Las Acequias de Berchules (Verlof Andalusië juni 2010)

Maandag 7 juni 2010

Inmiddels zijn we al de derde dag in El Paraje. Stilletjesaan begint het ons te dagen. Dit wordt geen fietsvakantie. We zitten hier in het hooggebergte. Bérchules ligt zo”n 1380 meter hoger dan de zeespiegel. Verder dient er zo’n goed uur gedaald worden om uit de Sierra Nevada te geraken. Onze fietsen gaan wat op stal. Walter onze gastheer weet ons te overtuigen en we rijden naar Cadiar. Aldaar kopen we ons ieder een stevig paar “botinnen”. We wachten tot na 18u als de grootste warmte voorbij is om naar Bérchules te rijden. Gewapend met een kaart uit de map die beschikbaar ligt in El Paraje starten we onze eerste bergtocht.

Dit sterk stijgend straatje (de streek is er hier van vergeven) is het begin van een plaatselijk “sendero” .

We stijgen snel het dorp uit, ondanks dat onze conditie door de intensieve training er mag zijn, puffen we snel van de warmte en de ijle lucht op deze hoogte.

In diezelfde warmte en zuurstofarme lucht zwoegt een ganse familie voort in het opbinden van planten.

Het leven in de bergen is niet altijd om te lachen.

Mastin Espagnol, niet om zonder handschoenen….

De wandeling voert ons langs ouder buiten gebruik zijnde bouwsels.

en zijn ze dan al in gebruik dan zijn ze zo mogelijk nog vreemder. Lijkt me wel niet het leukste plekje om je boterhammetjes binnen te spelen.

Soms is het toch zoeken, ondanks een nauwgkeurige beschrijving.

Na een uurtje klimmen en klauteren bereiken we het eeuwenoude irrigatie-netwerk

We blijven deze kanaaltjes volgen.

De natuur is hier wondermooi, het lijkt hier nog volop lente.

Mooie vergezichten…

…klaterende bergbeekjes.

Overblijfselen van een herderswoning of stal, wie zal het zeggen?

Distels, met hun paarse bloemen lokken ze bijen en andere insecten. Zoals onze benen en armen.

Ook deze klaproos maakte de tocht naar boven.

Ondertussen voert het pad ons terug naar Bérchules waar we samen aankomen met deze berggeiten.

De avond brengt koelte en dit lokt mensen naar buiten om wat bij te praten.

Maria kan hier ook op een stevige aanhang rekenen.

Nog even onze garmin uitdoen en deze mooie tocht zit erop. Om te beginnen was dit een leuke tocht. We zijn even het spoor bijster geraakt maar hebben in grote lijnen deze bergwandeling afgewerkt. Wat hebben we genoten dit vraagt naar meer.

Schoorsteen typisch voor de streek.

Over deze tocht kan je meer te weten komen op de site van El Paraje. Het is wandeling 21.

05/07/2010 1

Video Casa rural El Paraje (verlof Andalusië juni 2010)

Juni 2010

Tijdens het selecteren van foto”s stuitte ik op dit videofilmpje dat een mooie indruk geeft van El Paraje.

In afwachting van verder relaas over dit verlof is dit een leuk tussendoortje.

04/07/2010 0

Casa rural El Paraje (verlof Andalusië juni 2010)

Donderdag 3 juni 2010 tot zaterdag 5 juni 2010

Na een druk voorjaar, met onder meer de zware voorbereiding op een marathon, is begin juni het moment gekomen om op verlof te vertrekken. De 20 km van Brussel zindert nog na in onze kuiten als we in ons A-ken stappen en op weg gaan naar Andalusië in het zuiden van Spanje.

Een dikke 650 km verder draaien we de parking van een Etap-hotel in Poitiers op. Hier brengen we de nacht door.

Een dag en zo’n 8OOkm later herhalen we dit scenario in Valladolid maar nu is het de parking van het plaatselijk Ibis-hotel.

Het hotel wordt geflankeerd door deze nakomeling van de Eiffeltoren.

At your service.

Via dit landweggetje bereiken we de volgende dag….

…in een prachtig natuurgebied!

Met een eeuwenoude dorsvloer….

…als terras!

Geflankeerd door een gezellige eethoek.

Casa rural El Paraje.

Deze bed and breakfast wordt gedurende 3 weken onze thuisbasis van waar wij de Sierra Nevada, de Alpujarras en Andalusië gaan verkennen

Binnenkort maken we jullie deelgenoot van onze belevenissen in deze prachtige streek.

03/07/2010 0

Over Affligem, Wambeek en Roosdaal naar Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek terug langs Denderleeuw

Vrijdag 21 mei 2010

Maakten we vorig weekend nog de brug tussen Hemelvaartsdag en het weekend, het pinksterweekend wordt een werkweekend. Om de pil makkelijker te slikken halen we omstreeks halfvier onze tweewielers van stal.Langs onze eigenste Erembodegemse hopvelden fietsen we naar…

het nabijgelegen Teralfene.

De streek wordt hier doorkruist door nogal wat spoorlijnen.

Deze kudde koeien stoort er zich niet aan.

Aan de rand van het Liedekerkebos in Sint-Katharina-Lombeek kieken we dit stel ezels.

Liedekerkebos.

De kattestraat met…

dit architecturaal pareltje.

Tussen Borchtlombeek en Wambeek dient er eventjes stijl geklommen.

We volgen nu het traject van de Boerenkrijgroute, maar in Eizeringen volgen we de Valleitjesroute. Alzo komen we in Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek.

We verkiezen niet af te dalen naar de dorpskom maar zetten onze tocht verder richting Tuitenberg.

Onze aandacht wordt getrokken door versieringen allerhande. Wat valt er hier te vieren.

Er wordt hier iemand 100 jaar. Netteken is de gevierde. Volgens haar dochter is ze nog heel goed en kan ze nog vrij goed haar plan trekken. Zonder enige moeite betaalt ze in euro’s zonder dat ze haar vergist. We wensen haar nog vele jaren en een goede gezondheid. Proficiat Netteken!!!

Mogelijks heeft Netteken deze muur en het ernaast gelegen duivenkot nog weten bouwen.

We kruisen de drukke Ninoofse steenweg om Strijtem aan te doen daarna gaat het naar Ledeberg waar nog eens stevig dient geklommen. Nu fietsen we door de velden van Pamel en Okegem om via Liedekerke de Dender te bereiken aldaar filmt Veerle het volgend vertederend schouwspel..

Merrie en veulen.

Ikzelf vereeuwig de familie “wilde eend” op de digitale pedicule .

Nu gaat het snel terug naar huis, want morgen is het vroeg op. Na deze korte maar toch pittige fietstocht heeft het zandmannetje niet veel werk om me te doen inslapen.

28/05/2010 0

Op verplaatsing… de Aspergeroute

Zaterdag 15 mei 2010

Half mei, de ijsheiligen laten zich goed voelen. Steekt de zon al eens door de wolken het blijft fris. Veerle en ik hebben een lang weekend, fietsen het moet er van komen. Zaterdag zo’n 13u als we ons A-ken parkeren op een mooi aangelegde parking in Weert vlakbij de taverne het Sas.

We verkiezen deze parking boven de parking van de Zilverreiger. We zijn niet de enigen die van hieruit een fietstocht aanvatten. Hier starten we de Aspergeroute. Zo’n 50 km vlak dat moeten we vlot aankunnen.

Onmiddellijk fietsen we langs de Schelde waar een prachtig zicht op Temse de toon zet.

We volgen nog een tijdje de oevers van deze machtige stroom.

Tussen de lentekleuren duikt er een frivool gebouw op.

Het paviljoen blijkt “de Notelaer” te zijn.

We blikken nog eens naar Steendorp aan den overkant en fietsen verder…

tot de hoofse dijkgravin.

Na dit beeld keren we van de schelde weg en over de notelaersdreef schodderen we naar Hingene.

Na een schilderachtige vijver rijden we het dorpscentrum binnen.

Er valt niet zo veel te beleven en een wijdse bocht later zijn we al in Eikevliet.

Eikevliet is een gehucht van Hingene.

Zelden groter contrast gezien dan deze erker met de blinde muur die hij siert.

Bij deze ijzergieter houden we schaft.

Waarna we verder richting Ruisbroek peddelen. Aldaar blijkt Christo navolging te kennen.

De Sint-Katharinakerk doet het duidelijk meer milieubewust en dient zich aan zonder verpakking.

Aan haar voet “de redder” niet zozeer van zieltjes maar meer van slachtoffers bij de overstromingsramp in 1976.

Wat verder nippen we even van de Rupel en zien aan den overkant de Sint-Jozefskerk van Hellegat.

Voor de torenhoge silo’s draaien we van Rupel weg.

Nu slingert de route zich langs de spoorweg en dit tot Puurs.

Soms wijken we even af om te genieten van…

…de omliggende natuurpracht zoals deze vijver.

…of deze schitterende reclame voor een kunstglasbedrijf.

…of deze mooie witte kapel.

…of van dit brutaal smoeltje.

Om na dit wat vervallen herenhuis opnieuw de spoorbedding te vervoegen.

Ook voor de heilige Bernarduskapel of de kapel van Coolhem verlaten we even de spoorweg. Vandaag is er de mogelijkheid in het achtergelegen domein aspergegerechten te eten. Toch we hebben nog niet zo lang geleden den innerlijken voldaan. Dus maar weer terug naar de spoorweg.

En dit tot Puurs. Wat voorbij de statige, grote Sint-Pieterskerk verlaten we definitief de spoorlijn.

Mooie modelmolen veel oog voor detail; kleine baksteentjes voor de sokkel en heuse miniatuur molensteen. Krijg er niet genoeg van.

Nog maar eens een kapel, ook deze route is er voldoende van voorzien.

Anders is het gesteld met de aspergevelden, op één hand te tellen. Ik ben dan ook zeer blij als ik er op één van een heuse aspergeboer aan het werk zie. Deze laat zich, op mijn vraag, gretig fotograferen.

Prachtige vijver gelegen tussen immense villa’s. Voorbode van het Lippelobos dat we aardig naderen.

Maar eerst wil ik jullie deze ontmoeting niet onthouden.

Juist voor we het Lippelobos inrijden zien we deze immense stier. De koe die hij het hof maakt is een gewoon exemplaar met normale afmetingen.

Hof te Melis kondigt het einde van het mooie bos aan. Wat later draaien we resoluut de velden in, waar we voor de eerste keer dit jaar het hooi zien liggen te drogen.

Dit hooi dient geregeld gekeerd te worden.

Deze schuur legt het bijltje erbij neer.

Deze exemplaren (lijkt wel een moeder en vader met kleintjes)blaken van gezondheid.

Van familie gesproken Branst.

Branst kerk

Ondertussen zijn we al ver gevorderd en naderen we snel Weert.

Mis ik iets?

Sint-Martinuskerk van Weert.

De oude Schelde prachtig watergebied met de verschillende chalet’s die er verhuurd worden.

In de nabije omgeving…het kasteel van Marnix de Saint-Allegonde. Schoon doening kruip dan maar in uw chaletekken.

De route blijft in de nabijheid van de oude schelde maar deze verdwijnt uit het zicht.

De zusters Citroën.

Dit beekje scheidt veld en tuin van elkaar. Kan het idyllischer?

Heilige Theresia bid voor ons en vraag daarboven eens naar wat beter weer. Na dit kapelletje is het nog een paar keer trappen tot het Sas en ons A-ken. Meteen het einde van deze tocht. Een tocht die ons bekoorde. Langs dijken, door mooie dorpjes, doorheen velden en opgefleurd met een paar mooie gebouwen en andere kastelen. Zoals de asperge bij het kruim van de legumekes kan gerekend worden, behoort de Aspergeroute bij de betere fietstochten. 9 op 10 en we komen zeker nog eens terug!!!

Nog enkele interessante links:

De leuke fietser

Dj!no’s fietswebstekje

FIETSROUTES-FIETSHUMOR-FIETSWEETJES

Voor beschrijving kaart en gps-track:

Vlaanderen fietsland

16/05/2010 0

Op verplaatsing…De Maagd van Gentroute

Maandag 26 april 2010

In vergelijking met vorig jaar staat het fietsen op een laag pitje. De voorbereiding op de maasmarathon van Visé slorpt nog steeds een groot deel van onze vrije tijd op. Tot voor kort toch. De langste en zwaarste trainingen zijn achter de rug, nu is het herstellen geblazen. Dan past een vlakke fietstocht van zo’n 40 km in ons voorbereidingsschema. De maagd van Gentroute beantwoord prima aan dit profiel. In tegenstelling met het prachtige, zonnige weekend is het wat meer bewolkt. Desondanks laden we rond 13u30, in het centrum van Ijzendijke onze fietsen van ons A-ken.

Op de markt blijven we even bij dit leuk beeldhouwwerk staan. Prins Maurits zet de tegenstander(die schittert door zijn afwezigheid) schaakmat.

Op zoek naar een snelle hap rijden we voorbij deze kerk.

Aan de overzijde deze molen .

Gelukkig is er in de nabijheid van dit 3D-tafereel (geen brilletje nodig) een frituur-taverne waar we een lekkere tas koffie met een appeltaart bestellen.

Daarna verlaten we snel dit mooi stadje…

…en peddelen door de velden.

Meer dan vorige jaren valt me de gelijkenis tussen de herfstkleuren en de prille lentetinten op.

Zeg nu zelf!!!

Het is hier een landbouwstreek, uitgestrekte poldervelden, aan den einder rijzen de silo’s op om na de oogst de granen op te slagen.

Inmiddels zijn we al een tijdje de grens over en terug op vaderlandse bodem. We rijden Watervliet binnen. Aan dit dorp hebben we verschillende herinneringen. Meermaals reden we hier langs als we de Sentse krekenroute aflegden. In februari laatstleden nam ik deel aan de 20ste Leopoldsloop. Het centrum wordt overheerst door de statige Onze-Lieve-Vrouw hemelvaartkerk, ook de kathedraal van het noorden genoemd.

Snel zijn we weer in de velden, even houdt deze mastodont ons op.

Maar de dreigende wolken die komen aanzetten boezemen ons meer angst in.

Leopoldskanaal.

Halfweg tussen Watervliet en Boekhoute deze jonge fruitbomen, netjes in het gelid.

Bij het binnenrijden van Boekhoute, het meuleken.

Aan de ingang van de plaatselijke begraafplaats de nodige devotie.

In tegenstelling met dit jong geweld dat na een schooldag huiswaarts fietst.

Het is wat moeilijk te geloven, maar Boekhoute was ooit een vissersdorp deze vissersboot moet daar aan herinneren.

Ook bij het buitenrijden van Boekhoute stuiten we op jong geweld.

De velden zijn al bezaaid, de gewassen kunnen nu aan hun groei beginnen. Boekhoute ligt op een boogscheut van de grens en op een ik en een gij zijn we opnieuw in Nederland.

We naderen en doorkruisen het natuurreservaat de Braakman. Dit deel is een welgekomen afwisseling op de uitgestrekte poldervelden die we tot nu voor de wielen kregen geschoven.

Toch wel mooi dit landschap onder een dreigende hemel.

Via dit bruggetje raken we over het Isabellakanaal.

Op de loer.

Al een tijdje rijden we naar Biervliet. Onderweg dit blondje gekiekt.

In Biervliet spreken we, op dit gezellig pleintje, ons proviand aan.

Daarna gaat het langs de hervormde kerk…

en windmolen de Harmonie…

…naar de rooms-katholieke Onze-Lieve-Vrouw onbevlekt ontvangenkerk. Als ge daar de weg naar moet vragen zijt ge wel efkens bezig.

Deze oude, typische hoeve is uitgebreid met moderne stallingen en andere hangars.

Ook hier in Holland kennen ze de chocoladerepen.

De contouren van IJzendijke doemen op in de verte.

Dit paard graast of op een polderdijk of is het een aarden wal, ik weet het zo nog niet.

Bij het binnenrijden trekt deze moestuintjes mijn aandacht, lekker slordig.

Wat later zit deze tocht er op. We zoeken ons A-ken op en ietwat moe, geregeld was het fiks fietsen tegen de wind in, keren we huiswaarts. Deze fietstocht doet de dorpskernen van IJzendijke, Watervliet, Boekhoute en Biervliet aan. Samen met de Braakman brengt dit wat variatie. Het doorkruisen van vlakke polders is bijwijlen wat saai, maar de goede berijdbaarheid en de zorgvuldige bewegwijzering maken dat een 7,5/10 me billijk lijkt als quotering.

Enkele links: Fietsen met fam. de Koning,
De leuke fietser

28/04/2010 0

De Turfputtenroute opnieuw gefietst

Dinsdag 6 april 2010

Weer al eventjes geleden dat we de fietsen van stal haalden. De loopschoenen daarentegen staan niet stil. We zijn volop in de zwaarste voorbereiding van onze marathon. De trainingstochten worden langer en intenser. Maar vandaag krijgen we mooi weer, zelf heb ik verlof. Omstreeks 13u staan de fietsen op het dak van ons A’ken en rijden we richting Zeeuws-vlaanderen. Al snel moeten we onze plannen herzien, in Drongen zijn er wegenwerken die een fikse file veroorzaken. We sturen onze plannen bij en als we in Uitbergen de bordjes van de Turfputtenroute zien besluiten we deze tocht te fietsen. In de herfst van 2008 fietsten we deze tocht al eens. Mooi kunnen we de vergelijking met de prille lente maken.

Het vee is al uit de stallen en graast in de velden. Deze stevige billeman, ik schat zo’n 7 volle diepvriezers vlees, slurpt gulzig aan de drinkkraan. We fietsen verder Scheldewaarts.

Nee deze beek is nog niet de Schelde, maar ook op weg ernaar toe

Andere kant van brug zelfde beek.

Ja nu is het zover, de brede Schelde met op andere oever de “Sint-Jan Onthoofdingkerk”van Schellebelle.

We draaien snel weer de nog sompige velden in

Schotbalk met rust.

Inmiddels licht Schellebelle weer al een eind achter ons. We fietsen verder richting Overmere. Het draait en keert door de velden en onder meer langs deze vers geknotte wilgen.

Sompige weiden…sompige paarden, en zeggen dat het houden van paarden niet verplicht is.

Maak plaats, maak plaats ik heb grote haast… Afgelopen winter bleef maar duren, veel kostbare tijd ging verloren er dient niet gedraald.

Soms komt er al eens handenarbeid aan te pas.

Het schrale van deze velden contrasteert mooi met de helblauwe hemel.

Zalig die eerste zon.

De Turfputtenroute ontwijkt Overmere en zoekt het Donkmeer op. We fietsen langs dit mooie meer dat iets heeft van onze kust. Het ene restaurant staat naast het andere en steeds kom je er dagjestoeristen tegen. De foto is genomen vanuit de eendenkooi.

Er is echt veel activiteit op de velden, we bekijken en filmen dit tafereel, waarna we eerst nog op onverhard door een bos rijden. Later zigzaggen we door woonwijken (eventjes waren we de Kapellekensroute-bordjes gevolgd) en velden naar de schelde.

In Appels rijden we opnieuw de scheldedijk op.

Het veer van Appels.

In het nabijgelegen Veerhuis is het superdruk, tja als dit geen terrasjesweer is.

We volgen geruime tijd de Schelde waarna we weer de velden opzoeken om naar Berlare te fietsen. Voor de 2de keer zien we in een weide paarden die er niet zo fris bijlopen. Vooral de pony is er erg aan toe en kan zich nauwelijks voortbewegen.

Dan zijn deze twee fiere kleppers, die wat verder staan, een opsteker.

Meeuwen volgen nauwgezet deze ploegende traktor op zoek naar prooien.

Berlare is nu snel bereikt, hier is het onzen tour om van een terrasje te genieten.

De Sint-Gertrudiskerk in Wichelen en meteen zijn we weer aan ’t Scheld.

Stilaan duikt de zon kimwaarts en met tegenlicht krijgen we dit beeld.

Op vorige foto zagen we al het topje van de…Sint-Pieterskerk hier samen met het oud-gemeentehuis. Meteen het einde van deze route. Wat hebben we weer genoten. De Turfputtenroute heeft alles om de wielerliefhebber te bekoren en door zijn korte afstand en het plat parcours makkelijk door iedereen te fietsen. Vandaag was er één mindere noot de manke pony en het verwaarloosde trekpaard.

Link naar route op afstandmeten.nl: turfputtenroute

Interessante links:

13/04/2010 0

Via Leireken tot Baardegem terug langs Meldert en Hekelgem

Zondag 28 maart 2010

Sinds november vorig jaar de pedalen serieus stil gehouden. Een strenge winter enerzijds en een voorbereiding op een marathon begin mei anderzijds maakten dat we niet meer aan fietsen toekwamen. Inmiddels zijn we zowat halfweg onze voorbereiding op de marathon van Visé (de maasmarathon). Elke week lopen we tussen de 40 en 50km. De lange duurlopen zijn minstens 25km lang. Gisteren liepen we de 25km van Hulst. Eerder al namen we deel aan de Leopoldsloop (de 12km) en de Furaloop (16 km in een prachtige omgeving). In plaats van een 7-tal km los te lopen op de loopband kiezen we om onder een pril lentezonnetje de benen los te rijden.

Ik pomp de banden van onze fietsen stevig hard, vul de drinkbussen en weg zijn wij. Op naar de Leirekensroute.

Aldaar komen we veel volk tegen die ook van het prille lenteweer gebruik maken om eens buiten te komen.

Ook Bambie is op het appel.

Zo te zien moeten de breinaalden nog niet weggegooid.

De Leirekesroute loopt in de bedding van de vroeger spoorweg Aalst – Londerzeel. Het is dus vlak en rijdt vlot vooruit. Op een ik en een gij zijn we aan het kunstwerk “het gebaar” van Luc De Blok in Moorsel

Stilaan verdringen donkere wolken de voorjaarszon.

Een kappelletje langs vanachter

…en ééntje langs voor

We volgen Leireken tot Baardegem, daar duiken we de Faluintjes in.

Op de kale velden wordt alles klaar gemaakt om van start te gaan.

Tja… een goeie fietsjas en -broek komen nog steeds van pas.

Het is nog speuren naar het eerste bladgroen.

Terug onder het volk, een barok villaatje in de Kokerijstraat te Meldert.

In onze streek tracht men opnieuw aan te pikken met de traditionele hopteelt die tot enkele decennia geleden de velden hun typisch aanzicht gaf.

Sint-Rochuskapel of kapelleke Peer. Wat troosteloos en vaal heel conform met het inmiddels in grijs omgeslagen weer.

We spoeden ons langs de abdij van Affligem…

…en deze polyesteren runderen (beenhouwerij t’Kint). Naar huis.

Oef de kop is er weer eens af. Al is het maar een tochtje van 20km het heeft de goesting serieus aangescherpt. Thuis in de schuif liggen er enkele tochten te wachten op goed weer.

29/03/2010 1

Site van het jaar

Vrijdag 20 november 2009.

Onlangs ging ik wat dieper in op het maken van fietstochten geleid door het fietsknooppunten-netwerk (een hele mond vol). Ik toonde er hoe je met de webapplicatie “Fietsnet” op een vrij eenvoudige wijze leuke fietstochten kunt uitstippelen. Tevens kan deze applicatie een gps-track aanmaken. Deze is te downloaden en is bruikbaar voor de Garmin-toestellen. Onlangs keerde ik opnieuw terug op deze aantrekkelijke website. Zij zijn nu kandidaat voor de beste web-site in de categorie “reizen en toerisme”.

Site van het jaar is een iniatief van het magazine “CLICKX.be“

Langs deze weg zou ik wielerliefhebbers willen oproepen hun stem uit te brengen op Fietsnet. Het lijkt mij een mooie gelegenheid om onze waardering voor dit prima iniatief te laten blijken.

doen!!!

21/11/2009 1

De Gerstjens, Park van Aalst, Wellemeersen en Kluisbos aan elkaar geknoopt (deel 2)

Deel 2: de tocht gefietst. (Vrijdag 30 oktober 2009)

In het eerste deel toonde ik hoe ik met de routeplanner van fietsnet, de tocht op kaart en daarna op mijn Garmin zette. Tevens besprak ik de bikepointer, een handig en goedkoop hulpmiddel om knooppunten te noteren. Dus eens de tocht uitgetekend dient ze nog alleen gefietst.

Ietwat na 13u (zomertijd) zakken we af naar de Dender waar aan knooppunt 38 de tocht start. Op naar punt 36.

We kunnen het niet laten, onze fototoestellen jeuken, en duiken even de Gerstjens in.

De herfststormen hebben nog niet toegeslagen, bomen en struiken hebben nog een stevig bladerdek. Wat een kleurenpracht.

Sterker dan zomer en lente, heeft de herfst iets ingetogen.

Het kabouterseizoen bij uitstek.

We fietsen verder en ondanks de vreemde naam Chipka, brengt de Amilium en andere bedrijven ons terug met beide voeten op grond. Om het te fotograferen uiteraard. Inmiddels is punt 36 gerond en kiezen we richting punt 35 dat ons over de Dender naar het Stadspark leidt.

Snel zijn we nu aan het stadspark. Wat we daar aan kleurenpracht voorgeschoteld krijgen tart alle verbeelding.

Bij het verlaten van het park, op weg naar punt 81, fietsen we langs de uitlopers van het Osbroeck.

Toegang tot het natuurreservaat.

Haast rechtover het Osbroeck stuiten we op deze vervallen gebouwen. Het is Schotte in de Kapellekensbaan. Jawel “de Kapellekensbaan” van Louis-Paul.Boon.

De foto’s op de muur van het bedrijf geven goed het verval weer van deze werkhuizen, burelen en terreinen. Zo is het hier met alle bedrijven, die aan de kapellekensbaan liggen,gesteld.

Na het prachtige park is dit wat een domper.

Waar leidt de kapellekensbaan heen?

We rijden voorbij de Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartkerk in Erembodegem.

Van daar gaat het snel naar de Wellemeersen het derde doel van onze tocht.

Zien we hier het begin van een camping?

Een smal (fiets)pad ligt geprangd tussen het natuurreservaat en de spoorwegbedding.

Zwanger van zaad.

Ook hier een zee van pastelkleuren.

Waar we normaal de track volgen tot Teralfene keren we nu terug om het knooppuntnetwerk richting punt 81verder te volgen. Op weg naar Welle blijven de herfstkleuren ons vergezellen.

We doorkruisen Welle, wat later blikken we terug op Sint-Pietersbandenkerk.

Langs veldbanen gaar het nu richting Denderleeuw.

Ook hier hebben ze hun Christo.

Al vrij vroeg daalt de nevel over de velden.

Na de oogst worden velden winterklaar geploegd.

Inmiddels lig knooppunt 80 al achter ons en terwijl we ons naar 81 reppen passeren we de Sint-Amanduskerk in het centrum van Denderleeuw.

Knooppunt 80 ligt even buiten het centrum aan de Dender. Nu gaat het naar knooppunt 79 daartoe dient de Dender even gevolgd. We kieken er deze 2 vogels ik gok op een soort aalscholver.

Aan knooppunt 79 verlaten we de Dender en fietsen richting Affligem knooppunt 50-waarts. Na het park van Aalst zitten we, op weg naar de zwarteberg, weer op een loopparcours van ons.

De zwarteberg laat zich niet zonder enige inspanning bedwingen.

Langs deze mooie villa gaat de zwarteberg over in de molenberg….

…waarom? hoor ik je al vragen.

Na de molen dalen we af naar Hekelgem, waar we de oude baan opdraaien die ons naar knooppunt 50 brengt.

Nu fietsen we naar punt 46. Vanop de Abdijstraat hebben we een mooi vergezicht op de molen van daarjuist, even inzoomen.

De abdij van Affligem met abdijkerk en bisschoppenhuis. Hier passeren we knooppunt 46. Nu gaat het naar 38, inderdaad ons beginpunt.

Klooster Maria Mediatrix, kan ik er aan doen dat ik aan Asterix moet denken?

Achter dit uit de kluiten gewassen rund, ietwat in de nevelen gehuld bevindt zich ergens de kluis. Jullie hebben het al begrepen, het zal voor een andere keer zijn.