Op verplaatsing…de Scheldedijkroute.(klein Brabant-Scheldeland)

Vrijdag 4 februari 2011.

Dit jaar hebben we nog niet veel gefietst. Ene keer de Schiptrekkersroute en dat is het. Maar stilaan verschijnen de eerste tekens van de komende lente aan de horizon. Vandaag zijn we vrij en ondanks het kille weer, maximum 8° en een stijve oostenwind, trekken we er op uit.

Efkens na 14u vinden we voorbij de Sint-Annakerk in Weert een plaatsje voor ons A-ken.

Al snel zitten we op onze oude, getrouwe Giants en peddelen gezwind (toch na enkele maanden quasi stilgelegen te hebben) naar de dijk. Ja na de Zeedijkroute staan er nu weer dijken op het menu. De Scheldedijkroute is vandaag de schotel.
Een kille oostenwind blaast door het riet, het is trappen om warm te krijgen!

Deze eenden laten zich echter niet afschrikken en kiezen voor een frisse duik (trappen om boven te blijven).

Dit beeld(Temse) mochten we al aanschouwen bij de aanvang van de Aspergeroute.

De brede Schelde is hier op haar mooist en buiten her ruisen van de wind is er hier niets te horen. Wat een verademing.

We raken op dreef en fietsen lekker door.

Het onthaalcentrum De Notelaer trekt vandaag minder volk, wij blijven ook niet dralen en peddelen snel verder.

Aan de overkant doemt Rupelmonde op met de mooie Onze-lieve-Vrouwekerk.

Eventjes verder verlaten we de Scheldedijk en dobberen over de kasseien van de Nattenhaasdonk naar Wintam.

De Binnenschipper op het dorpsplein van Wintam.

De tocht voert ons nu langs velden die er wat schraal bijliggen, wachtend om bewerkt te worden.

Toch wijst er alles op dat binnen de kortste keren hier verandering komt.

Ik heb het altijd wat moeilijk met paarden die moederziel alleen in een wei staan.

Na dit tafereel zijn we helemaal zeker het wordt lente!!!

De mooie toren van de Sint-Pieterskerk bij het naderen van Puurs. We rijden echter met een wijde boog rond Puurs.

Veld en-bospaden volgen elkaar op richting Lippelobos.

Tijd voor de avonddis.

Hof te Melis een mooi, goed onderhouden kasteel aan de rand van het Lippelobos.

Na het Hof te Melis en het Lippelobos fietsen we verder langs velden.

Over Opdorp zijn we snel in Oude Briel, waar we opnieuw de Scheldedijk oprijden.

We houden er stevig de tred in en naderen snel Sint-Amands.

Mooi dit kunstwerk “de Veerman”. Zal wel zwaar peddelen worden om die sloep boven water te houden.Veerle bewondert en fotografeert dit kunstwerk. (les heures- liefdegetijden) .

Stilaan zakt de zon en strooit warme tinten over alles heen.

Mariekerke is een lieflijk dorpje langs de brede Schelde.

De veerdienst van Mariekerke, je kan ermee naar Moerzeke varen.

Wij verzaken aan dit aanbod en verkiezen de dijkweg…

…en zijn mistiek kader om naar Weert terug te keren.
Nog even langs het streekmuseum “De zilverreiger”.

Het museum huist in een mooi gebouw. Wij staan wat verder geparkeerd en zodoende zit er deze tocht op. Deze tocht heeft ons deugd gedaan. Weliswaar kil en winderig, waardoor we flink hebben doorgefietst, maar toch boeiend en afwisselend. Mooie tocht in een mooie streek. 8.5/10 lijkt me een billijke score. Ik kan deze tocht iedereen aanraden. Bij Tour de Frans kan je een mooie beschrijving en prachtige foto’s van deze tocht vinden. Bij Vlaanderen-fietsland kan je dan weer de fietstrack van deze route downloaden.

Enkele interessante links:

Voor een korte beschrijving van deze route en een overzichtelijke kaart: Vlaanderen-Fietsland

Bij toerisme Klein Brabant – Scheldeland ligt er ook een pak informatie te rapen.

Dan refereer ik nog graag eens naar enkele sites waar ik een boontje voor heb:

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod.

Een streekgenoot op wiens site ik een beetje jaloers ben: Dj!no

Sinds een tijdje volg ik de perikelen van de familie De Coninck op hun blog: Fietsen met de Familie de Koning

10/03/2011 1

Op verplaatsing…de Zeedijkroute (met uitbreiding naar De Haan)

Vrijdag 8 oktober 2010

Begin oktober brengt ons nog een nazomertje. Het Sint Gummaruszomertje. Dit jaar zijn we nog niet veel naar de kust gaan fietsen. Dat was vorig jaar wel anders. We fietsten er tijdens de zomer in vier etappes, gedreven door de beaufort03-tentoonstelling, de ganse Belgische kust langs. Een leuk fietsavontuur waar ik nog geregeld met wat heimwee aan terugdenk. We besluiten nu ook, gebruik makend van een verlofdag, een kusttocht te fietsen. Bij de Leuke fietser, waar ik geregeld mijn mosterd haal, stuit ik op de zeedijkroute. Daar we er een ganse dag willen aan wijden knoop ik er nog een uitbreiding tot Den Haan aan. Benieuwd wat dit geeft!!

Na iets minder dan een uurtje rijden, meren we ons A-ken langs de oever van het kanaal Plassendale-Nieuwpoort en dit in Oudenburg.

Om op de route te geraken dienen we een flink stuk terug naar Plassendale. Aan het sluizencomplex kunnen we het kanaal oversteken en stevenen we terug naar Oudenburg(knooppunt 30) en verder.

Opnieuw moeten we onder de A-10, hier een beeld vanop een grote afstand.

Wat minder poëtisch zicht onder het wegdek geschraagd door honderden pylonen.

Dan vertederen deze ganzen meer.

In de zwaanhoek (wat voorbij knooppunt 54) staat de uitkijktoren het rietnest. Mooie realisatie.

De fietstocht vordert verder naar knooppunt 53.

Hier en daar worden de velden al winterklaar gemaakt.

Maar de polders met hun afvoerbeken baden nog onder een stralende zon.

Waar is de tijd dat het zien van bruine polderkoeien betekende dat we niet lang meer in de auto zaten,daar de kust nabij was.

De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Leffinge of de Kathedraal van het noorden(knooppunt 18 en 19).

Knooppunt13 betekent meteen het afscheid van het kanaal Plassendale-Nieuwpoort.

We laveren nu door de polders.

Knooppunt 11 verrast ons op een achtertuin vol met kunstwerken in van aaneen gelaste ijzeren afval.

een oeuvre om U tegen te zeggen zoniet…

Wat verder nog een rariteit, een soort pretpark voor geiten

Genietend van een dagje ontspanning.

Onze-lieve-Vrouwekerk, tiens nog al eens gehoord!!! Mannekensvere. (knooppunt 1)

Nadat we de uniebrug oversteken moeten we langs dit statig monument.

Nu gaat de tocht over het fietspad naast de IJzer.

Ongeveer ter hoogte van knooppunt 9 in Nieuwpoort worden de polders voor de vloed beschermt door dit sluizencomplex de Ganzenpoot.

Langs de achterkant van het Albert I-monument fietsen we verder naar knooppunt 12.

Nog getuigen van het oorlogsgeweld dat hier lelijk heeft huisgehouden.

Na knooppunt 12 ligt punt 81 om dit te bereiken dienen we door Westende. Hier de Sint-Laurentiuskerk.

En na knooppunt 81 naderen we weer een dijk, de zeedijk nu en genieten van het golvenspel, een gevoel van vakantie overvalt me. Dat heb ik telkens ik naar de kust kom.

De rotonde één van de opmerkelijkste hotels aan onze kust.

Inmiddels ligt knooppunt 80 ook al achter ons. Het Casino van Middelkerke. Blijkt dat ik in mijn fietskostumeken niet binnen kan. Tja we zullen dan maar op de lotto spelen.

Nu pedaleren we op de dijk, samen met velen die ook het goede weer niet kunnen weerstaan, naar Oostende.

Deze golfbreker lijkt wel een uitstekende rustplaats.

Bij het naderen van knooppunt 52 en Raversijde worden we nog eens aan den oorlog herinnert (museum Atlantikwall).

Eens na Raversijde zijn we snel in Oostende met de mondaine Wellington- hippodroom, ook niet direct voor fietskostumekes.

Ergens zijn er filmopnames, maar deze MK2 van Jaguar kan niet van Morse zijn.

Langs de drie gapers keren we terug naar de zeedijk.

Daar peddelen we lustig door naar knooppunt 1, eerst blijven we even staan om de dansende golven te bewonderen.

We volgen de route door Oostende, oktober is er “foormaand”.

We zigzaggen verder tussen de jachthaven en het dok waar de Mercator ligt aangemeerd. We ronden knooppunt 1 en hier wijken we af. We wijken uit naar knooppunt 3 en laten punt 2 met zijn doortocht van het bos van Oostende (een aanrader) figuurlijk links en letterlijk rechts liggen.

De Lange Nelle (knooppunt 3) wordt ons baken waar we ons op richten.

Het gaat nu langs de kades van de vissershaven die duidelijk een noestige uitstraling hebben, anders dan de jachthaven daarstraks.

Na nog een blik op de skyline van Oostende…

…keren we terug naar de zeedijk richting Bredene en knooppunt 5.

Bij het binnenrijden van Bredene verlaten we de zeedijk en beginnen aan een deel door de villawijken.

Waarna we door velden en bosjes fietsen (knooppunt 5).

Zo gaat het door tot De Haan (knooppunt 6)

Nu fietsen we resoluut de polders in.

We rijgen de knooppunten (7-13) aaneen en arriveren zo in Klemskerke een lieflijk polderdorpje.

Om de route haar naam waardig te houden…

Snellen we langs punten 12 en 26 om ter hoogte van knooppunt 28 opnieuw een dijk,de Groenedijk, op te rijden.

Deze dijkweg loopt langs een kreek en voert ons naar knooppunt 28.

We peddelen tot de samenloop van de vaart en het kanaal Plassendale-Nieuwpoort waar we deze laatste opnieuw eventjes volgen.

Tot knooppunt 29 waar we voor punt 40 kiezen dat ons opnieuw naar de andere oever leidt.

Nu gaat het snel terug naar Oudenburg en het punt waar we deze tocht startten. Na zo’n dikke 70km zit dit fietsavontuur er weer op. En we hebben genoten, er valt wat te beleven op de dijken hier. 9/10 is de quotering zowel voor de Zeedijkroute op zichzelf als met de uitbreiding. Het parcours is steevast vlak en door elke ietwat geoefende fietser te klaren. Eén raad: fiets deze tocht buiten het hoogseizoen.

Enkele interessante links:

Voor een korte beschrijving van deze route en een overzichtelijke kaart: Vlaanderen-Fietsland

Bij toerisme West-Vlaanderen ligt er ook een pak informatie te rapen.

Dan refereer ik nog graag eens naar enkele sites waar ik een boontje voor heb:

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod.

Een streekgenoot op wiens site ik een beetje jaloers ben: Dj!no

Sinds een tijdje volg ik de perikelen van de familie De Coninck op hun blog: Fietsen met de Familie de Koning

31/10/2010 0

Denderende Steden GERAARDSBERGEN

Zaterdag 18 september 2010

We zijn al een week terug thuis uit de Vercors. Dat verlof kunnen we gerust als hoogtestage beschouwen. Er zit veel poeier in onze benen en de drang tot fietsen is groot. Al gans de week wordt zaterdag als de mooiere dag aangekondigd. In mijn schuif licht nog de brochure “Denderende steden“. Dit vierluik wacht op voltooiing. Nu is het gedeelte rondom Geraardsbergen het pittigste. Dit komt ons dan ook goed uit en we aarzelen niet. De fietsen gaan op het dak van ons A-ken en weg zijn wij.

We geraken onze wagen kwijt aan de vesten. De fietsen zijn op een wip van het dak en iets na 14u startten we onze laatste “Denderende Stedentocht”. Langs de Sint-Bartholomeuskerk

en het stadhuis…

…naar de Dender(knooppunt 81). Het lijkt een constante te zijn bij onze Denderende stedentochten, als we van start gaan is er bewolking.

We verlaten Geraardsbergen, op de Oudenaardsestraat fietsen we voorbij het stedelijk kerkhof.

Op weg naar Deftinge staat dit mooi gerenoveerd herenhuis, omringd door een park, midden in de velden. Inmiddels hebben we knooppunt 82 al achter de rug.

Die velden glooien zich naar de einder.

We peddelen rustig voort en genieten van het prachtig kleurenpalet dat de beginnende herfst biedt.

Een paar paarden, hebben vooral aandacht voor elkaar.

Wat later komen we in het mooie landelijke Hemelveerdegem aan. De Sint-Jans-de-Doperkerk.(knooppunt 79)

“Den dikken van Sesjans” kunstwerk van Jan Desmarets.

We verlaten dit mooie dorp via dit kapelletje. Op naar knooppunt 71.

De Gentsesteenweg kent geen stootbanden maar doet het nog met stevig plataanstammen

Allemaal zwart schaap in deze familie. Leuke bende.

Na het kruisen van de vrij drukke N8 in Ophasselt gaat het weer de velden in. Paar paarden II.

Christo was here! Inmiddels volgen we de route naar knooppunt 36

Kapelletje met aanhorigheden.

Deze strobalen dienen dringend binnengebracht, als het al niet te laat is.

Door werken wordt het dorpsplein in Steenhuize wat ontsiert. Maar de Onze-Lieve-Vrouwekerk blijft statig pronken. Steenhuize ligt zo wat halfweg tussen knooppunt 36 en 37.

Langzaam geraken de bloemen uitgebloeid maar hebben toch nog over van hun zomerse uitstraling. (ongeveer ter hoogte van knooppunt 37)

Zo’n 700 meter na knooppunt 37 komen we al bij punt 39 in het pittoreske Sint-Antelinks.

Sint-Ankelinks ligt wat hogerop, dit geeft een mooi zicht op deze prachtige streek.

Knooppunt 43 ligt na 500 meter ook achter ons.

Tussen knooppunt 44 en 95 wordt het parcours gedeeld door zowel de Denderende Steden Ninove- als de huidige Denderende Steden Geraardsbergen-tocht. In Voorde zien we nog de sporen van de storm die afgelopen week woede.

Het fruit in deze boomgaard heeft dan weer zonder teveel schade aan de windstoten weerstaan.

Magirus-Deutz, waar is de tijd dat hij over onze wegen heerste?

Ook vandaag is de Sint-Gertrudiskerk te Appelterre-Eichem een opmerkelijk verschijning in deze tocht. Toch op kerte tijd is dit de tweede keer dat we er voorbijrijden. We blijven dan ook niet lang en fietsen dapper verder.

Opnieuw in de velden en onder een openscheurende bewolking gaat het verder.

Ook de goed onderhouden Wildermolen was onlangs al op het appèl.

Deze keer stoppen we om de Onze-Lieve-vrouwkapel in de Rietstraat te kieken. Er vlak naast wordt een nieuwe woning geboud, het vraagt wat kunstwerk om de bouwmachines aan de lens te onttrekken.

Nog even door de velden…

…en daar komt de ijzeren voetgangersbrug in zicht.(knooppunt 95)

We fietsen nu het jaagpad op van “onzen Dender“.

Deze volgen we langs Zandbergen…(knooppunt 66)

…tot we onder een haag van knotwilgen afslagen naar Grimminge. (knooppunt 67)

Op het dorpsplein trekt het standbeeld (ronduit mooi werkstuk) van Orange I de volle aandacht. Orange I zou de stamvader van het Belgisch trekpaard zijn. Ook het gemeentehuis, nogal smal, is merkwaardig. Kortom de dorpskern van Grimminge heeft iets.

Voor knooppunt 68 fietsen we weg uit het dal door de weidse velden.(knooppunt 68)

Knooppunt 72 ligt bij de Bosberg. Een moedige loper is volop bezig met de beklimming van deze legendarische kuitenbijter. Hier werd er meermaals beslist over winst en verlies van de “Ronde van Vlaanderen“. Meteen zitten we ook in het Raspaillebos. Wij denderen naar beneden.

Langzaam zakt de zon naar den einder. We trachten dan ook een snelheid te ontwikkelen de Ronde van Vlaanderen waardig. De knooppunten 75 en 76 te Atembeke dienen er dan ook snel aan geloven. Normaal gaat het nu naar knooppunt 73 om, dan de Dender volgend, opnieuw in Geraardsbergen aan te komen. Wij verkiezen echter onmiddellijk naar knooppunt 80 te fietsen. Zo missen we wel een mooi stuk Dender tussen Onkerzele en Geraardsbergen .Daarentegen krijgen we een fikse beklimming naar de Oudenberg voor de wielen geschoven.

Op deze andere scherprechter van de Ronde van Vlaanderen staat de prachtige Onze-Lieve-Vrouwkapel. Er is een eredienst bezig, zodoende kunnen we niet eens binnenkijken. We fietsen dan maar verder.

Onder een gouden zonneschijn dalen we af. Het is blijkbaar niet alleen goud dat blinkt.

De afdaling gaat door en we passeren de vesten.

Om ons eindpunt te bereiken.

Enig triomfgeschal is na zo’n prachtige tocht op zijn plaats. Mooi deze tocht krijgt een 9.5/10 een prachtige afsluiter van dit denderend vierluik. Zeker doen deze tocht.

Enkele interessante links:

Denderend Stedentochten:

Lus 1 Dendermonde : Startplaats Centrum Dendermonde – 45 km – vlak – bijna volledig verhard

Lus 2 Aalst :Startplaats Stadspark Aalst – 39 km – vlak – bijna volledig verhard

Lus 3 Ninove : Startplaats Stadspark Ninove- 42 km – vlak tot licht glooiend -verharde en onverharde stukken

Lus 4 Geraardsbergen: Startplaats Denderbrug in het centrum van Geraardsbergen – 46km – heuvelend -bijna volledig verhard

Toerisme Oost-Vlaanderen:

Voor het bestellen van de brochure en een schat aan toeristische informatie over onze provincie.

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod:

Tour de Frans

Iemand die de streek tussen Aalst en Dendermonde door en door kent is:

Dj!no

Sinds een tijdje volg ik de perikelen van de familie De Coninck op hun blog:

Fietsen met de Familie de Koning

14/10/2010 2

Route du Col de l’Allimas (Verlof Vercors september 2010)

Vrijdag 10 september 2010
Ons verlof in de Vercors loopt naar zijn einde. Morgen dient er vroeg uit de veren om alles in te pakken en de meer dan 900 km die ons van huis scheiden te overbruggen. Deze namiddag zakken we af naar de” lac de Monteynard”.

Veerle heeft zin om het deze voormiddag wat kalmer aan te doen. Ik heb echter mijn zinnen gezet op het overwinnen van de Col de l’Allimas. Telkens wij naar het dal rijden komen we dapperen tegen die zich verwoed naar boven trappen. De tocht van gisteren in Trièves met de Col-de-Mens op het menu heeft alleen mijn honger aangescherpt.

Omstreeks half tien laat ik Veerle achter bij haar poezen om als éénzame fietser naar het dal af te dalen.

Onder een prille zon gaat het…

…langs het vakantiedorp “Les Dolomites”en…

…het bureau de tourisme…

…de loop van de Vercors volgend naar Gresse-en-Vercors.

Ere aan de plaatselijke oorlogshelden. Tijdens de tweede wereldoorlog was er hier een verzetsbeweging actief.

Prachtige kerk, ze lijken er hier in de streek een patent op te hebben.

Ik daal verder af en fiets langs deze houtzagerij.

De Vercors blijft nog even mijn metgezel.

In Maninaire krijg ik een mooi zicht op A51 die hoog boven de streek uittorent.

Deze mooie boerderij kruis ik in Grisail.

In Saint-Paul-lès-Monestiers fiets ik tot aan de dorpskerk en vandaar gaat het terug.

Ik gun mij nog één keer een stop om de boerderij van daarjuist nog eens te kieken, nu vanuit een andere hoek. Daarna gaat het zonder stoppen terug naar omhoog.

Gedurende 14km wordt het zwoegen en zweten. Er dient een hoogte verschil van +/- 547 hoogtemeters bedwongen. Honderd keer heb ik een andere houding gezocht. Geregeld heb ik van versnelling moeten veranderen, er zitten echt een paar super venijnige stukken in het traject. Maar na een klein uurtje is het zover. Ik heb de Col de l’Allimas er onder gekregen.

Ik blaas even uit en neem ruim de tijd om van het mooie landschap te genieten.

Er is aan vermoeide klimmers gedacht. Mooi!

Nog een mooie beloning voor de geleverde inspanning. Mont Aiguille laat zich van hier goed bewonderen.

Nu dient er opnieuw rechtsomkeer gemaakt.

Gresse-en-Vercors ligt zo’n 3km terug. L’Auberge Buissonnière, leuke herberg waar je éénvoudig maar zeer lekker kan eten.

Na een fractie van tijd kom ik nu in onze gîte aan.

Aan de “Lac-de-Monteynard” geniet ik van een verdiende rust. Stilletjes aan beseffen we dat dit de laatste mooie momenten zijn van een super geslaagd verlof. In de Vercors mogen ze zeker zijn, ze zien ons nog terug.

07/10/2010 0

Grenoble “sur les pas de Stendhal” (Verlof Vercors september 2010)

Woensdag 8 september 2010

We zijn nu al 4 dagen in Gresse-en-Vercors,

voor gisteren en vandaag is er minder goed weer voorspeld. We twijfelen of we een bezoek brengen aan Lyon waar het mogelijks wat beter weer zou zijn of dat we het nabijgelegen Grenoble verkennen. Uiteindelijk wordt het Grenoble.

Na zo’n 3 kwartier rijden vinden we een Parking nabij het Musée de Grenoble.

Eventjes dwalen we onder een stralende zon door het centrum op zoek naar het bureau de tourisme. Aldaar raad een vriendelijke jongeman ons de stadswandeling “sur les pas de Stendhal” aan.

Stendhal (pseudoniem van Marie-Henry Beyle) is een franse romantische schrijver. Hij werd geboren in Grenoble en bracht er zijn jeugd door. De wandeling gaat van het toerismebureau naar het begin van de Reu Lafayette waar er nog een restant staat van de eerste omwalling.

Vandaar wandelen we naar de Rue Jean-Jacques Rousseau. Daar vinden we het geboortehuis van Stendhal op nr. 14. Een vrij gewoon huis. De poort van huisnummer 16 is mooi met houtsnedes versiert en trekt meer aandacht.

Er recht tegenover een mooi balkon. Deel van het hotel Rabot.

Op place Grenette ( daterend uit 17de eeuw) werden er vroeger beesten- en graanmarkten gehouden.

Deze mooie fontein, pronkstuk van het plein .

We volgen ons plan en komen in de “Rue de Bonne” in deze straat bewonderen we…

…vele oude, soms met zware nagels beslagen, deuren.

De volgende halte “Place Victor Hugo” is meteen onze eerste rustplaats. Op één van de bankjes genieten we van de stralende zon.

Na een half uurtje rust stappen we weer eens op. Als je goed kijkt zie je dat dit beeld een knaapje afbeeldt dat een stevige vis leegknijpt. Manneke vis.

Via de Rue Félix Poulat” keren we naar het centrum terug. ” l’église Saint-Louis”

…met er recht tegenover een statig gebouw met dit olifantenhoofd als portiek.

Door een gezellige drukte wandelen we verder.

Dit gebouw was vroeger het “Ancienne auberge des 3 dophins”. Napoléon verbleef hier ooit 2 nachten.

Aan de overkant 3 fonteinen ingekapseld in een muur.

Achter de muur begint “Le jardin de Ville”

l’ancien Hôtel de Lesdiguières nu la Maison de l’International. Ook hier blazen we even uit alvorens onze tocht voort te zetten.

We passeren het gebouw alwaar men de kabelbaan naar de Bastille kan nemen. Wij besluiten de Bastille te voet te bestormen en stappen door naar…

…Place de Gordes

met zicht op de toren van de Collégiale Saint-André.

Zwaar beslagen ingangspoort, op een klinknagelken min of meer werd er niet gekeken indertijd.

l’ancien palais du parlement de Dauphiné maakt van “Place Saint-André” naar mijn bescheiden mening het schitterendste plein van Grenoble.

In “Café de Table ronde“, het 2de oudste etablissement van Frankrijk, heerst een gezellige drukte.

Chevalier Bayard torent boven al deze drukte uit en heeft duidelijk iets anders aan zijn hoofd.

Aan pleintjes geen gebrek in Grenoble en haast op allemaal is het super gezellig.

“Place aux herbes” overdekte markt.

Ook steegjes kleuren het stadsbeeld.

Van kleuren gesproken.

Inmiddels zijn we op de oever van de ‘l Isère aangekomen.

Via de Passerelle Saint-Laurent steken we over naar de andere kant.

Langs deze poort en het bijhorend steegje starten we onze bestorming van de Bastille.

Algauw krijgen we een aantrekkelijk zicht op de omgeving.

Het “Musée Dauphinois” dient zich juist op tijd aan voor een sanitaire stop.

Nu begint het serieuze werk. Opeenvolgende trappen en omhoogklimmende wandelpaden brengen ons naar de…

…Bastille.

We hebben hier een goed zicht op de omgeving van Grenoble.

Ook een scherpe kijk op de langste recht laan van Europa.

Restaurant “Le Téléférique” wellicht het restaurant met het mooiste terras van Europa.

We klimmen verder naar het “Terrasse des Géologues”op oude emaillen platen worden er vergezichten beschreven. Zoals dit zicht met de “Mont-Blanc”

En inderdaad als we de aanwijzingen volgen zien we in de verte de majestueuze Mont-Blanc.

Het is nu tijd om met de kabelbaan opnieuw naar Grenoble af te dalen.

Daar hervatten we de tocht in de Rue Chenoise met op huisnummer 10 deze gothische poort.

Achter deze op zich al mooie poort bevindt er zich…

…een mooi trappenhuis.

We moeten langs de Cathédrale Notre-Dame.

en de sjieke Place Notre-Dame.

Vandaar zijn we haast onmiddellijk op de Place Saint-Claire waar we de majestueuze Hall Sainte-Claire kieken.

Nu richten we onze schreden naar het “Couvent Sainte-Cécile” met de imposante ingangspoort. Heden is het gebouw eigendom van de “éditions Glénat“.

Iets verder in de Rue Voltaire op nummer 6 de deftige ingangspoort van het ” l’ancien Hôtel de la 1ère Présidence du Parlement (1770)”.

Vandaar is het dan weer slechts enkele stappen om het prestigieuze “Place de Verdun” te bereiken.

Statige gebouwen omringen dit plein.

Maar de “Préfecture de l’Isère” is toch veruit het voornaamste gebouw op deze “place”.

Het Lycée Stendhal is meteen het eindpunt van deze stadstocht.

Langs het inmiddels gesloten “bureau de tourisme”,

met zijn moderne muurschilderingen drentelen…

we terug naar het musée de Grenoble om er in de naastgelegen parking ons A-ken op te pikken. Tijdens de terugrit geraken we er niet over uitgepraat. Wat een leuke dag in een aantrekkelijke stad. Grenoble heeft alles om je enkele dagen te bekoren. Als je zoals wij in de streek vertoeft moet je zeker een bezoek aan deze hoofdstad van de Alpen brengen.

02/10/2010 0

Fietsen in Trièves tussen Clelles en Mens (Verlof Vercors september 2010)

Donderdag 9 september 2010

Op zoek naar informatie kwam ik eergisteren in het toerismebureau van Gresse-en-Vercors terecht. Na wat keuvelen en een beetje uitleg hoe Veerle en ik een leuke fietstocht zien, tekende de vriendelijke bediende mij uit de losse pols volgende fietstocht op papier.

Een mooie fietstocht in Trièves een streek vlak bij de Vercors. Woensdag trekken we naar Grenoble maar…

Donderdag iets voor middag parkeren we ons A-ken op het plein…

…voor het gemeentehuis van Clelles. Deze “Mairie” doet meteen ook dienst als meisjes- en jongensschool(gescheiden) .

Mooi gerenoveerde waterpomp met drinkbak.

Het is even zoeken naar de juiste weg, zo maken we kennis met dit mooie dorp.

We moeten even langs de D 1075 dat toch een vrij drukke verkeersweg is. Wij rijden de afrit naar Longefonds voorbij. Achteraf blijkt dit een vergissing. Nu dienen we nog verschillende kilometers langs deze drukke baan.

De Trièves is een bergachtige streek waar er veel aan landbouw wordt gedaan.

Hebben we de afslag naar Longefonds en Le Percy gemist deze spoorwegbrug imponeert ons het vergoelijkt een beetje de verkeersdrukte.

Uiteindelijk verlaten we de D1075 en fietsen naar Le Percy dat ons al van ver van op een heuvel toelacht.

Om de kerk en het dorpsplein te bereiken dient er efkens fel geklommen.

Op enkele details na voert deze omgeving ons terug naar lang vervlogen tijden.

Het is hier zeer rustig, de mairie doet nu dienst als woonhuis.

We genieten nog even en…

…fietsen verder naar…

…Le Monestier-du-Percy.

Algauw ligt ook dit mooie dorpje achter ons.

Christo was here!!!

Het daalt en klimt de hele tijd door. Na een tijdje komt Saint-Maurice-en-Trièves te voorschijn vanachter een heuvel.

Opnieuw een aandoenlijk dorpje waar deze “fonderie de lingots d’or” (gieterij van edelmetalen) weliswaar buiten dienst nog steeds de aandacht trekt.

Er zijn hier nog een paar zaken die buiten gebruik zijn of een andere bestemming hebben gekregen.

Ook hier nemen we ruim de tijd…

…om van de pittoreske plekjes te genieten.

Nu gaat het verder naar Lalley.

Alwaar ons hetzelfde scenario wacht. Rustiek kerkje.

De obligate dorpsfontein.

En last but not least de “Mairie” hier in de streek steevast ook de dorpsschool meisjes en jongens strikt gescheiden(als we de opschriften mogen geloven).

Gelaten wacht deze zonnebloem op de onvermijdelijke oogst en een toekomstige carrière als margarine of mayonaise.

Het gehucht Chateau-bas is snel doorgefietst.

De zomerbedding van de L”Ebron.

Stilaan betrekt het en geraken de bergtoppen verborgen achter dreigende wolken.

“Alpana” door Jeff Saint-Pierre onderdeel van “7 filles et une mère” 7 sculpturen zijn geplaatst in 7 gemeentes over 2 departementen.

Eén van de weinige vlakke stukken in deze tocht.

Van korte duur echter, Treminis bereiken vraagt al wat klimwerk.

maar nu beginnen we aan het echte werk.

Alvorens we voorbij dit bord fietsen zweten we wat af.

Tja dat ons Veerle fier is valt te begrijpen. Ikzelf voel ook mijn colleken spannen.

Nu dalen we als speren naar beneden, we zijn niet alleen. Enkele parapenters komen aangevlogen, door de opkomende wind en dreigende wolken worden zij gedwongen te landen wegens te gevaarlijk.

In het gehuchtje “Les Marceaux”

…zien we deze bijenkasten staan. De imker is niet thuis maar zijn gebuur is zo vriendelijk ons een potje honing te verkopen uit zijn eigen voorraad.

Het blijft verder dalen en snel zijn we in Saint-Baudille-et-Pipet.

Het dorpje met de leukste naam. Het lijkt wel de titel van een franse stripreeks.

Na wat rondkijken en enkele foto’s gaat het verder weg van deze donkere dreiging.

In Mens wisselen we het landelijke even in…

…voor de charme van een provinciaal stadje.

Steegjes…

…die langs een mozaïek van geveltjes…

…naar een pittig pleintje of…

andere markthal leiden.

Na wat rondslenteren nemen we de tijd voor een terrasje in het Café-Restaurant des Arts.

Na de dreiging van de onweerswolken is het nu de tijdnood die ons verder drijft.

De optie om de tocht nog wat uit te breiden langs Lavars wordt dan ook voor een volgende keer opgeborgen.

Eerst gaat het snel naar beneden maar iets voorbij deze diepe kloof gaat het weer stevig omhoog.

Het schemert al als we opnieuw Clelles binnenrijden. Wat een tocht!!! Voor de wat meer geoefende fietser is het hier een paradijs. Zelden zo veel pittoreske dorpjes achter elkaar in één tocht gezien. Denk dat ik het toerismebureau van Gresse-en-Vercors mail. Zo moeten hier iets mee doen.

26/09/2010 0

Tour du Plateau (Verlof Vercors september 2010)

Maandag 6 september 2010

Sinds zaterdag zijn we in de Vercors een prachtige streek in de Rhône-Alpes.

Om jullie een idee te geven hier het uitzicht vanuit onze gîte in Gresse-en-Vercors. Op de site van Isère-Tourisme vond ik de route “Tour du plateau du Vercors à vélo”.

Om half twaalf verlaten we het lieflijk stadje Autrans om onmiddellijk het hogerop te zoeken.

Eventjes door het dal…

Voor sommigen gaat het te hoog en mag er wat af.

Na een klim van zo’n 3,2km overwinnen we voor de eerste keer een Col.

Na 171 hoogtemeters nog zo fris als een hoentje.

Met sneltreinvaart gaat het nu naar beneden, naar Lans-en-Vercors. Mooi toerismekantoor in natuursteen.

We fietsen het toeristische stadje (veel restaurants en bars) door en maken ons klaar…

…naar St-Nizier-du-Moucherotte. Achter dit pittoresk Kerkje ligt buiten deze…

…villa in le Corbusier-stijl…

en een” table d’orientation” met een “vue panoramique”. Hier heb je bij goed weer zicht op Grenoble en op de Alpen met onder meer de Mont-Blanc. Voor deze twee laatsten is het iets te mistig maar Grenoble is goed te zien.

We genieten van het vergezicht en keren op onze fietstrappen terug naar Lans-en-Vercors.

We rijden een paar keer door Lans-en-Vercors alvorens we de”ancienne route de Lans” ontdekken.

Het zware klimwerk lijkt nu wel achter de rug.

Maar mede door een stevige bries blijft het toch wel zeer pittig.

Doe daar nog wat stof bij.

Maar in wat mooi kader mogen we hier rijden.

Het zal dit kalfje in zijn nauwe behuizing worst wezen. Wat voor een methodes zijn dit toch?

Bijbehorende boerderij… van disproporties gesproken!!!

Nee, dan hebben deze ezels het beter getroffen.

Deze beer fietsen we tegen het lijf in Villard-de-Lans.

La “Mairie” in de zeer typische stijl van de streek. Mooi stadje vrij toeristisch.

We verlaten Villard-de-Lans langs de verkeerde baan. Maar na enig zoekwerk en gepruts aan onzen Garmin zitten we weer op route.

De route de Méaudre is bochtig en soms rijden de auto’s vrij dicht langs ons, maar het uitzicht blijft prachtig.

Méaudre is zo’n pittoresk dorpje, waar men hierin de Vercors een patent lijkt op te hebben.

In het gehucht “les Dollys” dit tafereel in de tuin…

…van dit statig huis.

Inmiddels zit de wind in onzen rug en met een train à grande vitesse-vaart stormen we naar Autrans terug. Zo ronden we een prachtige, karaktervolle fietstocht af.

Deze tocht heeft ons veel inspanningen gekost, buiten de voldoening over de inspanningen hebben we vooral genoten van een prachtig landschap en pittoreske dorpjes. Dit is van het beste dat een fietser zich kan wensen.

18/09/2010 0

Denderende Steden NINOVE

Dinsdag 31 augustus 2010

De zomer blijft in augustus, in tegenstelling met juli, tot de laatste dag kwakkelen. Eens op en dan weer verschillende dagen naar af. Vandaag worden er nog maar eens opklaringen voorspeld. Onze fietshonger is zo groot dat we elke waterkans op fietsweer willen aangrijpen om op pad te gaan. Daarbij wacht er een vervolg op de Denderende steden-saga. Dus om half twee halen we onze fietsen in Ninove van ons A-ken.

Een paar weken geleden, tijdens het fietsen van Denderende Steden Aalst,namen we al veel foto’s die je in dit verslag kan bekijken…

…fietsen we nu resoluut over de fiets- voetgangersbrug naar het beginpunt 91. Eens over de brug volgen we aan de overkant het jaagpad naar Okegem en knooppunt 86.

Wie waadt daar zo statig door de wei.

Blijkbaar zijn er nog die het voelen kriebelen.

In Okegem ter hoogte van knooppunt 86 verlaten we de denderoever en klimmen gestaag omhoog naar knooppunt 89.

Aldaar hebben we mooi zicht op Roosdaal met de Onze-Lieve-Vrouw-kerk.

Ook de Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk te Ninove laat zich niet onbetuigd. Mits flink wat inzoomen tenminste.

Voor deze bunker dient er weer uitgezoomd wegens vlakbij.

Langs de grot van poelk klimt het flink verder…

Langs golvende velden en boomgaarden. Op deze foto al te zien het Neigembos nog hogerop. Inmiddels ligt knooppunt 89 al achter ons.

Na al dit klimmen is het aan de Woestijnkapel even genieten van één van de schaarse opklaringen.

We komen even op adem en nemen daarna de fiets om aan de afdaling te beginnen.

Maar dat is buiten de overbuur van de kapel gerekend. Deze verkoopt zelfgemaakt hoeveijs. Ik bestel “een galette” met 3 ijsbolletjes. ‘T is jaren geleden dat ik op deze wijze aan een kreimke likte.

Nu gaat het fluks naar beneden knooppunt 93-waarts.

Op weg naar Lieferinge worden we opnieuw door het pittoreske…

…van deze landelijke streek bekoord.

We blijven even hangen bij de mooie Onze-Lieve-Vrouwkapel van Bevingen.

Het 4-uurtje aan het herkauwen I.

We steken de drukke Halsesteenweg over en ontmoeten deze lieve loebas. Nogmaals kruist een Mastino Napoletano ons pad. Dit ras lijkt in te zijn.

Meer en meer laat de zon zich zien. Het maakt de kerk van Lieferinge alleen maar mooier.

Nu gaat de tocht richting punt 97.

Tijd voor een slok aan de drinkbus.

Het 4-uurtje aan het herkauwen II.

De binnenkoer van de kasteelhoeve ter hoogte

van de Vreckom.

Te Denderwindeke.

5 op een rij aan PK geen gebrek in Denderwindeke. Moet zo wat ter hoogte van knooppunt 97 zijn. Op naar 94.

Opnieuw dient er een drukke verkeersader overgestoken. Deze keer de Edingsesteenweg met op de achtergrond de Sint-Pieterskerk.

Beschermd kunstwerk I?

Nog even ploeteren tot de Krepelstaat. Direct geen klus voor smalle tubes.

Achter dit kapelletje verschijnt de molen ter zeven wegen.

Plots staan we oog in oog met dit vreemd heerschap en…

andere exoten. We voelen ons even in Afrika en andere savannes.

Poort naar Pollare. knooppunt 94. Het volgende is 95.

Eén van de mooiste momenten van deze tocht. De Sint-Kristoffelkerk die achter de heuveltop opduikt.

Aan knooppunt 95 steken we de Dender over via de ijzeren voetgangers- fietsersbrug. De zon heeft ondertussen verstek gegeven en een windjack is zeker geen luxe.

We hebben de Dender al vrolijker meegemaakt. Maar we laten het niet aan ons hart komen en trekken verder naar punt 44.

Hebben ze in Eichem iets nodig? Er wordt alleszins een tandje bijgestoken, hopelijk met succes!

Het pronkstuk van Appelterre-Eichem de wildermolen.

Beschermd kunstwerk II?

De Sint-Gertrudiskerk overheerst het centrum van Appelterre-Eichem.

Deze boer maakt van het betere weer gebruik om het hooi te draaien.

Wat is er hier aan de knikker?

Langzaam glijdt de tijd verder we haasten ons verder.

Langs het “Clippelshof” meer dan 200 jaar oude hoeve en meteen ook langs knooppunt 44.

Willen we knooppunt 90 in Outer bereiken dan moeten we voorbij de Sint-Amanduskerk in Aspelare.

Willen we knooppunt 90 in Outer bereiken dan moeten we voorbij de Sint-Amanduskerk in Nederhasselt.

Willen we knooppunt 90 in Outer bereiken dan moeten we tot aan de Sint-Amanduskerk in Outer.

Als dit nog wat duurt kunnen we deze tocht de Sint-Amandusroute dopen.

De tocht eindigt normaal aan de voetgangersbrug over de Dender maar wij houden het bekeken bij de brouwerij Slachmuylder waar wij ongeveer startten en ons A-ken op ons wacht. Deze tocht die zowat een doorslag van de Groene koepelroute is was toch weer een hele belevenis. Enkele pittige klimmen met mooie vergezichten tot gevolg maken deze tocht één van de betere. Toch enkele minpunten meermaals moet er een drukke verkeersweg overgestoken en er zitten ook enkele stukken onverhard zeg maar modderig bij. 8/10 als het de dagen vooraf geregend heeft 8,5/10 als het parcours er droog bij ligt.

Enkele interessante links:

Denderend Stedentochten:

Lus 1 Dendermonde : Startplaats Centrum Dendermonde – 45 km – vlak – bijna volledig verhard

Lus 2 Aalst :Startplaats Stadspark Aalst – 39 km – vlak – bijna volledig verhard

Lus 3 Ninove : Startplaats Stadspark Ninove- 42 km – vlak tot licht glooiend -verharde en onverharde stukken

Lus 4 Geraardsbergen: Startplaats Denderbrug in het centrum van Geraardsbergen – 46km – heuvelend -bijna volledig verhard

Toerisme Oost-Vlaanderen:

Voor het bestellen van de brochure en een schat aan toeristische informatie over onze provincie.

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod:

Tour de Frans

Iemand die de streek tussen Aalst en Dendermonde door en door kent is:

Dj!no

Sinds een tijdje volg ik de perikelen van de familie De Coninck op hun blog:

Fietsen met de Familie de Koning

13/09/2010 0

Op verplaatsing…de Valkenisseroute (Walcheren)

Zaterdag 21 augustus 2010

Gisteren hebben we Rammekensroute gefietst, we hebben er zo van genoten dat we vandaag besluiten er een schepje bij te doen.

Inderdaad het is zo’n 20u45, maar in tegenstelling zoals altijd begin ik nu met het einde van onze tocht. Meteen dus de beoordeling. De Valkenisseroute zelf scoort hoog, veel fietspaden, verkeersluwe wegen en vooral veel kust. Ik twijfel tussen een 8,5 en 9. Nu laat ons het op het laatste houden. Maar wie zoals wij uit Cadzand vertrekt en in Breskens de overzetboot neemt naar Vlissingen krijgt een tocht van 11/10 voorgeschoteld. Met andere worden elke fietser, die zichzelf een plezier wil doen, dient eens met al die andere fietsliefhebbers de boot naar Vlissingen te nemen.

Zo’n uur en half geleden waren we nog in Vlissingen waar we de Valkenisseroute beëindigden en met stevige vaart richting die overzetboot snelden. Juist op tijd om hem te zien vertrekken en te horen dat de volgende pas vertrok om 20u05. Deze tijd hebben we gezellig doorgebracht keuvelend met fiets-adepten zoals wij.

Iets eerder kruiste deze plaatselijke bewoonster ons pad. Zo wel haar uitdossing als haar rijwiel trokken onze aandacht.

Daarvoor doorkruisten we de velden tussen Koudekerke en Lammerenburg. Ook hier is oogsten de opdracht.

Dit maisdoolhof is het laatste van 3 opmerkelijke bezienswaardigheden die we op rij voorbijfietsten.

Een paar honderd meter eerder zagen we dit galloway-kalf lustig grazen.

En weer enkele honderden meters daarvoor hadden we een pauze, in wat ik een mengeling van kinderboerderij en camping zou durven noemen. Zelf zag ik dit snoezig kalfje liever bij z’n mama.

Voor het kalfje kregen deze knagers al onze aandacht, terwijl we genoten van een lekker met hoevemelk klaargemaakt ijsje.

Eerder zagen we tussen Aagtekerke en Grijpskerke veel activiteit op de velden. De oogst dient dringend binnengehaald. Er verschijnen alsmaar meer wolken.

De velden worden hier doorsneden door beken, kleine riviertjes en hier en daar een kreek.

Maar dan waren we de Aagtekerkse molen al voorbijgereden.

De dorpskerk van Aagtekerke ligt dan weer wat eerder op de route.

Maar eerst fietsten we voorbij deze leuke bank.

Wat eerder trok dit kunstwerk onze interesse.

Er zit een leuk stuk kustweg in de route. Na deze vuurtoren (Westkapelle laag) hadden we enkele kilometers met een stevige wind in de rug, wat ons vlot tot 30km/uur deed fietsen

Deze sherman-tank aandenken aan de 2de wereldoorlog luide het begin in van mooi stuk dijk. Prachtig zicht op het binnenland en de kust en zee.

Maar daarvoor laveerden we langs de dijk en door de duinen. Zicht op Westkapelle met Gotische kerktoren die bijklust als vuurtoren (Westkapelle hoog).

Het fietsen door duinen en duinbosjes begon al eerder.

Al van voor Zoutelande wat een zeer toeristisch dorpje is. Wij hadden daarbij nog de pech dat het braderie was.

De duinen gaan hier soms vrij hoog. Het is niet zo goed te zien op de foto, maar er is sprake van de Zeeuwse Riviera. Tja gisteren wel, maar vandaag zou het warmer en zonniger mogen zijn.

Ik kiekte deze toren vanop een terrasje waar we lekkere taart smulden met een bakkie koffie. Hier is het ons beginnen dagen. We fietsten de Valkenisseroute in tegengestelde richting. Ik heb me iets teveel op mijn GPS-track gebaseerd en heb verondersteld dat er enkele wegwijzers ontbraken. Om wie dit verslag wil gebruiken om zelf te route te fietsen, niet op een verkeerd been te zetten, heb ik dus maar besloten om met het einde te beginnen.

Toen waren we ons nog van niets bewust en genoten volop van dit mooi beeld.

Monument als aandenken aan het bombardement van de nolledijk aan het einde van de 2de wereldoorlog. Bedoeling was om Walcheren onder te laten lopen en het gemakkelijker te maken om de Duitsers te verdrijven.

Terwijl we naar het begin van de route (of wat we dachten dat het begin was) fietsten moeten we langs de haven.

De lucht wordt steeds dreigender.

Van op de overzet hadden we een prachtig zicht op de skyline van Vlissingen.

Na wat wachten zagen we de overzetboot aankomen.

We dienden even te wachten. Veerle nam dit tafereel uit Reynaert de Vos op de korrel. Op de achtergrond opstekende bewolking.

Wat een rijwiel vlak voor het binnenrijden van Breskens.

Toen waren er slechts enkele wolkjes en leek er niets aan de hand, samen met vele anderen genieten we van het prachtig fietspad.

Onder een openscheurende hemel trokken we in Cadzand op pad. Op weg naar Breskens en de overzetboot.

Enkele interessante links:

Ook de Leuke fietser reed en beschreef deze route

Op de site van VVV Zeeland vind je veel informatie over de provincie waaronder fietstochten.

Bij GPStracks vond ik de gps-track.

28/08/2010 0

Op verplaatsing…de Rammekensroute (Walcheren)

Vrijdag 20 augustus 2010

Afgelopen week kwakkelde het weer wat aan, regen en nog eens regen. Dit weekend hebben Veerle en ik extra vrij. Dit jaar zijn we nog niet naar de kust afgezakt, dat was vorig jaar wel anders met onze Beaufort03-reeks. Ooit reden we een deel van de Valkenisseroute. Op zoek naar wat meer informatie valt bij de Leuke fietser mijn oog op de Rammekensroute. Deze route krijgt van de Leuke fietser een 10 en een beschrijving vol met lof. We gaan vrij vroeg op pad met ons A-ken daar er werken zijn in Erpe-Mere en er steevast een grote file zich verzamelt voor de werken. Al met al valt het nog mee en het oponthoud is van korte duur. Toch genoeg om een paar vragen bij mij op te roepen. Er moeten nog al wat bomen wijken voor de geluidspanelen en wat me het meest verbaast is dat er nogal wat weiland behoed wordt voor geluidsoverlast???? Soit, eens Gent gaat het richting Terneuzen en de Westerschelde die we via een tunnel (Tol!!) kruisen. Rond 11u parkeren we ons juist buiten het stadscentrum van Middelburg.

Om het centrum te bereiken dienen we de pottenbakkerssingel over te fietsen en worden al direct beloond met een mooi stadsgezicht.

We fietsen verder en voor het prachtig stadhuis, met imposante toren, baden al wat terrasjes in een gulle zon.

Wijzelf vinden het een goed idee om een lekkere tas koffie met een punt appeltaart te nuttigen alvorens onze tocht verder te zetten. “De herberg” noemt de taverne (daar hebben ze niet lang naar moeten zoeken!) waar we dit voornemen waarmaken.

Er heerst een gezellige zomerse drukte, we fietsen nog even rond.

Het bloedmooie stadhuis van een andere kant.

Dit mooie gebouw, waar we even voor terugkeren, heet Kloveniersdoelen.

We moeten ons zelf vermannen en zoeken de fietsroute op die ons naar de ringvaart brengt.

Op een aftakking of zijkanaal zien we dit prieeltje.

Terwijl we het prieeltje kieken komt deze goedmoedige (gelukkig!!!) Mastino Napolitano aangewandeld. Deze kolos is nog maar een jaar oud (zijn baas was erbij we hebben geen jaarringen moeten tellen) en zal nog groeien. Dat beloofd!

Zoals aan onze eigenste Belgische (of Vlaamse “what’s in a name’)kust, duiken hier ook bunkers op in het landschap. Middelburg heeft zwaar te lijden gehad in de oorlog. Hevig gebombardeerd in 1940 door de Duitsers.

Op weg naar Vlissingen brengt een bladerdek beschutting voor de brandende zon.

Leuk, geen tuin maar wel een vijver. Wie graag groenten teelt is hier wel aan het verkeerde adres. Alhoewel nu de teelt op water opgang maakt!

Langzaam maar zeker verlaten we de velden en fietsen door de buitenwijken van Vlissingen. Ineens gaat het wat omhoog en staan we voor dit futuristisch beeld.

Mooie plek om even uit te rusten en de vele vrachtschepen, die het ruime sop kiezen, te bewonderen.

De Levensboom één van de vele kunstwerken die de dijk rijk is.

Nog ééntje, ondanks dat er weinig wind staat heeft deze roker problemen met het aansteken van zijn sigaret.

De gevangenentoren, nu in gebruik als restaurant. Gedaan met water en oud brood.

Vuurtoren? kleinschalig of doe-het-zelf model.

Standbeeld van Michiel de Ruyter, op de achtergrond het Arsenaal piraten- en pretpark .

Zicht op de Oranjemolen en de Westerschelde, twee vliegen in één klap.

Het belgisch loodswezen opereert ook in Nederlandse wateren, we zijn getuigen van hun wat onstuimige aankomst.

Tijd voor een bezoek aan de binnenstad, het beursgebouw komt als eerste aan de beurt.

Vandaar is het snel naar de Jacobskerk.

Deze wordt geflankeerd door drie drankhuisjes.

Dit schuin appartementsgebouw is heel apart en van vanaf de dijk van de Westerschelde goed te zien.

Langs de jachthaven gaat het terug naar de dijk.

Die van Breskens zijn gewaarschuwd!!!

Ze zijn er hier toch niet gerust in gezien de versterkingen…

Nu voert de Rammekensroute ons langs de vissershaven.

Om langs dit breed kanaal door Walcheren terug het achterland op te zoeken.

In Oost-Souburg verlaten we het kanaal met deze molen De Pere als beloning.

Mooie kerk in het gehucht Ritthem.

De voortuintjes zijn zeer verzorgd hier in de streek, er zitten pareltjes tussen.

Nee…geen voortuintje maar reuzenberenklauw.

Ook deze koeien genieten van het zalige zonnetje.

De route slingert zich verder, naar het Veerse meer, door en langs natuurgebieden.

Al een voorproefje op het Veerse meer.

Maar eerst fort Rammekens op het menu.

Binnenzicht, te bezoeken mits betaling.

Wij maken echter al snel ommekeer.

Op weg naar Arnemuiden moeten we door en langs een immense parking vol met voertuigen van het merk Ford. Daarna gaat het over de binnendijk langs deze reeks windturbines.

Dan weer naast grote appelboomgaarden.

Om uiteindelijk Arnemuiden binnen te rijden.

De dorpskerk met…

…dit visleursterken naast de ingang.

We stoppen om deze kleine kudde koeien gade te slaan.

Daarna is het maar enkele stevige pedaaltrappen tot het Veerse meer.

De grote kerk van Veere doemt op achter de dijk.

Aan het meer zelf is er, mede door het lekker weertje, veel te doen zowel voor groot als klein.

We rijden Veere binnen langs het sluizencomplex waar twee zeilboten onze aandacht trekken.

Zeilboot II.

Tegenover de grote kerk dit prieel.

Terrasjestijd. Veerle en ik hebben zin in een versnapering. We zetten ons aan het terras van ’t Waepen van Veere. Blijkt het tussen 17u en 18u juist het sluitingsuur van de keuken te zijn. Nu dat zullen we geweten hebben of juist niet. Geen kat neemt notie van ons en van enkele anderen, die met dezelfde bedoeling op dit leuk terras neerstrijken, ook niet. Als er dan uiteindelijk toch iemand het nodig vindt om ons te bedienen kan er niets besteld worden. Tot zelfs geen ijsje. We stellen ons tevreden met een koele kriek en beschouwen deze als aperitief op een avondmaaltijd in Middelburg. Het bedieningspersoneel was vrij jong maar dit pardonneert toch niet het lomp gedrag dat zij tentoon spreiden.

We laten dit niet teveel aan ons hart komen en genieten verder onder meer van taferelen zoals deze.

Ook hier een prachtige dorpskern maar door de smalle straatjes moeilijk vast te leggen. Torentje is van het gemeentehuis.

Door een gezellige drukte banen we ons een weg het dorpscentrum uit.

Nog even terugblikken op de imposante kerk.

Her en der staan er kraampjes met pompoenen en kalebassen. Liefhebbers van Haloween wees gerust het duurt niet lang meer.

Het goede weer blijft duren, zie deze geiten genieten!

Nu zijn we in een mum van tijd terug in Middelburg.

We fietsen langs de kaaien naar het centrum waar we op een leuk terrasje genieten van een deugddoende salade en een zalige zon en vooral van de glimlach waarmee we bediend worden. Verder keuvelen we nog wat na over deze tocht. In de Rammekensroute krijg je alles voorgeschoteld wat een fietsershart verlangt. Met Middelburg, Vlissingen, Veere en in iets mindere mate Arnemuiden krijg je mooie stadjes dan wel dorpjes voor de wielen geschoven. Dit alles wordt aan elkaar gebreid door fietspaden en verkeersluwe wegen. Op een enkele uitzondering na is de bewegwijzering OK. Niets verhindert dat we ons bij de score van de Leuke fietser scharen 10/10. Deze route moet je doen!!!!