Planckendael is een dierenpark in Muizen (deelgemeente van Mechelen). Je kan er met heel de familie je hart ophalen. De indeling maakt dat je van het ene continent naar het andere loopt en je er de bijbehorende dieren kunt bewonderen. Dit alles telkens in een aangepast decor. Zeker een aanrader…
Na een ouderwets killige periode draait de wind naar het zuiden en brengt ons, naast saharazand, warme lente-temperaturen.
We spoeden ons naar Lokeren om er de Molsbroek-Buylaers wandeling aan te vatten. In grote lijnen bestaat de wandeling in 3 delen. Het eerste deel start in Lokeren zelf en neemt ons mee op het dijkpad langs de Durme.
Vervolgens slingert het dijkpad zich rond het Molsbroek. Dit moerassig natuurgebied brengt ons buiten het zacht wiegende riet ook een veelheid aan fauna en flora. Vooral voor watervogels ben je hier aan het goede adres.
Na het Molsbroek keren we terug richting Lokeren maar niet zonder even uit te wijken naar de Buylaersmeersen. Dat meers een oud woord voor moeras is blijkt snel. Langs sompige weiden doorkruisen we dit mooi natuurgebied. Eventjes vergapen we ons aan een koppel ooievaars en het lentegevoel stijgt met de minuut.
De zon zakt langzaam weg achter de einder als we Lokeren weer binnenwandelen. Daar heerst, ondanks corona, een licht euforische sfeer. Ons overvalt ook dit gevoel na deze mooie en boeiende wandeling.
René Mertens (1903 – 1995) was een heemkundige en folklorist uit Essene. Deze wandeling is aan hem opgedragen en moet ons een beeld geven over de streek waar René geboren en getogen is.
De wandeling start aan het schilderachtige kerkje van Onze Lieve Vrouw bezoeking in Essene.
Algauw duiken we de velden in en genieten van het glooiend landschap.
Buiten het radarcentrum, dat al afgebeeld is, komen we langs de Veldkapel, ook gekend als de kapel van Augustus.
Eventjes lopen we door Hekelgem een andere deelgemeente van Affligem. Maar al snel duikt Essene weer op. Nu wandelen we geregeld door buitenwijken en dit maakt de wandeling iets minder boeiend.
Maar even voor het einde krijgen we knuppelpad voorgeschoteld wat een mooi slot is van deze route.
Na een leuke start zinkt deze route wat weg in de ééntonigheid van de buitenwijken. Gelukkig is er met het knuppelpad een verrassend einde en zodoende hebben we al met al toch genoten van deze wandeling.
Half februari 2021 kende we nog eens een winter uit de oude doos. We namen de gelegenheid ten baat om een mooie strandwandeling te maken tussen het mooie (ietwat mondaine)De Haan en het volksere Blankenberge. Een overzicht:
Het Provinciaal domein van Huizingen is sowieso de moeite waard. Prachtig kader: speeltuinen voor elke leeftijd, dierenpark en mooi bos om stevige wandelingen te maken. Maar sinds eind 2016 lopen er Brabantse boerenpaarden op het domein. Meer nog je kan er een rit in een heuse huifkar maken. Wij daarheen met onze kleinkinderen. wat een belevenis… Een overzicht:
Gent bezichtigen is zo leuk. De Arteveldestad serveert ons het Gravensteen, de drie torens (Sint-Niklaaskerk, Belfort en Sint-Baafskathedraal),het mooie stadhuis, de graslei en andere… Maar de Boekentoren en de nieuwe Bibliotheek zijn. zeker ook bezienswaardig. Verder is Gent een levendige universiteitsstad er door slenteren is elke keer opnieuw een prettige belevenis.
Haast toevallig ontdekken, quasi aan onze voordeur, de Welle en Kapellemeersen wandelroute. Daar we toch, gezien de winterse buien, voorzien waren van botten en warme kledij begonnen we nieuwsgierig aan deze tocht. Eerst doorkruisen we de Kapellemeersen om vervolgens via de Dender verder te gaan richting Denderleeuw.
Algauw bewijzen onze botten en kledij hun nut tijdens een fikse sneeuwbui.
Eventjes stuurt de route ons naar het centrum van Denderleeuw (Daar start de route maar wij pikten ergens in op het einde). Meteen is dit ook het minst mooie (lees saaie) deel van de route. Maar wat verderop duiken we de Wellemeersen in. Door de winterse buien is het er enerzijds betoverend mooi maar anderzijds soms een hele klus om recht te blijven, daar de paden in heuse modderplassen zijn omgeschapen. Gelukkig zijn er een paar knuppelpaden die even voor een verademing zorgen tijdens het voortzwoegen.
Opnieuw komen we op de oever van de Dender. Deze kant is ons, ondanks we hier al 25 jaar wonen, een ontdekking.
Nu gaat het richting Erembodegem.
Eens het centrum door volgen we nog even de route langs de Dender om vervolgens richt thuis te kiezen om er ons op te warmen aan een lekker glas gluhwein.
Vorig jaar, net voor corona, op 19 januari 2020 bezochten we Brugge. We bezochten de Rozenhoedkaai, de prachtige grote markt, het Minnewater, de reien en het Begijnhof. ‘S Avonds, in januari wordt het snel donker, genoten we van de prachtige verlichting die het allemaal bedekte met een mystieke mantel. Brugge is ook in de winter fantastisch om te bezoeken..
De Zwinwandelroute start aan het Zwin Natuur Park. Daar is meteen mogelijkheid om, tegen betaling weliswaar, de auto te parkeren.
Vandaar gaat het snel via de polders “Het zoute”-waarts.
Eventjes door “Het Zoute” en daarna langs een knuppelpad naar de duinen.
Van de duinen is het maar een stapje tot het strand en de zeedijken.
Nu gaat het snel terug richting Zwin Natuur Park. Opnieuw komen we langs de Schotse hooglandrunderen.
Normaal is er in het natuurcentrum mogelijkheid om iets te eten of/en te drinken. Maar door de corona-maatregelen kan dit alleen staande en is het aanbod sterk ingeperkt.
Normaal is er in het natuurcentrum mogelijkheid om iets te eten of/en te drinken. Maar door de corona-maatregelen kan dit alleen staande en is het aanbod sterk ingeperkt. We gaan dus snel naar de auto. De zwinwandelroute is echt een aanrader. De afgelopen week heeft het veel geregend we hebben dan ook veel geniet gehad van onze botten; Vooral in het begin van deze tocht lag het er heel modderig bij. Maar in normale omstandigheden is dit een leuke wandeling met veel afwisseling.
De Lippeloboswandeling start aan “de Dries” in Opdorp.
Daarna gaat het via de velden:
Langs boerderijtjes:
En een passage aan het “middelpunt van Vlaanderen”:
Algauw wisselen we de veldpaden in voor kronkelige, ietwat sompige boswegels. En ja we bevinden ons in het Lippelobos.
Midden van dit bos treffen we het “Hof te Melis aan. Een mooi kasteel nog in onvervalste renaissancestijl.
Daarna verlaten we snel het bos en langs (opnieuw) de velden en buitenwijken bereiken we Opdorp.
Bij de Sint-Amanduskerk staat onze auto.
Bij het naar huis rijden kaarten we even na over onze wandeling. Door de velden en in het bos is het een fijne wandeling. Het verlaten en terugkeren naar Opdorp is echter minder boeiend.
De tweezame..... 