Op verplaatsing de Gulden Eiroute (rondom Kruishoutem)

Dinsdag 21 juli 2009 (nationale feestdag)

Al een paar weken liggen we stil, druk op het werk en de laatste week hadden we een logé. Jack de franse buldog van ons Charlie en haar vriend Kevin verbleef zo’n 10 dagen bij ons.  Vandaag zijn we allebei vrij. De kust lonkt, maar het gezond verstand doet ons uitkijken naar een tocht wat dichterbij.  Via Dj!no en deleukefietser vinden we de gulden Eiroute. Deze ontplooit zich voorbij Deinze rondom Kruishoutem.

Wat voor 12u rijden we onder een openbrekende hemel het marktplein van Kruishoutem op. In de schaduw van de Sint-Eligiuskerk laden we onze fietsen af.

Al snel ligt de dorpskom achter ons en bevinden we ons in de velden. Daar delen we het pad met nog anderen…

Wat verder staan deze jonge bende grasvreters.

Aan de overkant, wat verzonken achter de groene velden, lonkt het dorpje Wannegem.

Door een licht glooiend landschap fietsen we naar Nokere.

Eventjes duiken we een veldweggeltje in om de mooie Sint Ursmaruskerk te kieken. Ietwat vreemde naam voor een heilige. Tja met zo’n naam is het beter wat deemoedig te zijn.

Eerder wat over- dan deemoedig vervolgen we onze tocht naar Nokere-dorp. Prachtig centrum, met zijn witte huizen doet het wat aan Thorn denken.

Deze tocht boeit ons met…

…achter groen verscholen landhuisjes,

prachtige landschappen.

keuterboerderijtjes,

ietwat belegen schuurtjes.

devote kapelletjes, heeft dit exemplaar ezelsoren?

Dan verrast ie ons met een statig, alles behalve deemoedig, kasteel.

Met park, vijver kortom met alles erop en eraan. Kasteel Casier.

Prachtige omgeving.

Ook wat verder is het aantrekkelijk.

We genieten met volle teugen.

Inmiddels hebben we Nokere verlaten.

Een sober kapelletje.

Dichtbevolkt, rommelig duivenhok. Lijkt me niet zo leuk voor deze gevleugelde koeriers.

Terwijl het flink omhoog gaat richting terug naar Kruishoutem merken we deze koe die zich koestert in de schaduw van deze stevige boom.

Dit vreemd bord doet ons even stoppen. Is dit een exclusief schoenmerk? Wie zal het zeggen?

Onze tocht flirt nu met de E17. Dit dafje, ondanks de hoge ouderdom, nog in goede staat.

Deze hangar kan  daarentegen een flinke opknapbeurt gebruiken.

Een eierworp verder in de spondenmakersstraat staat wat verdoken onder het bladerdek dit sober kunstwerk.

Wat minder kunstig, zonder grote K laat ons zeggen. Toch leuk.

We naderen de buitenwijken van Kruishoutem en weer klimt het stevig. Tijdens deze inspanning fietsen we voorbij het Hof van Cleve. Gastronomie met grote G. Gelukkig voor onze portefeuille(met kleine p) is de Nationale feestdag aanleiding voor een sluitingsdag.

Niet dit kapelletje , maar wel de zitbank erbij doet ons in de remmen knijpen. Ons maag laat zich al een tijdje horen en we besluiten hier een gastronomische stop (met piepkleine g) in te lassen.

Tijdens het verorberen van onze koeken valt mijn oog plots op deze constructie. Een uitkijktoren die dient uiteraard beklommen.

Eens boven hebben we een mooi uitzicht. Spijtig zijn er niet zo direct herkenbare punten aan den einder.

Dan maar het maïsveld van bovenaf gekiekt.

Als we dan toch bezig zijn….

We verwijderen ons nu van de E17 om over…

…Marolle…

…met wat vreemde runderen (Galloway’s)

Nog kalf en al vrij frank.

Langs en door de Lozerse bossen…

Mooie kerk “Onze-Lieve-Vrouw  van Bijstand” in Lozer.

Het kasteel Della Faille heeft zich achter de bomen teruggetrokken. Dus neem ik maar deze grote houtschuur op de korrel.

Nu komt het dorpje Huise in ’t vizier.

Huise is een lieflijk dorpje met een mooie dorpskern, maar…

…moet het toch afleggen tegen Mullem met zijn schitterende gele huizen.

Verdient een bloempje.

Sint-Hilariuskerk, uitzonderlijk niet in het geel.

Ineens gaat het snel, er verschijnen dreigende wolken.

We steken een tandje bij en spoeden ons naar Wannegem-Lede.

Kieken snel de Sint-Machutuskerk (weer zo’n vreemde naam mijn spellingchecker bijt er zijn tanden op stuk) in Wannegem.

De Schietsjampettermolen (spellingchecker nog niet bekomen en nu weer deze naam) onder een dreigende lucht.

Inmiddels is het al flink beginnen druppelen. We zijn nog slechts op een flinke eierworp van Kruishoutem. Even een laatste hoeve vastleggen en op “een ik en een gij” zijn we terug aan ons A-ken. Al eindigt deze fietstocht wat in mineur ze bezorgde ons toch veel fietsplezier.  Enkele keren waren we echt verrast. De bewegwijzering is volledig en bij droog weer(minder in de winter of bij dagenlang regenen) makkelijk te fietsen. De hellingen zijn een paar keer stevig maar door de gemiddelde fietser toch te overwinnen. Nog eens een 9/10 de Vlaamse Ardennen mogen zich toch bij de mooiste streken om te fietsen van ons landje rekenen.

Enkele interessante links:

De leuke fietser

Dj!no

Van Diepenbeek over Winterslag naar Zonhoven (verlof Limburg)

Zaterdag 20 september 2008

Limburg staat bekend als een paradijs voor fietsers. We hebben een lang weekend van vrijdag 19 september tot maandag 22 september. Het lijkt ons, mede door de vrij goede weervoorspellingen, leuk om er de overgang van zomer naar herfst te maken. Na wat zoeken vinden we in Diepenbeek “De Jachthoorn” een aangenaam Bed and Breakfast verblijf. Betty Wolfs is een supervriendelijke dame die alles doet om haar gasten een aangenaam verblijf te bezorgen.

Gisterenavond lekker gaan eten in “De Heide”. Daarna goed geslapen en vandaag na een lekker ontbijt Hasselt gaan verkennen. ‘t  Is dan ook al ruim namiddag 15u als we opnieuw met de fiets erop uittrekken. We verkiezen het Albertkanaal over te steken langs knooppunt 98 het sluizencomplex, langs waar we gisterenavond terugkeerden. Door het late vertrekuur zijn onze plannen wat overhoop gegooid. Dus improviseren we maar wat. Zo belanden we op de Hasseltweg waar we dit vreemd gebouw opmerken.

Blijkt een handel in tweedehands bouwmateriaal te zijn gietijzeren poorten en beelden voor in de tuin. We fietsen niet lang op de Hasseltweg. We verlaten deze om naar de Boxbergheide te klimmen (nu klimmen is misschien wat veel gezegd, maar naar Limburgse normen). Vandaar gaat het via arbeiderswijken “cité’s” naar de Noordlaan, knooppunt 72, waar we de terrils van de vroegere mijn van Winterslag zien opdoemen.

Aan het eind van de noordlaan (knooppunt 73) staan we oog in oog met de 2 lifttorens van diezelfde mijn.

Met wat verder gebouwen van de vroegere mijn, nu in gebruik als bioscoopcomplex.

Achter dit gebouw zijn we getuige van een mountainbike wedstrijd de “GP Roel Paulissen” Roel Paulissen is een succesvolle (ook internationaal) mountainbiker uit de streek.

We blijven nog even kijken en vervolgen daarna onze tocht richting knooppunt 74. We fietsen langs de vroeger mijnterreinen en terrils. Van knooppunt  74 gaat het naar 79 en vandaar naar 300.  Na het deel industrieel erfgoed van deze tocht beginnen we opnieuw aan een hoofdstuk fietsen in de natuur.

We volgen het oud kolenspoor dat, door een prachtig natuurgebied “De Teut”, ons naar Zonhoven brengt.

Distels volop in zaad

Weer zorgt een lage herfstzon voor een speciale sfeer

Nog een serie vijvers (wijers?)

Juist voor het sportgebied De Waerde, hebben we even de indruk aan zee te zijn.

We verlaten het knooppuntennetwerk om via een centrumverbinding naar Zonhoven af te zakken.  Bij het binnenrijden van Zonhoven valt dit leuk beeld op.

Na deze wandelaar zijn we snel in de dorpskom. Met de imposante Sint Quintinuskerk in een hoofdrol.

Op deze foto niet goed te zien maar het gemeentehuis rust vlak tegen de kerk.

Ook dit leuke Zonneridderke, plaatselijke mascotte, passeert de lens.

Na een biertje op één van de leuke terrasjes zoeken we de centrumverbinding weer op om ons terug naar het knooppuntennetwerk (punt 91)te brengen. Nu is het zowat dezelfde weg terug als gisterenavond. Langs de Borggravevijvers.

Deze keer nemen we de tijd om deze Gallowayrunderen op de gevoelige plaat (sensor) vast te leggen.

Nog enkele kilometers en deze fietstocht (40km lang) is ten einde.  We stallen de fietsen onder de carport van de Jachthoorn. Wat later zitten we knus aan een tafeltje, opnieuw in eethuis “de heide”, en keuvelen nog wat na. Limburg is voor ons fietsers inderdaad een paradijs. Goed onderhouden fietspaden geven samen met het knooppuntennetwerk de kans deze mooie provincie te ontdekken. En dat deze provincie mooi is wil ik na 2 Corsendonck Agnussen geweten hebben.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: