De Gerstjens, Park van Aalst, Wellemeersen en Kluisbos aan elkaar geknoopt (deel 1)

Deel 1: de tocht knopen.

Samen met het kille weer slaan de verkoudheden en keelontstekingen toe met als gevolg dat de fietsen op stal blijven. Tijd om eens terug te kijken op een fantastische zomer waar we ons fietshart konden ophalen. Maar ook het moment om nieuwe plannen te smeden. Al een tijdje volg ik de blog “tour de Frans”. Daar stel ik met steeds wederkerende verbazing vast hoe Frans via het knooppuntennetwerk prachtige tochten aaneenbindt. Ook ons laatste exploot het fietsen van de “Dj!noroute” zette me aan het denken. Al eerder gebruikte ik het fietsroutenetwerk tijdens de beaufort03-saga. Stilaan rijpt het plan om in onze eigenste streek via knooppunten een tocht te knopen. Aanleunend bij een pittoresk centrum vind je in Aalst een prachtig park met het mooi Osbroeck-natuurgebied als toemaatje. Ons eigenste Erembodegem heeft langs de Dender met de Gerstjens een aardige natuurzone. Ook in Welle moet je denderwaarts wil je de Wellemeersen aandoen. Quasi in onze achtertuin op de grens tussen Erembodegem en Affligem ligt het Kluisbos. Ziehier vier natuurlandschappen die we, aangezien ze alle vier op een boogscheut van onze thuis liggen, geregeld aandoen. In dit eerste deel teken ik een tocht, die deze gebieden aandoet, uit.

Mijn favoriete site om knooptochten uit te werken is “fietsnet de routeplanner voor fietsers”. Ik gebruikte het al meermaals tijdens de beaufort03-tochten.

Even zoeken op plaatsnaam, Erembodegem in dit geval, en inzoomen.

Knooppunt 38 langs de Dender lijkt me een geschikte startplaats.

Daarna klik ik knooppunt 36 aan dit brengt ons duidelijk richting park van Aalst.

Vervolgens worden punten 35 en 81 geselecteerd. Het schiet flink op.

Zo gaan we verder via 80, 79, 50, 46 en terug naar 38. Klaar is kees. Een tocht van 27,8km staat op het scherm.

Fietsnet geeft de mogelijkheid om de geplande route naar je gps te exporteren.

De mogelijkheid om de knooppunten als waypoint te exporteren aanvinken!

En het downloaden van het GPX-bestand (compatibel met mijn Garmin Etrex) kan beginnen. Fietsnet vraagt niet om registratie. Op de site neemt de kaart de meeste ruimte in, de interface om de tocht te plannen is sober en daardoor zeer overzichtelijk en intuïtief. Het exporteren gaat vlot en geeft een perfect bruikbare track. Fietsnet is tot nu toe mijn favoriete routeplanner voor fietsknooppunten en dit met lengtes voorsprong.

Daarna open ik het bestand in Mapsource

Waarna ik het overzet op mijn “Garmin eTrex Legend HCx”

Bij de opgeslagen tracks vinden we onze tocht terug.

Wat dit beeld geeft, uitgestippeld op de kaart.

Vanuit Mapsource print ik de kaart af, vouw ze …

…en steek ze onder het doorzichtig plastiek van mijn fietstas.

Voor wie niet over een gps-apparaat beschikt is er een leuk en zeer goedkoop hulpmiddel.

Bikepointer, een plastieken houder …

…die eenvoudig aan het fietsstuur is te bevestigen.

Op de site vinden we ook een handige calculator.

We beginnen met het ingeven van het startknooppunt. In ons geval 38. Bikepointer geeft ons een overzicht van alle 38-knooppunten. Ik kies uiteraard voor Scheldeland – Erembodegem. Vanaf nu worden er aanliggende knooppunten aangeboden. Wij kiezen dus verder voor 36 en vervolgens 35 telkens Scheldeland-Aalst. Een leuke manier van werken. Ik mis echter een zoekfunctie op locatie om een startknooppunt te vinden. Misschien een suggestie voor de makers van deze voor de rest voortreffelijke website.

