De Zeven Beukenwandeling.

Gelokt door brede opklaringen zakken we af naar Strijtem (deelgemeente van Roosdaal) om aldaar de Zeven Beukenwandeling aan te vatten.

Via betonwegen en af en toe een veldpadje (laat je niet misleiden door de afgebeelde foto’s) verlaten we het centrum van Strijtem. Af en toe vangen we een glimp op van deze toch wel mooie streek. Maar door de lintbebouwing wordt het zicht hierop zwaar beperkt.

En zo gaat het nog even door. Met lede ogen zien we dat we meermaals een veldpad links laten liggen om onze weg te vervolgen via toch wel eentonige betonnen wegen.

De betonwegen blijven maar hun karakter verandert sterk, het worden voetwegen en brengen ons in natuurgebied. een opsteker!!!

Hierna snijden we het centrum van Strijtem opnieuw aan. Enkele mooie gebouwen zoals de kerk van Strijtem met zijn ajuin in de dakspits, het mooie koetshuis en iets wat minder het oude gemeentehuis (nu een schooltje). Toch brengen deze niet genoeg schwung om deze tocht een aanrader te maken. Een wandeltocht uitstippelen en ze te bewegwijzeren is een hele klus en wordt veelal door gemotiveerde vrijwilligers tot stand gebracht. Daardoor vind ik het spijtig maar deze tocht is iets te saai opdat ik ze kan aanraden.

Een overzicht:

Enkele links:
Een korte beschrijving op toerisme Vlaams-Brabant:
https://www.toerismevlaamsbrabant.be/producten/wandelen/zeven-beukenwandeling/

Idem op wandelknooppunt.be:
https://www.wandelknooppunt.be/nl/routes/region/groene-gordel/routedetail/1308

De wikipedia van Strijtem:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Strijtem

De wikipedia van Roosdaal:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Roosdaal

Pajotse panorama’s

Zaterdag 24 september 2011

Ik ga jullie mijn beklag over afgelopen zomer besparen. Neen, dan steek ik liever de loftrompet af over de start van het nieuwe seizoen. Leve de herfst moge hij 2011 zegenen met vele mooie na-zomerkens.  Ziezo dit moest mij van het hart. En ja hoor de afgelopen dagen zijn zonovergoten en dan gaan we op zoek naar een leuke fietstocht. Het is bij “toerisme Vlaams-Brabant” dat we de Pajotse panorama’s treffen. De streek die deze tocht doorkruist is ons welbekend. Zowel de Boerekrijgroute als de Valleitjesroute verkennen hier het pajottenland.

Daar ik s’morgens gewerkt heb hou ik eerst een siest in onze tuin. Het is dan ook al 15u als we langs onzen Dender aanzetten richting Liedekerke en knooppunt 10.

We zijn niet de enigen die van het mooie weer willen profiteren. Ook vele vissers hebben de Dender gekozen om hun geliefde hobby uit te oefenen. Ik meen totzelfs een visgeurtje te herkennen of is het al het vilbeluik van Denderleeuw dat zich laat ruiken.

In Okegem zijn de mannen van de burgerbescherming van Liedekerke van de partij. Die gaan wat oefenen met hun rubberboot.
Op de andere oever wachten deze wilde ganzen lijdzaam op het vertrek van de vissers, om ook hun duitje in de zak te doen om het visbestand binnen de perken te houden.
Inmiddels zijn knooppunten 10, 85 en 86 al achter de rug. De tocht wordt met het verlaten van de Denderoever meteen pittiger. Het eerste panorama wordt on voorgeschoteld, het is meteen smullen. Ninove met zijn Groene Koepel.
Aan de andere kant schittert de Sint-Gaugericuskerk van Pamel.

Wat verder drummen deze Brabantse boerepaarden om op de foto te kunnen. Dit streekproduct zal nog meerdere keren onze tocht opfleuren. Ik vind het prachtige beesten.
We kruisen wat later de Ninoofsesteenweg en trappen daarna  flink door langs veldbanen en dorpsteegjes door een prachtige omgeving.

Het stijgt hier stevig, in Tomberg een gehucht van Roosdaal besloot men enkele decennia geleden, naar aanleiding van de toenmalige afkoeling van de aarde om een teleferique bij het Berchembos te installeren. Zo zou menig ski-fanaat hier afzakken om zijn ding te doen.  Toen sloeg het klimaat om en naar het schijnt wordt er nu druk gediscussieerd over de plaats waar het toekomstige strand moet komen. Wordt vervolgd.
Carrière als skipiste gemist, maar morgen misschien Tomberg-bad.
We zetten onze tocht verder en ronden punt 89. Nu klimmen we door het Berchembos richting  de Woestijn.
Opnieuw wordt ons klimwerk beloond met een mooi vergezicht.
Christo was here!!!
De Woestijnkapel, van hier gaat het terug neerwaarts.
Het tempo gaat flink de hoogte in, neerwaarts weet je wel. Knooppunt 60 ligt zo achter ons en het is pas iets voor punt 40 dat we even stoppen om dit kapelletje te kieken.
In deze kudde schapen krijgt het er eentje letterlijk op haar heupen.
Ook knooppunt 40 moet er aan geloven, wat verder torent de IJzeren man van Kester boven de bossen uit.
Ineens voelen we ons bespied.

Juist na knooppunt 14 en even voor het binnenrijden van Gooik dit dilemma.

In Gooik is het jaarmarkt, ik bespaar jullie de verschillende kraampjes met prullerij allerhande…

…maar deze sennenhond en zijn baasje wil ik jullie niet onthouden.
Deze prachtig onderhouden VW 1500 is de voorbode…
…van een rits mooi onderhouden old-timers zoals deze Mercedes-Benz (voorloper van ons A-ken).
Ook deze MG zou ik wel in mijn garage willen.
Wat verder staat deze messcherpe Lotus Esprit te blinken.
Na al dit moois murwen we ons uit de drukte en vervolgen onze fietstocht.
Mooie boerenpaarden in alle kleuren en maten. Wij fietsen verder naar knooppunt 15.
Het prachtige weer kan wel niet verhullen dat de herfst voor de deur staat. Stilaan komen de zachte herfstkleuren opzetten.
Na een hevige klim komen we voorbij het Krekelhof. In dit etablissement kan er bij een goede pint of glas wijn lekker gesmuld worden. De knooppunten volgen nu elkaar snel op punten 15 en 16 leiden ons naar Onze-Lieve-Vrouw Lombeek.

Op sommige momenten lijkt het meer lente dan herfst. Zoals in de bergenbroeckstraat waar we dit leuk tafereel kieken.
Deze 2 kalkoenen genieten van hetzelfde schouwspel.
Ook deze billeman deelt de weide, een mooi allegaartje.
Opnieuw tijd voor een panorama. Op de oude Geraardsbergse baan, bij het naderen van knooppunt 15.
Haast zomerse taferelen, wat hebben we ze toch gemist dit jaar.
Een resem porche speedsters (replicas?) razen ons voorbij.
Het fruit is quasi plukklaar, lijkt me een mooie oogst. Ondertussen fietsen we tussen knooppunt 15 en 16 het blijft goed vooruitgaan.
Tussendoor een kapelletje, dit exemplaar lijkt voorzien van een stevige, weliswaar groene, haardos. Schril contrast met de heilige maagd(replica?) binnenin.
Christo was here!!
Van zo’n rust word je zelf helemaal relax, het maakt fietsen zo bijzonder.
Ter hoogte van knooppunt 78 rijden we Eizeringen binnen. Het mooi gerestaureerde kasteel Neufcour.
De Sint-Ursulakerk, meteen ook een mooi panorama.
We kruisen opnieuw de Ninoofse steenweg en peddelen voorbij knooppunt 78. Inmiddels is het al 18u15 voorbij en langzaam zakt de zon kimwaarts.
Door wegenwerken en dorpskernvernieuwing dienen we in Strijtem even van de fiets, meteen een mooi moment om de Sint-Martinuskerk in gloed van de ondergaande zon te fotograferen.
Ook het koetshuis baad in de roze gloed.
Even buiten Strijtem ligt de kapel van de 7 beuken langs de route, het is niet meteen de mooiste kapel die ik ooit zag.
Ook Maria lijkt me niet zo gelukkig met haar situatie daar. Ze lijkt me wel een smeekbede te doen om uit de kapel weg te mogen.

Hoog boven de kapel geniet deze paraglider dan weer van een haast onbeperkte vrijheid en fantastische panorama’s.

Wij mogen dan weer genieten van dit mooi vergezicht op Borgt-Lombeek.

Bijna 19u loopt de Pajotse Panorama’s-tocht op zijn einde. We overwinnen nog een flinke klim, wat Veerle duidelijk blij maakt. Het is op een boogscheut van knooppunt 64. Op naar 10.
Nog even langs kasjkens en enkele dorpswegen tot knooppunt 10.
Knooppunt 10 is meteen het einde van de Pajotse panorama’s. Wij dienen nog een 10-tal kilometers terug. De meeste daarvan liggen langs de Dender.
De Sint-Amanduskerk ook badend in het late zonlicht.
Gedreven door het late uur houden we een stevig tempo aan. Maar als we in de Wellemeersen de Galloway runderen zien grazen stoppen we toch even om ze te kieken. Meteen zijn we terug in Erembodegem.

De Pajotse panorama’s is voor mij de mooiste fietstocht in de streek van Liedekerke, Roosdaal, Gooik en omliggende. Je vindt er het beste uit de Boerekrijgroute, Valleitjesroute en andere Groene koepels. Zeer pittig, maar met fantastische vergezichten als beloning, verdient deze route een 9.5/10 en kan ik ze iedere ietwat geoefende fietser aanbevelen. Voor ons was het prettig opnieuw aanknopen met lekker, stevig fietsen.

Jullie hebben nog de knooppunten tegoed: kp 10 – kp 85 – kp 86 – kp 89 – kp 60 – kp 40 – kp 14 – kp 15 – kp 16 – kp 78 – kp 64 – kp 10

Enkele interessante links:

Om zelf je knooppuntentocht samen te stellen of de kaartgegevens naar GPS-formaat over te brengen (één van mijn favorieten) : Fietsnet

Bij toerisme Vlaams-Brabant ligt er ook een pak informatie te rapen.

Dan refereer ik nog graag eens naar enkele sites waar ik een boontje voor heb:

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod.

Een streekgenoot op wiens site ik een beetje jaloers ben: Dj!no

Sinds een tijdje volg ik de perikelen van de familie De Coninck op hun blog: Fietsen met de Familie de Koning

Denderende Steden NINOVE

Dinsdag 31 augustus 2010

De zomer blijft in augustus, in tegenstelling met juli, tot de laatste dag  kwakkelen.  Eens op en dan weer verschillende dagen naar af.  Vandaag worden er nog maar eens opklaringen voorspeld. Onze fietshonger is zo groot dat we elke waterkans op fietsweer willen aangrijpen om op pad te gaan. Daarbij wacht er een vervolg op de Denderende steden-saga. Dus om half twee halen we onze fietsen in Ninove van ons A-ken.


Een paar weken geleden, tijdens het fietsen van Denderende Steden Aalst,namen we  al veel foto’s die je in dit verslag kan bekijken…

 

 

…fietsen we nu resoluut over de fiets- voetgangersbrug naar het beginpunt 91. Eens over de brug volgen we aan de overkant het jaagpad naar Okegem en knooppunt 86.

Wie waadt daar zo statig door de wei.

Blijkbaar zijn er nog die het voelen kriebelen.

In Okegem ter hoogte van knooppunt 86 verlaten we de denderoever en klimmen gestaag omhoog naar knooppunt 89.

 

 

Aldaar hebben we mooi zicht op Roosdaal met de Onze-Lieve-Vrouw-kerk.

Ook de Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk te Ninove laat zich niet onbetuigd. Mits flink wat inzoomen tenminste.

Voor deze bunker dient er weer uitgezoomd wegens vlakbij.

Langs de grot van poelk klimt het flink verder…

Langs golvende velden en boomgaarden. Op deze foto al te zien het Neigembos nog hogerop. Inmiddels ligt knooppunt 89 al achter ons.

Na al dit klimmen is het aan de Woestijnkapel even genieten van één van de schaarse opklaringen.

We komen even op adem en nemen daarna de fiets om aan de afdaling te beginnen.

Maar dat is buiten de overbuur van de kapel gerekend. Deze verkoopt zelfgemaakt hoeveijs.  Ik bestel “een galette” met 3 ijsbolletjes. ‘T is jaren geleden dat ik op deze wijze aan een kreimke likte.

Nu gaat het fluks naar beneden knooppunt 93-waarts.

 

 

Op weg naar Lieferinge worden we opnieuw door het pittoreske…

 

 

…van deze landelijke streek bekoord.

 

We blijven even hangen bij de mooie Onze-Lieve-Vrouwkapel van Bevingen.

Het 4-uurtje aan het herkauwen I.

We steken de drukke Halsesteenweg over en ontmoeten deze lieve loebas. Nogmaals kruist een Mastino Napoletano ons pad.  Dit ras lijkt in te zijn.

Meer en meer laat de zon zich zien. Het maakt de kerk van Lieferinge alleen maar mooier.

Nu gaat de tocht richting punt 97.

Tijd voor een slok aan de drinkbus.

Het 4-uurtje aan het herkauwen II.

De binnenkoer van de kasteelhoeve ter hoogte

van de Vreckom.

Te Denderwindeke.

5 op een rij aan PK geen gebrek in Denderwindeke. Moet zo wat ter hoogte van knooppunt 97 zijn. Op naar 94.

Opnieuw dient er een drukke verkeersader overgestoken. Deze keer de Edingsesteenweg met op de achtergrond de Sint-Pieterskerk.

Beschermd kunstwerk I?

Nog even ploeteren tot de Krepelstaat. Direct geen klus voor smalle tubes.

Achter dit kapelletje verschijnt de molen ter zeven wegen.

Plots staan we oog in oog met dit vreemd heerschap en…

andere exoten. We voelen ons even in Afrika en andere savannes.

Poort naar Pollare. knooppunt 94. Het volgende is 95.

Eén van de mooiste momenten van deze tocht. De Sint-Kristoffelkerk die achter de heuveltop opduikt.

Aan knooppunt 95 steken we de Dender over via de ijzeren voetgangers- fietsersbrug. De zon heeft ondertussen verstek gegeven en een windjack is zeker geen luxe.

We hebben de Dender al vrolijker meegemaakt. Maar we laten het niet aan ons hart komen en trekken verder naar punt 44.

Hebben ze in Eichem iets nodig? Er wordt alleszins een tandje bijgestoken, hopelijk met succes!

Het pronkstuk van Appelterre-Eichem de wildermolen.

Beschermd kunstwerk II?

De Sint-Gertrudiskerk overheerst het centrum van Appelterre-Eichem.

Deze boer maakt van het betere weer gebruik om het hooi te draaien.

Wat is er hier aan de knikker?

Langzaam glijdt de tijd verder we haasten ons verder.

Langs het “Clippelshof” meer dan 200 jaar oude hoeve en meteen ook langs knooppunt 44.

Willen we knooppunt  90 in Outer bereiken dan moeten we voorbij de Sint-Amanduskerk in Aspelare.

Willen we knooppunt  90 in Outer bereiken dan moeten we voorbij de Sint-Amanduskerk in Nederhasselt.


Willen we knooppunt  90 in Outer bereiken dan moeten we tot aan de Sint-Amanduskerk in Outer.

Als dit nog wat duurt kunnen we deze tocht de Sint-Amandusroute dopen.

De tocht eindigt normaal aan de voetgangersbrug over de Dender maar wij houden het bekeken bij de brouwerij Slachmuylder waar wij ongeveer startten en ons A-ken op ons wacht. Deze tocht die zowat een doorslag van de Groene koepelroute is was toch weer een hele belevenis. Enkele pittige klimmen met mooie vergezichten tot gevolg maken deze tocht één van de betere. Toch enkele minpunten meermaals moet er een drukke verkeersweg overgestoken en er zitten ook enkele stukken onverhard zeg maar modderig bij. 8/10 als het de dagen vooraf geregend heeft 8,5/10 als het parcours er droog bij ligt.

