Op verplaatsing…De Hulsterlooroute (In en rond Hulst)

Maandag 30 april 2012

Het is al van 6 april geleden dat we nog eens de fietsen uithaalden om een tocht te maken. Maar waar we toen dachten dat de lente begonnen was, bleek al snel dat april niet dat was voor de fietsliefhebber. Tja… Maar tijdens het verlengd weekend van 1 mei worden er toch enkele opklaringen voorspeld.  Maandag zou zo wat de betere dag moeten worden. Hulst ligt op zo’n 50km van Erembodegem. Een afstand die vlot overbrugbaar is en meteen is het een uitgelezen kans om de nieuw aangekochte fietsdrager uit te testen.

Maandag 30 april 2012 is ook Koninginnedag. Op deze feestdag vinden we vrij vlot een parkeerplaats juist buiten het stadscentrum. Op een wip zijn de fietsen losgemaakt van de fietsdrager en zijn we op weg naar de stadswallen van Hulst en meteen snijden we de Hulsterloo-route aan.

Langs de Gense poort gaat het …

…door het drukke stadscentrum, ondermeer langs de indrukwekkende  “Heilige Willibrordusbasiliek“…

Opnieuw naar de stadswallen. Via de dubbele poort verlaten we het centrum. We werpen nog een blik (figuurlijk) op de stadsmolen en de basiliek en peddelen voort.

Langs de stadswallen zijn er verschillende grasvelden aangelegd. Hier en daar frist een kunstwerk deze groene zone op.

Nog even door de buitenwijken, waarna we kennismaken met de  Zeelandse polders.

Ondanks het mindere aprilweer zijn de boeren hier al duchtig aan de slag geweest. Getuige deze chocoladerepen zwanger van piepers en andere patatten.

Ook vandaag op koninginnedag zijn er veel landbouwers aan de slag.

Onze tocht slingert zich voort langs dijken (hier de langedamsedijk) en door polders naar Graauw. Voor de oplettende surfer dit is geen tikfout.

De dijken worden hier steevast bevolkt door schapen. Zij houden het gras kort en op dit moment van het jaar zorgen al die lammetjes voor schattige beelden.

Deze boer zijn taak zit erop en hij kan gaan aanschuiven aan de feestdis.

De dijken worden veelal omzoomd door prachtige bomenrijen. Het frisse lentegroen stemt ons blij en met het sprankeltje zon dat er af en toe door de wolken priemt is het aangenaam fietsen.

Graauw verschijnt dan ook vlug in beeld.

Snel zijn we dit lieflijk dorpje door. Ook hier aan wol geen gebrek.

Onze route blijft zich naast de dijken nestelen.

Na Graauwe gaat het naar “Nieuw-Namen” en Kieldrecht. Voor we de beerweg opdraaien merken we dit kapelletje op.

De stenen beer een sluis die de afwatering van de polders hier moet mogelijk maken.

Vanop de dijk hebben we dit mooi zicht op de Vlaamse kreek. We besluiten om even te stoppen en onze broodtrommel boven te halen.

Blijkbaar wordt deze beproefde methode van vogels te verjagen nog steeds toegepast. Iets voor Tante Kaat?

Langs de weg dit bord met het wedervaren van de beer Bruun . Hulst en de streek rondom zijn zowat het centrum  van al wat met het Reynaert de vos-epos te maken heeft.

Even voor Nieuw-Namen verschijnen de 2 koeltorens van de kerncentrale in Doel aan de horizon. Stilletjes hopend dat ze goed genoeg beveiligd zijn fietsen we verder.

Wat verder aan diezelfde horizon maakt Nieuw-Namen zijn opwachting.

Wat eerst op een monumentaal kunstwerk lijkt, weggelopen uit beaufort04, blijkt bij nader toezien een luchtwacht-toren te zijn. Stammend uit de de tijd van de koude-oorlog.

Nieuw-Namen wordt doorgesneden door de Belgisch-Nederlandse grens. Bij het oversteken van deze grens bevinden we ons meteen in Kieldrecht. Het marktplein ligt in de schaduw van de Sint-Michielskerk.

Opnieuw wordt deze fietstocht opgefleurd met de passage langs een mooie kreek (de Geul).

Iets minder fleurig deze haveninstallaties aan de inmiddels bekende horizon.

Maar niet getreurd een boogscheut verder maakt dit schouwspel ons opnieuw vrolijk.

In Meerdonck knijpen we remmen dicht om de Sint-Corneliuskerk te kieken.

Enkele honderden meters verder herhalen we de remknijperij om dit Sint-Corneliuskapeleken te vereeuwigen.

De route keert terug naar de dijken met bijbehorende grasmaaiers en populieren.

Plotseling deze gele strepen in een door groen overheerst landschap. Blijken gele tulpen te zijn.

Geleidelijk richt onze tocht zich terug Nederland-waarts. Op een wegsplitsing dit gedicht. Ik kiek het in de hoop dat deze prent het cultureel niveau van mijn blog wat omhoog krikt.

Volgende verschijning aan de horizon deze watertoren. Zo te zien nog gevrijwaard van GSM-masten allerhande. Het gaat nu snel naar De Klinge en Clinge. Siamees tweelingsdorp van elkaar gescheiden door de landsgrens.

Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk in De Klinge.

In De Klinge merken we deze ietwat eigenaardige, maar wel best leuke wegwijzer op. Mag niet aan ons kodaksken ontsnappen.

Nu snijdt de Hulsterlooroute misschien wel het mooiste gedeelte van haar parcours aan.

Het mag dan wel niet teveel geregend hebben. Alhoewel de laatste weken? We fietsen nu een flink stuk door waterwinningsgebied.

Geen paarden in dit verslag? Dient snel verholpen!

Het blijk misschien niet meteen uit mijn relaas, maar Koninginnedag wordt hier flink gevierd. Veel tuintjes zijn versierd met oranje ballonnetjes, vaantjes en ander versierselen. Menige Nederlander is uitgedost in het oranje. Verder zijn er activiteiten allerhande.

Ondertussen staan we weer voor de vesten van Hulst wat meteen het einde van deze leuke fietstocht inluidt.

Nog even langs dit leuk standbeeld “Boze soldaten” door Gerard Brouwer. Wat verder staat ons A-ken. Snel staan de fietsen achter op de fietsdrager.

In een tot taverne omgebouwd stationneke gaan we nog iets drinken en wat nakaarten overdeze tocht. De hulsterlooroute zoekt steeds verkeersluwe banen op. Het fietsen langs dijken en door polders heeft wel iets maar is toch wat minder begeesterend dan tochten in een glooiend landschap. +/- 37 km is een afstand die zowat iedereen aankan zeker op dit vlak parcours. 8,5/10 is mijn verdikt. Dus zeker een aanrader.

Enkele interessante links:

Bij Routeyou vond ik tegen betaling de gps-track.

Op de site van VVV Zeeland vind je veel informatie over de provincie waaronder fietstochten.

Op de site van toerisme Oost-Vlaanderen kan je een mooie brochure bestellen. Met veel weetjes!!!

Als je naar een gezellige fietsblog, van een familie hier uit Zeeland, wil surfen klik dan op Familie de Koning

Dan refereer ik nog graag eens naar enkele sites waar ik een boontje voor heb:

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod.

Een streekgenoot op wiens site ik een beetje jaloers ben: Dj!no.

Op verplaatsing…de Kastelenroute (rond Destelbergen)

Donderdag 10 november 2011

Zo voorjaar zo najaar. Werkelijk er komt blijkbaar geen einde aan. Wordt het stilletjes aan wat frisser de zon blijft van de partij en schotelt ons prima fietsweer voor de wielen. Ik ga dan weer opnieuw op zoek naar een leuke fietstocht.  Op de site van toerisme Oost-Vlaanderen trekt de kastelenroute mijn aandacht. Met zo’n 48km vrij vlak lijkt deze mij aangewezen om eens aan te doen.
Het is zo’n kwart voor één na de middag als we in Destelbergen een plekje zoeken voor ons A-ken. Op een wip zijn de fietsen uitgeladen en starten wij de kastelenroute.
Voor het gemeentehuis (meteen het eerste kasteel)  leert dit standbeeld ons dat we het territorium van Reinaert de Vos betreden.
Langs de Onze-Lieve-Vrouw-ter-Sneeuwkerk rechtover het gemeentehuis starten we de rit.

De pret wordt echter snel verstoort door werken aan het rioleringsnet.

Nu we treuren niet lang en maken een ommetje langs het mooie Damvalleimeer en komen zo…

..op de Meerkenshamstraat.
Rechts verschijnt het mooie Walboskasteel.

De Meerkenshamstraat brengt ons een eerste keer naar de Schelde. Maar eerst genieten  we van het uitzicht op het fiere Gent. De St.Baafskathedraal, het Belfort en de St.-Niklaaskerk torenen aan de einder, echt indrukwekkend.
Nu draaien we de Scheldeoever op.
In een weidse bocht volgen we de loop van de Schelde die hier stilletjes aan dichtslibt.
Even voor de Heusdenbrug verlaten we het Scheld en fietsen over een kasseiweg naar het kasteel Stas de Richelle.

Deze vergane, gekortwiekte glorie troont eenzaam ietwat verdwaald in dit landschap.
Dan vergaat het Kasteel Les Goëlands beter. De streek is hier dik bezaaid met zo’n stulpjes.
Onze fototoestellen zijn nog maar weggeborgen of daar staan we weer voor een kasteel of kasteelhoeve in dit geval.
Dit kapelletje is een welgekomen afwisseling.
Evenals het tolhuis uit 1653 dat ons verleidt met zijn eenvoudige schoonheid. Gewoon mooi!!
Snel doorkruisen we Heusdendorp om haast onmiddellijk…
…veld en bos op te zoeken. Dit dennenbos ziet er wat aftands en uitgeleefd bij.
Dit hert ondergaat gelaten zijn gevangenschap.
Opnieuw vlijt de route zich langs de schelde. Aan de overkant priemt de Sint-Martinuskerk van Melle door de boomkruinen.
Ook dit kwartet viervoeters kan het mooie weer waarderen.
We fietsen nu richting Laarne, nee heb geen schrik dit zijn geen Jurasic-park toestanden. Gewoon het familiepark Harry-Malter.
We rijden nu tussen de bloementelers. Serres sieren het uitzicht. Veel van de begonia’s die de Gentse floralien opfleuren komen van hier.
Bij het binnenfietsen van Laarne worden we opnieuw op een kasteel getracteerd. Kasteel van Laarne.
Gedreven door een scherp hongergevoel besluiten we even te stoppen in Laarne. Hier de Sint-Machariuskerk.
en het statige gemeentehuis waar we onder een stralend zonnetje…
…onze koffiekoeken, die we bij een plaatselijke bakker, kochten verorberen.
Na dit vier(drie)-uurtje peddelen we verder en zitten we snel weer in het veld.
In het veld hier gaat het echter mis. Door het volgen van de aanwijsborden verlaten we de track.

We doen een eerste maal Kalken aan. Dit is echter eerder dan verwacht. Normaal hadden we nog een eind langs de Schelde moeten fietsen.
Als we een lus maken en vrij snel op hetzelfde punt in Kalken aankomen, besluit ik terug te keren naar het punt waar de track verschilt met de aanduiding op het bord. Inderdaad wat verder loopt de track opnieuw synchroon met de aanduidingen.
En ja voor een derde keer volgen we de Schelde. Hier is een mogelijke reden voor het gedraaide aanwijsbord. De dijk wordt blijkbaar opgehoogd en het fietspad ligt open. Wij wagen het erop maar ik kan mij voorstellen dat het niet te doen is als men hier aan de slag is.
We stampen en duwen ons verder tot Schellebelle.
Waarna het langs een bloedmooie kalkenvaart terug naar Kalken gaat.
Blijkbaar is tijdens het uploaden van de routetrack naar mijn Garmin een groot deel verloren gegaan. Op aanwijzing van een bewoner van Kalken nemen we dan maar de grote baan terug naar Destelbergen. Maar als we Wetteren naderen blijkt het een dubieuze aanduiding. Ik besluit de route terug te rijden.
Door een gelukkig toeval komen we toch terug op de juiste route terecht. Inmiddels is het donker geworden en in met een fikse vaart fietsen wij verder.
Ondertussen verschijnt een volle maan vanachter de horizon.  Tiens verklaart dit misschien onze dwalingen?
Wat zijn we blij als we zonder ongelukken onze omzwervingen tot een goed eind brengen. Het is nog maar 17u34 maar inmiddels is de nacht al ingevallen.

Door al dit trammelant hebben we de route moeten inkorten en lijkt het mij niet billijk om een beoordeling te geven. Wat we gezien hebben, zo’n 80%, lijkt wel veelbelovend. Het zal dus geen beproeving zijn als we deze tocht later nog eens fietsen, integendeel het is eerder een mooi vooruitzicht.

Enkele interessante links:

Bij de familie de Koning vond ik een interessante beschrijving van de Kastelenroute.

Voor een korte beschrijving van deze route en een overzichtelijke kaart: Vlaanderen-Fietsland

Op de site van Destelbergen vond ik volgende beschrijving.

Op dezelfde site een opsomming en beschrijving van de kastelen van deze route

Dan refereer ik nog graag eens naar enkele sites waar ik een boontje voor heb:

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod.

Een streekgenoot op wiens site ik een beetje jaloers ben: Dj!no

Op verplaatsing…de Valkenisseroute (Walcheren)

Zaterdag 21 augustus 2010

Gisteren hebben we Rammekensroute gefietst, we hebben er zo van genoten dat we vandaag besluiten er een schepje bij te doen.

Inderdaad het is zo’n 20u45,  maar in tegenstelling zoals altijd begin ik nu met het einde van onze tocht. Meteen dus de beoordeling. De Valkenisseroute zelf scoort hoog, veel fietspaden, verkeersluwe wegen en vooral veel kust. Ik twijfel tussen een 8,5 en 9. Nu laat ons het op het laatste houden. Maar wie zoals wij uit Cadzand vertrekt en in Breskens de overzetboot neemt naar Vlissingen krijgt een tocht van 11/10 voorgeschoteld. Met andere worden elke fietser, die zichzelf een plezier wil doen, dient eens met al die andere fietsliefhebbers de boot naar Vlissingen te nemen.

Zo’n uur en half geleden waren we nog in Vlissingen waar we de Valkenisseroute beëindigden en met stevige vaart richting die overzetboot snelden. Juist op tijd om hem te zien vertrekken en te horen dat de volgende pas vertrok om 20u05.  Deze tijd hebben we gezellig doorgebracht keuvelend met fiets-adepten zoals wij.

Iets eerder kruiste deze plaatselijke bewoonster ons pad. Zo wel haar uitdossing als haar rijwiel trokken onze aandacht.

Daarvoor doorkruisten we de velden tussen Koudekerke en Lammerenburg. Ook hier is oogsten de opdracht.

Dit maisdoolhof is het laatste van 3 opmerkelijke bezienswaardigheden die we op rij voorbijfietsten.

Een paar honderd meter eerder zagen we dit galloway-kalf lustig grazen.

En weer enkele honderden meters daarvoor hadden we een pauze, in wat ik een mengeling van kinderboerderij en camping zou durven noemen. Zelf zag ik dit snoezig kalfje liever bij z’n mama.

Voor het kalfje kregen deze knagers al onze aandacht, terwijl we genoten van een lekker met hoevemelk klaargemaakt ijsje.

Eerder zagen we tussen Aagtekerke en Grijpskerke veel activiteit op de velden. De oogst dient dringend binnengehaald. Er verschijnen alsmaar meer wolken.

De velden worden hier doorsneden door beken, kleine riviertjes en hier en daar een kreek.

Maar dan waren we de Aagtekerkse molen al voorbijgereden.

De dorpskerk van Aagtekerke ligt dan weer wat eerder op de route.

Maar eerst fietsten we voorbij deze leuke bank.

Wat eerder trok dit kunstwerk onze interesse.

Er zit een leuk stuk kustweg in de route. Na deze vuurtoren (Westkapelle laag) hadden we enkele kilometers met een stevige wind in de rug, wat ons vlot tot 30km/uur deed fietsen

Deze sherman-tank aandenken aan de 2de wereldoorlog luide het begin in van mooi stuk dijk. Prachtig zicht op het binnenland en de kust en zee.

Maar daarvoor laveerden we langs de dijk en door de duinen. Zicht op Westkapelle met Gotische kerktoren die bijklust als vuurtoren (Westkapelle hoog).

Het fietsen door duinen en duinbosjes begon al eerder.

Al van voor Zoutelande wat een zeer toeristisch dorpje is. Wij hadden daarbij nog de pech dat het braderie was.

De duinen gaan hier soms vrij hoog. Het is niet zo goed te zien op de foto, maar er is sprake van de Zeeuwse Riviera. Tja gisteren wel, maar vandaag zou het warmer en zonniger mogen zijn.

Ik kiekte deze toren vanop een terrasje waar we lekkere taart smulden met een bakkie koffie. Hier is het ons beginnen dagen. We fietsten de Valkenisseroute in tegengestelde richting. Ik heb me iets teveel op mijn GPS-track gebaseerd en heb verondersteld dat er enkele wegwijzers ontbraken. Om wie dit verslag wil gebruiken om zelf te route te fietsen, niet op een verkeerd been te zetten, heb ik dus maar besloten om met het einde te beginnen.

Toen waren we ons nog van niets bewust en genoten volop van dit mooi beeld.

Monument als aandenken aan het bombardement van de nolledijk aan het einde van de 2de wereldoorlog. Bedoeling was om Walcheren onder te laten lopen en het gemakkelijker te maken om de Duitsers te verdrijven.

Terwijl we naar het begin van de route (of wat we dachten dat het begin was) fietsten moeten we langs de haven.

De lucht wordt steeds dreigender.

Van op de overzet hadden we een prachtig zicht op de skyline van Vlissingen.

Na wat wachten zagen we de overzetboot aankomen.

We dienden even te wachten. Veerle nam dit tafereel uit Reynaert de Vos op de korrel. Op de achtergrond opstekende bewolking.

Wat een rijwiel vlak voor het binnenrijden van Breskens.

Toen waren er slechts enkele wolkjes en leek er niets aan de hand, samen met vele anderen genieten we van het prachtig fietspad.

Onder een openscheurende hemel trokken we in Cadzand op pad. Op weg naar Breskens en de overzetboot.

Enkele interessante links:

Ook de Leuke fietser reed en beschreef deze route

Op de site van VVV Zeeland vind je veel informatie over de provincie waaronder fietstochten.

Bij GPStracks vond ik de gps-track.

Op verplaatsing…de Ledebeekroute

Zaterdag 21 maart 2009. Begin lente 2009

Het droog en vrij zonnig weer blijft aanhouden.  Ook de temperaturen klimmen wat omhoog dus breien we tijdens dit vrije weekend een vervolg aan onze fietsavonturen. Op de site van Toerisme Oost-Vlaanderen zoek ik niet te veraf een route van zo’n dikke 40km. Een afstand die in het begin van het seizoen (nog korte dagen) ons het meest aangewezen lijkt. Met zijn 42 km en op een dik half uur rijden naar Lochristi voldoet de Ledebeekroute aan deze eisen.

Het is zo’n kwart voor drie als we de fietsen van ons A-ken halen en optuigen voor deze tocht. De zon is volop aanwezig, de wind waait minder en dat maakt het iets warmer.

Al gauw fietsen we door deze mooie dreef.

De dreef brengt ons langs de ingangspoort een groot landgoed.

Het parcours zigzagt verder door buitenwijken en langs dit mooi kapelletje waarrond het plein en rijbaan opnieuw worden aangelegd. We moeten noodgedwongen even van de fiets. Maar grijpen de gelegenheid aan om het kapelletje en plein te kieken. We fietsen wat later verder…

…langs nog braak liggende velden en even over en langs de spoorweg.

We laten de spoorweg links liggen en draaien af richting Beervelde. We kunnen er niet naast het Kasteelpark kijken.

We besluiten om er binnen te rijden en er, een in de bakkerszaak ernaast aangekochte, koeken op te peuzelen.

Nog snel een foto en weer op weg.

Een terugblik op de Sint Daniëlkerk, en voort naar Zeveneken.

Hier in de streek worden de knotwilgen ook geknot, maar men doet het toch wel zeer grondig.

Inmiddels is het ons duidelijk, er wordt hier serieus aan bloementeelt gedaan.

Nee niet een serreke of twee, vele grote serres en hele velden vol.

We naderen de E17 de autostrade naar de kust en alvorens we ervan wegdraaien fietsen we langs deze rustig voortkabbelende beek. Struiken en knotwilg zijn in de prijs inbegrepen.

Ook hier worden de beekjes met geelblonde rietkragen afgezoomd.

Wars van alle bouwkundige en esthetische regels.

Inmiddels hebben we de spoorweg opnieuw gekruist en naderen Zeveneken.

De Sint Elegiuskerk.

Het is weeral een tijdje geleden dat ik jullie wat pluimvee voorschotelde. Deze kip geëscorteerd door 2 fiere hanen met hun kleurig verendek wil ik jullie niet onthouden.

Ik kan deze kerktoren niet direct duiden, Rooselaar is volgens mijn kaartgegevens een grote kanshebber.

We fietsen niet ver van Lokeren en het Waasland is gekend als een streek vol met ballonvaarders.

Snel nog dit keuterboerderijtje gekiekt…

…alvorens het Puyenbroeck in te duiken.

Met indrukwekkende sportaccommodatie (een duur woord voor een duur complex).

Kunstwerken.

Bomen en riviertje.

De lage zon wekt de illusie dat deze rietkoppen lichtgevend zijn, speciaal!

Na het Puyenbroeck gaan we op weg naar Zaffelare. Eerst dacht ik met een afbeelding uit het Reinaard de vos-epos te maken. Maar bij mijn weten is er daar geen sprake van de ratte.

Eerst onder deze dubbele hoogspanningslijn.

Langs deze hongerige bonkige boerenpaarden.

Ook deze kudde schuift aan voor de avonddis.

De Sint-Petruskerk baadt in de rode avondgloed als we Zaffelare binnenfietsen.

Nu is het raak, dit schouwspel komt duidelijk uit de Reinaartsaga.

Ook Hifte kleurt rood, badend in de late zon.

Achter de horizon doemt het Gents havengebied op.


Hifte ligt op een boogscheut van Lochristi en vrij snel zijn we terug waar we startten. We zien de Sint-Niklaaskerk nu langs een andere kant dan bij het vertrek. Ook hier een beeld van Reinaart de vos.

Deze tocht zit erop.  Veerle en ik hebben gemengde gevoelens. De tocht start wat traag. Hiermee bedoel ik dat ze wat eentonig, misschien een beetje saai is, in het begin. Het Puyenbroeck maakt veel goed. Ook kan ik mij voorstellen dat, wat verder op het jaar, de bloementeelt meer kleur aan deze fietstocht geeft. Verder is ze goed berijdbaar, quasi vlak en met zijn 42 km haast door iedereen te fietsen.  7 op 10 lijkt mij een billijk verdikt.

Enkele interessante links:

de leuke fietser

Dj!no

fietsroute.org

Voor kaart en gps-track:

vlaanderen-fietsland

Op verplaatsing… de Sentse krekenroute

Zaterdag 27 september 2008

Er wordt dit weekend 27-28 september ’08 droog en zonnig weer voorspeld. De Sentsekrekenroute zou vernieuwd zijn. Aan de oude tocht hebben wij goede herinneringen, meer hebben wij dan ook niet nodig om richting Sint-Laureins te trekken.

Iets na 14u parkeren we ons A-ken juist buiten Sint-Laureins. We zijn niet de enigen die vandaag er al fietsen op uit trekken.

Het volgend driespan laat vermoeden dat er ook groepsuitstapjes gepland zijn.

Na het filmen van dit tafereel starten we de tocht langs het Leopoldskanaal, niet lang echter, algauw slagen we linksaf de velden in.  Richting eerste kreek, de Vrouwkeshoekkreek.

Deze kreek is slechts een begin. Wat verder ligt al de Blokkreek.

Deze kreken zijn zo mooi en schilderachtig dat we deze kat haast voorbijrijden zonder ze op te merken.

Ingeblikt…

Bijna ongemerkt (zoals de kat hierboven) gaat de Blokkreek over in de Hollandersgatkreek.

Het heeft hier iets paradijselijks.

De voedstermoeder van dit alles?

We peddelen verder langs de Hontseindestraat naar Sint-Margriete. Wordt er nog volop geoogst, vooral aardappelen en bieten, hier en daar wordt er al geploegd.

Ook in deze streek vind je grote boerderijen.

Dit is nog eens een net (nieuwbouw)kapelletje.

In Sint-Margriete kieken we deze bange haas. Cuwaerd. Op geregelde tijdstippen krijgen we, tijdens deze tocht, figuren uit het Reinaert de Vos epos voorgeschoteld.

Buiten Sint-Margriete zijn de boeren volop aan het werk.De geoogste aardappelen (patat in het Vlaams) worden van modder ontdaan. Zij gaan richting stal, modderkluiten keren terug naar het veld.

Aan de andere kant imponeert de Sint-Margarethakerk boven de velden.

Als we het gehucht Waterland-Oudeman naderen ziet een boer ons foto’s maken en nodigt ons fier uit zijn voedersilo’s te bewonderen, versta te fotograferen.

Charlotte Arons is de kunstenares die dit alles gepenseeld heeft.

Waterland-Oudeman is een klein maar pittig gehucht.

De Sint-Niklaaskerk.

Als we het volgend boerderijtje willen vastleggen roept de eigenaar ons binnen.

Het boerderijtje is een vakantie verblijf ” ’t Appelken” dat zich inschrijft in het plattelandstoerisme. Een mooie locatie om op verlof te komen. (en om foto’s te nemen)

Deze zwam wordt binnenkort verwijdert, hij zuigt de boom leeg.

Deze typische schuur maakt ook deel uit van ’t appelken.

De eigenaar Luc Maeyens erfde deze mooie boerderij van zijn ouders en wou er iets zinvol mee doen. Als je het mij vraagt is ie er goed in geslaagd.

De route verlaat dit mooi polderdorpje en stevent nu richting Nederland. We flirten even met de grens en zetten dan koers naar Watervliet, eerst even gestopt aan het Moes(ch)tuintje. Al een paar keer mochten we hier onze benen onder tafel schuiven om tegen een schappelijke prijs lekker te eten. Daarna wandelden we steevast door de mooie tuin met de vele lieve dieren. Vandaag zijn we te laat en is deze tuin al gesloten. Spijtig.

Dan maar terug op weg. Op de Oudemansdijk bij het naderen van Watervliet staan deze 2 huisjes zij aan zij.

Het moet nu eventjes van mijn lever. We mogen in Vlaanderen fier zijn op onze vele fietsroutes en knooppuntnetwerken. Vooral door de provincies wordt er hier bewonderenswaardig werk geleverd. Maar diezelfde provincies blijven als opdrachtgever voor wegenwerken dan weer schromelijk in gebreke. Wegwijzers geraken in de berm en de fietser het spoor bijster. Veerle doet een oproep om hier wat aan te doen want haar echtgenoot (ondertekende) is dan gedurende een half uur niet te pruimen (beeld zonder klank).  Deze foto is een goed voorbeeld “kruising van de Oudemansdijk met de Molenstraat.

Gelukkig rijden we weinig of niet verloren en in Watervliet is er al weer wat klank te horen.

De Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartkerk ook Kathedraal van het noorden genoemd.

Via de Calustraat verlaten we Watervliet en diezelfde straat brengt ons langs de Roste Muis waar het zo druk is dat we afzien van een stop. Laat deze pint aan mij voorbij gaan…. (mis ik weer wat klank?) Begin Sint-Janspolderdijk steekt het Reinaert de Vos epos opnieuw zijn kop op.

Aan het eind van diezelfde Sint-Janspolderdijk kijken we tegen deze mooie grote boerderij aan.

We draaien de Hogestraat op om Sint-Jan-in-Eremo te komen.

Sint-Jan-Baptiskerk

Cantheclaer (Reinaert de Vos…)

Nog eens vanuit een andere hoek.

Door het volgen van de Sint-Jansstraat naderen we de  Oostpolderkreek.

Hoe dichter hoe mooier

We kruisen opnieuw het Leopoldskanaal dat zich stilaan in nevelen hult.

Deze nevels duiden ook op het late uur (tegen de zessen), we leggen er dan ook wat de pees op. Alleen een schuur kan ons stoppen.

En deze late zon door de bomen.

En deze ommegang.

Bis.

Als we dan toch bezig zijn, een detailken

Ook deze “Kleemkappel” doet ons in de remmen knijpen.

Zo stormen we Kaprijke binnen. Hier niet stoppen zou zonde zijn.

Waar in de vroegere route nu naar Eeklo gefietst werd, wat niet meteen het mooiste deel van de tocht was, keren we nu terug naar Sint-Laureins. We schakelen opnieuw in overdrive, de polders flitsen ons voorbij. Het donker boezemt ons wat schrik in. We stoppen slechts voor dit avondmaal.

Niemand mist een badkuip?

In Sint-Laureins is het kermis, we fietsen verder en juist voor het einde genieten we van deze zonsondergang.

Een mooie afsluiter van een prachtige route. 8.5/10 stip deze route maar aan, het is een must.

Enkele interessante links:

De leuke fietser

Tour de Frans

Voor kaart en gps-track:

vlaanderen-fietsland

Op verplaatsing…de Grimbeertroute (de legende van Reinaert de vos)

Woensdag 10 september 2008

Is het weer wisselvallig, echt klagen mogen we niet. Telkens ik vrij heb klaart het s’namiddags uit en zodoende kunnen wij erop uit. Vandaag willen we een 2de fietstocht van het Reinaert de vos epos rijden. Het is even wikken en wegen, uiteindelijk wordt het de Grimbeertroute. Met zijn 43 km en startend vanuit Lokeren is dat voor ons goed te doen.

Na ’t eten start de gebruikelijke procedure op. Fietskledij uit de kelder halen, fototoestellen checken, drinkbussen vullen enz… Om 13u30 parkeren we ons A-ken naast het sportcomplex op een steenworp van het centrum.

Eventjes door het centrum flaneren, Lokeren heeft iets provinciaals en er zijn veel mooie gebouwen.

Daarna brengt de Durmedijk…

…ons naar het verloren bos.

Het verloren bos is een mooi domein, er loopt op deze woensdagnamiddag nogal wat jeugd in rond.

We stoppen even bij het mooi kasteel

We verlaten het park en rijden langs het Bospark

…richting de wijk Ruiter

Dit ruiterbeeld “Swarten Ruiter” (afrikaans of streektaal?) van Koenraad Rossaert visualiseert de wijknaam. Mooi beeld.

De weg loopt nu langzaam omhoog. De oudeheerweg kruist de E17. Diezelfde weg moet ineens zijn verhard wegdek missen. Hebben de bewoners hier misschien hun belastingen niet betaald? Tja als ik de stulpjes hier zo bekijk..

We bereiken het gehucht Heide waar er volop kans is om iets te eten of te drinken.

Onze aandacht gaat vooral naar het toch wel heel mooi Heidekapelletje.

En natuurlijk het er naast gelegen monument, dat een passage uit het Reinaert de vos verhaal weergeeft. De verschijning van Reintje voor het tribunaal.

Wat verder is er ook voor overnachting gezorgd.

Het gaat nu door duurdere villawijken bijna overal is de weg geasfalteerd, wat het belasting betalen betreft lijkt het hier wel OK. Eventjes langs de drukke Belselestraat en ineens moeten we door een opening in de haag over dit dijkje.

Het brengt ons over de kasteelvijver van het Ortegat-Vermeulen-kasteel.

Inmiddels zijn we in het centrum van Waasmunster waar we deze 4 beelden vastleggen.

We verlaten Waasmunster maar lassen een ravitailleringstop in en dat in het mooie landgoed rondom het Kasteel Blauwendael.

Veerle neemt de tijd om dit mooi beeld te fotograferen.

Na deze stop zijn de reserves aangevuld, het is dan ook met fikse pedaaltrappen dat we deze tocht voortzetten. We naderen opnieuw de E17 maar tot onze verbazing rijden we er niet onder maar naast deze drukke autoweg. Dit duurt eventjes en bouwt een vreemde dualiteit in deze route. Links kijken we over een mooi rustig landelijk gebied ,maar durven we rechts wat naar boven kijken zien we een stroom aan vracht- en personenwagens voorbij razen. Maar deze situatie blijkt slechts een kleine beproeving alvorens het kroonjuweel van deze route zich aandient. Molsbroek een vrij groot natuurreservaat, wat geprangd tussen de E17 woonwijken en industrieterreinen. Desondanks is het een festijn hier te kunnen fietsen.

Het riet buigt half september door onder de last van de rijpe zaadslierten, op de achtergrond de oevers van en de Ham zelf.

Ook de verschillend distels zijn klaar om zichzelf vele malen te vermenigvuldigen.

Het Molsbroek is een moerassig gebied met verschillende meersen, altijd goed voor een paar foto’s.

Vele (verschillende soorten) vogels hebben hier hun stek, wie er de tijd voor heeft kan ze spotten en mits een stevige telelens zijn er prachtige foto’s te maken.

Onthaalcentrum van het reservaat.

Deze waterpompen moeten het waterniveau regelen.

Na het Molsbroek zijn we terug in de buitenwijken van Lokeren beland. Eventjes de drukke invalswegen (volle avondspits) oversteken. Het is een hele klus en in het bos van verkeersborden niet evident onze zeshoekige aanwijzers terug te vinden. Maar deze keer bewijst Garmin zijn nut en op enkele honderd meters na houdt hij ons goed op koers. Niet geklaagd, snel zijn we terug in landelijker gebied waar we rustig onze weg voortzetten.

In de Everslaarstraat staat deze stille getuige van voorbije oogstperiode…

…onder het goedkeurende oog van

Jullie hebben het inmiddels begrepen we zitten volop in het hoofdstuk “de boer hij ploegde voort”.

Getuige deze schuren en stallen, mooi opgefleurd trouwens.

natuurlijk ook de nodige kapelletjes.

Rond deze tijd zijn zowat alle graansoorten geoogst, alleen de mais heerst nog over de velden. Hier en daar wordt er al geploegd.

De schuren raken stilaan gevuld met hooi en stro.

Ook het vee, waarvan het nageslacht al mee aanschuift aan de voederbak, genieten van een zacht maar wisselvallig najaar.

Onze omzwervingen langs landerijen, boerderijen…

leiden naar de wijk Oudenbos. Daar stuiten we op de Sint Pauluskerk.

Deze kerk troont te midden van een wat eigenaardige woonwijk. Er staan identieke dubbelwoningen met gevels die het Normandisch stukwerk imiteren. Dit heeft iets heel speciaal, spijtig genoeg hebben we er geen foto’s van genomen. Dit wordt wachten tot we de volgende keer de Grimbeertroute fietsen. Als compensatie deze Reinaertbank met de niet te begrijpen tekst.

Vanaf hier nemen we niet de trein maar wel het weggetje ernaast om tegen sneltreinvaart naar Lokeren te peddelen.

Vlug nog dit leuk huis gekiekt.

Dan op tijd de remmen dicht om niet in de Durme te duiken.

Terug in Lokeren genieten we van de mooie gebouwen die stralen onder de late herfstzon.

Deze fietstocht eindigt (en begon) aan het mooi bebloemd stadhuis annex toerismebureau.

Morgen moeten we weer allebei vroeg aan de slag. Het blijft dus bij een kiekje van dit leuk klein restaurantje.

De Grimbeertroute is onze tweede tocht van het Reinaert de vos epos. Met zijn 43km en het ontbreken van heuvels of andere klimmen is dit een tocht die elke gemiddelde fietser vlot aankan. De vele onverharde stukken maakt dat ze bij aanhoudend regenweer te mijden is. Er zijn prachtige trajecten langs tuinwijken en duurdere villabuurten aangevuld met een mooi natuurgebied en last but not least een rustig landelijk gebied. Deze fietsroute is gevarieerd en daardoor vrij boeiend.  Voor families met jonge spruiten,  wegens fietsen langs drukke verkeersaders, misschien iets te gevaarlijk maar voor ieder ander een aanrader 7,5/10.

Enkele interessante links:

De leuke fietser

Tour de Frans

Dj!no

Voor kaart en gps-track

Vlaanderen-fietsland

Op verplaatsing… de Canteclaerroute (de legende van Reinaert de vos)

Zaterdag 6 september 2008

Al sinds 16 augustus geen trapper meer verzet. Slecht weer en een citytrip naar Londen maakten dat de fietsen in de garage bleven tot vandaag. Al een tijdje zou ik ons licht willen opsteken in het waasland. Daar zijn verschillende tochten die hun naam aan het Reinaert de vos epos ontlenen. De Canteclaerroute mag de spits afbijten.

Dit weekend heb ik vrij en ondanks de slechte voorspellingen zou het vandaag moeten meevallen. Na de middag omstreeks 13u30, vrij laat, vertrekken we met de fietsen op het dak naar Stekene. Daar is de vertrekplaats van de Canteclaerroute. Door omleiding of het slecht lezen van de google-maps routebeschrijving komen we in Moerbeke-Waas. Daar besluiten we te stoppen en er op de tocht in te pikken. Eerst bewonderen we het mooie gemeentehuis

En het pleintje “Lindenplaats” met prachtige herenhuizen beplanting en monument

De ophaalbrug over de Moervaart is voor ons dan meteen de start van de Canteclaerroute.

Vrij snel duikt de Coudenbornbrug op, deze fietsen we over.

De weg die we zo inslagen brengt ons naar Coudenbornhof, inmiddels serieus in verval.

Wat niet van de kerk OLV Onbevlekt Ontvangen kan gezegd worden. Haar naam alle eer aandoend, pronkt zij langs de route.

Klein Sinaai en haast alle dorpskernen op de route zijn mooi bebloemd.

Bij het buitenrijden nog even aandacht voor het dorpschooltje de “Tuimelaar”

Algauw fietsen we door de buitenwijken.

Is het geen tijd voor het eerste kapelletje van deze tocht.

Wat verder dit leuk houten kunstwerk…

…om te knuffelen.

Ineens bevinden we ons in de velden waar de wind flink waait.

Door de wind gedreven stevenen we snel op Stekene af.

De Heilig Kruiskerk

Het neo-gotisch gemeentehuis (heel mooi).

De dorpskom, die niet zo klein is, wordt overrompeld door tientalle groepjes die zonder omkijken straten oversteken en rondlopen. De terrasjes zijn afgeladen vol blijkt er een popfestival Cramerock aan de gang te zijn. Dit gebeuren verhindert dat we de route volgen. Na een kleine omweg rijden we aan het oud stationneke het fietspad op. Dit fietspad loopt over de oude spoorwegbedding van de lijn Sint-Gillis-Waas naar Moerbeke .

Dit pad leidt ons buiten het centrum waar we het verlaten om naar de Stekense vaart af te slagen. Hier laten we ons overdonderen door de mooie landschappen onder een ietwat dreigende hemel.

Terwijl de wind fel tekeer gaat

Op het wateroppervlak is het rustiger wat ook aantrekkelijke beelden geeft.

Eén van de verantwoordelijke voor al deze foto’s

Eventjes tijd voor koeien, wie regelmatig onze fietsverslagen volgt kent mijn voorliefde voor rundsvee. Zo niet anders in dit relaas. Kijk maar wat we bij het naderen van Sinaai-Waas tegenkomen.

Het boerderijtje zelf is ook mooi.

Nog altijd op weg naar Sinaai-Waas als we dit kapelletje voorbij fietsen.

Juist voor het binnenrijden moeten we langs deze waterzuiveringsinstallaties.

De kerk in Sinaai-waas onder opnieuw een dreigende lucht.

Minder dreigend, maar mooi gelegen het gemeentehuis.

Waarom niet eens een fiere geit gekiekt?

Hier loopt het wat verkeerd, ondanks Garmin doen verkeerswerken ons de route kwijt spelen. Na wat rondrijden brengt diezelfde Garmin ons terug op het goede pad. We knopen weer met de route aan langs een spoorweg.

Blijkt achteraf dat we Lokeren en Daknam gemist hebben. Spijtig maar wat we wel reden was alleszins zeer mooi.Na de spoorweg opnieuw de velden in.

We volgen opnieuw een pad over een oude spoorwegbedding naar Eksaarde. Mede door de ondergaande zon zijn er prachtige vergezichten.

Ook de Spletterenbrug baadt zich in het late zonlicht.

Het fietspad doorkruist Eksaarde.

Ook na Eksaarde blijft het op deze fietsweg genieten.

On golden pond

Niet ver buiten Moerbeke op de drukke verkeersweg.

Op diezelfde weg als contrast!!

Opnieuw in Moerbeke-Waas kijken we op de Lindenplaats nog even achterom.

Nu zijn we terug aan de auto en valt een huis ietwat verder op.

Tijdens het terugrijden, dat deze keer zonder probleem verloopt, raken we niet uitgepraat over deze leuke tocht. Boeiend van begin tot einde. Veel afwisseling, mooie vergezichten en leuke dorpskernen het is een echte aanrader. Deze streek is heel mooi, ik kan niet wachten om de volgende tocht van het Reinaert de vos epos aan te vatten. 9/10 is misschien hoog maar als je zelf deze route gefietst hebt zal je begrijpen waarom.

Enkele interessante links:

Tour de Frans

Dj!no

De leuke fietser

fietsen met de familie de Koning

Voor kaart en gps-track:

Vlaanderen-fietsland

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: