 10 jaar geleden dat ik me de Dender bevroren herinner. Deze ochtend maakten we een kleine tocht om enkele winterse plaatjes te maken. Ik koos voor ons loopparcours in de velden.
Zie de volgende foto’s,
Op de Brusselbaan was deze kale struik (of is het een afgezaagde boom die aan een comeback bezig is ?) het eerste onderwerp.
Op dezelfde plaats, bomen mooi wit van de rijm.
Nog even dit kiekje en dan verder…
Na de Molenberg duiken we de Zavelberg naar beneden. Daar staat dit eenzaam paard te grazen, nou grazen?
Nu gedwongen door koude vingers die het fotograferen haast onmogelijk maken kiezen we voor een kortere weg. Die ons langs deze knotwilgen brengt.
Wat verder nog paarden die de kou verduren.
Langs TenBos gaat het nu, vrij snel, terug naar huis.
Vlug wat opwarmen, maar een fietstochtje van nog geen 10 km kan onze prestatiedrang niet intomen. Kort na de middag rond 13u30 zakken we af naar het park van Aalst om er een 10 km te lopen (dit is 2 maal door het park en den Osbroeck).
Aan een vrij stevig tempo en met een temperatuur van zo’n +1° worden de kilometers afgemaald. Daarna nemen we nog de tijd om enkele foto’s te maken met de Lenoir m’n nieuwe GSM die zichzelf aanprijst als smartphone volgens mij meer multimediaphone.
Hier komt er een selectie;
Goed ingeduffeld schrijver dezes. Na de looptraining kan er nog een bescheiden glimlach er vanaf.
Een deel van de grote parkvijver met de grote treurwilg aan de andere kant de leuke burgerhuisjes. Voor mij één van de mooiste straten in Aalst
.
Nu op naar een mooi bruggetje.
Er zijn nogal wat treurwilgen in dit mooi park, vandaag geeft dit iets vreemds.
Aan ijs geen gebrek
.
Wat verder komt de enige drankgelegenheid van dit park in het zicht.
Nog een brugske om mee te eindigen.
Daarna snel naar huis waar we een bloedstollend Belgisch kampioenschap in Ruddervoorde bekijken.
Zo een korte fietstocht en na afloop van een looptraining nog wat foto’s in het Aalsters park. Zeker de fietstocht was een alibi om sneeuwlandschappen vast te leggen. Wie weet wanneer we nog eens zo’n winter meemaken? Zonder deze beelden is deze blog niet compleet. Maar wees gerust het kriebelt steeds meer om nog eens een flinke fietstocht te peddelen. Met een verslag op deze blog tot gevolg.
2008 ging kil over in 2009. Na een weekje verlof zijn we terug aan de slag. Tijdens de sneeuwval van maandagochtend was ik in Brussel, ik werk er, en nam enkele foto’s.
De Kruidtuinlaan
Kruidtuinlaan (2)
Kruidtuinlaan (3)
Zicht op Sheratonhotel en Rogiertoren
Nog eens de Kruidtuinlaan
Martelarenplein
Ditzelfde winterweer zorgt ervoor dat de fietsstop nog steeds voort duurt.. Tijd om nog eens terug te blikken op het voorbije jaar. In tegenstelling van vorige foto’s die in hartje Brussel zijn genomen, neem ik jullie mee naar het platte land, den buiten.
Anders dan wat we nu te verduren krijgen hadden we de laatste 2 jaar zachte winters. Eind november 2006 fietsten we weer eens naar de Volckaerthoeve en konden we in Nederhasselt deze foto maken.
Begin vorig jaar namen we ongeveer op dezelfde plaats de volgende foto.
Bij goed weer heeft het fietsen, tijdens het seizoen van de lange schaduwen, wel iets. Het heeft iets weemoedig. De zon hing in februari ook laag toen we de Veurne-Ambachtroute aanvatten. We fietsten door de polders, één van de winterse activiteiten op het land is het knotten van de wilgen. Zo ook in Oeren, ze stonden er mooi gekapt bij.
Wat verder in de polders kwamen we een windmolen tegen,misschien de eerste keer maar zeker niet de laatste keer in 2008. Wie geregeld door de velden fietst zal het wel beamen er zijn nog veel windmolens in het landschap.
Ook elke dorpskern wordt gedomineerd door de dorpskerk. Zo ook in dit polderdorp.
Als afsluiter van deze kille( zo’n 8°) tocht door de polder, platter land bestaat er niet, dit lieflijk houten brugje.
Kort daarna (9 februari) fietsten we onze klassieker de Ros Beiaardroute. Waren dit nazaten van ’t peerd (zo wordt in de streek het ros beiaard al eens gemelijk genoemd).
De Groene koepelroute fietsten we in twee keer. Tijdens het eerste deel van deze mooie fietstocht rondom Ninove kiekten we deze stenen en goed onderhouden windmolen.(16 februari).
Hier kiekten we een eerste maal een rund mat haar jong, het begin van een passie (het digitaliseren van koeitjes en kalfjes).
De week erop(24 februari), ja we hebben het goed te pakken nu, brengt de Leirekesroute ons naar Steenhuffel. Daar staat niet alleen de Palmbrouwerij maar begint ook de Steendonckroute. Vooral in het tweede gedeelte rijden we door mooie natuurgebieden. Zoals het Lippelobos.
Ja dit smaakt naar meer en 2 weken later op 15 maart zitten we weer in het zadel. Tijdens het rijden van de Molenbeekroute aanschouwen we het knotten van de Wilgen.
Ook de Robbroekhoeve werd er ons geserveerd.
Hierna(23 maart) fietsten we de Boerekrijgroute, maar maakten er toen geen verslag van. Dit gebeurde pas later op ’t jaar als we deze stevig kuitenbijterstocht nog eens aflegden. Op het einde van de rit legde ik dit ondergelopen veld langs de Dender vast op de gevoelige sensor. Waren afgelopen winters minder koud, nat waren ze zeker.
Wat me bij het terugzien van al deze foto’s opvalt is de rust. Ja, tijdens de winter is het stil op den buiten. De gewassen groeien niet en de dieren staan op stal. De zon hangt laag en samen met de nevels creëert ze vele mystieke momenten. Om dit alles te onderstrepen en tevens om dit deel van ’t leven op het land af te sluiten volgende foto. Deze foto nam ik deze morgen toen ik terugkwam van een begrafenis in Wolvertem. In tegenstelling van wat ik daarjuist stelde heeft dit beeld iets fris, haast uitbundig ondanks de -8°. Het is een goede voorbode over het volgend deel waarin de lente 2008 aan bod komt. Tot dan !!!!
Sinds februari ’08 is Garmin de trouwe gezel op onze fietstochten. Tijdens deze winterstop lijkt het me een goed idee om wat uitleg te geven hoe hij ons van nut is.
Zoals elk gps-systeem dient hij vooral om ons op koers te houden. Dit kan op 2 manieren. Enerszijds volg je tracks (dit is wat ik het meest doe) of anders maak je met specifieke software een rit en volg je de vrij gedetailleerde aanwijzingen. Hoe ga ik te werk. Enkele dagen voor er zich een vrije dag of weekend aandient volgt ondergetekende nauwgezet de weerberichten . Bij mooi weer wordt er gezocht naar een fijne fietstocht. De leuke fietser , Tour de Frans (what’s in a name), fietsen moet kunnen en sinds enkele maanden ook djino’s fietswebsite zijn de sites waar ik mijn licht ga opsteken. Na de keuze ga ik op zoek naar een track van de route. Een track is een electronisch kruimelspoor. Op verschillende tijdstippen worden de coördinaten van plaatsen opgeslagen. Dit gebeurt op geregelde tijdstippen en als je ze met elkaar verbindt ontstaat er een wegbeschrijving. Deze tracks vind ik opnieuw bij Djino of op de website van toerisme Oost-Vlaanderen . Verder neus ik nogal eens bij GPStracks , deze nederlandse site heeft ook een ruim aanbod van Vlaamse routes. Om te eindigen is het goed de webstek van Vlaanderen-fietsland te vermelden, hier vind je buiten de tracks nog een schat aan informatie om een gezellige fietsuitstap (meerdaags?) te plannen. Er zijn nog andere sites waar je tracks vindt maar met voornoemde kom je al ver. Eens de track gedownload start ik mapsource een programma waarmee je de tracks kunt bekijken en ze naar je garmin-toestel kunt uploaden.
Meteen maak ik gebruik van dit programma om een print-out van de track te maken. Mits wat vouwen past die mooi onder het doorzichtig plasticfolie van mijn stuurtas. Soms lukt het niet om de track naar de Garmin up te loaden. er verschijnt slechts een deel van de track en de route is slechts voor de helft of minder te volgen. Dan is GPs Trackmaker een goede oplossing.
Met dit minder krachtig sharewareprogramma laad ik de volledige track naar Garmin. De track verschijnt in de tracklog en dient eerst nog bewaard te worden.
Daarna vind je dan de track terug bij de opgeslagen tracks. Met de tuimelknop (dit heb ik uit de handleiding, zelf kom ik daar in geen 100 jaar op) kan je hem selecteren. Op dezelfde wijze kan je de track tonen op het scherm.
Bij het starten van de tocht moet je dan via de functie tracback het volgen van de track opstarten. Je dient met de tuimelknop een punt aanduiden waar je naar toe wilt tracbacken. Nu dat is kunst. Als je niet wat oplet denkt Garmin dat je terug wilt en gidst hij je naar de verkeerde richting. Mits wat zoomen en proberen lukt dit toch wel. Soms stel ik mij tevreden met gewoon het traject of spoor op het scherm. Ik raadpleeg Garmin als het verkeerd lijkt te gaan.Kaartgegevens zoals bij Belgian Topomap, waar bossen, kapelletjes, rivieren, beken velden en gebouwen worden weergegeven helpen om zich onderweg te orienteren. Om het hoofstuk tracks te beëindigen is het goed te vermelden dat er op site van toerisme Oost-Vlaanderen er nu een routeplanner is. Met deze kan je een route langs het Oost-Vlaams knooppuntennetwerk uitstippelen. Vervolgens kan je van deze route een track downloaden. Echt leuk.
Op de PC kan je waypoints of bestemmingen ingeven waarna er een route gemaakt wordt. Dit kan ook op de Garmin zelf. Routeplanner Belux volgt fiets- en lange afstandroutes om de tocht te bepalen.
Als we in Charente Maritime waren heeft de City Navigator ons bijgestaan in het maken van enkele mooie tochten. Soms stuurde hij ons een drukke departementale op maar door de band hadden we veel fietsplezier. Je kan de wijze van routeren instellen op fietser, wandelaar of voor het rijden met de auto. Je kan onverhard vermijden alsook autowegen. Meestal lukt dit.
Buiten het navigeren is Garmin van nut bij het geotaggen van foto’s. Tijdens het fietsen onafgezien van welke kaart dat je gebruikt kan je de Garmin een tracklog doen aanmaken. Dit is dus het kruimelspoor van de afgelegde tocht. Bij het einde sla ik deze tocht op en eens thuis wordt, via de functie interface en USB-kabel, de bewaarde track naar de PC gebracht. Dan synchroniseer ik de gemaakte foto’s, die van datum en uur voorzien zijn, met de gemaakte tracklog. Hiervoor gebruik ik het programma geosetter.
Daarna worden de foto’s in Picasa geladen, bewerkt en vervolgens geüpload naar Picasa webalbums.
Zoals je kan zien worden de geotags ook in de webalbums bewaard. Het is dan ook een prachtig hulpmiddel om de tocht te herinneren en de foto’s te kunnen plaatsen.
Buiten de blog laad ik de foto’s ook op naar websites zoals Panoramio.
Op deze sites krijg je een kijk over hoeveel keer je foto’s werden bekeken en in Locr leer je wat over de streek waar je de foto’s hebt gemaakt. Sommige foto’s geplaatst op Panoramio worden weergegeven in Google Earth. Soms krijg je ook apreciaties.Dit alles is leuk om volgen en een bijkomende motivatie om erop uit te trekken gewapend met onze fototoestellen. Zo hier stopt de korte kijk achter de schermen van onze blog. We hebben aan onze Garmin al veel plezier beleefd, hij blijft zeker onze metgezel en dit hopelijk voor nog talloze fietstochten.