Zodoende werken we onze tocht af.

Tussentotalen aanvinken…

…dit laat ons aan elk knooppunt weten wat we al hebben afgelegd.

Alvorens af te drukken passen we de achtergrond van ons routekaartje aan. Schol!

Printen maar.

tja…niet meteen het gewenste formaat.

Dan maar de schaar erin.

Dit lijkt er al veel meer op.

Past als gegoten.

Bikepointer is een prima alternatief voor wie de kosten van een gps wil besparen. Het principe sluit goed aan bij de geest van het fietsknooppunten-netwerk. Eenvoudig, efficiënt en door iedereen te gebruiken.

Ziezo de voorbereiding zit erop. Ik hoop dat jullie wat aan deze uitzetting hebben gehad. Binnenkort mogen jullie een verslag van deze tocht verwachten.

Enkele interessante links:

Tour de Frans (sterk in fietsknooppunten)

02/11/2009 0

Op verplaatsing…de Dj!noroute(herfst 2009).

Zondag, 4 oktober 2009.

We zijn al even terug uit Bretagne. Het blijft droog en bijwijlen is het nog mooi weer. We zijn opnieuw beginnen lopen, het park van Aalst en het Osbroek liggen er droog bij. Ook voor het weekend geven de voorspellingen droog weer. Dan is de uitdaging te groot en moeten de fietsen van stal. Al lang staat de Djinoroute op mijn verlanglijstje. Djino is een streekgenoot die net zoals wij gek is op fietsen. Hij heeft een prachtige website waar hij ons deelgenoot maakt van zijn fietsavonturen. Djino heeft op een zeker moment besloten zelf een route samen te stellen in zijn streek. Dat vind ik dus het einde, meer gedreven kan je volgens mij niet zijn. Ik heb veel bewondering voor zo’n initiatief. Dus Zondagmiddag iets na half twee starten we.

Laat ons meteen met een kleine bekentenis beginnen. Het trackbakken lukt eerst niet zo bijster goed. Vandaar dat ik al snel een foto van het kerkplein van Erpe kan maken.

Daar komen we tot het besef dat we het weer nogal onderschat hebben en we reppen ons terug naar ons A-ken om nog wat kleding bij aan te trekken.

Ik zoom wat verder in op de track en dan blijkt dat we vlak naast de route geparkeerd staan. We verlaten Mere nu langs een andere kant richting Nieuwerkerken. In deze Aalsterse deelgemeente kiek ik deze bric-à-brac. Ik wijs er Veerle fijntjes op dat het dus nog erger kan dan…

Maïs en nog eens maïs, deze cornflakes in spe zetten duidelijk hun opmars in onze velden voort.

Nog eens Erpe maar nu in de juiste volgorde.

Van een bloemperkje gesproken, wat een kleuren pracht. Veerle haar camera is nog aan het bekomen.

Hier woont een Disney-fan zoveel is duidelijk.

Nog eens de kerk van Erpe, nee ik word niet gesponsord door de pastoor van Erpe

Ook niet door die van Erondegem. Maar misschien dat het kieken van zo’n kerk voor wat voorspraak om wat beter weer,lees meer zon,zorgt.

De oren gespitst, kan ik volgens Veerle nog een voorbeeld aan nemen.

Impe, Sint-Denijskerk. Tiens ’t is toch Damiaan die zalig verklaart wordt en niet onze gouverneur?

Bij het opnieuw naderen van Erondegem kan dit gezellig kapelletje Veerles lens niet ontsnappen. Leuke nonchalance.

Dan gaat het er nabij Vlekkem wel wat serieuzer aan toe. ’t Schijnt dat de aflaten hier van een iets betere kwaliteit zijn.

Bijbehorende Sint-Lambertuskerk.

Bric à brac II maar er is nog werk aan de winkel om “bric I” te kloppen.

Djino neemt ons niet alleen mee naar de plaatselijke gebedshuizen. Nee hij beloont onze inspanningen, ’t is soms stevig trappen, met prachtige vergezichten.

Langzaam moet het zomerse groen wijken.

Ook de Sint-Martinuskerk in Bambrugge maakt haar opwachting. Als het zo voortgaat moeten we het eerste jaar niet meer op Bedevaart.

Bric à brac III, in Bambrugge hebben we te maken met een meer landelijk exemplaar. Sterke mededinger voor de wedstrijd “Bricste à brac 2009”

Stallen en schuren ook ondanks het donker weer blijven ze bekoren.

Laat ons maar wat afstand nemen van al die kerken, nog een glimp van de Sint-Martinuskerk ditmaal in Burst .

Het glooiend landschap blijft bekoren.

Nee geen bric…

Hadden we al paarden op het menu?

Nee, het veelvuldig fotograferen van kerken kan ze daarboven niet vermurwen.

We fietsen nu richting Borsbeke. Djino duidelijk bekend met de streek durft al eens een buurtweg inlassen. Deze “kasjkens” geven de route iets speels.

De Sint-Antoniuskerk van Borsbeke meldt zich ook aanwezig. Mooie kerk trouwens.

Deze Sint-Rochuskapel kruist ook ons pad.

Pink duck, mooi bewaard.

Djino gooit er eens een molen tussen, knappe vierwieker.

Onder een steeds dreigend wolkendek gaat het nu verder naar Sint-Lievens-Esse.

Ondanks de dreigende wolken zijn we niet de enigen onderweg.

Het is stevig klimmen naar Sint-Lievens-Esse.

De dorpskern, Sint-Lievens-Esse kan zich naast de obligate kerk ook op een nog werkende brouwerij beroemen. Pater Lieven wordt er gebrouwen.

Vrij grote kapel nog altijd in Sint-Lievens-Esse.

Nu nemen we de trambaan en zijn zo vrij snel in Herzele.

De kerk van Herzele mocht al een paar keer haar opwachting maken in deze blog, deze keer eens vanuit een andere hoek.

Ook in dit verslag mogen runderen niet ontbreken. Kijken als een koe naar…

Ressegem, in volgorde kapelletje en daarna…

de kerk. Zonder woorden..

Ook in Aaigem komen kerkgangers aan hun trekken

Uit de tijd dat auto’s nog spraken.

Een wat grijs kapelletje past mooi bij het weer. Goed gezien van Djino.

Tussen Aaigem en Mere laat Djino ons nog eens goed zwoegen, een korte maar steile klim wordt voor de wielen geschoven.

Tijdens het afdalen naar Mere krijgen we nog een mooi zicht op Kruiskoutermolen en een kapelletje eenzaam in het veld.

Wat later zijn we terug in het centrum alwaar we door het late uur en het kil weer gedreven snel naar de auto fietsen. Eens de fietsen opgeladen rijden we terug langs een deel van de route richting Nieuwerkerke. Algauw zijn we thuis. Wel Djino je route mag er wezen. In het begin zwerven we wat door woonwijken en er wordt al eens een drukke baan gekruist. Maar wat je ons aan landschappen voorschotelt is prachtig. Met een 8,5/10 is het een aanrader. Je bezorgde ons een prachtige namiddag.

06/10/2009 1

Op verplaatsing de Gulden Eiroute (rondom Kruishoutem)

Dinsdag 21 juli 2009 (nationale feestdag)

Al een paar weken liggen we stil, druk op het werk en de laatste week hadden we een logé. Jack de franse buldog van ons Charlie en haar vriend Kevin verbleef zo’n 10 dagen bij ons. Vandaag zijn we allebei vrij. De kust lonkt, maar het gezond verstand doet ons uitkijken naar een tocht wat dichterbij. Via Dj!no en deleukefietser vinden we de gulden Eiroute. Deze ontplooit zich voorbij Deinze rondom Kruishoutem.

