Waar het startte met fietsen. Nu ook wandelingen, stadsbezoeken en al eens een familie uitstap
Auteur: Stef Colson
Reizen, computeren, lopen en last but not least fietsen, ziedaar wat me amuseert in dit aardse zijn. Vader van Tom en Charlotte en echtgenoot van Veerle mijn compagnon de route.
Zondag 11 januari 2008 Het weer dat we nu over ons krijgen is wel zeer uitzonderlijk. Het is toch zo’n dikke 10 jaar geleden dat ik me de Dender bevroren herinner. Deze ochtend maakten we een kleine tocht om enkele winterse plaatjes te maken. Ik koos voor ons loopparcours in de velden.
Zie de volgende foto’s,
Op de Brusselbaan was deze kale struik (of is het een afgezaagde boom die aan een comeback bezig is ?) het eerste onderwerp.
Op dezelfde plaats, bomen mooi wit van de rijm.
Nog even dit kiekje en dan verder…
Na de Molenberg duiken we de Zavelberg naar beneden. Daar staat dit eenzaam paard te grazen, nou grazen?
Nu gedwongen door koude vingers die het fotograferen haast onmogelijk maken kiezen we voor een kortere weg. Die ons langs deze knotwilgen brengt.
Wat verder nog paarden die de kou verduren.
Langs TenBos gaat het nu, vrij snel, terug naar huis.
Vlug wat opwarmen, maar een fietstochtje van nog geen 10 km kan onze prestatiedrang niet intomen. Kort na de middag rond 13u30 zakken we af naar het park van Aalst om er een 10 km te lopen (dit is 2 maal door het park en den Osbroeck).
Aan een vrij stevig tempo en met een temperatuur van zo’n +1° worden de kilometers afgemaald. Daarna nemen we nog de tijd om enkele foto’s te maken met de Lenoir m’n nieuwe GSM die zichzelf aanprijst als smartphone volgens mij meer multimediaphone.
Hier komt er een selectie;
Goed ingeduffeld schrijver dezes. Na de looptraining kan er nog een bescheiden glimlach er vanaf.
Een deel van de grote parkvijver met de grote treurwilg aan de andere kant de leuke burgerhuisjes. Voor mij één van de mooiste straten in Aalst
.
Nu op naar een mooi bruggetje.
Er zijn nogal wat treurwilgen in dit mooi park, vandaag geeft dit iets vreemds.
Aan ijs geen gebrek
.
Wat verder komt de enige drankgelegenheid van dit park in het zicht.
Nog een brugske om mee te eindigen.
Daarna snel naar huis waar we een bloedstollend Belgisch kampioenschap in Ruddervoorde bekijken.
Zo een korte fietstocht en na afloop van een looptraining nog wat foto’s in het Aalsters park. Zeker de fietstocht was een alibi om sneeuwlandschappen vast te leggen. Wie weet wanneer we nog eens zo’n winter meemaken? Zonder deze beelden is deze blog niet compleet. Maar wees gerust het kriebelt steeds meer om nog eens een flinke fietstocht te peddelen. Met een verslag op deze blog tot gevolg.
2008 ging kil over in 2009. Na een weekje verlof zijn we terug aan de slag. Tijdens de sneeuwval van maandagochtend was ik in Brussel, ik werk er, en nam enkele foto’s.
De Kruidtuinlaan
Kruidtuinlaan (2)
Kruidtuinlaan (3)
Zicht op Sheratonhotel en Rogiertoren
Nog eens de Kruidtuinlaan
Martelarenplein
Ditzelfde winterweer zorgt ervoor dat de fietsstop nog steeds voort duurt.. Tijd om nog eens terug te blikken op het voorbije jaar. In tegenstelling van vorige foto’s die in hartje Brussel zijn genomen, neem ik jullie mee naar het platte land, den buiten.
Anders dan wat we nu te verduren krijgen hadden we de laatste 2 jaar zachte winters. Eind november 2006 fietsten we weer eens naar de Volckaerthoeve en konden we in Nederhasselt deze foto maken.
Begin vorig jaar namen we ongeveer op dezelfde plaats de volgende foto.
Bij goed weer heeft het fietsen, tijdens het seizoen van de lange schaduwen, wel iets. Het heeft iets weemoedig. De zon hing in februari ook laag toen we de Veurne-Ambachtroute aanvatten. We fietsten door de polders, één van de winterse activiteiten op het land is het knotten van de wilgen. Zo ook in Oeren, ze stonden er mooi gekapt bij.
Wat verder in de polders kwamen we een windmolen tegen,misschien de eerste keer maar zeker niet de laatste keer in 2008. Wie geregeld door de velden fietst zal het wel beamen er zijn nog veel windmolens in het landschap.
Ook elke dorpskern wordt gedomineerd door de dorpskerk. Zo ook in dit polderdorp.
Als afsluiter van deze kille( zo’n 8°) tocht door de polder, platter land bestaat er niet, dit lieflijk houten brugje.
Kort daarna (9 februari) fietsten we onze klassieker de Ros Beiaardroute. Waren dit nazaten van ’t peerd (zo wordt in de streek het ros beiaard al eens gemelijk genoemd).
De Groene koepelroute fietsten we in twee keer. Tijdens het eerste deel van deze mooie fietstocht rondom Ninove kiekten we deze stenen en goed onderhouden windmolen.(16 februari).
Hier kiekten we een eerste maal een rund mat haar jong, het begin van een passie (het digitaliseren van koeitjes en kalfjes).
De week erop(24 februari), ja we hebben het goed te pakken nu, brengt de Leirekesroute ons naar Steenhuffel. Daar staat niet alleen de Palmbrouwerij maar begint ook de Steendonckroute. Vooral in het tweede gedeelte rijden we door mooie natuurgebieden. Zoals het Lippelobos.
Ja dit smaakt naar meer en 2 weken later op 15 maart zitten we weer in het zadel. Tijdens het rijden van de Molenbeekroute aanschouwen we het knotten van de Wilgen.
Ook de Robbroekhoeve werd er ons geserveerd.
Hierna(23 maart) fietsten we de Boerekrijgroute, maar maakten er toen geen verslag van. Dit gebeurde pas later op ’t jaar als we deze stevig kuitenbijterstocht nog eens aflegden. Op het einde van de rit legde ik dit ondergelopen veld langs de Dender vast op de gevoelige sensor. Waren afgelopen winters minder koud, nat waren ze zeker.
Wat me bij het terugzien van al deze foto’s opvalt is de rust. Ja, tijdens de winter is het stil op den buiten. De gewassen groeien niet en de dieren staan op stal. De zon hangt laag en samen met de nevels creëert ze vele mystieke momenten. Om dit alles te onderstrepen en tevens om dit deel van ’t leven op het land af te sluiten volgende foto. Deze foto nam ik deze morgen toen ik terugkwam van een begrafenis in Wolvertem. In tegenstelling van wat ik daarjuist stelde heeft dit beeld iets fris, haast uitbundig ondanks de -8°. Het is een goede voorbode over het volgend deel waarin de lente 2008 aan bod komt. Tot dan !!!!
Een weekje verlof en door de kilte gedwongen thuis (een paar duurloopjes in het park van Aalst zijn de uitzondering die de regel bevestigen)
Binnen is het knus en warm, ik besluit dan maar met het fotomateriaal dat we tijdens onze vele tochten hebben bijeengekiekt enkele themaverslagen te maken. Uit de verschillende routebeschrijvingen blijkt dat we nogal van dieren houden. Graag bijt ik de spits af met de edelste verovering van de mens “het paard”. My kingdom for a horse, let’s go.
In Sint-Martens-Lennik denken ze er ook zo over, het fiere geblokte Brabants trekpaard(Prins) is hier een mooi monument dat de plaatselijke markt overheerst. Gespot tijdens onze tocht naar Gaasbeek. Van trekpaarden gesproken we kwamen er nogal wat tegen.
Voorbij het Donkmeer blijkt dat als het fietsweer is, de ruiters hun paard van stal halen.
De Turfputtenroute reden we eind oktober. Vrij snel donker en nevelig de hele dag. Dit gaf het volgend beeld.
Paarden dienen nogal eens karren, koetsen of ploegen te trekken. Zie deze muurschildering die aan onze lens niet kon ontsnappen tijdens de Ter Rijstroute.
Tijdens deze mooie route mochten we dit mooi bruin paard met blonde manen fotograferen. Eerst het fiere hoofd (paarden hebben geen kop, edele verovering weet je nog wel !!!)
Dan aan de dis met een paar soortgenoten.
Begin augustus reden we de Rozenroute daar stelde dit drietal zich op om mooi op de foto te komen.
In dezelfde wei deze mooie gevlekte bruine schimmel. Mocht niet mee op de foto, jaloezie?
Het was ook tijdens de rozenroute dat we dit sympathiek koppel uit Opwijk. Jawel in de kar en eigenlijk ervoor ook een beetje.
De oogst aan edele viervoeters was wat karig in de Pilleceynroute, alleen dit wat aan lager wal geraakt exemplaar.
Nee dan hadden we bij het fietsen van de Lieveroute meer succes.
Sappig grazend.
Frank en uitdagend (zie je ook dat laag fijn draadje dat verondersteld wordt deze jumper tegen te houden).
Dan maar snel door naar dit jeugdig en onschuldig volkje.
Wat mystiek in wei naast het kasteel.
In het voorjaar op een mooie zonnige dag peddelden we de Scheldevalleiroute. Het volgend onooglijk exemplaar keek daar op ons neer. De patroonheilige van de pony’s?
Over Haaltert naar Ninove was onze laatste winterse tocht bij lage temperaturen, wat je ook aan sommige paarden kon zien.
Dat de streek van Roosdaal een vruchtbare streek is zagen we bij het fietsen van de Boerekrijgroute.
Moeder en veulen 1
Moeder en veulen 2
Moeder en veulen 3
Het volgend drietal zag ons voorbijflitsen langs de Leie toen we de Weverijroute aflegden.
And last but not least… deze boerenpaarden waren een prachtig decorum voor de Ros Beiaardroute.
Hier eindigt de reeks. Wat zijn het toch prachtige dieren. Al eens bonkig bulkend van kracht, soms sierlijk en rank dan weer klein vertederend. Maar steeds leuk om ze op te merken en te fotograferen tijdens onze fietstochten.
Sinds februari ’08 is Garmin de trouwe gezel op onze fietstochten. Tijdens deze winterstop lijkt het me een goed idee om wat uitleg te geven hoe hij ons van nut is.
Zoals elk gps-systeem dient hij vooral om ons op koers te houden. Dit kan op 2 manieren. Enerszijds volg je tracks (dit is wat ik het meest doe) of anders maak je met specifieke software een rit en volg je de vrij gedetailleerde aanwijzingen. Hoe ga ik te werk. Enkele dagen voor er zich een vrije dag of weekend aandient volgt ondergetekende nauwgezet de weerberichten . Bij mooi weer wordt er gezocht naar een fijne fietstocht. De leuke fietser , Tour de Frans (what’s in a name), fietsen moet kunnen en sinds enkele maanden ook djino’s fietswebsite zijn de sites waar ik mijn licht ga opsteken. Na de keuze ga ik op zoek naar een track van de route. Een track is een electronisch kruimelspoor. Op verschillende tijdstippen worden de coördinaten van plaatsen opgeslagen. Dit gebeurt op geregelde tijdstippen en als je ze met elkaar verbindt ontstaat er een wegbeschrijving. Deze tracks vind ik opnieuw bij Djino of op de website van toerisme Oost-Vlaanderen . Verder neus ik nogal eens bij GPStracks , deze nederlandse site heeft ook een ruim aanbod van Vlaamse routes. Om te eindigen is het goed de webstek van Vlaanderen-fietsland te vermelden, hier vind je buiten de tracks nog een schat aan informatie om een gezellige fietsuitstap (meerdaags?) te plannen. Er zijn nog andere sites waar je tracks vindt maar met voornoemde kom je al ver. Eens de track gedownload start ik mapsource een programma waarmee je de tracks kunt bekijken en ze naar je garmin-toestel kunt uploaden.
Meteen maak ik gebruik van dit programma om een print-out van de track te maken. Mits wat vouwen past die mooi onder het doorzichtig plasticfolie van mijn stuurtas. Soms lukt het niet om de track naar de Garmin up te loaden. er verschijnt slechts een deel van de track en de route is slechts voor de helft of minder te volgen. Dan is GPs Trackmaker een goede oplossing.
Met dit minder krachtig sharewareprogramma laad ik de volledige track naar Garmin. De track verschijnt in de tracklog en dient eerst nog bewaard te worden.
Daarna vind je dan de track terug bij de opgeslagen tracks. Met de tuimelknop (dit heb ik uit de handleiding, zelf kom ik daar in geen 100 jaar op) kan je hem selecteren. Op dezelfde wijze kan je de track tonen op het scherm.
Bij het starten van de tocht moet je dan via de functie tracback het volgen van de track opstarten. Je dient met de tuimelknop een punt aanduiden waar je naar toe wilt tracbacken. Nu dat is kunst. Als je niet wat oplet denkt Garmin dat je terug wilt en gidst hij je naar de verkeerde richting. Mits wat zoomen en proberen lukt dit toch wel. Soms stel ik mij tevreden met gewoon het traject of spoor op het scherm. Ik raadpleeg Garmin als het verkeerd lijkt te gaan.Kaartgegevens zoals bij Belgian Topomap, waar bossen, kapelletjes, rivieren, beken velden en gebouwen worden weergegeven helpen om zich onderweg te orienteren. Om het hoofstuk tracks te beëindigen is het goed te vermelden dat er op site van toerisme Oost-Vlaanderen er nu een routeplanner is. Met deze kan je een route langs het Oost-Vlaams knooppuntennetwerk uitstippelen. Vervolgens kan je van deze route een track downloaden. Echt leuk.
Op de PC kan je waypoints of bestemmingen ingeven waarna er een route gemaakt wordt. Dit kan ook op de Garmin zelf. Routeplanner Belux volgt fiets- en lange afstandroutes om de tocht te bepalen.
Als we in Charente Maritime waren heeft de City Navigator ons bijgestaan in het maken van enkele mooie tochten. Soms stuurde hij ons een drukke departementale op maar door de band hadden we veel fietsplezier. Je kan de wijze van routeren instellen op fietser, wandelaar of voor het rijden met de auto. Je kan onverhard vermijden alsook autowegen. Meestal lukt dit.
Buiten het navigeren is Garmin van nut bij het geotaggen van foto’s. Tijdens het fietsen onafgezien van welke kaart dat je gebruikt kan je de Garmin een tracklog doen aanmaken. Dit is dus het kruimelspoor van de afgelegde tocht. Bij het einde sla ik deze tocht op en eens thuis wordt, via de functie interface en USB-kabel, de bewaarde track naar de PC gebracht. Dan synchroniseer ik de gemaakte foto’s, die van datum en uur voorzien zijn, met de gemaakte tracklog. Hiervoor gebruik ik het programma geosetter.
Daarna worden de foto’s in Picasa geladen, bewerkt en vervolgens geüpload naar Picasa webalbums.
Zoals je kan zien worden de geotags ook in de webalbums bewaard. Het is dan ook een prachtig hulpmiddel om de tocht te herinneren en de foto’s te kunnen plaatsen.
Buiten de blog laad ik de foto’s ook op naar websites zoals Panoramio.
Op deze sites krijg je een kijk over hoeveel keer je foto’s werden bekeken en in Locr leer je wat over de streek waar je de foto’s hebt gemaakt. Sommige foto’s geplaatst op Panoramio worden weergegeven in Google Earth. Soms krijg je ook apreciaties.Dit alles is leuk om volgen en een bijkomende motivatie om erop uit te trekken gewapend met onze fototoestellen. Zo hier stopt de korte kijk achter de schermen van onze blog. We hebben aan onze Garmin al veel plezier beleefd, hij blijft zeker onze metgezel en dit hopelijk voor nog talloze fietstochten.
Het jaar loopt op zijn laatste benen. Dagen kort nachten kil en lang. Nee niet direct het weertje om er eens flink op uit te trekken. We hebben onze looptrainingen hervat, dus rest er niet veel tijd om de fietsen van stal te halen. Toch blijft het wat kriebelen en als er zondag een ietwat warmere 6° wordt voorspeld, in plaats van de luttele 2° van afgelopen week, kunnen we niet weerstaan en…
Met het de routeplanner belux voor fietser en wandelaar wordt er een kleine tocht, zo’n 30km, uitgestippeld.
Goed ingeduffeld,
starten we na half twee onze rit. We dalen af en rijden door het centrum van Erembodegem.
Even na de spoorweg merken we deze hoenders in een achtertuin.
Hun verendek beschut hen goed tegen de kou, zij scharrelen dan ook ongstoord verder. Garmin gidst ons door een industriezone. Dit grijs saai bedrijvenpark ligt er verlaten en troosteloos bij. Bij Belcolade (chocoladefabrikant) willen ze er de sfeer wat inbrengen.
De velden, nu haast alle bladeren van de bomen en struiken zijn gevallen, hebben wat van hun glans verloren.
In de Charlotteweg is het naamplaatje ook al op zijn retour, kortom treurnis alom!!!
Ook bij het buitenrijden van Terjoden stuiten we op enkele hoenders, waaronder dit fier mannelijk exemplaar.
Opnieuw de velden in, onder de lage zon en over deze met putten doorzeefde veldbaan fietsen we naar Haaltert.
Ja, ook al is het winter, koeien mogen in dit verslag niet ontbreken.
Het wijdse landschap heeft ook in dit donker seizoen iets.
De regenval van de afgelopen weken laat zo z’n sporen na.
Moeizaam priemt de zon door de laaghangende wolken en geeft de kille weiden iets mystiek. Wat bezielt er iemand om hier te komen rondfietsen.
Zou het om dit mooi kapelletje zijn?
Mogelijk, het is de voorbode van Haaltert met zijn grote Sint-Gorikskerk.
Aan een van haar muren leunt het stalletje met de heilige familie.
’t Is waar, het hele kerstgebeuren breng wat licht en warmte tijdens het kille donkere jaareinde. Garmin maakt het zichzelf niet te moeilijk zie de volgende foto.
Inderdaad langs hetzelfde kapelletje van daarjuist keren we terug de velden in.
Nee niet de os ook niet de ezel maar de pony van de stal. Bij het buiten rijden van Haaltert.
Nog een terugblik.
En nu door de velden, zie volgende kiekjes…
Een stevige portie voederbieten.
Een aftandse schuur op een mistige achtergrond, zo vereeuwig ik ze graag.
Na een tijdje fietsen naderen we Denderhoutem. Ietwat buiten het dorpscentrum ligt het kerkhof.
Zoals in vele dorpskernen domineert de kerk het centrum, zo ook in Denderhoutem. De Sint-Amanduskerk.
Buiten het doorkruisen van het industriepark van Erembodegem had deze tocht nog iets, vergezichten over de velden. kapelletjes enz… Nu wordt het wel wat saai. Voor wie van Denderhoutem naar Ninove wil is de Denderhoutembaan de snelste oplossing. Blijkbaar wou onze Garmin er geen gras over laten groeien en stuurde hij ons deze betonnen strook naar Ninove op. Saai maar gelukkig snel afgelegd. Voor we het goed beseffen naderen we Ninove. Staat de onze-lieve-Vrouwekerk niet wat scheef. Zien we hier het toekomstige Pisa aan de Dender?
Aan het station verkiest Garmin ons de Groene koepelroute te volgen. Naast de spoorweg fietsen we naar Okegem.
Okegem een onooglijk dorpje tussen Ninove en Erembodegem ligt aan de Dender. Wie geregeld mijn fietsverslagen leest weet dat deze rivier ons nauw aan het hart ligt. Het is voor Aalstenaars wat de Seine voor Parijzenaars en de Theems voor de Londense Cockneys is en de Tiber voor… Volgende foto’s maken veel duidelijk.
De Dender maakt, komende van Ninove, voor Okegem een brede bocht…
… en stroomt dan verder naar Teralfene, Erembodegem, Aalst en verder tot ze in de Schelde uitmondt.
De oevers waar de gewassen, onkruid grassen en riet, een winterslaap lijken te nemen geven een wat uitgebluste aanblik. De kale bomen kunnen hier ook niet veel aan verhelpen.
Kenmerkend voor de streek, boerderij met een groot a-typisch woonhuis.
Industrieel erfgoed, er is wel wat werk aan, daterend van tijden dat de Dender een levensader voor deze streek was. Wie weet komen deze tijden nog eens terug als we het vrachtverkeer over de weg afzweren en opteren voor een ecologische manier van goederenvervoer. Op het einde van het jaar is wat melancholie nooit ver weg.
Ook voor het personenvervoer biedt de Dender verschillende mogelijkheden. De fietsende dame kennend, niet alleen traag verkeer!!!
Als dit trekpaard zichzelf inkadert kan ik niet anders dan bliksemsnel de sluiter over te halen.
Vlug nog even uitzoomen om de oevers ter hoogte van Denderleeuw te kieken.
In Liedekerke laat Garmin de Groene koepelroute links liggen en peddelen we, onder een winterse zonsondergang, door naar Teralfene.
Vandaar zijn we snel terug in onze heimat en meteen aan het einde van deze winterse fietstocht.
Thuisgekomen warmen we ons op, een hete gluhwein helpt hier goed.
Wat deze fietstocht betreft, nu fietsen in de winter is niet meteen het prettigst. Als ik eerlijk ben was het meer de bedoeling om wat blogstof op te doen. Enkel foto’s te maken dan echt van het fietsen te genieten. Ik miste het met Veerle bespreken van de kiekjes, ze selectioneren, wat bewerken en vooral er een verslag mee te maken. Nu bij deze…
De donkere in nevel gehulde eindejaarsdagen hebben iets vreemds. En last but not least het thuiskomen wint hier aan belang, knus in de zetel mat een warme gluhwein, mmm….
Eind oktober en toch nog vrij mooi weer. De Turfputtenroute, niet zover van bij ons vandaan, lijkt met zijn korte afstand (30km) een ideale route. De streek rond Berlare hebben we al een paar keer verkend en heeft veel te bieden voor routefietsers. Benieuwd of de Turfputtenroute er zijn voordeel uit haalt.
Om zowat half één op de middag staan we met onze fietsen klaar voor de Sint-Martinuskerk.
Het kerkplein in Berlare is een ideale startplaats voor deze route. Eerst enige zoekwerk naar de routebordjes en weg zijn wij. Gauw dit kapelletje kieken als opwarming.
Langs de Leopolddreef verlaten we Berlare…
…zonder woorden.
We bereiken de eerste maal de Schelde en genieten meteen van het mooi natuurgebied, dat zich hier uitstrekt.
We volgen het pad over de Scheldedijk naar Wichelen.
Waar we de Sint-Gertrudiskerk vanachter de bomen zien verschijnen.
Hier moeten we de drukke N442 over, maar genieten toch even van het mooie dorpje.
We verlaten dit pittoresk dorpje en duiken de meersen in.
Deze sompige, met beekjes dooraderde velden, vormen nu het decor.
Met onderweg al eens een bos…
…of een gehucht gevormd door landelijke woningen, schuren en… noem maar op.
Het ene al wat ordentelijker dan het andere, maar daarom niet minder mooi.
Knotwilgen die de velden afzomen.
Het volgend wat vervallen schuurtje ligt in Schellebelle.
Hier juist aan het veer sluit de Turfputteroute weer bij de Schelde aan.
Van het bekende fietscafé nemen we geen foto maar gaan, nu het er wat rustiger is, binnen om er van een lekkere pannenkoek te smullen. Daarna helpt een goeie trippel alles door te spoelen.
Ondanks het frisse weer wordt er hier op de dijk veel gefietst.
Wij nemen onze fiets en volgen dit voorbeeld. Al na enkele honderden meters verlaten wij de dijkweg en draaien via de Blokstraat weer de weilanden in.
Met van die bonkige boerepaarden
Langtakkige knotwilgen en…
voortkabbelende beekjes,
en al eens een sierlijk hekken van één of ander uitgestrekt landgoed.
We zien een boer die met de hand het onkruid van tussen de bieten trekt. Milieuvriendelijker kan moeilijk.
We fietsen verder door velden, weilanden en genieten van het haast ongeschonden uitzicht. Geen villawijkjes maar puur natuur.
Misschien wat minder milieuvriendelijk maar deze Leuvense kachel heeft hier zijn laatste rustplaats gevonden. Rust roest!!!
Inmiddels zijn we de N442 weer overgestoken en stevenen op het Donkmeer af. Eerst stoppen we even aan de eendenkooi.
Met natuurlijk de nodige eenden.
En genieten van de prachtige natuur in dit natuurreservaat.
Ook andere watervogels vinden er hun stek.
Dan volgt het Donkmeer zelf.
Een visser waagt zijn kans.
Het hoogseizoen is weer al een beetje achter de rug.
Alhoewel !!!
Maar daar het merkelijk kalmer is, kan de plaatselijke jeugd zijn gang gaan.
Ook hier stoppen we even om een terrasje te doen. Daarna verlaten we de oevers van dit mooi meer en naderen de Gratiebossen.
Eerst nog langs een maïsveld.
En deze overgang van veld naar bos.
In dit bos zijn er ook vijvers.
Dit prachtig bos trekt niet alleen fietsers.
We genieten van deze mooie omgeving, maar snel bereiken we de uitlopers van dit bos.
Die ook heel schilderachtig zijn zeker in de herfst.
Van de bossen fietst het weer veldwaarts, met nog eens paarden op het menu.
Bij gebrek aan kapelletje neem ik een foto van een electriciteitscabine op retour.
Nu zoeken we weer de oevers van de Schelde op. Tegenover Appels en zijn overzetboot.
Het etablissement dat we voorbij fietsen noemt dan ook het Veerhuis. Bij mooi weer is het in deze zaak zoeken naar een tafeltje, nu is het er zeer kalm.
Op de Schelde zelf vaart er ons nog een rivieraak tegemoet.
Op de dijkweg is het ook al peis en vree.
Het lijkt misschien wel wat vervelend, maar niets is minder waar. We kiezen weer voor de velden en de boeiende beelden over het reilen en zeilen aldaar. Zoals deze kudde aan de voederbak.
Of een wat aftandse schuur verloren in een veld.
Hopstaken.
Maar alvorens we Berlare opnieuw binnenrijden maak ik dit filmpje.
We zien hier Dora en Axel de kar trekken. Ze zijn niet echt meer nodig op de boerderij, maar hun fiere baas en zijn dochter houden ze als hobby. Er zou trouwens een veulen op komst zijn. De late zon geeft de volgende schuur iets weemoedig.
Het volgend geel, daardoor wat vreemd gebouw luidt het einde van deze mooie fietstocht in.
We rijden Berlare opnieuw in en passeren het gemeentehuis.
Aan de Sint-Martinuskerk vinden we ons A-ken terug. Alvorens de fietsen op het dak te zetten nog vlug deze foto, toepasselijk voor de tijd van het jaar (bijna 1 november)
Is dit misschien een wat mistroostig beeld, de Turfputtenroute daarentegen is één en al plezier. Weinige routes zijn zo boeiend. Langs de Schelde fietsen, door de velden laveren en er het landleven beschouwen het is van ’t schoonste. Het Donkmeer en de eendenkooi langs en vandaar naar de Gratiebossen volop door de natuur. Verder wordt deze tocht weinig ontsiert door verkavelingen of drukke verkeerswegen. Zoveel moois samengeperst op een 30km dat verdient een 9,5 op 10.
Begin deze week was het nog 20° het weekend kondigt zich wat frisser aan, maar het blijft droog en zonnig. Waar we eerst dachten naar de kuststreek te rijden kiezen we,door werkzaamheden op de E40 voor Geraardsbergen. Hier start de M-route. M-route wat moeten we daar onder verstaan? Moderne naamgeving voor fietstochten in dit hedendaags E-en I-tijdperk? Nee M staat voor Muur, Manneken Pis en Mattentaart. Mooi zo…
Het is wat zoeken naar parkeerplaats in Geraardsbergen. Om de fietsen goed van de auto te kunnen halen, als ze na de rit er weer op te zetten, moet ons A-ken goed horizontaal staan. In Geraardsbergen is dit niet altijd het geval, integendeel. De Vesten zijn opgebroken het is dan juist voor 13 uur als we ons op weg zetten. Het begint al meteen goed. We klimmen naar de Markt waar er een broddelmarkt aan de gang is. Daar het hier al flink stijgt zien we af van enige aankoop ondanks de aantrekkelijke aanbiedingen.
We zijn, na de zowat meest bekende klim van Vlaanderen, in het Mekka van het wielertoerisme. Door de overwonnen hoogte begin ik wat te zweven. Maar geloof me, het is de steken in de zij, het naar adem snakken en de hartslag in de keel voelen kloppen, zeker waard. Kijk zelf maar.
Mekka of Lourdes, alleszins heeft het iets van een bedevaartsoord.
Spijtig maar hierna moeten we weer met beide wielen op grond staan. Langs wat minder mooie buitenwijken dalen we naar Overboelare. Het Boelarebos brengt wel wat soelaas.
Juist buiten het bos, ziet Veerle deze beelden. Zelf ook bezig met keramiek is zij direct aangetrokken door volgend werk.
Deze foto’s tonen het werk van Keramiekatelier “Den Boelover“
Een eerste keer kruisen we de Dender om zo in Overboelare te komen.
We trekken het centrum door en fietsen tot de Sint-Allegondiskerk waar we stoppen om iets te knabbelen.
We verlaten Overboelare langs een grote weg (N42) en duiken wat verder de velden in.
We fietsen langs Zarlardinge, een gemeente dat op een boogscheut, nog geen kilometer van Goeferdinge ligt.
We rijden deze watertank, in rusttoestand, voorbij.
Nog steeds in deze vredige velden naderen we de taalgrens. Zo wordt de Kloosterstraat wat verder Rue du Clôitre. Zou het afgerond gebouw in dit gehucht een overblijfsel van het klooster zijn?
Juist voor het gehucht draaien we rechtsaf wat ons nog eens een zicht op Zarlardinge geeft. ( Wat hoor ik die naam graag, men zou er de kerk keer op keer voor fotograferen)
In de Rekestraat kiek ik dit boerderijtje, typisch voor deze streek een woonhuis met een amalgaam van schuren en koterij eraan gebouwd.
Ook in de Rekestraat dit beeld.
Nu even een wedstrijdje, vind de tien verschillen!
Ikzelf heb er even over gedaan maar de kerk van Everbeek is duidelijker minder spits dan deze van Zarlar….Tijd nu voor nog een kapelletje, dit exemplaar heeft wat minder allure dan de kapel op de Oudeberg. Maar wie het kleine niet geert…
Tijdens onze fietstochten valt het ons steeds meer op dat maïsteelt een groot deel onze velden opslorpt. Dit gewas groeit hoger dan de graangewassen die men hier van oudsher teelde. Het durft het zicht nogal eens beperken, maar daar hebben we minder last van tijdens deze tocht waar de ene klim op de ander volgt. Zoek dan ook geen leedvermaak in het volgende filmpje.
We fietsen verder kieken, deze in het veld verloren, schuurtjes.
Zelfde Maïsoogst maar vanuit een ander hoek.
Het oogsten maakt veel stof en zo de keel droog, het volgend uithangbord doet ons in de remmen knijpen.
We stappen af in dit Staminee, hoor ik daar mijn Bompa ergens? Volgens Boma zat die nogal eens op stami….’t Fameus Verleden is een mooie, goed onderhouden herberg in Everbeek.
Ik doe mij tegoed aan een lekkere trippel en Veerle gaat na een kop koffie (of is dat in staminee een sjat) op ontdekkingstocht.
Achteraan is er een prachtig terras…
…met zicht op dit frivool herenhuis.
We moeten ons zelf vermannen om de tocht verder te zetten, het is hier zo gezellig, en peddelen langs de kerk van Everbeek…
… en aanliggende woning…
…terug de velden in.
Met kleine wat vervallen schuurtjes.
En pluimvee zoals deze hoenders.
Nog een veldkapelletje.
Deze roodgekleurde struiken die, in de Muizenholstraat (op het platte land hebben ze toch leuke straatnamen), tegen een schuur van het “Hof ten Muyzenhole” aanleunen.
Onze tocht door de velden leidt ons langs Deftinge naar Sint-Martens-Lierde, aan den einder verschijnt al een glimp van de Sint-Martinuskerk.
Nu van wat dichterbij, toch wel een mooie kerk.
In Sint-Martens-Lierde was er lang een klooster, de Kartuizerpriorij. Buiten de al genoemde kerk maakte deze poort ook deel uit van de kloostergebouwen.
Het estaminet “de Kartuizer” is gesloten, maar na mijnen trippel in ’t Fameus Verleden is er direct geen nood aan een verfrissing.
Enkele tellen later fietsen we weer door de velden. Ook deze bieten zijn al geoogst en wachten op vervoer.
Van hier is er mooi zicht op de Sint-Martinuskerk, ik kan niet goed kiezen tussen twee foto’s en schotel ze jullie dus maar allebei voor.
Misschien moet ik hier de horizon wat recht trekken.
Met wat minder zoom verkrijgt Veerle dit beeld.
Deze beelden geven een zekere rust weer, toch is er wat verder enige activiteit. Na het oogsten komt het ploegen.
Nu naar Hemelveerdegem dan, ook de naam van dit dorp zint me.
Op het dorpsplein staat er een prachtig beeld van een stevig paard. ” Den Dikken van Sesjans“.
Van Hemelveerdegem gaat het nu naar Smeerebbe-Vloerzegem. Opnieuw zijn er mooie momenten.
Is dit de kerk van Ophasselt?
Grote schuur.
Geen tocht zonder wat runderen, moeder met kind.
De huisvesting van deze beesten is wel wat minder.
We naderen Smeerebbe-Vloerzegem, zoals steeds is het de kerk die met zijn hoogbouw de dorpskern overheerst.
We zijn snel door dit kleine dorpje, in de Vloerzegemstraat kieken we deze eendjes op de Molenbeek.
Vanhier zijn we snel via Idegem in Zandbergen waar de route het jaagpad van de Dender opzoekt.
Via deze ophaalbrug bereiken we de overkant en het jaagpad.
Zicht op Zandbergen.
Is de Dender sowieso een mooie rivier, in de herfst is het er prachtig.
Via de Dender bereiken we opnieuw Geraardsbergen. Het is 18 uur dus gaat het wat sneller, maar op de terugweg kan ik het niet nalaten om de Sint-Bartholomeuskerk te fotograferen met als achtergrond de Oudeberg. De voorgrond geeft goed het commercieel karakter van dit stadje weer.
Wat deze fietstocht betreft niets dan lof. Buiten de Muur dient er nog geregeld geklommen, maar dit geeft dan die mooie en soms heel verassende vergezichten. Als sluitstuk is de Dender de kers op de taart. Enkele keren dient er een drukkere verkeersweg overgestoken, maar dit euvel is niet van dien aard om deze tocht een 9 op 10 te onthouden. Voor wie de Muur vreest is er op RouteYou een versie zonder deze kanjer.
Het laatste weekend van september belooft zonnig en droog te worden, zaterdag maakte deze belofte al waar. Ook zondag lijkt de voorspellingen waar te maken. De Lieveroute heb ik al sinds enkele maanden aangestipt, vandaag lijkt het moment gekomen om deze veelbelovende (zie De Leuke Fietser) route aan te snijden.
We besluiten om eens wat vroeger te starten en rijden weg omstreeks 11u, dit onder een veelbelovende zon. Maar als we Gent naderen komt er mist opzetten. De kerktoren van de Sint-Martinuskerk in Lovendegem is dan ook omhult met nevelslierten als we op het kerkplein onze fietsen van de auto halen.
Het kasteel Dons priemt door de nevelgordijnen en heeft op deze wijze iets mystiek.
Het kanaal Gent-Brugge brengt ons snel naar een kruispunt van verschillende kanalen. Hier is het zeer kalm. Een enkele schipper maakt zijn boot klaar, zoals deze plezieraak, om uit te varen.
Onder het goedkeurend oog…
tussendoor wat spielerei van Veerle.
We bekijken even het aanmeren van het plezier-aak en fietsen dan verder langs het jaagpad. De mist blijft hardnekkig hangen wat dit zicht geeft.
Na een tijdje verlaten we het kanaal Brugge-Gent richting Zomergem. Boten maken plaats voor schuurtjes…
…of paarden.
In de buitenwijken van Zomergem in de Bauwerwaan stoppen we voor een snelle hap.
In de tuin achter onze picknickplaats een stevig bloempotje.
Na de snelle hap rijden we verder, het gaat lichtjes omhoog langs rommelige fermettes.
Van hieruit zijn we zo in Vinderhoute. Dit dorpje is een leuke passage.
De Sint-Bavokerk.
Een mooi herenhuis.
Een vreedzaam tafereel in de Vredesdreef.
De Schouwbroekestraat brengt ons naar het domein rond het Kasteel Schouwbroek. Ook hier is het mooi.
Aan de ingang van het kasteel Schouwbroek staat de dikste kastanjeboom van België
Ook dit liefelijke dorpje laten we achter ons. We nemen de Molenslag waar we langs dit boerderijtje peddelen.
Nog steeds op de Molenslag dit molentje.
Juist voor de “oude Kale”,een beekje, zijn grote broer de Van Vlaenderensmolen..
Nogmaals kruisen we het kanaal, van op de brug hebben we een mooi zicht over de dorpskom van Lovendegem.
Nog even dit span door laten…
In Lovendegem kunnen we het niet laten, nog eens langs het kasteel Dons te rijden.
Meteen is deze route op haar eindpunt aangekomen. Weer hebben we ontzettend genoten. Het vertrek door de nevelige velden en mistige kanalen. De mooie Lieve en de prachtige kastelen, we zijn zeer voldaan. Laat je niet afschrikken door de Kuitenberg met zijn stijgingspercentage van 0,001%, deze route is door iedere gemiddelde fietser te ronden in vrij veilige omstandigheden. 8,5/10 is de score, kom en fiets de Lieveroute je zal het je niet beklagen.
Er wordt dit weekend 27-28 september ’08 droog en zonnig weer voorspeld. De Sentsekrekenroute zou vernieuwd zijn. Aan de oude tocht hebben wij goede herinneringen, meer hebben wij dan ook niet nodig om richting Sint-Laureins te trekken.
Iets na 14u parkeren we ons A-ken juist buiten Sint-Laureins. We zijn niet de enigen die vandaag er al fietsen op uit trekken.
Het volgend driespan laat vermoeden dat er ook groepsuitstapjes gepland zijn.
Na het filmen van dit tafereel starten we de tocht langs het Leopoldskanaal, niet lang echter, algauw slagen we linksaf de velden in. Richting eerste kreek, de Vrouwkeshoekkreek.
Deze kreek is slechts een begin. Wat verder ligt al de Blokkreek.
Deze kreken zijn zo mooi en schilderachtig dat we deze kat haast voorbijrijden zonder ze op te merken.
Ingeblikt…
Bijna ongemerkt (zoals de kat hierboven) gaat de Blokkreek over in de Hollandersgatkreek.
Het heeft hier iets paradijselijks.
De voedstermoeder van dit alles?
We peddelen verder langs de Hontseindestraat naar Sint-Margriete. Wordt er nog volop geoogst, vooral aardappelen en bieten, hier en daar wordt er al geploegd.
Ook in deze streek vind je grote boerderijen.
Dit is nog eens een net (nieuwbouw)kapelletje.
In Sint-Margriete kieken we deze bange haas. Cuwaerd. Op geregelde tijdstippen krijgen we, tijdens deze tocht, figuren uit het Reinaert de Vos epos voorgeschoteld.
Buiten Sint-Margriete zijn de boeren volop aan het werk.De geoogste aardappelen (patat in het Vlaams) worden van modder ontdaan. Zij gaan richting stal, modderkluiten keren terug naar het veld.
Aan de andere kant imponeert de Sint-Margarethakerk boven de velden.
Als we het gehucht Waterland-Oudeman naderen ziet een boer ons foto’s maken en nodigt ons fier uit zijn voedersilo’s te bewonderen, versta te fotograferen.
Charlotte Arons is de kunstenares die dit alles gepenseeld heeft.
Waterland-Oudeman is een klein maar pittig gehucht.
De Sint-Niklaaskerk.
Als we het volgend boerderijtje willen vastleggen roept de eigenaar ons binnen.
Het boerderijtje is een vakantie verblijf ” ’t Appelken” dat zich inschrijft in het plattelandstoerisme. Een mooie locatie om op verlof te komen. (en om foto’s te nemen)
Deze zwam wordt binnenkort verwijdert, hij zuigt de boom leeg.
Deze typische schuur maakt ook deel uit van ’t appelken.
De eigenaar Luc Maeyens erfde deze mooie boerderij van zijn ouders en wou er iets zinvol mee doen. Als je het mij vraagt is ie er goed in geslaagd.
De route verlaat dit mooi polderdorpje en stevent nu richting Nederland. We flirten even met de grens en zetten dan koers naar Watervliet, eerst even gestopt aan het Moes(ch)tuintje. Al een paar keer mochten we hier onze benen onder tafel schuiven om tegen een schappelijke prijs lekker te eten. Daarna wandelden we steevast door de mooie tuin met de vele lieve dieren. Vandaag zijn we te laat en is deze tuin al gesloten. Spijtig.
Dan maar terug op weg. Op de Oudemansdijk bij het naderen van Watervliet staan deze 2 huisjes zij aan zij.
Het moet nu eventjes van mijn lever. We mogen in Vlaanderen fier zijn op onze vele fietsroutes en knooppuntnetwerken. Vooral door de provincies wordt er hier bewonderenswaardig werk geleverd. Maar diezelfde provincies blijven als opdrachtgever voor wegenwerken dan weer schromelijk in gebreke. Wegwijzers geraken in de berm en de fietser het spoor bijster. Veerle doet een oproep om hier wat aan te doen want haar echtgenoot (ondertekende) is dan gedurende een half uur niet te pruimen (beeld zonder klank). Deze foto is een goed voorbeeld “kruising van de Oudemansdijk met de Molenstraat.
Gelukkig rijden we weinig of niet verloren en in Watervliet is er al weer wat klank te horen.
De Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartkerk ook Kathedraal van het noorden genoemd.
Via de Calustraat verlaten we Watervliet en diezelfde straat brengt ons langs de Roste Muis waar het zo druk is dat we afzien van een stop. Laat deze pint aan mij voorbij gaan…. (mis ik weer wat klank?) Begin Sint-Janspolderdijk steekt het Reinaert de Vos epos opnieuw zijn kop op.
Aan het eind van diezelfde Sint-Janspolderdijk kijken we tegen deze mooie grote boerderij aan.
Door het volgen van de Sint-Jansstraat naderen we de Oostpolderkreek.
Hoe dichter hoe mooier
We kruisen opnieuw het Leopoldskanaal dat zich stilaan in nevelen hult.
Deze nevels duiden ook op het late uur (tegen de zessen), we leggen er dan ook wat de pees op. Alleen een schuur kan ons stoppen.
En deze late zon door de bomen.
En deze ommegang.
Bis.
Als we dan toch bezig zijn, een detailken
Ook deze “Kleemkappel” doet ons in de remmen knijpen.
Zo stormen we Kaprijke binnen. Hier niet stoppen zou zonde zijn.
Waar in de vroegere route nu naar Eeklo gefietst werd, wat niet meteen het mooiste deel van de tocht was, keren we nu terug naar Sint-Laureins. We schakelen opnieuw in overdrive, de polders flitsen ons voorbij. Het donker boezemt ons wat schrik in. We stoppen slechts voor dit avondmaal.
Niemand mist een badkuip?
In Sint-Laureins is het kermis, we fietsen verder en juist voor het einde genieten we van deze zonsondergang.
Een mooie afsluiter van een prachtige route. 8.5/10 stip deze route maar aan, het is een must.
Limburg staat bekend als een paradijs voor fietsers. We hebben een lang weekend van vrijdag 19 september tot maandag 22 september. Het lijkt ons, mede door de vrij goede weervoorspellingen, leuk om er de overgang van zomer naar herfst te maken. Na wat zoeken vinden we in Diepenbeek “De Jachthoorn” een aangenaam Bed and Breakfast verblijf. Betty Wolfs is een supervriendelijke dame die alles doet om haar gasten een aangenaam verblijf te bezorgen.
Het is weer heerlijk ontwaken in het gasthof de Jachthoorn. Vandaag gaan de fietsen op het dak van ons A-ken en rijden we,op aanraden van onze gastvrouw, naar Maaseik. Leuk stadje, we fietsen er even doorheen. Zondagmorgen omstreeks 11u is het er vrij kalm. We kruisen enkele kerkgangers. We schieten enkele foto’s.
kaal, lui,lekker en hovaardig
De gebroeders van Eyck op het marktplein
Antieke pomp
Dit duurt even maar daarna fietsen we richting knooppunt 25. Voorbij de bosbeek op weg naar..
Aldeneik
Leuk hotel
Mooi herehuis…
…leuk schuurtje
We verlaten dit zeer pittoresk dorpje langs een mooi kunstwerk
We fietsen voorbij een taverne met de vreemde naam “de sjeiven dörpel” wat den scheven dorpel zou betekenen. Het terrasje baadt in de zon en we kunnen niet weerstaan aan de lokroep van een goede tas koffie.
Inmiddels zijn we knooppunt 25 al voorbij en peddelen we naar punt 22. Daar in Ophoven…
…nemen we de overzet.
Door het oversteken van de Maas komen we in Nederland. We zijn op een soort schiereiland terecht gekomen. Meteen valt ons oog op dit volumineus rund.
Ook hier in Nederland zijn er knooppunten (grensoverschrijdend). Dus zetten we koers naar knooppunt 1. In de Sint Annastraat zien we een grote boerderij (moet wel als je het formaat van koeien hier ziet).
Voorbij de Sint Annakapel komen we aan…
…de Hompesche molen.
Hier is het een drukte van jewelste. Er is een soort kunstkermis aan de gang.
We stappen even af en kijken wat rond, dan fietsen we verder naar Stevensweert.
Leuke straatjes, zeer rustig.
Stephsonheaven
Onze tocht keert terug naar de maas om ons verder naar punt 39 te voeren.
Zijn we hier getuige van een uit de hand gelopen burenruzie?
Op het water zelf is het één en al peis en vree…
We fietsen langs de beertuin en waar we normaal zo’n drukke speeltuinen wat vermijden stappen we nu af en kunnen rustig van een warme appeltaart met ijs genieten. Het was zeer lekker.
We maken er ook kennis met de plaatselijke barometer.
Langs en door de maasplassen volgen we het knooppuntennetwerk naar Maasbracht punt 39.
Onmiddellijk vallen ons de vele binnenvaartschepen op. Hier moeten nogal wat goederen(vooral bulkgoederen) overgeslagen worden.
Leuk kunstwerk ter ere van de binnenschippers, waarvan velen hier hun thuishaven hebben.
De kerk van Maasbracht.
Hier immense graansilo’s om de overslag te maken.
Ondertussen zijn we al op weg naar knooppunt 40 en 42. Voor dit laatste moeten we terug de maas over. Nu fietsen we een vrij grote brug over met zeer druk verkeer maar het fietspad is goed afgescheiden. We kunnen dan ook enkele foto’s maken.
Nu s’zondags nog kalm maar in de week moet het hier nogal een drukte zijn op het water.
Eens aan de overkant volgen we knooppunt 33 wat meer landinwaarts, of eigenlijk verder van de maas, richting Thorn. In het gehucht Wessem krijgen we wat landelijker beelden voorgeschoteld.
Veel rijpe noten, misschien toch nog eens een strenge winter?
De boeren zijn volop bezig met de aardappeloogst, met inzet van grote oogstmachines.
Nog wat verder, een kleine kilometer, staat deze mooie vierkantsboerderij het Zegershof.
En op de hoek met de panheeldersteeg dit kapelletje.
Wie dacht dat het leven van een heilige altijd over een leien dakje loopt!!!
Lustig peddelend rijden we verder naar knooppunt 21. Maar eerst rijden we Thorn binnen. We kuieren wat tussen de vele toeristen en nemen wat foto’s. Hier een klein overzicht.
Al is de hoofdtoon duidelijk wit soms zijn er ook mooie groene plekjes.
Kortom, Thorn is een prachtig dorp en is een bezoek dubbel en dik waard. Als kers op de taart deze mooie boerderij juist buiten het dorp.
Wat verder heb je ook een mooi zicht op de grote Hegge (een groot meer) met erachter de elektriciteitscentrale vaan Maasbracht één van de grootste van Nederland.
De koers gaat nu opnieuw richting knooppunt 21. Daarna punt 25 richting Neerritter.
Juist voor dit mooi dorpje veranderen we van richting punt 20 en daarna 19, tussendoor steken we gauw de grens weer over. Juist voor bij de grens op de Lakerweg ontdekken we deze eigenzinnig maar o zo mooie brievenbus.
Op diezelfde Lakerweg in Kessenich stoppen we aan het Engelenveld om van een lekker hoeveijs te smullen.
met zicht op…
Nu gaat onze tocht met rasse schreden vooruit knooppunten 19 en 28 worden snel gerond. De Volgende stop is voor enkele robuuste Brabantse Boerepaarden in Wurfeld voorbij het knooppunt 27.
Op dezelfde weg nog een prachtige kasteelboerderij.
ernaast deze vreemde bomengalerij.
Op de kapelweg zien we…
…de Sint Laurentiuskerk (waarschijnlijk onlangs gepromoveerd).
In het dorp is er aan de bosbeek een mooie watermolen.
Er vlak bij dit modern beeld “bloem” van Pol Lemaire.
Vanhier zijn we via een centrumverbinding op een wip opnieuw in Maaseik.
Hier nemen we alvorens terug te keren naar ons A-ken enkele foto’s van een moderne wijk en winkelcentrum de Kloosterbemden.
Dit is de afsluiter van deze tocht. We trekken naar de pannekoekenbakker waar we nog een lekkere pannekoek bestellen en opsmullen. We keuvelen nog wat over deze fietstocht. Het is de laatste van deze vierdaagse in Limburg, morgen gaan we Bokrijk bezoeken. Het is meteen ook de mooiste (en gezien al het ijs, appeltaart en pannekoeken ook de lekkerste). Maaseik een pittig provinciaal stadje, fietsen tussen de maasplassen en een bezoek aan Thorn maakt dit een prachtige rit is die de hele tijd blijft boeien. Veerle en ik zijn het roerend eens, Limburg is een paradijs voor fietsers!!!
![P11-01-09_14.39[01]](https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3491/3187473821_3005c26194.jpg)
![P11-01-09_14.41[01]](https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3498/3188324906_1352df92e7.jpg)
![P11-01-09_14.41[02]](https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3360/3187484149_2ca629e668.jpg)
![P11-01-09_14.43[01]](https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3489/3188330688_2f9c4302f5.jpg)
![P05-01-09_07.02[02]](https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3464/3177591298_8b86cbe3c8.jpg)
![P05-01-09_11.39[01]](https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3515/3177623382_e4a8013264.jpg)
![P05-01-09_10.11[02]](https://i0.wp.com/farm4.static.flickr.com/3357/3176755711_c2e1d952b0.jpg)
De Groene koepelroute
De tweezame..... 