Het jaar loopt op zijn laatste benen. Dagen kort nachten kil en lang. Nee niet direct het weertje om er eens flink op uit te trekken. We hebben onze looptrainingen hervat, dus rest er niet veel tijd om de fietsen van stal te halen. Toch blijft het wat kriebelen en als er zondag een ietwat warmere 6° wordt voorspeld, in plaats van de luttele 2° van afgelopen week, kunnen we niet weerstaan en…
Met het de routeplanner belux voor fietser en wandelaar wordt er een kleine tocht, zo’n 30km, uitgestippeld.
Goed ingeduffeld,
starten we na half twee onze rit. We dalen af en rijden door het centrum van Erembodegem.
Even na de spoorweg merken we deze hoenders in een achtertuin.
Hun verendek beschut hen goed tegen de kou, zij scharrelen dan ook ongstoord verder. Garmin gidst ons door een industriezone. Dit grijs saai bedrijvenpark ligt er verlaten en troosteloos bij. Bij Belcolade (chocoladefabrikant) willen ze er de sfeer wat inbrengen.
De velden, nu haast alle bladeren van de bomen en struiken zijn gevallen, hebben wat van hun glans verloren.
In de Charlotteweg is het naamplaatje ook al op zijn retour, kortom treurnis alom!!!
Ook bij het buitenrijden van Terjoden stuiten we op enkele hoenders, waaronder dit fier mannelijk exemplaar.
Opnieuw de velden in, onder de lage zon en over deze met putten doorzeefde veldbaan fietsen we naar Haaltert.
Ja, ook al is het winter, koeien mogen in dit verslag niet ontbreken.
Het wijdse landschap heeft ook in dit donker seizoen iets.
De regenval van de afgelopen weken laat zo z’n sporen na.
Moeizaam priemt de zon door de laaghangende wolken en geeft de kille weiden iets mystiek. Wat bezielt er iemand om hier te komen rondfietsen.
Zou het om dit mooi kapelletje zijn?
Mogelijk, het is de voorbode van Haaltert met zijn grote Sint-Gorikskerk.
Aan een van haar muren leunt het stalletje met de heilige familie.
’t Is waar, het hele kerstgebeuren breng wat licht en warmte tijdens het kille donkere jaareinde. Garmin maakt het zichzelf niet te moeilijk zie de volgende foto.
Inderdaad langs hetzelfde kapelletje van daarjuist keren we terug de velden in.
Nee niet de os ook niet de ezel maar de pony van de stal. Bij het buiten rijden van Haaltert.
Nog een terugblik.
En nu door de velden, zie volgende kiekjes…
Een stevige portie voederbieten.
Een aftandse schuur op een mistige achtergrond, zo vereeuwig ik ze graag.
Na een tijdje fietsen naderen we Denderhoutem. Ietwat buiten het dorpscentrum ligt het kerkhof.
Zoals in vele dorpskernen domineert de kerk het centrum, zo ook in Denderhoutem. De Sint-Amanduskerk.
Buiten het doorkruisen van het industriepark van Erembodegem had deze tocht nog iets, vergezichten over de velden. kapelletjes enz… Nu wordt het wel wat saai. Voor wie van Denderhoutem naar Ninove wil is de Denderhoutembaan de snelste oplossing. Blijkbaar wou onze Garmin er geen gras over laten groeien en stuurde hij ons deze betonnen strook naar Ninove op. Saai maar gelukkig snel afgelegd. Voor we het goed beseffen naderen we Ninove. Staat de onze-lieve-Vrouwekerk niet wat scheef. Zien we hier het toekomstige Pisa aan de Dender?
Aan het station verkiest Garmin ons de Groene koepelroute te volgen. Naast de spoorweg fietsen we naar Okegem.
Okegem een onooglijk dorpje tussen Ninove en Erembodegem ligt aan de Dender. Wie geregeld mijn fietsverslagen leest weet dat deze rivier ons nauw aan het hart ligt. Het is voor Aalstenaars wat de Seine voor Parijzenaars en de Theems voor de Londense Cockneys is en de Tiber voor… Volgende foto’s maken veel duidelijk.
De Dender maakt, komende van Ninove, voor Okegem een brede bocht…
… en stroomt dan verder naar Teralfene, Erembodegem, Aalst en verder tot ze in de Schelde uitmondt.
De oevers waar de gewassen, onkruid grassen en riet, een winterslaap lijken te nemen geven een wat uitgebluste aanblik. De kale bomen kunnen hier ook niet veel aan verhelpen.
Kenmerkend voor de streek, boerderij met een groot a-typisch woonhuis.
Industrieel erfgoed, er is wel wat werk aan, daterend van tijden dat de Dender een levensader voor deze streek was. Wie weet komen deze tijden nog eens terug als we het vrachtverkeer over de weg afzweren en opteren voor een ecologische manier van goederenvervoer. Op het einde van het jaar is wat melancholie nooit ver weg.
Ook voor het personenvervoer biedt de Dender verschillende mogelijkheden. De fietsende dame kennend, niet alleen traag verkeer!!!
Als dit trekpaard zichzelf inkadert kan ik niet anders dan bliksemsnel de sluiter over te halen.
Vlug nog even uitzoomen om de oevers ter hoogte van Denderleeuw te kieken.
In Liedekerke laat Garmin de Groene koepelroute links liggen en peddelen we, onder een winterse zonsondergang, door naar Teralfene.
Vandaar zijn we snel terug in onze heimat en meteen aan het einde van deze winterse fietstocht.
Thuisgekomen warmen we ons op, een hete gluhwein helpt hier goed.
Wat deze fietstocht betreft, nu fietsen in de winter is niet meteen het prettigst. Als ik eerlijk ben was het meer de bedoeling om wat blogstof op te doen. Enkel foto’s te maken dan echt van het fietsen te genieten. Ik miste het met Veerle bespreken van de kiekjes, ze selectioneren, wat bewerken en vooral er een verslag mee te maken. Nu bij deze…
De donkere in nevel gehulde eindejaarsdagen hebben iets vreemds. En last but not least het thuiskomen wint hier aan belang, knus in de zetel mat een warme gluhwein, mmm….
Eind oktober en toch nog vrij mooi weer. De Turfputtenroute, niet zover van bij ons vandaan, lijkt met zijn korte afstand (30km) een ideale route. De streek rond Berlare hebben we al een paar keer verkend en heeft veel te bieden voor routefietsers. Benieuwd of de Turfputtenroute er zijn voordeel uit haalt.
Om zowat half één op de middag staan we met onze fietsen klaar voor de Sint-Martinuskerk.
Het kerkplein in Berlare is een ideale startplaats voor deze route. Eerst enige zoekwerk naar de routebordjes en weg zijn wij. Gauw dit kapelletje kieken als opwarming.
Langs de Leopolddreef verlaten we Berlare…
…zonder woorden.
We bereiken de eerste maal de Schelde en genieten meteen van het mooi natuurgebied, dat zich hier uitstrekt.
We volgen het pad over de Scheldedijk naar Wichelen.
Waar we de Sint-Gertrudiskerk vanachter de bomen zien verschijnen.
Hier moeten we de drukke N442 over, maar genieten toch even van het mooie dorpje.
We verlaten dit pittoresk dorpje en duiken de meersen in.
Deze sompige, met beekjes dooraderde velden, vormen nu het decor.
Met onderweg al eens een bos…
…of een gehucht gevormd door landelijke woningen, schuren en… noem maar op.
Het ene al wat ordentelijker dan het andere, maar daarom niet minder mooi.
Knotwilgen die de velden afzomen.
Het volgend wat vervallen schuurtje ligt in Schellebelle.
Hier juist aan het veer sluit de Turfputteroute weer bij de Schelde aan.
Van het bekende fietscafé nemen we geen foto maar gaan, nu het er wat rustiger is, binnen om er van een lekkere pannenkoek te smullen. Daarna helpt een goeie trippel alles door te spoelen.
Ondanks het frisse weer wordt er hier op de dijk veel gefietst.
Wij nemen onze fiets en volgen dit voorbeeld. Al na enkele honderden meters verlaten wij de dijkweg en draaien via de Blokstraat weer de weilanden in.
Met van die bonkige boerepaarden
Langtakkige knotwilgen en…
voortkabbelende beekjes,
en al eens een sierlijk hekken van één of ander uitgestrekt landgoed.
We zien een boer die met de hand het onkruid van tussen de bieten trekt. Milieuvriendelijker kan moeilijk.
We fietsen verder door velden, weilanden en genieten van het haast ongeschonden uitzicht. Geen villawijkjes maar puur natuur.
Misschien wat minder milieuvriendelijk maar deze Leuvense kachel heeft hier zijn laatste rustplaats gevonden. Rust roest!!!
Inmiddels zijn we de N442 weer overgestoken en stevenen op het Donkmeer af. Eerst stoppen we even aan de eendenkooi.
Met natuurlijk de nodige eenden.
En genieten van de prachtige natuur in dit natuurreservaat.
Ook andere watervogels vinden er hun stek.
Dan volgt het Donkmeer zelf.
Een visser waagt zijn kans.
Het hoogseizoen is weer al een beetje achter de rug.
Alhoewel !!!
Maar daar het merkelijk kalmer is, kan de plaatselijke jeugd zijn gang gaan.
Ook hier stoppen we even om een terrasje te doen. Daarna verlaten we de oevers van dit mooi meer en naderen de Gratiebossen.
Eerst nog langs een maïsveld.
En deze overgang van veld naar bos.
In dit bos zijn er ook vijvers.
Dit prachtig bos trekt niet alleen fietsers.
We genieten van deze mooie omgeving, maar snel bereiken we de uitlopers van dit bos.
Die ook heel schilderachtig zijn zeker in de herfst.
Van de bossen fietst het weer veldwaarts, met nog eens paarden op het menu.
Bij gebrek aan kapelletje neem ik een foto van een electriciteitscabine op retour.
Nu zoeken we weer de oevers van de Schelde op. Tegenover Appels en zijn overzetboot.
Het etablissement dat we voorbij fietsen noemt dan ook het Veerhuis. Bij mooi weer is het in deze zaak zoeken naar een tafeltje, nu is het er zeer kalm.
Op de Schelde zelf vaart er ons nog een rivieraak tegemoet.
Op de dijkweg is het ook al peis en vree.
Het lijkt misschien wel wat vervelend, maar niets is minder waar. We kiezen weer voor de velden en de boeiende beelden over het reilen en zeilen aldaar. Zoals deze kudde aan de voederbak.
Of een wat aftandse schuur verloren in een veld.
Hopstaken.
Maar alvorens we Berlare opnieuw binnenrijden maak ik dit filmpje.
We zien hier Dora en Axel de kar trekken. Ze zijn niet echt meer nodig op de boerderij, maar hun fiere baas en zijn dochter houden ze als hobby. Er zou trouwens een veulen op komst zijn. De late zon geeft de volgende schuur iets weemoedig.
Het volgend geel, daardoor wat vreemd gebouw luidt het einde van deze mooie fietstocht in.
We rijden Berlare opnieuw in en passeren het gemeentehuis.
Aan de Sint-Martinuskerk vinden we ons A-ken terug. Alvorens de fietsen op het dak te zetten nog vlug deze foto, toepasselijk voor de tijd van het jaar (bijna 1 november)
Is dit misschien een wat mistroostig beeld, de Turfputtenroute daarentegen is één en al plezier. Weinige routes zijn zo boeiend. Langs de Schelde fietsen, door de velden laveren en er het landleven beschouwen het is van ’t schoonste. Het Donkmeer en de eendenkooi langs en vandaar naar de Gratiebossen volop door de natuur. Verder wordt deze tocht weinig ontsiert door verkavelingen of drukke verkeerswegen. Zoveel moois samengeperst op een 30km dat verdient een 9,5 op 10.
.
![P11-01-09_14.39[01]](https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3491/3187473821_3005c26194.jpg)
![P11-01-09_14.41[01]](https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3498/3188324906_1352df92e7.jpg)
![P11-01-09_14.41[02]](https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3360/3187484149_2ca629e668.jpg)
![P11-01-09_14.43[01]](https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3489/3188330688_2f9c4302f5.jpg)
![P05-01-09_07.02[02]](https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3464/3177591298_8b86cbe3c8.jpg)
![P05-01-09_11.39[01]](https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3515/3177623382_e4a8013264.jpg)
![P05-01-09_10.11[02]](https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3357/3176755711_c2e1d952b0.jpg)
De Groene koepelroute
De tweezame..... 