Op verplaatsing…de Ledebeekroute

Zaterdag 21 maart 2009. Begin lente 2009

Het droog en vrij zonnig weer blijft aanhouden. Ook de temperaturen klimmen wat omhoog dus breien we tijdens dit vrije weekend een vervolg aan onze fietsavonturen. Op de site van Toerisme Oost-Vlaanderen zoek ik niet te veraf een route van zo’n dikke 40km. Een afstand die in het begin van het seizoen (nog korte dagen) ons het meest aangewezen lijkt. Met zijn 42 km en op een dik half uur rijden naar Lochristi voldoet de Ledebeekroute aan deze eisen.

Het is zo’n kwart voor drie als we de fietsen van ons A-ken halen en optuigen voor deze tocht. De zon is volop aanwezig, de wind waait minder en dat maakt het iets warmer.

Al gauw fietsen we door deze mooie dreef.

De dreef brengt ons langs de ingangspoort een groot landgoed.

Het parcours zigzagt verder door buitenwijken en langs dit mooi kapelletje waarrond het plein en rijbaan opnieuw worden aangelegd. We moeten noodgedwongen even van de fiets. Maar grijpen de gelegenheid aan om het kapelletje en plein te kieken. We fietsen wat later verder…

…langs nog braak liggende velden en even over en langs de spoorweg.

We laten de spoorweg links liggen en draaien af richting Beervelde. We kunnen er niet naast het Kasteelpark kijken.

We besluiten om er binnen te rijden en er, een in de bakkerszaak ernaast aangekochte, koeken op te peuzelen.

Nog snel een foto en weer op weg.

Een terugblik op de Sint Daniëlkerk, en voort naar Zeveneken.

Hier in de streek worden de knotwilgen ook geknot, maar men doet het toch wel zeer grondig.

Inmiddels is het ons duidelijk, er wordt hier serieus aan bloementeelt gedaan.

Nee niet een serreke of twee, vele grote serres en hele velden vol.

We naderen de E17 de autostrade naar de kust en alvorens we ervan wegdraaien fietsen we langs deze rustig voortkabbelende beek. Struiken en knotwilg zijn in de prijs inbegrepen.

Ook hier worden de beekjes met geelblonde rietkragen afgezoomd.

Wars van alle bouwkundige en esthetische regels.

Inmiddels hebben we de spoorweg opnieuw gekruist en naderen Zeveneken.

De Sint Elegiuskerk.

Het is weeral een tijdje geleden dat ik jullie wat pluimvee voorschotelde. Deze kip geëscorteerd door 2 fiere hanen met hun kleurig verendek wil ik jullie niet onthouden.

Ik kan deze kerktoren niet direct duiden, Rooselaar is volgens mijn kaartgegevens een grote kanshebber.

We fietsen niet ver van Lokeren en het Waasland is gekend als een streek vol met ballonvaarders.

Snel nog dit keuterboerderijtje gekiekt…

…alvorens het Puyenbroeck in te duiken.

Met indrukwekkende sportaccommodatie (een duur woord voor een duur complex).

Kunstwerken.

Bomen en riviertje.

De lage zon wekt de illusie dat deze rietkoppen lichtgevend zijn, speciaal!

Na het Puyenbroeck gaan we op weg naar Zaffelare. Eerst dacht ik met een afbeelding uit het Reinaard de vos-epos te maken. Maar bij mijn weten is er daar geen sprake van de ratte.

Eerst onder deze dubbele hoogspanningslijn.

Langs deze hongerige bonkige boerenpaarden.

Ook deze kudde schuift aan voor de avonddis.

De Sint-Petruskerk baadt in de rode avondgloed als we Zaffelare binnenfietsen.

Nu is het raak, dit schouwspel komt duidelijk uit de Reinaartsaga.

Ook Hifte kleurt rood, badend in de late zon.

Achter de horizon doemt het Gents havengebied op.

Hifte ligt op een boogscheut van Lochristi en vrij snel zijn we terug waar we startten. We zien de Sint-Niklaaskerk nu langs een andere kant dan bij het vertrek. Ook hier een beeld van Reinaart de vos.

Deze tocht zit erop. Veerle en ik hebben gemengde gevoelens. De tocht start wat traag. Hiermee bedoel ik dat ze wat eentonig, misschien een beetje saai is, in het begin. Het Puyenbroeck maakt veel goed. Ook kan ik mij voorstellen dat, wat verder op het jaar, de bloementeelt meer kleur aan deze fietstocht geeft. Verder is ze goed berijdbaar, quasi vlak en met zijn 42 km haast door iedereen te fietsen. 7 op 10 lijkt mij een billijk verdikt.

Enkele interessante links:

de leuke fietser

Dj!no

fietsroute.org

Voor kaart en gps-track:

vlaanderen-fietsland

28/03/2009 0

Terug naar de Volckaerthoeve.

Dinsdag 17 maart 2009.

Na gisteren de Zwinroute gereden te hebben, zijn de batterijen nog niet leeg. Omstreeks 14u vertrekken we om bij ons om in de streek een fietstocht te maken. Na wat twijfelen besluiten we nog eens naar de Volckaerthoeve te fietsen. Het lekkere zelfgemaakte ijs helpt ons deze bestemming te kiezen.

Onze eerste halte ligt nog op geen 5 minuten fietsen van bij ons thuis.

Deze mooie kapel hebben we al zoveel voorbijgefietst- en gelopen, deze keer passeert zij de sluiter.

Een vluchtige blik naar binnen en voort zijn wij.

We dalen af naar de Dender

Over de nieuwe fietsbrug gaat het naar Denderleeuw.

De Sint-Amanduskerk.

Idem maar van een andere kant. Wat verder keren we terug naar de oevers van de Dender. We peddelen flink voort tot en voorbij Ninove. Over Outer gaat het naar Nederhasselt. In de Paellepelstraat grazen volgende edele viervoeters.

Blond

Zwart en bruin.

Ook hier komt de activiteit op het land stilaan maar zeker weer op gang.

De Paellepelstraat klimt flink omhoog en brengt ons bij deze mooie kapel.

Eens binnen blijkt het een bijhuis van de Basiliek van Lourdes te zijn. Bespaart de lui uit de streek hier een reis van meer dan duizend kilometers.

Nog een lammetje, op dit moment van het jaar vrolijken ze de vele weiden onderweg op. Wat later op het jaar ons bord.

Ook in de streek rond Aaigem hoef je de nachttrein naar Zuid-Frankrijk niet te nemen om deel te hebben aan de Maria van Lourdes verering. Hoe zou dat zitten met de kaarskesprocessie?

Het zwaard van Ardoewaan of heb ik last van verschijningen?

Inmiddels zijn we de Volckaerthoeve al voorbij. Het was daar gesloten, het ijsje waar ik zo zin in had mag ik op mijn buik schrijven (plaats genoeg). Wie weet is het geen straf voor de blasfemie van daarjuist. In Mere peddelen we langs de Kruiskoutermolen.

Wat verder onder een afdakje wat wisselstukken. Je weet maar nooit.

Nu naderen we snel Haaltert en stoppen even om de Sint-Jozefskapel vast te leggen. Mooi gelegen in een aardig perkje, hoop dat ze die container snel weghalen. Lantaarnpaal weghalen is zeker te veel gevraagd?

Deze fietstocht is ver ten einde, nog even deze wollige knapen vereeuwigen en na enkele fikse trappen zijn we weer thuis. Moe maar toch blij van de gemaakte fietstocht. Al was de Volckaerthoeve gesloten de streek tussen Aalst (Erembodegem), Ninove, Erpe-Mere en Haaltert leent zich toch steeds weer voor mooie en pittige fietsuitstapjes.

25/03/2009 0

Op verplaatsing… de Zwinroute

Maandag 16 maart 2009

De winter is al ver gevorderd en de eerste mooie dagen komen er aan. En dan gaat het kriebelen, dan willen we naar zee! Bijna elk jaar resulteert dit in een kille bibbertocht langs de kust, door de duinen en polders. Ik werkte zondag en heb vandaag vrij Veerle neemt ook een snipperdag en zodoende rijden we met onze fietsen op het dak naar Cadzand. Benieuwt of we ons gaan kunnen warm houden.

We hebben alleszins op geen trui min of meer gekeken. We zijn dan ook eventjes bezig eer we met fietsen starten. Cadzand-dorp ligt niet echt op de route maar ik kies voor het vredige stadje om ons A-ken achter te laten.

Het verlengt onze route met zo’n 4-tal kilometer maar heeft ook de ontmoeting met deze kubistische graseter in petto.

Alvorens naar Cadzand-bad te peddelen nog even langs molen “Nooit gedacht“.

Langs Ringdijk-noord gaat het door de poldervelden resoluut naar de kust en de zwinroute.

De route brengt ons op de duinen en biedt een mooi zicht op de Noordzee.

Nog even terugblikken op het nevelige binnenland, meer bepaald Cadzand.

Met de nabijheid van Terneuzen is er wel altijd een schip dat voorbijglijd aan de horizon.

Het helmgras is tijdens de voorbije winter serieus verbleekt wat een speciaal beeld oplevert.

Het duinpad zwenkt, de kustlijn volgend, uit naar links…

…en brengt ons voor bij deze kudde schapen.

We verlaten de duinen en draaien landinwaarts. Even voor Nieuwvliet de Nieuwvlietse molen.

Zicht op Sint-Bavodijk.

Wat later fietsen we door Nieuwvliet, waar we vanuit de dorpsstraat zicht hebben op dit pittoresk kerkje.

In diezelfde dorpsstraat kan je nog echte houten blokken kopen.

Van de molen Luteyn is slechts de romp overgebleven, maar door een paar GSM-antennes maakt hij zich tijdens zijn oude dag toch nog nuttig.

Na Nieuwvliet duiken we opnieuw de polders in, de velden zijn hier meestal omzoomd met knotwilgen en ook het riet tiert hier welig.

De opengescheurde knotwilgen hebben soms verbijsterende vormen.

Dat scheuren loopt soms faliekant af.

Aan de horizon doemt Zuidzande op, ook dit dorpje heeft zijn windmolen.

Dit eigenaardig kunstwerk op het dorpsplein van Zuidzande is opgericht ter nagedachtenis van de slachtoffers van de beschieting van oktober 1944.

Restaurant “de Kerk” tiens?

Nogmaals de Zuidzandse molen van een andere kant en veel dichterbij.

Tijd voor wat boerderijen:

Van kleine fermette…

…over grotere boerderij…

…naar heus landbouwbedrijf.

bis!!

Nu eventjes iets anders, deze rustbankjes (stoeltjes?) vind je op deze tocht alom.

Zo dicht bij de kust wordt het waterpeil flink in het oog gehouden. Deze peilstok zal, gezien de opwarming van onze aardbol, in de toekomst zijn nut kunnen bewijzen.

Op de velden is er al veel activiteit, vooral besproeien.

Het parcours in deze fietstocht is zo plat als een biljartlaken. Als er al eens een terp verschijnt, tja…dan dient die gefotografeerd.

Nog even langs kanaaltjes en beekjes alvorens we…

…Sluis aandoen. Maar daar zijn al de eeuwenoude stadswallen. Sluis is een leuk, pittoresk stadje. Zie maar de volgende foto’s.

Belfort torent achter de dijk.

Ook Sluis heeft zijn windmolen.

De Zwinroute voert ons langs de omwalling…

…met zijn stadspoorten.

Stevige verdediging maar…

…toch schilderachtig.

Sluis gezien vanaf de Damse vaart.

Dit woest uitziend gallowayrund is deel van een kleine kudde die op de wallen staan te grazen.

Hoog op een boom en moeilijk te zien, deze ooievaar op zijn nest.

Fier boven de daken uit.

Via deze houten brug steken we de Damse vaart over en…

…rijden verder langs het jaagpad.

Niet zo goed te zien, maar ontwaar ik hier een vorm van apartheid??

Sint Anna ter Muiden, zoals wij al tijdens de riante polderroute mochten ervaren is een klein maar zeer mooi stadje. Bij het binnenrijden langs de rondweg zet deze enorme schuur meteen de toon.

De kerk gaat op hetzelfde elan door.

Het centrum maakt ons meteen verliefd.

En of dit alles nog niet genoeg is, staat er op het dorpsplein deze mooie waterpomp.

We verlaten Sint Anna ter Muiden en flirten wat verder met de Belgische grens.

Zo’n 60 jaar geleden werdt er minder geflirt aan onze landsgrenzen. Her en der vind je deze bunkers terug in het duinen- of polderlandschap. Dit exemplaar bevindt zich wat voor we Retranchement binnenrijden.

Dit ruw geploegd veld wacht geduldig op de eg en het zaaigoed.

Leuk zo’n tuintje dat uitmond in een kanaaltje. (Retranchement, dorpsstraat)

Deze fiere stoeterij fietsen we voorbij als we naar het kanaal, dat ons naar Cadzand moet brengen,rijden.

Op de rechteroever, fietsend richting Cadzand, strijkt deze grote groep wilde ganzen neer voor de nacht.

Aan het eind van het kanaal duikt Cadzand-bad op. Het is er zeer rustig.

We wippen snel het trotse Noordzeehotel binnen om er ons tegoed te doen aan een lekkere warme appelbol met een tas verse koffie.

Zicht op de duinenrug achter het Noordzeehotel.

De zon duikt weg achter de kim, signaal voor ons om ons naar Cadzand (dorp) te reppen. Waar we deze tocht beëindigen. We hebben opnieuw een mooie fietsdag beleefd. De Zwinroute is een vlot berijdbare tocht met veel variatie. Ook in dit vroege jaar is de kustlijn zeer aantrekkelijk. Het fietsen door de polders wordt vlot afgewisseld met aantrekkelijke dorps- en stadszichten en gaat zodoende geen moment vervelen. Ik durf de zwinroute zeker aanraden en voor wie in de streek op verlof gaat is het een leuk alternatief voor het verplichte zonnebaden. Zeker doen!! Tot slot resulteert dit alles in een 8,5 op 10.

Enkele interessante links:

De leuke fietser

Routeyou.com

22/03/2009 0

Op verplaatsing…De Woestijneroute.

Zondag 1 maart 2009.

Al gans de week voorspelt men een mooi weekend. Waar eerst zaterdag als de beste dag getipt wordt, lijkt het steeds meer dat zondag ons gaat verwennen. Veerle voelt veel om naar de kust te rijden en daar een een mooie tocht te fietsen. Maar als s’morgens er regen aan de kust voorspelt wordt kiezen we voor wat meer landinwaarts aan onze trekken te komen. De woestijnroute met zijn vlakke 45 km lijkt ons een mooie voorjaarstocht.

Achter de Sint-Corneliuskerk in Aalter stallen we ons A-ken op een ruime parking. We rijden langs de kerk naar…

… het dorpsplein om er de woestijneroute aan te vatten. Laverend langs wat saaie woonwijken haasten we ons Aalter uit. Na het kruisen van spoorwegen en grote verkeerswegen rijden we het veld in.

Aan de Nobelstede deze grillige treurwilg.

Aan de overkant dit vrolijk stel, waar moeten zij zo vlug heen?

Dat wordt een zondagse uitstap.

Wat later is het erf verlaten.

Terugblik op huis van plaisance.

Dat de lente nu niet ver meer af is, getuigd dit schattig lammetje.

In een tuin langs de Kattenberg dit modern kunstwerk gebaseerd op…

…dit leuk stel?

Nog eens een spoorweg voorbij, nu bovengronds.En daarna dit onverhard pad op.

De kust is niet ver weg, maar toch…

De rand van het Blekkersbos in Sint-Maria-Aalter.

Met in de tegenoverliggende velden de knotwilgen.

Van wat dichterbij.

De oude vaart, die zoals haast alle beekjes hier in de buurt bruin oogt. Vandaar zijn we op een wip langs het kanaal Gent-Brugge

Deze bank langs het kanaal is een uitstekende gelegenheid om een snelle hap binnen te spelen.

Ook voor ons vervoer mag de riem er even af. We verlaten het kanaal en wenden de steven richting Knesselare.

Het gaat nu langs landerijen en andere velden, boerderijen en zeker niet te vergeten runderen.

De boerderijen hebben hier iets specifiek. In een groot lang gebouw zijn de stallen en garages voor tractors enz… Het woonhuis ligt er iet wat vanaf. Poorten en luiken zijn steevast helrood.

Tweespalt met eenvoudig kapelletje tussen een paar opgeschoten knotwilgen.

Aan den einder torent opeens de statige Sint-Willibrorduskerk van Knesselare.

Mooi herenhuis (pastorie?) juist achter de kerk.

En dan de Pietendriesmolen mooie molen, schitterende naam!!!

Deze tweeling duiventil heeft waarschijnlijk geen naam maar oogt toch schattig. Onder wat motregen peddelen we verder.

De hoge bedrijfsgebouwen (silo’s of molens ?) kondigen opnieuw het kanaal Gent-Brugge aan.

Riet dat de winter doorstaan heeft oogt dus zo.

Als we opnieuw het kanaal achter ons laten en weer veldinwaarts fietsen ontmoeten we opnieuw lammetjes. Zwart deze keer en in gezelschap van moeder.

Paarden worden op dit moment nog steeds bijgevoederd.

Ursel is een klein dorpje en dan ook snel doorgefietst. Sint-Medarduskerk

Mooie, vrij grote kapel met dit druilerige weer heeft het iets mystiek.

En deze kar iets griezelig.

En deze bomen…

Ook niet direct de gezelligste woonst.

.Een vooroorlogse trampoline. Tja..tussen Ursel en Bellem kan je de wenkbrauwen serieus fronsen.

Deze voor de streek klassieke boerderij brengt onze wenkbrauwen weer tot rust.

Nog eens over het kanaal Gent-Brugge, als rode draad kan dat wel tellen.

Nu we het toch over rode draad hebben, iets voor Bellem passeren we de voor de streek specifieke hoeve met schapen en lammeren.

Gelukkig zorgt deze duiventoren in Bellem voor wat afwisseling.

De Onze-Lieve-Vrouwkerk

Oude dorpspomp van Bellem.

Kapel naast de kerk.

Opnieuw moeten we onder de spoorweg, (rode draad?) om haast( onmiddellijk de Markettebossen in te duiken. Opnieuw wat mystiek (de graal?).

Dan de Kranepoel. Een prachtige vijver ingebed in mooie bossen.

Alles is al klaar voor de komende paddentrek.

Sierlijk zo’n zwaan.

Eerste bloemen na een kille winter?

De tocht is bijna ten einde, Door het mooie maar o zo sjieke Loveld met zijn indrukwekkende dreven en…

en overdreven villa’s en landhuizen. Het doet me aan Sint-Martens-Latem denken. Twee pedaaltrappen verder zijn we terug bij ons A-ken. Veerle en ik zijn tevreden, deze tocht heeft afwisseling en nogal wat bezienswaardigheden. De Kranepoel is een mooie afsluiter. De bewegwijzering is dik in orde, de banen (ook de enkele stukken onverhard) zijn goed bereidbaar. Vrijwel vlak en met zijn 45km door zowat iedereen te fietsen. Kortom een dikke 8 is hier zeker op zijn plaats. Neem in Aalter eens de afslag en fiets de Woestijneroute je zal je het niet beklagen.

Enkele interessante links:

Dj!no

De leuke fietser

Voor kaart en gps-track:

Vlaanderen-fietsland

06/03/2009 0

fotobewerking on the road: photoshop express

Zondag 22 februari 2009

Heb drie dagen vrij en nog steeds geen fietstocht achter de hand om verslag van te geven. Ik besluit dan maar om jullie nog eens mee te nemen achter de schermen van deze blog. Graag fris ik onze fietsverslagen op met foto’s die Veerle en ik onderweg nemen. Wel nu laat ik jullie zien hoe we ze bewerken klaarstomen voor onzen blog. Van nature ben ik nogal wat wispelturig en nieuwsgierig zeker wat pc’s en het internet betreft. Graag test ik verschillende mogelijkheden uit. Zodoende zal ik jullie 3 online-fotobewerkingsprogramma’s tonen. Toen begin vorig jaar Adobe voor de pinnen kwam met een online photoshop was ik er als de kippen bij om mij in te schrijven. Photoshop express bijt dan ook de spits af in deze “fotobewerking on the road”.

Deze week nam ik met m’n renoir(lg kc910) een zestal foto’s van de kruidtuin en zicht vanaf de kruidtuinlaan. Kleine opmerking om verwarring te voorkomen commentaar op de foto’s staat er steeds onder.

Nu heeft renoir van huis uit al een foto-editor aan boord. Ziehier enkele mogelijkheden.

De afbeelding kan geroteerd, gespiegeld, het formaat kan gewijzigd worden en nog veel meer.

Tal van filtermogelijkheden zijn ook ter beschikking. Voor de fierderen onder ons kan het gezicht verfraaid worden als dit niet volstaat kan je nog naar de mogelijkheid waas of in het slechtste geval als mozaïek vervagen.

Ook het niveau?, kleur,contrast en helderheid kunnen aangepast. Alsof dit niet voldoende is kan er aan de witbalans en de verzadiging gesleuteld worden. Dit is allemaal om na wat foto’s op een terras wat te prutsen. Ik laad de foto’s op naar de pc.

Ik de usb-instelling op de renoir als massa-opslag aangepast en zo gedraagt hij zich als geheugenstick en wordt als dusdanig ook herkend door de PC.

Nog een label aan toevoegen.

En het uploaden kan van start.

Ziezo de foto’s hebben een plaatsje gevonden op onze harde schijf.

Explorer wordt gestart en we surfen naar photoshop express.

Op vrij eenvoudige wijze kan er een account aangemaakt worden. Dit lidmaatschap geeft recht op 2 gigabyte ruimte om foto’s op te laden. Dit is niet zoveel en Photoshop Express is dan ook niet de site waar je foto’s gaat delen met vrienden en familie. Dan is Flickr een betere keuze (alhoewel de gratis versie ook rond de 2 GB stopt).

Photoshop Express (vanaf nu PS-Exp genoemd)kan ook foto’s opgeslagen in andere sites zoals de al eerder genoemde Flickr,Facebook, Picasa en Photobucket bewerken.

Nu even inschrijven en we zijn van start.

Willen we foto’s kunnen bewerken dan dienen er natuurlijk minstens één en beter enkele exemplaren upgeload worden.

Ik selecteer mijn zes foto’s en klik op openen.

In het volgend scherm worden de kandidaten weergegeven, ik creëer meteen een nieuw album en klik op upload.

Meteen gaat het opladen van start. De vooruitgang wordt visueel en percentsgewijs weergegeven zowel per foto als voor het geheel.

Achter de melding dat het opladen succesvol afgerond is verschijnen reeds de foto’s. Snel deze boodschap wegklikken om verder te kunnen gaan.

Zes op een rij. Hier kunnen tags aan de foto’s worden gegeven. Dit is een goed hulpmiddel om ze later vlot terug te vinden.

Per foto kan je al verschillende bewerkingen doen of opstarten.

Ik kies edit voor de eerste foto en meteen wordt hij klaargestoomd om bewerkt te worden.

Vrij snel staat hij gereed.

Ik start met de basisbewerkingen.

Bij de bewerking “crop” verschijnt er een rooster dat willekeurig uit te rekken is of opnieuw kleiner gemaakt kan worden.

Als daarbij nog op het groen vinkje linksboven wordt geklikt verschijnt er een uitsnede van de foto.

Uitsnede en roteren zitten samen en kunnen naar hartenlust gecombineerd worden.

Met de functie resize wordt de grootte van de foto verandert.

Er zijn verschillende mogelijkheden.

Om te gebruiken voor de GSM

Dit formaat is dan weer beter om per mail verstuurd te worden.

Als je foto voor een blog of website moet dienen is volgende grote ideaal.

De functie auto correct maakt het ons makkelijk en doet 5 voorstellen. Door met de muispijl over de kleine vensters te gaan wordt de correctie afgebeeld op de grote foto. Door te klikken wordt de correctie bewaard. Heel intuïtief.

Mij bevalt het tweede voorstel.

Ook de “exposure” of te belichting kan aangepast worden van onderbelicht…

…tot overbelicht.

Met “touch-up” kunnen er zaken gewist worden op een manier dat het hiet opvalt. Waren daar geen 2 rode-lichtpalen?

Ook de verzadiging kan bijgewerkt van weinig met een fletse foto tot gevolg of…

…tot oververzadigt met heel felle kleuren tot gevolg.

Buiten de basisfuncties kunnen foto’s nog verder verfijnt worden. laat ons eens kijken hoe.

PS-Expr probeert eerst zelf een goede balans te vinden. Verder heb je nog balansaanpassingen voor zonlicht, bewolking,veel schaduw,kunstlicht, fluorescerend licht en voor het flitslicht.

Even veronderstellen dat er een teveel aan fluorescerend licht is.

Ook de helderheid van het helderste gedeelte van de foto kan bijgewerkt worden. De optie “fill light”, het toevoegen van flitslicht, is hier op deze foto niet of weinig van toepassing dus verder naar het verscherpen.

Aan de hand van een uitsnede die bovenaan vergroot wordt weergegeven kan de scherpte bijgesleuteld worden. Deze uitsnede kan verplaatst worden.

Op dezelfde manier kunnen de scherpe kantjes wat uitgevlakt, bovenaan kies ik voor de extreemste vorm.

Nu nog even door de effecten wandelen.

Met “pop color” kan je er ééntje laten uitspringen, hier oranjgeel.

Of pink?

Met “hue” kunnen al de kleuren in één keer verandert worden.

Black en white, ‘tja dat dient geen uitleg.

“Tint” is een variatie op black en white maar nu met verschillende kleuren in plaats van zwart.

Met “sketch” wordt er een schets gemaakt van de foto, leuke mogelijkheid.

Met “distort” kunnen delen van de foto vervormd worden en zodoende is het voorbeeld hierboven geen staaltje van moderne architectuur aan de kruidtuin.

Buiten al de serieuse bewerking functies figureren er onder decoratetab(betaversie) nog de mogelijkheid text en afbeeldingen toe te voegen. Meer voor de jonge en romantische zielen. In sneltreinvaart.

Tekst

Tekstballonnetjes

Stickies, 3M zal het graag zien

Voor de feestneuzen en ander carnavalisten.

Beestig, is het niet?

Voor wie zich wil opdirken.

Sporten als het maar een balsport is.

En nog wat van alles.

Ziezo na alle bewerkingen en toevoegingen nog even opslagen en klaar is kees. Photoshop Express is voor een webapplicatie verrassend snel en voorzien van veel functies. Het geheel is nogal intuïtief, bij bijna elke functie worden er bovenaan voorstellen tot verbetering gedaan. Je glijdt met de muis erover en de veranderingen worden haast onmiddellijk toegepast op de grote afbeelding. Zeer knap. Voor wie niet te hoge eisen stelt aan zijn afbeeldingen,is Photoshop Express een goed weliswaar beperkt foto-bewerkingsprogramma. Je kan gratis van start maar bepaalde diensten zijn slechts te verkrijgen mits betaling. Daar het een webapplicatie is kan je met je account en paswoord overal aan de slag waar er een pc met een internetverbinding is. Als slot embed ik de 6 foto’s die ik met Photoshop Express bewerkt heb.

23/02/2009 1

’t Leven op het land II (lente 2008)

Donderdag 19 februari 2009

Het blijft winteren, kille periodes wisselen af met bewolkte dagen gevuld met bakken regen. Het lopen, geplaagd door kniepijn, slabakt en van fietsen komt er al helemaal niets meer in huis. Om, op de vooravond van carnaval, deze donkere gevoelens wat uit mijn hoofd te bannen besluit ik een vervolg aan het verslag over het landelijk leven te breien. Wat voorafging:
Na een valse start in 2007 met een kort relaas over een tocht van Cadzand naar Breskens en Vlissingen neem ik in februari 2008 opnieuw plaats voor het toetsenbord om een verslag te schrijven over de Schiptrekkersroute. Deze route passeert bij wijze van spreken voor onze deur. In maart kwamen er de Steendonck- en Molenbeek-route aan. Maar in april begon het pas goed. Om mijn blog een boost te geven bracht ik een paar oude verslagen, die op een oude site lagen te niksen, over. De Ros-Beiaardroute samen met de Reuze- en de Valleitjesroute zorgden al snel voor de eerste bezoekers op deze prille blog. Maar we trokken ook op (fiets)pad.

Tijdens het doorkruisen van de Faluintjes op weg naar Asbeek kiekten we deze jonge, speelse kalveren in de nevelige velden. Voorbode van een mooie zonnige dag. (zondag 20 april’08). Een week later was het zonnige weer een uitnodiging om de Ros Beiaardroute te fietsen.

Langs de Leirekesroute grazen er herten wat ons fotoapparaat van Veerle niet onberoerd laat.

Bij het buitenrijden van Buggenhoutbos kunnen we er niet naast de chocoladerepen kijken.

Inmiddels is er al heel wat werk op de velden verzet. Ploegen, eggen en zaaien het is er vollen bak.

Onder het lengen van de dagen en het warmer worden is ook de natuur wakker geschrokken. In Baasrode zagen we deze mooie ontluikende appelbloesems. Het moet niet altijd Haspengouw zijn.

Vanop de Scheldedijk zien we volgend tafereel; het oude bos heeft moeten plaats ruimen voor nieuwe aanplant. Onder het goedkeurend oog van de jonge telg verzamelt vader kaphout. Is de winter nog ver het is toch goed zijn voorzorgen te nemen, zeker aan de prijs dat stookolie toen stond.

Ook de schapen zijn van stal, ondanks het mooie weer hebben ze toch nog hunnen frak aan.

Als het kunstdorp Vlassenbroeck iets schilderachtig heeft, zit er dit mooi kerkje er voor iets tussen. Eeuwenlang kwamen de dorpelingen er al dan niet uit vrije wil hun geloof belijden. Wat er ook van is het schepte zeker banden onder elkaar.

Landelijk leven aan de rand van de stad (Dendermonde) anno 2008. Heerlijk kris-kras, het doet mij wat aan mijn bureel denken, ik zou er mij wel thuis kunnen voelen.

Op 2 mei ’09 is het de beurt aan de Scheldevalleiroute. We meanderen mee langs de oude Schelde en komen zo langs de kaaihoeve. Hier is een documentatiecentrum gevestigd over milieu en natuur. De moeite van het bezoeken zeker waard.

Een week later, na een nachtdienst, besluiten we naar Sint-Lievens-Houtem te fietsen. Deze ganzen, met hun jonge kroost, als dat geen lente is.

Op de grens tussen Aaigem en Bambrugge grazen deze koeien vredig onder de stralende zon. Voor de eerste keer zien we het hooi drogen.

Nog eens koeien, 2 dagen later (vrijdag 9 mei 09) kondigen zij, juist buiten het Zoute, de polders aan. We kieken ze tijdens de Riante polderroute

Moeder en kroost langs het kanaal, dat ons naar Cadzand en een lekker warme appelbol leidt.

In de velden met het nog groene graan duiken er lieflijke polderdorpjes op.

Oude boerderijtjes zijn er omgetoverd tot prachtige landhuizen.

Geen polderroute zonder polderkoeien, deze kudde moet aan deze vraag kunnen beantwoorden.

Half mei neemt de voorbereiding op de 20 km van Brussel een grote hap uit onze vrije tijd. Het is dan ook begin juni als we weer onze fietsen van stal halen. We steken meteen de taalgrens over,naar Ronquières, en zien dat de gewassen er ook aan hun gestage groei zijn begonnen.

De streek is er heuvelachtig maar toch wordt er naarstig geboerd. Ook hier hebben ze koeien die gezapig grazen (heb je koeien, buiten het je aanstaren zoals enkel koeien dat kunnen, al iets anders zien doen? ) Op de achtergrond de in nevels gehulde heuvels zorgen voor een zeer aparte sfeer.

Dinsdag 17 juni ’09 fietsen we de Boerenkrijgroute. In ons eigenste Erembodegem zijn bij de start van de zomer de hopranken al flink opgeschoten.

Gek maar zo’n 2 maand na dat we de chocoladerepen zagen tijdens Ros Beiaard duiken ze op weg naar Ternat terug op. Het zal voor de winterpataten zijn.

Tja als de velden klaar moeten voor het zaaien dient er ook gemest. Aan dikke bromvliegen geen gebrek.

Half juni zijn de aardbeien oogstrijp. Juist voor Eizeringen krijgen we inkijk in deze serre. Het oogsten lijdt ons naar het volgende seizoen de zomer. Dat is dan weer stof voor een volgend luik in deze seizoenensaga “Landelijk leven”. De lente is een prachtig seizoen. Het frisse groen, de eerste warme dagen, het jonge leven op de velden en het zaaien en groeien van de verschillende gewassen. Het is zo wonderlijk wat een geluk dat we er elk jaar opnieuw getuige mogen van zijn. Vanop de fiets genieten we ervan met volle teugen.

21/02/2009 0

Denderen naar Dendermonde (Winter 2008-2009)

Donderdag 15 januari 2009

Na de vries komt de dooi. Begin deze week kwamen de temperaturen weer boven nul en vrij snel was het mooie witte tapijt verdwenen. Vandaag hebben we een vrije dag. We zitten ’s middags wat met elkaar te bespreken hoe we de rest van onze dag gaan vullen, als er ineens een zonnestraal door het wolkendek breekt. Ondanks mijn fikse verkoudheid staan in een wip onze fietsen buiten. Rond 13u30 duiken we naar de Dender om langs onze vertrouwde rivier naar Dendermonde te denderen.

Juist voor de sluis van Erembodegem draaien we het jaagpad op om langs de Gerstjens, een natuurgebied gekneld tussen de Dender en de Brusselbaan, naar Aalst te fietsen. Aan de overkant priemt het silhouet van de trotse Onze-lieve VrouwHemelvaartkerk door het struikgewas.

Eventjes wachten op Veerle die volgende schapenbok wil vereeuwigen.

De zon blijft stralen en we fietsen verder richting Aalst, eventjes onder de spoorweg door.

Na de spoorweg zijn we snel in Aalst. Daar volgen we nog steeds de Dender eerst langs Chipka met den Amylium. Als inwijkeling vind ik dit echt de max, een wijk die Chipka noemt. Het mag naast de marollen, naast het patershol, ja totzelfs naast de bronx staan. Chipka ge moet er toch maar op komen!!!

Een paar sluisen en wat industrie verder begeven we ons weer op het jaagpad. We hebben er zicht over de velden, maar het enigste teken van wat activiteit hier zijn de afgeknotte wilgen. Deze fiere veldwachters worden al eeuwenlang beknot in hun streven naar grootsheid. Net nog geen bonsai.

Kerken kunnen dan niet hoog genoeg . Maar ze zijn dan ook zo vergroeid met ons landschap. Op de rechteroever (rijrichting ) zien we zo’n typisch kerkje dat van Herdersem.

Aan onze kant links kan Veerle het niet laten deze 2 schattige bambietjes te fotograferen.

De boorden van de dender kleuren roestig tijdens deze winterperiode, maar onder een stralende zon heeft het toch iets.

Nog wat verder tot het sluizencomplex van Denderbelle.

Door volgend zicht aangetrokken verlaten we de denderoever om naar Mespelare te fietsen.

Mespelare is een klein dorpje zoals er zoveel zijn. Maar de kerk heeft er iets. Dan nog dat ajuintje er bovenop. Nee daar kunnen we niet aan weerstaan.

Het dorp zelf is ook best gezellig, lijkt me leuk om er te wonen.

De dorpskern van zo’n Oost-Vlaams dorpje is vrij klein en “op een ik en een gij” zijn we weer in de velden. Daar zijn al de eerste voorbereidingen voor het komende seizoen getroffen.

Er is al mest uitgereden, de eerste stap waarmee de hele cyclus van ploegen, zaaien en oogsten opnieuw opstart. Wat verder doen een groep paarden zich tegoed aan het hooi in de stalen ruif.

We rijden Oudegem binnen, in plaats van direct terug naar de Dender te fietsen maken we een klein omweg om er de kerk te op de gevoelige plaat vast te leggen.

Ook volgende cichoreibranderij “De Vlaanders” is deze omweg waard.

We bereiken terug de Dender en fietsen verder naar Dendermonde. Daar steken we over om terug te keren. Even voorbij de oude, afgesloten en nog deels bevroren Dender…

Keren we terug de velden in…

op naar Denderbelle. Maar eerst moeten we nog wat door de velden peddelen. Kort na het oversteken van de overweg komen we langs de loop van de Veere.

Een bosje met hoge populieren wordt gevangen door de lage winterzon.

Wat verder wil ik eens wat uitproberen en ziehier de Veere met nog enkele plakken ijs, en voor wie goed kijkt een gehaast waterkieken, in tegenlicht.

Wilgen als ze niet op tijd en stond gekortwiekt worden durven al eens scheuren.

Dit brengt Veerle op ideeën!!!

Na deze spielerei en voorbij de sluisdeuren op de Veere…(de Veere is eigenlijk meer een beek dan een rivier en dient om het regenwater van de velden naar de Dender af te wateren).

…peddelen we verder en komen zo in Denderbelle met zijn Sint-Martinuskerk.

Nu nog eens de Sint-Martinuskerk van een andere kant. Hoorde ik iemand zeggen dat kerken vergroeid zijn met ons landschap?

Maïs heeft de laatste decennia zich ook in ons landschap genesteld. Ondanks dat er op onze aardbol nog mensen van honger omkomen staat er hier in Lebbeke een gans veld te verrotten

Vlug verder gefietst en in de wijk Spruythoek stuiten we op de mooie Stevenkapel.

Juist naast deze kapel deze kleine, sobere arbeiderswoning.

De devotie blijft niet beperkt tot de kapel. Wat verder staat er een recent villaatje niet alleen goed geïsoleerd tegen de kou maar ook tegen blasfemie!!!

Nog wat door de velden waar ik bezwijk voor de charme van deze op rust gestelde serre.

Nu fietsen we Moorsel binnen en komen aan het Leireken. Deze spoorwegbedding werd omgeturnd tot een fietspad en is samen met de Dender een belangrijke uitvalsweg voor veel van onze fietstochten. In Moorsel kan je er een prachtig, zeer fascinerend kunstwerk van Luc De Blok bewonderen. “Het gebaar”.

Juist er tegenover kan je in de Graankorrel (nee geen evangelisch gebedshuis)iets drinken. Deze taverne werd enkele jaren terug vernieuwd en verrijkt met een leuk terras met zicht op de velden en de Leirekesroute.

Bij winterse temperaturen gaan wij haast nooit ergens binnen om iets te drinken. Zo gauw je binnen bent begin je te zweten en als je terug buiten komt heb je een killig gevoel. Dus rijden we meteen de leirekesroute op.

Wat verder knijpen we al de remmen dicht om dit zicht op de kerk van Moorsel vast te leggen.

Ondertussen is het al wat later en stilletjes aan sluipt de nevel de velden binnen.

Bij het kruisen van de Moorselbaan verlaten we de leirekesroute en kiezen resoluut richting thuis. Toch stoppen we nog even om de zonsondergang over Aalst te kieken.

Nu is het nog een kwartiertje en we rijden onze oprit op. Vlug worden de fietsen weggeborgen en wat later heeft Veerle een lekkere maaltijd klaar. Na het eten zitten we nog wat te keuvelen over onze eerste echte fietstocht van dit prille jaar. Richting Dendermonde is de Dender minder ingekapseld en heb je een mooi beeld van het omliggende. Dendermonde zelf hebben we deze keer niet aangedaan maar is zeker een bezoek waard. De velden tussen Dendermonde, Denderbelle, Wieze en Moorsel fietsen makkelijk en hier en daar wordt je vergast op een leuk zicht. Ook de dooi kan voor verrassend mooie beelden zorgen. Kortom we hebben weer met volle teugen genoten, ’t is niet te geloven hoe het naar nog smaakt.

18/01/2009 1

De tweezame loper? (winter 2008-2009)

Zondag 11 januari 2008
Het weer dat we nu over ons krijgen is wel zeer uitzonderlijk. Het is toch zo’n dikke 10 jaar geleden dat ik me de Dender bevroren herinner. Deze ochtend maakten we een kleine tocht om enkele winterse plaatjes te maken. Ik koos voor ons loopparcours in de velden.

Zie de volgende foto’s,
Op de Brusselbaan was deze kale struik (of is het een afgezaagde boom die aan een comeback bezig is ?) het eerste onderwerp.

Op dezelfde plaats, bomen mooi wit van de rijm.

Nog even dit kiekje en dan verder…

Na de Molenberg duiken we de Zavelberg naar beneden. Daar staat dit eenzaam paard te grazen, nou grazen?

Nu gedwongen door koude vingers die het fotograferen haast onmogelijk maken kiezen we voor een kortere weg. Die ons langs deze knotwilgen brengt.

Wat verder nog paarden die de kou verduren.

Langs TenBos gaat het nu, vrij snel, terug naar huis.

Vlug wat opwarmen, maar een fietstochtje van nog geen 10 km kan onze prestatiedrang niet intomen. Kort na de middag rond 13u30 zakken we af naar het park van Aalst om er een 10 km te lopen (dit is 2 maal door het park en den Osbroeck).

Aan een vrij stevig tempo en met een temperatuur van zo’n +1° worden de kilometers afgemaald. Daarna nemen we nog de tijd om enkele foto’s te maken met de Lenoir m’n nieuwe GSM die zichzelf aanprijst als smartphone volgens mij meer multimediaphone.
Hier komt er een selectie;
Goed ingeduffeld schrijver dezes. Na de looptraining kan er nog een bescheiden glimlach er vanaf.

Een deel van de grote parkvijver met de grote treurwilg aan de andere kant de leuke burgerhuisjes. Voor mij één van de mooiste straten in Aalst

Nu op naar een mooi bruggetje.

Er zijn nogal wat treurwilgen in dit mooi park, vandaag geeft dit iets vreemds.

Aan ijs geen gebrek

Wat verder komt de enige drankgelegenheid van dit park in het zicht.

Nog een brugske om mee te eindigen.

Daarna snel naar huis waar we een bloedstollend Belgisch kampioenschap in Ruddervoorde bekijken.

Zo een korte fietstocht en na afloop van een looptraining nog wat foto’s in het Aalsters park. Zeker de fietstocht was een alibi om sneeuwlandschappen vast te leggen. Wie weet wanneer we nog eens zo’n winter meemaken? Zonder deze beelden is deze blog niet compleet. Maar wees gerust het kriebelt steeds meer om nog eens een flinke fietstocht te peddelen. Met een verslag op deze blog tot gevolg.

11/01/2009 1

’t Leven op het land (voorjaar 2008)

2008 ging kil over in 2009. Na een weekje verlof zijn we terug aan de slag. Tijdens de sneeuwval van maandagochtend was ik in Brussel, ik werk er, en nam enkele foto’s.

De Kruidtuinlaan

Kruidtuinlaan (2)

Kruidtuinlaan (3)

Zicht op Sheratonhotel en Rogiertoren

Nog eens de Kruidtuinlaan

Martelarenplein

Ditzelfde winterweer zorgt ervoor dat de fietsstop nog steeds voort duurt.. Tijd om nog eens terug te blikken op het voorbije jaar. In tegenstelling van vorige foto’s die in hartje Brussel zijn genomen, neem ik jullie mee naar het platte land, den buiten.

Anders dan wat we nu te verduren krijgen hadden we de laatste 2 jaar zachte winters. Eind november 2006 fietsten we weer eens naar de Volckaerthoeve en konden we in Nederhasselt deze foto maken.

Begin vorig jaar namen we ongeveer op dezelfde plaats de volgende foto.

Bij goed weer heeft het fietsen, tijdens het seizoen van de lange schaduwen, wel iets. Het heeft iets weemoedig. De zon hing in februari ook laag toen we de Veurne-Ambachtroute aanvatten. We fietsten door de polders, één van de winterse activiteiten op het land is het knotten van de wilgen. Zo ook in Oeren, ze stonden er mooi gekapt bij.

Wat verder in de polders kwamen we een windmolen tegen,misschien de eerste keer maar zeker niet de laatste keer in 2008. Wie geregeld door de velden fietst zal het wel beamen er zijn nog veel windmolens in het landschap.

Ook elke dorpskern wordt gedomineerd door de dorpskerk. Zo ook in dit polderdorp.

Als afsluiter van deze kille( zo’n 8°) tocht door de polder, platter land bestaat er niet, dit lieflijk houten brugje.

Kort daarna (9 februari) fietsten we onze klassieker de Ros Beiaardroute. Waren dit nazaten van ’t peerd (zo wordt in de streek het ros beiaard al eens gemelijk genoemd).

De Groene koepelroute fietsten we in twee keer. Tijdens het eerste deel van deze mooie fietstocht rondom Ninove kiekten we deze stenen en goed onderhouden windmolen.(16 februari).

Hier kiekten we een eerste maal een rund mat haar jong, het begin van een passie (het digitaliseren van koeitjes en kalfjes).

De week erop(24 februari), ja we hebben het goed te pakken nu, brengt de Leirekesroute ons naar Steenhuffel. Daar staat niet alleen de Palmbrouwerij maar begint ook de Steendonckroute. Vooral in het tweede gedeelte rijden we door mooie natuurgebieden. Zoals het Lippelobos.

Ja dit smaakt naar meer en 2 weken later op 15 maart zitten we weer in het zadel. Tijdens het rijden van de Molenbeekroute aanschouwen we het knotten van de Wilgen.

Ook de Robbroekhoeve werd er ons geserveerd.

Hierna(23 maart) fietsten we de Boerekrijgroute, maar maakten er toen geen verslag van. Dit gebeurde pas later op ’t jaar als we deze stevig kuitenbijterstocht nog eens aflegden. Op het einde van de rit legde ik dit ondergelopen veld langs de Dender vast op de gevoelige sensor. Waren afgelopen winters minder koud, nat waren ze zeker.

Wat me bij het terugzien van al deze foto’s opvalt is de rust. Ja, tijdens de winter is het stil op den buiten. De gewassen groeien niet en de dieren staan op stal. De zon hangt laag en samen met de nevels creëert ze vele mystieke momenten. Om dit alles te onderstrepen en tevens om dit deel van ’t leven op het land af te sluiten volgende foto. Deze foto nam ik deze morgen toen ik terugkwam van een begrafenis in Wolvertem. In tegenstelling van wat ik daarjuist stelde heeft dit beeld iets fris, haast uitbundig ondanks de -8°. Het is een goede voorbode over het volgend deel waarin de lente 2008 aan bod komt. Tot dan !!!!

10/01/2009 0

Langs de route…Paarden

Een weekje verlof en door de kilte gedwongen thuis (een paar duurloopjes in het park van Aalst zijn de uitzondering die de regel bevestigen)

Binnen is het knus en warm, ik besluit dan maar met het fotomateriaal dat we tijdens onze vele tochten hebben bijeengekiekt enkele themaverslagen te maken. Uit de verschillende routebeschrijvingen blijkt dat we nogal van dieren houden. Graag bijt ik de spits af met de edelste verovering van de mens “het paard”. My kingdom for a horse, let’s go.

In Sint-Martens-Lennik denken ze er ook zo over, het fiere geblokte Brabants trekpaard(Prins) is hier een mooi monument dat de plaatselijke markt overheerst. Gespot tijdens onze tocht naar Gaasbeek. Van trekpaarden gesproken we kwamen er nogal wat tegen.

Tijdens de Turfputtenroute kwamen we buiten Dora en Axel

ook deze twee stevige grazers tegen.

Wat verder stuitten we op deze mooie blonde.

Voorbij het Donkmeer blijkt dat als het fietsweer is, de ruiters hun paard van stal halen.

De Turfputtenroute reden we eind oktober. Vrij snel donker en nevelig de hele dag. Dit gaf het volgend beeld.

Paarden dienen nogal eens karren, koetsen of ploegen te trekken. Zie deze muurschildering die aan onze lens niet kon ontsnappen tijdens de Ter Rijstroute.

Tijdens deze mooie route mochten we dit mooi bruin paard met blonde manen fotograferen. Eerst het fiere hoofd (paarden hebben geen kop, edele verovering weet je nog wel !!!)

Dan aan de dis met een paar soortgenoten.

Begin augustus reden we de Rozenroute daar stelde dit drietal zich op om mooi op de foto te komen.

In dezelfde wei deze mooie gevlekte bruine schimmel. Mocht niet mee op de foto, jaloezie?

Het was ook tijdens de rozenroute dat we dit sympathiek koppel uit Opwijk. Jawel in de kar en eigenlijk ervoor ook een beetje.

Bij de start van de Sentse krekenroute reed dit driespan ons voorbij.

Begin september trokken we voor een lang weekend naar Limburg.

Ook daar liepen er paarden voor de lens.

Voor onze zomervakantie trokken we naar Charente-Maritime en ja ook daar…

Om te beginnen dit duo.

Vervolgens twee keer moederliefde vereeuwigd.

Tijdens hetzelfde verlof in hartje Bordeaux.

De oogst aan edele viervoeters was wat karig in de Pilleceynroute, alleen dit wat aan lager wal geraakt exemplaar.

Nee dan hadden we bij het fietsen van de Lieveroute meer succes.

Sappig grazend.

Frank en uitdagend (zie je ook dat laag fijn draadje dat verondersteld wordt deze jumper tegen te houden).

Dan maar snel door naar dit jeugdig en onschuldig volkje.

Wat mystiek in wei naast het kasteel.

In het voorjaar op een mooie zonnige dag peddelden we de Scheldevalleiroute. Het volgend onooglijk exemplaar keek daar op ons neer. De patroonheilige van de pony’s?

Van Pony’s gesproken, het hek is van de dam!!!

Juist van de kapper. (Poekebeekroute)

Samen met de kroost.

Moet nog naar de kapper.(Haaltert)

Over Haaltert naar Ninove was onze laatste winterse tocht bij lage temperaturen, wat je ook aan sommige paarden kon zien.

Dat de streek van Roosdaal een vruchtbare streek is zagen we bij het fietsen van de Boerekrijgroute.

Moeder en veulen 1

Moeder en veulen 2

Moeder en veulen 3

Het volgend drietal zag ons voorbijflitsen langs de Leie toen we de Weverijroute aflegden.

And last but not least… deze boerenpaarden waren een prachtig decorum voor de Ros Beiaardroute.

Hier eindigt de reeks. Wat zijn het toch prachtige dieren. Al eens bonkig bulkend van kracht, soms sierlijk en rank dan weer klein vertederend. Maar steeds leuk om ze op te merken en te fotograferen tijdens onze fietstochten.