Enkele interessante links:

Denderend Stedentochten:

Lus 1 Dendermonde : Startplaats Centrum Dendermonde – 45 km –  vlak – bijna volledig verhard

Lus 2 Aalst :Startplaats Stadspark Aalst – 39 km –  vlak – bijna volledig verhard

Lus 3 Ninove : Startplaats Stadspark Ninove- 42 km –  vlak tot licht glooiend -verharde en onverharde stukken

Lus 4 Geraardsbergen: Startplaats Denderbrug in het centrum van Geraardsbergen – 46km – heuvelend -bijna volledig verhard

Toerisme Oost-Vlaanderen:

Voor het bestellen van de brochure en een schat aan toeristische informatie over onze provincie.

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod:

Tour de Frans

Iemand die de streek tussen Aalst en Dendermonde door en door kent is:

Dj!no

Sinds een tijdje volg ik de perikelen van de familie De Coninck op hun blog:

Fietsen met de Familie de Koning

De boerenkrijgroute…voor outer en heerd

In 2003 kwam er in onze streek, tussen Ninove en Aalst, er een nieuwe route bij. De boerenkrijgroute. 210 jaar geleden in 1798 ontstond er in de zuidelijke nederlanden (of ongeveer het huidige België?) een volksopstand tegen de Franse overheerser. In de streek rond Liedekerke zouden de brigands ten strijde zijn getrokken vandaar… Inmiddels zijn we 5 jaar na de inhuldiging van deze route. Wij reden ze meermaals en steeds bleef zij ons boeien. Dus vandaag starten we met de bedoeling er een reportage van te maken.

Voorbij Liedekerke in Essene pikken wij in op de route(45km lang), Garmin heeft dan al 5km afstand geregistreerd.  Even volgen wij de spoorweg maar aan het station van Essene duiken we  de velden in en stoppen in het zicht van de autostrade aan de Bellemolen.

De Bellemolen was ooit een gekend restaurant, toch daar is nu niet zoveel meer van te merken. Vooral het dak is er erg aan toe. 2 pedaalslagen verder is er Mie katoen, in dit restaurant zijn we al een paar keer gaan eten. Voor schappelijke prijzen kan je er lekker eten, voor echt fijnproeven zijn er betere, duurdere adressen in de streek.

Via volgende voetgangers- fietsersbrug steken we de E40 over.

Nog voor we Essene-dorp zelf bereiken draaien we al terug de velden in op weg naar Ternat. Het centrum van Essene doen we niet aan, wat spijtig is dit heeft toch enige charme zie enkele archieffoto’s;

Het kerkplein is ook een fietsstop waard.

Als je dan toch gestopt bent, moet je zeker de papeter van Patrick Van Craenbroeck gaan bekijken.

Maar wie de route stipt volgt mist dit dus. Inmiddels zijn wij terug in de velden. We naderen Sint-Katharina-Lombeek. Gouw nog een kiekje van dit huisje verdoken in het groen. Deze woonst is  in aanbouw, zou je van hieruit niet zeggen. Ik wens de toekomstige bewoners veel geluk en hoop dat zij veel van deze prachtige ligging mogen genieten.

In Wambeek trekt deze koe de aandacht. Een paar jaar geleden stond Brussel vol met deze schepsels, was wel leuk.

Daarna zijn we snel in Ternat. Waar vooral de grote, imposante toren van de Sint-Gertrudiskerk de aandacht trekt. Toch ik geef graag enkele andere beelden.

Een groot landhuis met bijbehorend park.

Niet de toren, maar buitenzicht op de zijbeuken en monument voor de gesneuvelden van 1914-1918.

Het gemeentehuis mag ook gezien worden.

Zomaar, dit schattig huisje vandaag

en op 23 maart laatstleden, vergelijk vooral de tuin en de bomen.

Hierna houden we even rust en zoals de tienerjeugd, die juist één van hun laatste schooldagen voor de vakantie achter de rug hebben, genieten we van een lekker ijsje in de hand. Dan steken we de markt over en verlaten deze gemeente. We klimmen naar de hogergelegen velden en ontwaren lager een kasteeltje.

Dan toch nog even terugblikken op de Sint-Gertrudiskerk

Door de velden, dit is in deze tour samen met de hellingen een constante, priemt het kerkje Wambeek.

In dit landelijk dorpje treffen we nog eens een restaurant(lijkt toch ook een constante in deze rit) “De voet van Keizer Karel”.  Hier komen we geregeld, meestal naar aanleiding van een verjaardag, over de vloer. De prijzen zijn hier betaalbaar en de keuken, geen haute cuisine, levert toch lekkere schotels af. Ik kijk al uit naar de winter met zijn de wildschotels.

Van Wambeek gaat het naar Eizeringen dat juist voorbij het drukke kruispunt van de Ninoofse- en Assesteenweg ligt. In de velden ertussen wemelt het van plastieken serres waar er aardbeien geteeld worden.

Eizeringen, ook dit is een pittoresk dorpje (constante 4 pittoreske dorpjes). Met een paar opmerkelijke monumenten. Bij het binnenkomen de Sint-Ursulakerk.

Wat verder aan de rand van het dorp en vanuit de velden mooi te bewonderen kasteel Neufcour, volop in restauratie (let op geen restaurant dus geen constante)en de kasteelhoeve. Door de breedhoek van mijn panasonic krijg ik ze samen op de gevoelige plaat.

Ook hier hijsen we ons verder het dorp uit. We zigzaggen verder naar Nelleken een gehucht waar we bij het Sint-Berlindiskapelletje van onze meegenomen koeken smullen.

Daarna vervolgen we onze tocht. De Boerenkrijg loopt hier samen met de Valleitjesroute. Iedereen klaar; constante nummer 5, de deze route deelt zijn traject met andere routes. In Liedekerke de Schiptrekkersroute, in Roosdaal de Groene koepelroute en hier dus de Valleitjes. Op weg naar Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek kiekte Veerle volgende sfeerbeelden:

Het is verwonderlijk aan elk ouder fermetje liggen er bouwmaterialen, nog te gebruiken of overschot, wie zal het zeggen? Constante 6

Een fiere knotwilg met rust

Langzaam wordt het graan, hier gerst, rijp. Nog een paar zonnige weken en het is oogsten geblazen.

Deze chocoladerepen zijn zeker al een tweede plantsoen aardappelen.

Van Onze-Lieve-Vouw-Lombeek nu eens geen foto van de majestueuze kerk (constante -1)maar van de fiere herenhuizen die in het dal staan te pronken. Wie graag een foto van de kerk wil, moet na het lezen van deze reportage eens doorklikken naar het verslag van de Valleitjesroute op deze blog.

Ik hoor jullie al vragen naar het plaatselijk restaurant, mag het ook een “afspanning” zijn. Proef die naam, een mens zou nooit meer op restaurant willen gaan.

Voor de verandering is het nog maar eens, bijwijlen vrij stijl, klimmen om de dorpskom te verlaten. De holle wegen hier zijn wel heel mooi.

Boven wacht ons het plaatselijk icoon, wat het atomium voor Brussel is, de eiffeltoren voor Parijs dat is de windmolen van kapitein Zeppos voor Onze-Lieve-Vouw-Lombeek.

Vanaf hier hebben we een geweldig uitzicht op Pamel en zijn grote Sint-Gaugericuskerk.

Pamel doen we niet echt aan, via buitenwijken fietsen we door deze gemeente. De tocht loopt nu ver ten einde, we kruisen af en toe een fietser op weg naar huis.

De Dender luidt het einde in en voert ons snel naar huis.

Opnieuw heeft den Boerekrijg ons te pakken gehad. Deze tocht blijft bekoren. Hij is wel vrij zwaar en somige veldbanen zijn ronduit slecht na dagenlang regenen. Maar als ze wat droog zijn moet je de inspanning wagen, vooral het traject, van Eizeringen over Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek tot je terug de Ninoofse steenweg over moet, zal je veel voldoening geven 8.5/10

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: