Op verplaatsing… De Maerlantroute

Maandag 26 september 2011

Het nazomeren blijft duren en na de Doornpanneroute wordt het tijd om nog eens op verplaatsing te gaan fietsen. Voor ik deze blog begon fietsten we al meermaals de Maerlantroute. Ik denk dat deze route bij de klassiekers onder de poldertochten mag gerekend worden.

Juist na de middag parkeren we ons A-ken op een ruime parking(-oost) even buiten het centrum van Damme. Meteen knopen we aan met de route en komen zo op het mooie stadsplein. Mede door de warme nazomerzon heerst er een gezellige drukte op en rond de verschillende terrasjes.

Wij laten deze drukte aan ons voorbijgaan en verlaten Damme en worden onmiddellijk gecharmeerd door de zachtglooiende polders.
Wat er den dag van vandaag allemaal aan uw deur komt! Nee we geven niet!!

Op weg naar Moerkerke, dat we niet echt aandoen, en de Leopoldsvaart kruisen beekjes onze tocht. Ondanks het middaguur werpt de zon al lange schaduwen over het land (eind september!).

Aan dit knus, diep in de polders weggedoken fermetje merken we de landelijke variant van de rolstoel op.

Kapelletje getekend door den scheven architect.

We trappen flink verder en wat later steken we de Leopoldsvaart-Oost over en blijven maar kort langs haar oever rijden.

Ja… nu gaat het richting Lapscheure.

Lapscheure is een klein polderdorpje,had het niet deze vrij grote kerk we waren er door zonder dat we het hadden gemerkt.

Nog steeds langs landelijke, maar goed berijdbare wegen, flirten we met de Nederlandse grens.

Op de velden wordt er naarstig gewerkt. De boeren willen van de laatste mooie dagen gebruik maken om alles winterklaar te krijgen.

Een blond 2PK-tje

Van blond geweld gesproken!!

Aan de overkant vervolgen we de tocht langs het jaagpad van de Damse vaart.

Opnieuw steken we over, deze maal vergt het minder van ons Veerleken haar armkracht.

De tocht brengt ons aan de oude stadsmuren van Sluis.

Normaal laat de route het centrum van dit mooie vestingstadje links liggen. Wij zondigen echter en doen even het centrum aan. Na een tas( bakkie?) koffie met een stuk warme appeltaart keren terug in het gelid

Weer in het veld worden we geconfronteerd met het rooien van de poters en andere patatten.

Iets minder gekend, maar ook verrassend mooi Aardenburg.

De Onze-Lieve-Vrouwekerk. Door het rechttrekken van de foto heeft de torenhaan zijn kam erbij in geschoten.

Heb mijn 2 stappers moeten tegenhouden of ze stapten er zo binnen. Ze mokken nog altijd.

Na Aardenburg gaat het terug naar Belgenland. Juist over de grens aan “de Tol” dit vissend koppel.

Middelburg het volgende stadje op de route. Dit stadje niet verwarren met het merkelijk groter stadje dat we aandeden op de Rammekensroute en de Valkenisseroute te Walcheren vorig jaar.

De plaatselijke schandpaal, wat in onbruik geraakt volgens een plaatselijke bewoner van Middelburg. Volgens diezelfde bewoner zou ik mogelijks voldoen aan de voorwaarden om aan deze paal gebonden te kunnen worden. Hij is inmiddels aan de beterhand.

Opnieuw volgen we de loop van de Leopoldsvaart.

Waarna we weer de velden induiken.

Nu gaat het door Donk een deelgemeente van Maldegem. Ook hier heeft de torenhaan het rechtrekken van de foto niet overleefd.

Surogaat.

Dan weer echt.

De Sareptakappel doet ons aan Gaudi denken.

De tocht blijft ons langs schilderachtige plaatsen brengen, hier in de omgeving van Moerkerke.

En ge hebt daar geen vuil van! Vivenkapelle.

Mooie kloostergebouwen in Neogotische stijl (dank U wikipedia).

We zetten er nu stevig de vaart in.

Het wordt al wat frisser en in mijn buik grolt er een beer.

En ja hoor door de bomen verschijnen de contouren van Damme. Nog even fietsen en we zijn terug aan de parking. Vrij snel liggen de fietsen in de koffer en rijden we naar het centrum.

Van de drukte van deze namiddag is er haast niets meer te bespeuren. Het is ook even zoeken om nog een restaurant open te vinden. Maar in de “Damse Poort” schuiven we onze benen onder tafel en genieten van een lekkere visschotel. Lekker eten en vriendelijke bediening aan een schappelijke prijs. Tijdens het eten keuvelen we wat na over de Maerlantroute. Het is een aangename route. De wegen zijn met momenten vrij smal maar steeds goed berijdbaar. Er zit vrij veel afwisseling in de tocht en 52km plat vraagt geen uitzonderlijke conditie om de tocht tot een goed einde te brengen. 8.5/10 lijkt mij een mooie score.

Enkele interessante links:

Bij de familie de Koning vond ik een leuke beschrijving van de Maerlantroute.

Voor een korte beschrijving van deze route en een overzichtelijke kaart: Vlaanderen-Fietsland

Bij toerisme West-Vlaanderen ligt er ook een pak informatie te rapen.

Nog altijd over de kust deze site Westtoer

Dan refereer ik nog graag eens naar enkele sites waar ik een boontje voor heb:

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod.

Een streekgenoot op wiens site ik een beetje jaloers ben: Dj!no

05/10/2011 4

Pajotse panorama’s

Zaterdag 24 september 2011

Ik ga jullie mijn beklag over afgelopen zomer besparen. Neen, dan steek ik liever de loftrompet af over de start van het nieuwe seizoen. Leve de herfst moge hij 2011 zegenen met vele mooie na-zomerkens. Ziezo dit moest mij van het hart. En ja hoor de afgelopen dagen zijn zonovergoten en dan gaan we op zoek naar een leuke fietstocht. Het is bij “toerisme Vlaams-Brabant” dat we de Pajotse panorama’s treffen. De streek die deze tocht doorkruist is ons welbekend. Zowel de Boerekrijgroute als de Valleitjesroute verkennen hier het pajottenland.

Daar ik s’morgens gewerkt heb hou ik eerst een siest in onze tuin. Het is dan ook al 15u als we langs onzen Dender aanzetten richting Liedekerke en knooppunt 10.

We zijn niet de enigen die van het mooie weer willen profiteren. Ook vele vissers hebben de Dender gekozen om hun geliefde hobby uit te oefenen. Ik meen totzelfs een visgeurtje te herkennen of is het al het vilbeluik van Denderleeuw dat zich laat ruiken.

In Okegem zijn de mannen van de burgerbescherming van Liedekerke van de partij. Die gaan wat oefenen met hun rubberboot.
Op de andere oever wachten deze wilde ganzen lijdzaam op het vertrek van de vissers, om ook hun duitje in de zak te doen om het visbestand binnen de perken te houden.
Inmiddels zijn knooppunten 10, 85 en 86 al achter de rug. De tocht wordt met het verlaten van de Denderoever meteen pittiger. Het eerste panorama wordt on voorgeschoteld, het is meteen smullen. Ninove met zijn Groene Koepel.
Aan de andere kant schittert de Sint-Gaugericuskerk van Pamel.

Wat verder drummen deze Brabantse boerepaarden om op de foto te kunnen. Dit streekproduct zal nog meerdere keren onze tocht opfleuren. Ik vind het prachtige beesten.
We kruisen wat later de Ninoofsesteenweg en trappen daarna flink door langs veldbanen en dorpsteegjes door een prachtige omgeving.

Het stijgt hier stevig, in Tomberg een gehucht van Roosdaal besloot men enkele decennia geleden, naar aanleiding van de toenmalige afkoeling van de aarde om een teleferique bij het Berchembos te installeren. Zo zou menig ski-fanaat hier afzakken om zijn ding te doen. Toen sloeg het klimaat om en naar het schijnt wordt er nu druk gediscussieerd over de plaats waar het toekomstige strand moet komen. Wordt vervolgd.
Carrière als skipiste gemist, maar morgen misschien Tomberg-bad.
We zetten onze tocht verder en ronden punt 89. Nu klimmen we door het Berchembos richting de Woestijn.
Opnieuw wordt ons klimwerk beloond met een mooi vergezicht.
Christo was here!!!
De Woestijnkapel, van hier gaat het terug neerwaarts.
Het tempo gaat flink de hoogte in, neerwaarts weet je wel. Knooppunt 60 ligt zo achter ons en het is pas iets voor punt 40 dat we even stoppen om dit kapelletje te kieken.
In deze kudde schapen krijgt het er eentje letterlijk op haar heupen.
Ook knooppunt 40 moet er aan geloven, wat verder torent de IJzeren man van Kester boven de bossen uit.
Ineens voelen we ons bespied.

Juist na knooppunt 14 en even voor het binnenrijden van Gooik dit dilemma.

In Gooik is het jaarmarkt, ik bespaar jullie de verschillende kraampjes met prullerij allerhande…

…maar deze sennenhond en zijn baasje wil ik jullie niet onthouden.
Deze prachtig onderhouden VW 1500 is de voorbode…
…van een rits mooi onderhouden old-timers zoals deze Mercedes-Benz (voorloper van ons A-ken).
Ook deze MG zou ik wel in mijn garage willen.
Wat verder staat deze messcherpe Lotus Esprit te blinken.
Na al dit moois murwen we ons uit de drukte en vervolgen onze fietstocht.
Mooie boerenpaarden in alle kleuren en maten. Wij fietsen verder naar knooppunt 15.
Het prachtige weer kan wel niet verhullen dat de herfst voor de deur staat. Stilaan komen de zachte herfstkleuren opzetten.
Na een hevige klim komen we voorbij het Krekelhof. In dit etablissement kan er bij een goede pint of glas wijn lekker gesmuld worden. De knooppunten volgen nu elkaar snel op punten 15 en 16 leiden ons naar Onze-Lieve-Vrouw Lombeek.

Op sommige momenten lijkt het meer lente dan herfst. Zoals in de bergenbroeckstraat waar we dit leuk tafereel kieken.
Deze 2 kalkoenen genieten van hetzelfde schouwspel.
Ook deze billeman deelt de weide, een mooi allegaartje.
Opnieuw tijd voor een panorama. Op de oude Geraardsbergse baan, bij het naderen van knooppunt 15.
Haast zomerse taferelen, wat hebben we ze toch gemist dit jaar.
Een resem porche speedsters (replicas?) razen ons voorbij.
Het fruit is quasi plukklaar, lijkt me een mooie oogst. Ondertussen fietsen we tussen knooppunt 15 en 16 het blijft goed vooruitgaan.
Tussendoor een kapelletje, dit exemplaar lijkt voorzien van een stevige, weliswaar groene, haardos. Schril contrast met de heilige maagd(replica?) binnenin.
Christo was here!!
Van zo’n rust word je zelf helemaal relax, het maakt fietsen zo bijzonder.
Ter hoogte van knooppunt 78 rijden we Eizeringen binnen. Het mooi gerestaureerde kasteel Neufcour.
De Sint-Ursulakerk, meteen ook een mooi panorama.
We kruisen opnieuw de Ninoofse steenweg en peddelen voorbij knooppunt 78. Inmiddels is het al 18u15 voorbij en langzaam zakt de zon kimwaarts.
Door wegenwerken en dorpskernvernieuwing dienen we in Strijtem even van de fiets, meteen een mooi moment om de Sint-Martinuskerk in gloed van de ondergaande zon te fotograferen.
Ook het koetshuis baad in de roze gloed.
Even buiten Strijtem ligt de kapel van de 7 beuken langs de route, het is niet meteen de mooiste kapel die ik ooit zag.
Ook Maria lijkt me niet zo gelukkig met haar situatie daar. Ze lijkt me wel een smeekbede te doen om uit de kapel weg te mogen.

Hoog boven de kapel geniet deze paraglider dan weer van een haast onbeperkte vrijheid en fantastische panorama’s.

Wij mogen dan weer genieten van dit mooi vergezicht op Borgt-Lombeek.

Bijna 19u loopt de Pajotse Panorama’s-tocht op zijn einde. We overwinnen nog een flinke klim, wat Veerle duidelijk blij maakt. Het is op een boogscheut van knooppunt 64. Op naar 10.
Nog even langs kasjkens en enkele dorpswegen tot knooppunt 10.
Knooppunt 10 is meteen het einde van de Pajotse panorama’s. Wij dienen nog een 10-tal kilometers terug. De meeste daarvan liggen langs de Dender.
De Sint-Amanduskerk ook badend in het late zonlicht.
Gedreven door het late uur houden we een stevig tempo aan. Maar als we in de Wellemeersen de Galloway runderen zien grazen stoppen we toch even om ze te kieken. Meteen zijn we terug in Erembodegem.

De Pajotse panorama’s is voor mij de mooiste fietstocht in de streek van Liedekerke, Roosdaal, Gooik en omliggende. Je vindt er het beste uit de Boerekrijgroute, Valleitjesroute en andere Groene koepels. Zeer pittig, maar met fantastische vergezichten als beloning, verdient deze route een 9.5/10 en kan ik ze iedere ietwat geoefende fietser aanbevelen. Voor ons was het prettig opnieuw aanknopen met lekker, stevig fietsen.

Jullie hebben nog de knooppunten tegoed: kp 10 – kp 85 – kp 86 – kp 89 – kp 60 – kp 40 – kp 14 – kp 15 – kp 16 – kp 78 – kp 64 – kp 10

Enkele interessante links:

Om zelf je knooppuntentocht samen te stellen of de kaartgegevens naar GPS-formaat over te brengen (één van mijn favorieten) : Fietsnet

Bij toerisme Vlaams-Brabant ligt er ook een pak informatie te rapen.

Dan refereer ik nog graag eens naar enkele sites waar ik een boontje voor heb:

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod.

Een streekgenoot op wiens site ik een beetje jaloers ben: Dj!no

Sinds een tijdje volg ik de perikelen van de familie De Coninck op hun blog: Fietsen met de Familie de Koning

01/10/2011 0

Op verplaatsing…de Doornpanneroute (Nieuwpoort-Veurne-De Panne-Koksijde)

Dinsdag 16 augustus 2011

Wat een zomer? Het lijkt maar niet te lukken bakken regen wordt er over ons landje uitgestort en als er al eens wat beterschap is duurt dit een dag of twee waarna de hemelsluizen opnieuw volop open gaan. Dit alles om te zeggen dat er nog niet veel gefietst werd de laatste weken. Maar voor het weekend van 15 augustus wordt er beterschap beloofd. Nu beter… maandag 15 augustus is de enige dag die het predicaat zomerdag mag opeisen zaterdag en zondag was meer willen dan kunnen. Veerle en ik wachten echter tot dinsdag om nog eens een fietstocht aan de kust te plegen. Mijn oog valt bij Tour de Frans op de Doornpanneroute. Als ik bij Djino dan nog een lovende beschrijving en een kwotering van 8 vind ligt ons besluit vast.

Juist op de middag 12u rijden we de parking voor het Albert I- monument op. We halen onze fietsen uit ons A-ken. Ja we hebben ons oud A-ken ingeruild voor een nieuw exemplaar en in afwachting van de installatie van een trekhaak gaan onze giant’s in de koffer. Deze is wel wat groter dan bij ons vroeger A-ken.

Langs de IJzer staan deze huizen en graanmolen in de zo typische lichtbruine baksteen uit de streek.

Ook oorlogsmonumenten zijn eigen aan de streek.
Met dit mooi kunstwerk wordt het waterpeil geregeld. Vandaag volstaat 1 opgetrokken schotbalk. Wij fietsen verder.
Eens voorbij de ganzenpoot gaat het richting kanaal Nieuwpoort-Veurne.

Ter hoogte van knooppunt 7 fietsen we voorbij de oude spoorwegbedding Frontzate. We fietsten er al eens naar Diksmuide.
Maar nu blijven we op het jaagpad langs het kanaal Nieuwpoort-Veurne dit deel wordt ook de schapewegel genoemd.

In Wulpen ter hoogte van de Florizoonebrug zien we aan de overkant het fietscafe “Wielrijdersrust het dorstige hart“. Tijdens onze beaufort-saga in 2009 fietsten wij hier al eens.
Veurne doemt op aan de horizon.
Dichterbij trekt een polderhoeve onze aandacht.
Ondertussen verschijnen er dreigende wolken ten tonele.
Maar het doet geen afbreuk aan dit prachtig patrimonium.
Waar je ook kijkt zie je prachtige gebouwen.
Er zijn er hier nog die hun ogen niet uitgekeken krijgen.

Nog in Veurne kiek ik op een klein kerkhofje, juist buiten het centrum, dit soldatengraf.
Stilaan ebt de dreiging van een fikse bui weg en Na het mooie Veurne duiken we de polders in.
Het Klokhof een vrij grote boerderij.
Aan den einder kondigt zich onze volgende halte aan.

Adinkerke gekend voor het Plopsaland (het vroegere melipark) heeft ook zijn soldatenkerkhof.
Van Adinkerke gaat het nu door het Calmeynbos naar De Panne. Een jonge enthousiasteling tracht Veerle bij te benen.
Met het bereiken van de Sint-Pieterskerk zetten we meteen ook wiel in De Panne.
Achter de “houtsaegerduinen” (moderne schrijfwijze) duikt een villawijk op zoals we ze hier nog zien.We draaien van de Nieuwpoortlaan weg en rijden de villawijk binnen. Deze modernistische villa moet op de foto. “Le Carbet”of “de Scheepswerf” is de naam van deze speciale woonst. Architect Marcel Leborgne.
We zigzaggen verder door deze villawijken. Aan het museum “Paul Delvaux” stoppen we om onder een terrasje van de terugkerende opklaringen(en van een blonde Leffe) te genieten.
We zwalpen zodoende (het zwalpen wordt veroorzaakt door het volgen van de knooppuntbordjes en niet door de blonde Leffe) naar Koksijde. Het mooi gerenoveerde Ten Duinenmuseum is een absolute aanrader zeker onder de huidige weersomstandigheden.

Op een boogscheut verder de Onze-Lieve-Vrouw-ter-duinenkerk. Altijd gedacht dat dit een basiliek was, tja…
Nu terzake: we fietsen door het beschermd duinengebied naar waar deze fietstocht wordt genoemd. De doornpanne, bij goed weer heeft het iets zuiderlijks iets Provençaals.
Ondanks de naam moeten we op zeker moment het mooie doornpanne verlaten. We richten het voorwiel richting Oost-Duinkerke. Ook hier een kerk die voor basiliek had kunnen doorgaan de Sint-Niklaaskerk.
Achter de duinen in de eerste polders dit scoutskamp. Hopelijk krijgen ze nog wat mooie dagen.
Bij het oprijden van de Polderstraat stopt het laveren door smalle straatjes. Nu gaat het flink rechtdoor, langs het Hannecart-bos naar Nieuwpoort.
Ja rechtdoor dat gaat snel, op een ik en een gij zijn we in Nieuwpoort aan de IJzermonding.
In de jachthaven vinden we ook een oude bekende op onze weg. Dit kunstwerk maakte deel uit van Beaufort03 zie onze saga.
Nieuw echter is dit vastgoedproject. In een stijl die aan de zuiderse staten van de USA doen denken zijn deze appartementsgebouwen opgetrokken. Zeer speciaal!!!
We verlaten het mooie fietspad naast de IJzer (mogelijks het mooiste pad aan de kust). Meteen trekt een speciaal gebouw onze aandacht.
Achter de vissershaven, ik mis hier wat de glamour van het vastgoedproject, fietsen we naar de zeemijn.
Na de zeemijn dit plein met fonteintjes (kaaiplein)die geregeld actief worden en fikse waterstraal omhoog spuiten. Tot groot jolijt van vele peuters die niet liever doen als er door lopen. De laatste jaren heeft Nieuwpoort zich op de kaart gezet als badstad. Talrijke kunstwerken staan her en der opgesteld. De promenade naast de IJzer kent in België zijn gelijke niet. Nee dit is helemaal niet meer het Nieuwpoort van uit mijn jeugd. Maar toch heeft het niet dat protserige zoals bij voorbeeld Knokke en blijft het toegankelijk voor iedereen. Leuk.
Nieuwpoort verloochend zijn roots niet.
Nu met de twee voeten weer op de pedalen. We naderen het Albert I-monument wat meteen het einde inluidt van deze tocht.
Het is nog maar kwart over vier in de namiddag. We besluiten nog eens naar het strand te trekken om er nog wat van de zon te genieten. Wel het was zeer leuk weer eens aan onze Belgische kust te zijn. De doornpanneroute is een leuke tocht, de bewegwijzering (knooppunten) laat geen enkele steek vallen. Sporadisch moet er een drukke verkeersweg gekruisd worden. Steeds is de baan goed berijdbaar en dit in alle seizoenen. 40km plat is door de meesten onder ons te doen. Dus deze route verdient een 8.5/10. Als je in de buurt bent dien je zeker deze tocht te fietsen
Jullie hebben nog de knooppunten tegoed: kp 9 – kp 8 – kp 7 – kp 6 – kp 5 – kp 68 – kp 2 – kp 1 – kp 65 – kp 66 – kp 82 – kp 67 – kp 8 – kp 9

Enkele interessante links:

Voor een korte beschrijving van deze route en een overzichtelijke kaart: Vlaanderen-Fietsland

Bij toerisme West-Vlaanderen ligt er ook een pak informatie te rapen.

Nog altijd over de kust deze site Westtoer

Dan refereer ik nog graag eens naar enkele sites waar ik een boontje voor heb:

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod.

Een streekgenoot op wiens site ik een beetje jaloers ben: Dj!no

Sinds een tijdje volg ik de perikelen van de familie De Coninck op hun blog: Fietsen met de Familie de Koning

21/08/2011 0

Van Santa Bianca over Finale Emilia naar Cento en terug via Bondeno (Verlof Emilia – Romagna mei 2011)

Woensdag 25 mei 2011

Inmiddels zijn we al 2 weken en een half in Lido delle Nazione. Dit badstadje is onze uitvalbasis om Emilia-Romagna en omliggende te ontdekken. We hebben het hier reuze naar onze zin. Waar een bergstreek zeer authentiek is, beknot het ons wat in onze mogelijkheden. Maar hier in de polders van de Po-Delta komen we serieus aan onze trekken. Fietsen, lopen en wandelen het kan hier allemaal. Als we dan nog prachtig weer voorgeschoteld krijgen kan de boel niet meer stuk. Daarbij zijn we slechts op een uur rijden (op ’t gemakske) van Ravenna en Ferrara, 2 mooie provinciale stadjes die een bezoek zeker waard zijn. Ietwat verder zo’n 120 km liggen Bologna en (last but not least) Venetië. Emilia-Romagna is niet Toscane maar veel scheelt het niet of het zou in de prijzen moeten zijn. Goed na deze ode terug terzake. In “Panoramic wheels” de brochure met fietstochten rondom Ferrara vind ik nog een mooie route. “The lands of the Alto Ferrara” ik pas ze wat aan, de tocht van Ferrara tot Bondeno deden we al eerder bij het fietsen van de “Burana’s great loop of water”. Dus kies ik als start Santa Bianca. Het zal jullie dan ook niet verbazen als we zo rond 14u30 dit dorpje binnenrijden. Ruim laat maar we zijn nu éénmaal met verlof.

In Santa Bianca laten we er geen gras over groeien, op een wip zijn de fietsen van het dak en wij van start. De kerken hebben hier zo een specifieke bouwstijl. Zeer clean met die pastelkleuren.
We cirkelen even rond voor we op het goede spoor(lees track) zitten.
Hoe meer we deze brug oversteken hoe warmer het wordt. Letterlijk en figuurlijk.
Willens en wetens wijken we even af van de tocht om dit mooi gebouw (energiecentrale) te bewonderen.
We keren terug naar de boorden van de Panaro. De dijken van deze rivier verheffen zich boven de polders. Vandaar dat we neerkijken op dit boerenhof letterlijk dan.
Op deze serres is het dan weer figuurlijk. Sinds Andalusië krijg ik de huiver op het lijf als ik serres zie. Ze kunnen een hele regio naar de knoppen helpen.
Maar we laten het niet aan ons hart komen en fietsen lustig door. Algauw zijn we in Finale Emilia. Een mooie provinciestadje waar we echter snel door zijn.

Opnieuw zoeken we de boorden van de een waterweg op. We volgen de loop van de “Canale Foscaglia” wat ook weer leuk neerkijken met zich mee brengt.
Ook hier zijn de polders vruchtbaar en wordt er volop aan landbouw gedaan.
Welvarende streek.
Stilletjes aan begint het ons te dagen we zijn wat van de route afgeweken.
Maar zodoende fietsen we langs het mooie Palata Pepoli. Leuk dorp leuke naam.

Ik had het al over de landbouw in deze streek.

Door de omweg komen we langs Galeazza met het mooie, imposante Castello.
Buiten het kasteel kan Galezza zich ook beroemen op een mooie toren en de typische streekkerk. Ja ze zijn daar goed bezig.
We zwerven verder richting Cento en bewegen hemel en aarde om opnieuw met de route en zijn track aan te knopen. We doorkruisen het centrum van Renazzo.
We blijven onze tocht vervolgen en via enkele leuke wegjes bereiken we Cento.
De San Lorenzo-kerk, tja nog maar eens wat kleur en stijl betreft zoeken ze het hier niet te ver. Wel mooi!
Op hetzelfde plein het prachtige stadshuis. In Italië kunnen ze er toch wat van.

Maar het pittoreske stadje wordt overheerst door het “Rocca” Een versterkte burcht uit de 15de eeuw.
Eens buiten het historische centrum blijkt Cento ook nog een kleurrijk stadje te zijn.
We verlaten het mooie Cento en beginnen aan de terugtocht.
Over rustige wegen en langs kalm kabbelende beekjes fietsen we door.
Langs mooie landhuizen…
witroze kerkjes (in Dosso) gaat het verder terug naar Santa Bianca.

Het blijft rustig fietsen en het landschap is vol afwisseling.
De zon trekt zich langzaam terug achter de einder wat meer warmte geeft aan het licht dat zij uitstraalt.
Het “golden hour” heeft iets weemoedig maar levert prachtige beelden.
We bereiken het “Cavo Napoleonico“. Van nu af aan gaat het in sneltreinvaart. Inderdaad we willen kost wat kost voor donker (lampjes niet mee!!) terug in Santa Bianca zijn. Veerle en ik maken er een echte tijdrit van en fietsen zodoende voorbij een brug die we moesten oversteken naar Santa Bianca. Door deze onoplettendheid bereiken we Bondeno, waar we even schrik hebben om in het donker verder te moeten. Nu kloppen we alle records en tegen een 35km/u razen we naar Santa Bianca. Juist voor het donker thuis. Flink zo.

Opnieuw een prachtige tocht achter de rug. De laatste grote fietstocht van dit verlof. Morgen gaat het naar Bologna en daarna is het bijna tijd terug naar huis te keren.

Enkele interessante links:

Dienst Toerisme van Emilia-Romagna: (buiten Italiaans ook in het Engels)

città d’arte: mooie site over de 10 kunststeden van Emilia-Romagna

CYCLE-R: heel interessante site over het fietsen in en rond de kunststeden van Emilia-Romagna

Panoramic wheels heel interessante site over het fietsen in Emilia-Romagna, veel routes met beschrijvingen en gps-tracks.

ItaliaOutdoors: Opnieuw een boeiende site over het noordoosten van Italië, voor al wie er graag te voet of met de fiets op uittrekt

17/07/2011 0

Via Comacchio naar Lagosanto en terug (Verlof Emilia-Romagna mei 2011)

Zondag 22 mei 2011

Nu al 2 weken verblijven we in “Lido delle Nazione” één van de badplaatsjes van Comacchio. Het blijft zomeren wat op een zondag veel volk naar de kust lokt.

De villa rechtover de onze blijkt uitgekozen door een Milanese motorclub voor een barbecue. We zijn getuige van hoe breedstappende vijftigers elkaar innig omhelzen en hun blijdschap om het weerzien luidruchtig kenbaar maken. Verder allemaal onschuldig, maar wij besluiten dit schouwspel geen ganse dag te aanschouwen en besluiten onze, ietwat minder imponerende tweewielers (ook al zijn het giants) van stal te halen.

Wij kiezen voor een tocht in het hinterland. Het doel staat nog niet vast maar we fietsen over Porto Garibaldi naar het mooie Comacchio.

In eerste instantie besluiten we naar Ostellato te fietsen. Maar algauw blijkt dat de SP1 een te drukke verkeersweg is en wijken we uit naar Lagosanto.

De polders van de Po-delta worden bevloeid door een netwerk van kanaaltjes.

Langs deze moderne, strakgelijnde kerk rijden we Lagosanto binnen.

Een gezellige drukte overvalt ons, het is hier duidelijk kermis.

Je kan er een karikatuur van je laten maken.

Het plaatselijke koor kweelt er lustig op los.

Terwijl de jeugd zotte toeren uithaalt op deze draaimolen. Vandaag vieren ze in Lagosanto de aardbei. Deze vrucht wordt hier volop geteeld. Tja waar is dat feestje? Hier is dat…

Door het stadspark wandelen we terug …

…naar het centrum.

Na een hele ongevraagde uitleg over de te volgen weg van een ingeweken Duitser, nemen we er onze fietsen en keren terug naar Lido delle Nazione.

Even voor San Guiseppe zien we deze bushalte, aangepast aan de wensen van de plaatselijke busgebruikers.

Als we terug thuis zijn blijken de motorrijders verdwenen en is de rust teruggekeerd.

Enkele interessante links:

De website van Comacchio

Dienst Toerisme van Emilia-Romagna: (buiten Italiaans ook in het Engels)

Toerismebureau van Comacchio in het Engels en Italiaans. De brochure waar ik las over de abdij van Pomposa kan je er downloaden als pdf-bestand (in het Engels)

Panoramic wheels heel interessante site over het fietsen in Emilia-Romagna, veel routes met beschrijvingen en gps-tracks.

10/07/2011 0

Van Ferrara naar Bondeno en langs de Destra-Po terug (Verlof Emilia-Romagna mei 2011)

Woensdag 18 mei 2011

We hebben het zeer naar onze zin hier in het zonnige Emilia-Romagna, we zijn zowat halfweg ons verlof. Dagelijks fietsen we langs de verschillende “Lidi” (badplaatsjes) die Comacchio rijk is. Ik kreeg in het toerismebureau enkele brochures waaronder Panoramic Wheels een uitgave van “Provincia di Ferrara” Daarin vind ik de “Burana’s great loop of water” een lusvormige route die van Ferrara naar Bondeno gaat en terugkeert langs de rechteroever van de Po.

Rond het middaguur staan we in Ferrara onder stralende zon oog in oog met het “Estense Castelle”. We bewonderen even deze machtige burcht en zetten ons op weg.

Vanuit het centrum van Ferrara moeten we naar het Burana fiets/wandelpad. Nu, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik bespaar jullie de beelden van industriewijken, grote verkeerswegen enz… die we kruisten alsook de krachttermen die elke rechtsomkeer vergezelden. Eén opsteker, verscheidene keren zijn we geholpen door supervriendelijke Italianen. Op het einde nemen 2 Italiaanse fietsers ons op sleeptouw en brengen ons bij het…

…Burana fietspad.

Het fietspad loopt naast het Burana-kanaal

Dit fiere heerschap steekt onverstoord het fietspad over.

Af en toe fietsen we langs de achtertuin van een zeldzaam landhuis.

Over zijn totale lengte geniet het Buranapad van de schaduw van de hoge bomen die het pad omzomen. Bij een temperatuur van om en bij de 30° mooi meegenomen.

We wijken even uit naar de Diamantina, In een onooglijk gehucht vinden we er…

… een mooie abdij.

Ze bestaat uit goed onderhouden gebouwen.

Volgend weekend beginnen er festiviteiten.

Even de Garmin checken en we keren terug naar het Burana-pad.

We passeren nog eens het mooie kerkje en kieken het nu langs de zijkant.

Ook op het Buranakanaal wordt er gevist met grote netten.

Bij het naderen van Bondeno steken we het “Cavo Napoleonico“via een oude, buiten gebruik geraakte spoorwegbrug.

Door de buitenwijken fietsen we verder naar Bondeno.

Dit mooi barokke kerkje en…

…landhuis hadden we nooit mogen tegenkomen. Nee want hier zijn we al afgeweken van de tocht. Ik bespaar jullie de krachttermen…

Na wat zoeken en zuchten…knopen we in Ospitale (dank u Garmin) opnieuw aan met de tocht.

We fietsen er de dijkweg van de Panaro op. Deze dijkweg maakt deel uit van de FE 20 Destra Po.

De route verlaat wat verder de loop van de Panaro ondertussen passeren we enkele pittoreske dorpjes.

Na zo’n half uurtje peddelen zoeken we de Panaro weer op, juist voor ze in de Po uitmondt.

Ook hier hebben we een polderlandschap. Velden en boomgaarden wisselen elkaar af.

Aan de ander kant bekoort de machtige rivier ons met prachtige vergezichten.

Maar het fietspad slingert zich verder …

Juist voorbij de autostrada Bologna – Padova fietsen we langs deze schaapkudde.

Pontelagoscuro dient zich kleurrijk aan. Toch is het hier door wegenwerken opnieuw zoeken om de route te volgen. Ik bespaar jullie….

Het wordt wel heel kleurrijk aan het “Teatro Nucleo” dit theater schuilt achter een wel heel fantasierijke gevel.

In het volgend filmje krijgen we een kijk hoe deze gevel van gedaante veranderde.

Rare jongens…die Italianen.

In Francolino verlaten we de Fe20 Destra-Po en zwenken richting Ferrara via de FE203.

Even uitwijken voor deze watertoren.

Waarna we op een wip terug zijn aan de stadswallen van Ferrara.

Hier zetten we de fietsen terug op ons A-ken, zoeken een restaurant waar we iets eten waarna we wat rondwandelen in het mooie historische centrum.

Palazzo Municipale badend in het oranje zonnelicht.

Ook de gevel en de…

en de mooie toren van de Cathedrale kleuren rozerood in de avondgloed.

Nu valt de avond snel en in het halfduister spoeden we ons terug naar ons A-ken. Er staat ons nog zo’n rit van 50km huiswaarts voor de boeg.

De rit zo’n 70km lang (we hebben nogal eens op onze stappen moeten terugkeren vloek!!) is zeer boeiend het grootste deel, langs de Destra-Po, liep over gravel en bood nogal weerstand. We zijn, eens terug thuis, snel onder zeil en genieten van een welverdiende rust.

Enkele interessante links:

Visita Ferrara: een mooie site over de bezienswaardigheden van Ferrara

Dienst Toerisme van Emilia-Romagna: (buiten Italiaans ook in het Engels)

città d’arte: mooie site over de 10 kunststeden van Emilia-Romagna

CYCLE-R: heel interessante site over het fietsen in en rond de kunststeden van Emilia-Romagna

Panoramic wheels heel interessante site over het fietsen in Emilia-Romagna, veel routes met beschrijvingen en gps-tracks.

ItaliaOutdoors: Opnieuw een boeiende site over het noordoosten van Italië, voor al wie er graag te voet of met de fiets op uittrekt

19/06/2011 0

Naar de Manifaturra dei marinati (verlof Emilia-Romagna mei 2011)

Dinsdag 17 mei 2011

We verblijven nu al zo’n 10 dagen in Lido delle Nazioni, een kuststadje aan de Adriatische kust in Noord-Italië. We hebben het hier reuze naar onze zin. Haast dagelijks fietsen we langs de kustlijn. Tevens bezochten we al Ravenna en Ferrara 2 mooie steden met een prachtige historisch centrum. Lido delle Nazioni maakt deel uit van Comacchio. Dit stadje heeft ook een bloedmooi centrum. Verschillende kanaaltjes doorkruisen Comacchio en geven het een uniek kader. In een brochure dat ik kreeg in het plaatselijk toerismebureau gewagen ze van de “manifaturra dei marinati” de oude marineerfabriek. Deze marineerfabriek is nu omgeboud tot een cultuurhistorisch museum. Ik bestudeer de kaarten en besluit eens langs een andere weg naar Comacchio te fietsen.

Rond 10u fietsen we tot Lido di Pomposa waar we afdraaien richting San Guiseppe. San Guiseppe een klein gehuchtje zijn we zo door waarna we door de velden van de Po-delta fietsen. In de velden (polders eigenlijk) wemelt het van kleine kanaaltjes.

Ze dienen de polders te irrigeren en de boeren komen er hun tanken vullen waarna ze er pesticiden aan toevoegen en de gewassen besproeien.

Het blijft hier broeierig heet en op de meeste plaatsen hebben de boeren het gras al gemaaid.

Na enkele dragen drogen wordt het hooi mooi opgerold.
Wanneer we Comacchio naderen fietsen we naast de imposante Kathedraal(van San Cassione).

Voorbij de Kathedraal fietsen we door de “Loggiato dei Cappucini”. (Gaanderij der Kapucijnen) Halfweg deze gaanderij…

…bevindt zich de “manifaturra dei marinati”. De platbodems verraden dat het hier over marineren van vis zal gaan.

Binnenin liggen er enkele gerestaureerde exemplaren. Met deze platbodems bracht men de paling die uit de netten en korfen gehaald werd naar de marineerfabriek.

Nog materiaal dat daarvoor gebruikt werd.

materiaal gebruikt bij de palingvangst II.

De hal waar de paling geroosterd werd alvorens gemarineerd te worden.

Dit is nu een mooie gerestaureerde hal geworden, vrij koel gezien de temperatuur buiten. Maar voor de werklieden vroeger moet het hier hels warm geweest zijn.

Wat verder in een ruimte die nog wat restauratie kan gebruiken (alhoewel ze zo iets authentiek heeft) staan er kuipen en tonnen voor het marineren.

Op het eerste verdiep staan er enkele breedbeeldschermen waarop enkele oude documentaires getoond worden. Wil nu lukken dat ik er één van heb gevonden op YouTube. Geeft goed weer wat voor hard (over)leven het hier vroeger was. Soms zijn de beelden van mindere kwaliteit maar het is toch de moeite van het kijken waard.

Na ons bezoek aan het fijn museum zetten we onze tocht onder en langs de lange gaanderij verder. Zij leidt ons naar het “Santuario di Santa Maria in aula Regia”. Na dit ietwat frivool kerkje richten we het voorwiel naar Porto Garibaldi.

Wat verborgen achter de bomen het “Monastero di Sant Agostino” Het klooster van Sint-Augustinus geduldig wachtend op zijn restauratie.

Hopend op wat koelte fietsen we kustwaarts.

Nog maar eens passeren we de vissershutten met hun enorme netten, na het bezoek aan de manifaturra kijken we er anders tegen aan. Nu gaat het volle snelheid naar Lido delle Nazioni om er lui in een strandstoel weg te duiken in een spannende triller. Fantastische uitvinding toch hé die vakantie!!!

Enkele interessante links:

De website van Comacchio

Dienst Toerisme van Emilia-Romagna: (buiten Italiaans ook in het Engels)

Toerismebureau van Comacchio in het Engels en Italiaans. De brochure waar ik las over de abdij van Pomposa kan je er downloaden als pdf-bestand (in het Engels)

Parco del Delta del Po:mooie overzichtelijke site met een pagina over de Manifaturra dei marinati.

13/06/2011 0

Naar de abdij van Pomposa (verlof Emilia-Romagna mei 2011)

Vrijdag 13 mei 2011

We zijn nu al een week in het zonnige Lido delle Nazioni, de dagen vliegen hier voorbij (spijtig genoeg ook de muggen). Haast dagelijks zitten we op de fiets en zwerven langs de verschillende “lidi”(badstadjes) die Comacchio rijk is. Emilia-Romagna heeft niets voor niets de drukst bezochte kust van Europa.
Begin mei is het op de zondagen na vrij rustig in deze kuststadjes. Vandaag hebben we zin in een doelgerichte fietstocht. In Comacchio kregen we een mooie brochure over de streek (in het Nederlands!!!). Ik heb er een route naar de abdij van Pomposa ontdekt. In een boekje over Emilia-Romagne las Veerle dan weer over paarden die van Camargue naar hier werden overgebracht. Zij wil ze zeker zien. Nu als blijkt dat deze edele veroveringen zich langs de route ophouden is de kogel door de kerk.
We fietsen naar Lago delle Nazioni. Het is iets voor 10u, om de hoogste temperaturen te vermijden vertrekken we vrij vroeg.
We nemen de baan naar Volano. Deze vrij kalme verkeersweg zit geprangd tussen het “Lago delle Nazioni” en “Valle Bertuzzi”

Halfweg wordt Veerle op haar wenken bediend. Juist op dit ogenblik merkt zij dat ze een lekke voorband heeft. Komt goed uit. Terwijl ondergetekende met rustinekes en lijm het lek te lijf gaat, kan Veerle naar hartelust de mooie paarden bewonderen en filmen. Mijn antilek-campagne haalt echter haar lens niet!!!

De tocht gaat verder, we laten Lido di Volano links liggen en fietsen door naar Volano. Even voor Volano (eigenlijk een gehucht van 2 keer niets) kruisen we een kanaal.
Ook hier is de visvangst een must met oude schuitjes of met grote netten het doet er niet toe.
Volano is zo gepasseerd. De “Torre del finanza” een gebouw stammend uit de 18de eeuw diende ooit als een soort tolhuis voor de schepen op de Po te belasten. Alleszins wat modester dan onze financietoren.
Hier begint het wandel- en fietspad FE301.
Dit fietspad loopt langs de “Po di Volano” een van de vele armen van de Po die samen de Po-delta vormen.
FE301 is een onverhard pad en de vrees voor een nieuwe lekke band bekruipt ons. Maar toch genieten we van de prachtig omgeving.

Na een flink eind doemt de toren van de abdij van Pomposa op.

Wie wil kan de tocht verder zetten tot Mesola, wij verlaten echter het pad en via de velden…

…en deze vervallen huisjes…

…komen we aan bij de “Abbazia di Pomposa“.
We kuieren wat rond en nemen wat foto’s.
En het moest er van komen, in de schaduw van de abdijtoren schuiven we aan op een terrasje van een restaurantje. We laten er ons gegrilde paling serveren, na al die vissershutten waar men op deze palingen vissen, moesten we er toch eens van proeven. Het vel is wat verschroeid maar het vlees is zeer lekker. Wel een stevig prijsje!
We keren terug naar Volano via de velden. Ondanks dat we half mei zijn lijkt het hier al volop zomer.
Maar na een tijd komen we onvermijdelijk terug op de FE301.
In Lido di Volana wijken we uit naar een weg die eerst langs de parkeerterreinen van de verlaten stranden loopt. In juli en augustus moet er hier een ongelooflijke drukte heersen, nu zie je er geen kat.

De weg loopt daarna een bos in en wordt zeer zanderig. Het wordt moeilijk fietsen er dient duchtig getrapt om toch enigszins vooruit te geraken.

Na enkele kilometers zwoegen en zweten keert het kustwaarts en wordt de ondergrond steviger. Stukken kreupelhout vergroten dan weer de kans op een lekke band. Mag er niet aan denken in deze hitte +/- 28°.
En plotseling staan we op een duin en kijken uit op de Adriatische zee. De stranden zijn hier nogal rommelig en op een naaktzwemmer na is het er nagenoeg verlaten.
We fietsen verder.
Tot het pad uitwijkt voor al deze aangespoelde bomen. 2 jaar geleden maakte we al eens kennis met dit fenomeen in Toscane tijdens het fietsen van Viareggio naar de monding van de Serchio..
Het pad, inmiddels gekrompen tot een single-track wurmt zich tussen het bos en de polders van de Po-delta een weg terug…

…naar Lido delle Nazioni, ons thuisbasis waar de riem er af gaat en we een plaatsje aan het strand zoeken om er zalig in een zetel een boek te lezen.

Enkele interessante links:

De website van Comacchio

Dienst Toerisme van Emilia-Romagna: (buiten Italiaans ook in het Engels)

Toerismebureau van Comacchio in het Engels en Italiaans. De brochure waar ik las over de abdij van Pomposa kan je er downloaden als pdf-bestand (in het Engels)

Panoramic wheels heel interessante site over het fietsen in Emilia-Romagna, veel routes met beschrijvingen en gps-tracks.

06/06/2011 1

Stadswandeling in Ravenna (Verlof Emilia-Romagna mei 2011)

Maandag 9 mei 2011
Sinds zaterdag 7 mei 2011 zijn we in Liddo delle Nazione met verlof. Dit kust- lees badstadje maakt deel uit van Comacchio. Comacchio ligt op een kleine 40 km van Ravenna dat we dan ook met een bezoek vereren.

We wandelen langs deze Mercato (koophal) naar de Piazza del Popolo.

Dit alles onder een stralende zon, leuke mix met al die gekleurde huizen en gebouwen.

Vlug kijken we even achter het plein en zien er Garibaldi op zijn sokkel. Deze held kom je zowat overal hier in de streek tegen.

Op zoek naar het toerismebureau passeren we nog eens over de Piazza del Popolo.

De terrasjes zijn hier omzoomd met mooie bloemen.

Onder het goedkeurend oog van deze gekroonde arend komen we bij het toerismebureau aan.

Deze Citroën DS roept bij mij leuke herinneringen op. Het was bij ons thuis de eerste wagen. Met 4 broers zaten wij op de immense achterbank om mee te zweven op familiebezoek enz…

Al kuierend en fotograferend komen we aan bij het eerste punt de “Basilica San Vitale.
We slenteren er wat rond.
Op deze parking tracht ik het geheel te kieken.
Via de Porta Adriana trachten we weer op ons parcours te geraken.

Maar eerst gaan we toch op zoek naar…

… een restaurantje met een leuk terrasje.

Even rusten voor de “Capella di Sant Andrea.

Daarna is het Battistero Neoniano aan de beurt.

Alles nog eens op een rijtje.

Wat verder stuiten we op de “Duomo”.
Via deze mooie galerij…
…komen we bij de Basilica di San Francesco. Meteen ook in het studentenkwartier.
Vandaar zijn we op een boogscheut van de graftombe van Dante. Jawel die van de hel!!!

Dantes laatste rustplaats alhoewel ze hem graag in Florence zouden willen hebben.

Basilica di Sant Apollinare Nuovo, in deze Basiliek (amai!!! ze hebben er hier nogal wat) zijn er prachtige mozaïeken te bewonderen (zie begin van dit verslag).

In de omgeving van het station (er zijn duidelijk minder stations als kerken of basilieken in Ravenna) deze “Chiesa di San Giovanni Evangelista”.
Al dit cultuurerfgoed vraagt toch wat onderhoud en herstel.
Stilaan komt deze stadswandeling aan haar einde. Nog even het mooie, wat in de grond verzonken “Battistero degli Ariani“(doopkapel van Ariani) bezoeken.

Ook hier is er een prachtige mozaïek te bewonderen.
Hierna keren we terug naar ons A-ken en vatten de terugtocht naar Comacchio en meerbepaald Lido delle Nazione aan. Maar eerst stoppen we nog aan “Rocca Brancaleone“. Een wandeling in dit historisch fort is een mooie afsluiter van dit leuk stadsbezoek.

Enkele interessante links:

Een brochure met kaart van Ravenna

Dienst Toerisme van Ravenna: (buiten Italiaans ook in het Duits, Frans en Engels)

città d’arte: mooie site over de 10 kunststeden van Emilia-Romagna

CYCLE-R: heel interessante site over het fietsen in en rond de kunststeden van Emilia-Romagna

02/06/2011 0

Rondom de Valli di Comacchio (Verlof Emilia Romangna mei 2011)

Donderdag 12 mei 2011

Sinds vorige zaterdag zijn we in Lido delle Nazioni, dit kust- en vooral vakantiedorpje maakt deel uit van Comacchio. Comacchio is een bloedmooi stadje in Noord-Italië aan de Adriatische kust. Comacchio ligt in de provincie Ferrara dat op zijn beurt in de regio Emilia-Romagna ligt. Al verschillende keren trokken we er al op uit met onze fietsen. Toch deze vrijblijvende, verkennende tochtjes zijn niet direct een verslag waard. Na een bezoek aan het toerismebureau bladeren we wat door de meegekregen brochures. In één ervan (in het Nederlands trouwens) stoot ik op een fietstocht: “Rondom de Valli di Comacchio”. We besluiten om er vroeg aan te beginnen. Het is zo’n 10u als we Porto Garibaldi binnen peddelen.

We kuieren even de zeepier op. Hoog op poten staan er vissershuisjes waar er met enorme netten vis wordt gevangen.

Op het strand, al enigszins in zee, is er ook enige activiteit. Visvangst op kleinere schaal?
Op dit eilandje nog een kolonie gegadigden.

Ondertussen komen de plaatselijke vissers, na een ganse nacht op zee, één voor één binnengevaren.

Na al dit moois keren we terug naar onze Giants en fietsen richting haven.

Daar kunnen de verse zeeproducten direct van de visser gekocht worden.

Zij aan zij genietend van een verdiende rust.
Ook hier op de loer.
Het zal je maar overkomen, zinken in de haven.
Ook landinwaarts lusten ze vis.
Wij verlaten Porto Garibaldi en fietsen over een mooi, rustig fietspad naar Comacchio.
Comacchio heeft een prachtig centrum. Hier de Trepponti met 5 brugbogen voor 3 kanalen.

Een web van kleine kanaaltjes baant zich een weg door het historisch centrum.

De vergelijking met Venetië is niet ver weg.

We krijgen er niet genoeg van onze kodakskes hebben het zwaar om dit alles te vereeuwigen.

De plaatselijke bevolking doet er alles aan opdat de toerist er aan zijn trekken zou komen.

Dit uiteraard tegen een billijke vergoeding.
Hou vooral de pomp in het oog.
Het aanbod aan vis wordt in een vishal verhandeld.

Zoals het een toeristische trekpleister past zijn ook hier de duiven op het appel.
Sinds enige tijd valt er mij iets op. Overal aan het strand, op straat of zoals hier op het marktplein vind je kleine groepjes (ietwat oudere Italiaanse) mannen druk staan discussiëren. De zuiderse palaber?
Hou vooral de pomp in het oog.
Na een tijdje valt onze frank of euro. De eenden die gezellig op kanaaltjes dobberen zijn plastieken exemplaren . Waar zijn de levende? Panwaarts?
Het wemelt hier van torentjes al dan niet voorzien van een kerkje. Als je goed kijkt zie je eenden op het kanaaltje, zijn dus de plaatselijke placebo’s.
Toren-kerkcombinatie II, het wemelt hier ook nog van de TV-antennes. Tja… kabel leggen in een kanaal het zal wel niet eenvoudig zijn.

Toren-kerkcopmbinatie III.
Toren zonder kerk, misschien is bij gebrek aan pastoors het kerkje verwijdert. Waarom geen plastieken…
Toren in combinatie met… ik hou het op een administratief gebouw. Dat scheelt alweer een pastoor.
Toren- nee geen kerk… maar Kathedraal(van San Cassione) combinatie. Sleep ze maar aan die pastoors!!! Indrukwekkend vooral de toren met zijn marmeren sokkel.
Wat later ontrukken we ons aan al die historische pracht en fietsen langs de dijk van de Valli di Comacchio. Erop had iets leuker geweest.
Maar dan hadden we deze opzienbarende schuren gemist.
We fietsen het “Parco Regionale del Delta del Po” in. De delta waarin de Po zijn weg naar de Adriatische zee zoekt is dooraderd met kleine kanaaltjes die al eens uitmonden in een meertje maar vooral dienen om de velden te irrigeren.
Ondanks het bezoek aan verschillende visrestaurantjes beantwoord ik nog steeds aan de gewichtseisen van deze brug. Aan de verschrikkelijke snelheid van 5km/u steken we deze brug over. Mijn haar staat nog steeds naar achteren!!!
Ze hebben het hier wel goed te pakken. De rivierpaling is hier delicieus, heb spijt dat ik geen visgerief mee heb. Straks eens kijken in Veerle haar valies of ze geen haarnetje mee heeft.

Deze dijkjes, saskes en andere kunstwerkskes houden het waterpeil op niveau.
Na een tijdje bereiken we Sazione Foce. Hier werd vroeger paling gevangen, nu is het een centrum waar er gegeten en gedronken kan worden. Maar vooral is het een vertrekpunt waar verschillende excursies starten. Zo kan je er ook aan birdwatching doen.
We stoppen even om iets te eten om daarna onze tocht voort te zetten. Benieuwd wat er ons nog te wachten staat.
Leuk idee om de boorden met paaltjes af te zetten, misschien iets voor onze badkamer.
Variatie op hetzelfde thema.
Gewichtseisen duidelijk niet gerespecteerd.
We laten Stazione Foce achter ons.
Via een onverhard, alhoewel met deze droogte van de afgelopen weken, gaat het nu tussen het Canale Circondariale en de lagune.

Tot onze grote verbazing zien we een kolonie flamingo’s in de lagune. Er dient wel flink ingezoomd om ze wat herkenbaar op de foto te krijgen.

Als we al een huisje tegenkomen, is het een verlaten exemplaar.
In de lagune is alle menselijke activiteit weggeëbd, rust en een pracht aan fauna en flora hebben de plaats ingenomen.
Op het kanaal gaat het opjagen van vis en andere paling gestaag door.
Over deze barage verlaten we het natuurpark en richten de steven…