Wat voor 12u rijden we onder een openbrekende hemel het marktplein van Kruishoutem op. In de schaduw van de Sint-Eligiuskerk laden we onze fietsen af.

Al snel ligt de dorpskom achter ons en bevinden we ons in de velden. Daar delen we het pad met nog anderen…

Wat verder staan deze jonge bende grasvreters.

Aan de overkant, wat verzonken achter de groene velden, lonkt het dorpje Wannegem.

Door een licht glooiend landschap fietsen we naar Nokere.

Eventjes duiken we een veldweggeltje in om de mooie Sint Ursmaruskerk te kieken. Ietwat vreemde naam voor een heilige. Tja met zo’n naam is het beter wat deemoedig te zijn.

Eerder wat over- dan deemoedig vervolgen we onze tocht naar Nokere-dorp. Prachtig centrum, met zijn witte huizen doet het wat aan Thorn denken.

Deze tocht boeit ons met…

…achter groen verscholen landhuisjes,

prachtige landschappen.

keuterboerderijtjes,

ietwat belegen schuurtjes.

devote kapelletjes, heeft dit exemplaar ezelsoren?

Dan verrast ie ons met een statig, alles behalve deemoedig, kasteel.

Met park, vijver kortom met alles erop en eraan. Kasteel Casier.

Prachtige omgeving.

Ook wat verder is het aantrekkelijk.

We genieten met volle teugen.

Inmiddels hebben we Nokere verlaten.

Een sober kapelletje.

Dichtbevolkt, rommelig duivenhok. Lijkt me niet zo leuk voor deze gevleugelde koeriers.

Terwijl het flink omhoog gaat richting terug naar Kruishoutem merken we deze koe die zich koestert in de schaduw van deze stevige boom.

Dit vreemd bord doet ons even stoppen. Is dit een exclusief schoenmerk? Wie zal het zeggen?

Onze tocht flirt nu met de E17. Dit dafje, ondanks de hoge ouderdom, nog in goede staat.

Deze hangar kan daarentegen een flinke opknapbeurt gebruiken.

Een eierworp verder in de spondenmakersstraat staat wat verdoken onder het bladerdek dit sober kunstwerk.

Wat minder kunstig, zonder grote K laat ons zeggen. Toch leuk.

We naderen de buitenwijken van Kruishoutem en weer klimt het stevig. Tijdens deze inspanning fietsen we voorbij het Hof van Cleve. Gastronomie met grote G. Gelukkig voor onze portefeuille(met kleine p) is de Nationale feestdag aanleiding voor een sluitingsdag.

Niet dit kapelletje , maar wel de zitbank erbij doet ons in de remmen knijpen. Ons maag laat zich al een tijdje horen en we besluiten hier een gastronomische stop (met piepkleine g) in te lassen.

Tijdens het verorberen van onze koeken valt mijn oog plots op deze constructie. Een uitkijktoren die dient uiteraard beklommen.

Eens boven hebben we een mooi uitzicht. Spijtig zijn er niet zo direct herkenbare punten aan den einder.

Dan maar het maïsveld van bovenaf gekiekt.

Als we dan toch bezig zijn….

We verwijderen ons nu van de E17 om over…

…Marolle…

…met wat vreemde runderen (Galloway’s)

Nog kalf en al vrij frank.

Langs en door de Lozerse bossen…

Mooie kerk “Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand” in Lozer.

Het kasteel Della Faille heeft zich achter de bomen teruggetrokken. Dus neem ik maar deze grote houtschuur op de korrel.

Nu komt het dorpje Huise in ’t vizier.

Huise is een lieflijk dorpje met een mooie dorpskern, maar…

…moet het toch afleggen tegen Mullem met zijn schitterende gele huizen.

Verdient een bloempje.

Sint-Hilariuskerk, uitzonderlijk niet in het geel.

Ineens gaat het snel, er verschijnen dreigende wolken.

We steken een tandje bij en spoeden ons naar Wannegem-Lede.

Kieken snel de Sint-Machutuskerk (weer zo’n vreemde naam mijn spellingchecker bijt er zijn tanden op stuk) in Wannegem.

De Schietsjampettermolen (spellingchecker nog niet bekomen en nu weer deze naam) onder een dreigende lucht.

Inmiddels is het al flink beginnen druppelen. We zijn nog slechts op een flinke eierworp van Kruishoutem. Even een laatste hoeve vastleggen en op “een ik en een gij” zijn we terug aan ons A-ken. Al eindigt deze fietstocht wat in mineur ze bezorgde ons toch veel fietsplezier. Enkele keren waren we echt verrast. De bewegwijzering is volledig en bij droog weer(minder in de winter of bij dagenlang regenen) makkelijk te fietsen. De hellingen zijn een paar keer stevig maar door de gemiddelde fietser toch te overwinnen. Nog eens een 9/10 de Vlaamse Ardennen mogen zich toch bij de mooiste streken om te fietsen van ons landje rekenen.

Enkele interessante links:

De leuke fietser

Dj!no

25/07/2009 0

De Molenbeekroute (Herzele, Erpe-Mere, Haaltert)

Zaterdag 13 juni 2009.

Weer al drie weken thuis. Op het werk is het heel druk, ik kan me weinig vrijmaken. Maar zaterdag wordt er mooi weer voorspeld. Ik speur op internet naar een mooie tocht dichtbij. Bij “Djino” vind ik de Molenbeekroute. Zo’n 10 jaar geleden fietsten we al eens deze tocht. Gelieve deze molenbeekroute niet te verwarren met de route die we begin vorig jaar aflegden rond Steendonk. Ik kom omstreeks 12u thuis. Na het middagmaal ga ik even rusten (ben al op van voor 5u). Het is dan ook rond 14u30 als we de tocht aanvatten.

We fietsen naar Haaltert alwaar we ter hoogte van het warandepark de route aansnijden.

Snel even deze parkbezoekers kieken en weg zijn wij.

We volgen de wegwijzers en onze garmin, die ons over de stationsstraat (een drukke steenweg)brengt. Wat verder dit mooi kapelletje en achterliggend kerkhof. Er liggen hier ook slachtoffers(van het gemene best) tijdens de tweede wereldoorlog.

Zowat halfweg tussen Haaltert en Denderhoutem stuiten we op deze tuin-indiaan. Zijn blik laat niets goed vermoeden. ’t Is eens wat anders altijd die onnozel contente kabouters.

We fietsen niet door tot Denderhoutem maar slagen rechtsaf den “Daai” in. Aldaar dit lieflijk tafereel.

Nog steeds fietsend over den Daai.

Kapelletje bij het verlaten van de velden te Stichelen.

Stichelen lijkt een klein gehucht te zijn. Algauw duiken we weer de velden in.

Nu krijgt de route toch een heel idyllisch tintje. Winkelveld

In de boekentstraat even deze vrolijke noot. Lijkt zo weggelopen uit een verhaal van Suske en Wiske.

Opnieuw dompelen we ons in het landelijke, tussen Heldergem en Kerksken (Haaltert) ligt dit prachtig natuurgebied Den Dotter..

Zicht op Heldergem.

De velden onderbroken met bomenrijen, wat kan een fietsershart meer bekoren.

Bakhuis opgericht door de buurtgemeenschap Gotegem in 1999.

Even binnenloeren.

In Aaigem bevinden we ons ineens op bekend terrein.

De lente loopt op haar laatste benen en de jeugd doet zijn intrede op de velden.

En inderdaad de ons zo vertrouwde Volckaerthoeve duikt op achter één van de vele bochten die deze tocht rijk is. Er wacht ons wat treurig nieuws. De Volckaerthoeve staat over te nemen. In afwachting is ze slechts zaterdag en woensdag open.

Ik ga nog eens achteraan kijken.

De hooischuur als zowel de hooiwagen lijken goedgevuld. Even smullen van lekkere zelfgemaakte ijskreem en weer op weg. Hopelijk blijft de Volckaerthoeve en vooral haar activiteiten bestaan. Het zou zonde zijn.

Ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes. Ik val op de kleuren, heeft iets zuiderlijks.

Nu fietsen we naar het centrum van Aaigem.

Even binnenloeren… Van Aaigem gaat het met een wijde bocht naar Woubrechtegem.

Gloednieuwe, stevige villa. Crisis, what a crisis?

Koeien moeten naar de stal om gemolken te worden.

Lagergelegen boerderij, de machtige vergezichten rijgen zich hier aaneen.

Woubrechtegem.

We zijn nu op een boogscheut van Herzele. Bij het binnenrijden deze “molen te Rullegem” die flink onder handen wordt genomen.

Het schepenhuis in Herzele.

De ruïne van wat ooit een trots burcht was. Tot hier de rondrit Herzele.

We vervolgen onze weg opnieuw langs een veldbaantje dat ons naar…

…Ressegem brengt.

Burst is de volgende halte op onze rit.

Deze mooie klok, ontdaan van kerktoren, op een paar stevig spoorbils. Bambrugge

De Sint-Martinuskerk nog altijd in Bambrugge.

We naderen de E40 met aan de overkant Vlekkem. Ook hier dat glooiende dat voor mooie beelden zorgt.

De sopeter in Vlekkem

Inmiddels peddelen we richting Erpe-Mere. Wat voor Ottergem zien we een kudde koeien die in het veld gemelkt worden.

Na Erpe-Mere duiken we langs de Oudenaardse baan de E40 onder. In Mere toeven we wat langs de molenbeek . Haar oevers zijn juist opnieuw mooi aangelegd.

Nog even een fikse klim naar de Gotegemstraat. Daarna is het uitbollen terug naar Haaltert. Vandaar keren we terug naar huis. Het is zo’n 20u15 als we daar aankomen. De Molenbeekroute is een leuke herontdekking. 42 km is niet te lang maar levert toch genoeg verassend mooie momenten. Zonde dat we deze aantrekkelijke tocht, die we van huis uit kunnen fietsen, zo lang links laten liggen hebben. 8.5/10 verdient ze zeker. Samen met M-route en de Patersroute is het een aanrader om de prachtige streek , die de Vlaamse ardennen is, te verkennen. Zeker doen!!!

Interessante links:

Vlaanderen-fietsland

Dj!no

De leuke fietser

19/06/2009 0

Op verplaatsing…de Paterroute

Donderdag 2 april 2009

Al gans de week droog met mooie opklaringen en de laatste dagen een helderblauwe hemel. Ik ben vrij vandaag, ik ga rond 11u Veerle oppikken na haar werk. Ik zoek dan ook een fietstocht niet te ver weg en stuit op de Paterroute. Deze route van zo’n 48km tussen Geraardsbergen, Brakel, Aalst en Ninove lijkt me best te doen. Eén vraagteken op de site van toerisme Oost-Vlaanderen wordt ze gequoteerd voor gevorderden. Nu dat mag geen probleem zijn , eerder een uitdaging.

We starten op het kerkplein van Sint-Maria-Lierde. De hellingsgraad van dit plein verklaart al wat de quota “gevorderden. Het van het dak halen van onze “giants” vraagt wat behendigheid, maar al snel zijn we op weg.

Onmiddellijk wordt het klimmen, deze kapel bovenop een wat een lourdesgrot zou moeten voorstellen, houdt ons even op. Deze vrij grote kapel is volop aan het verkommeren en dient ofwel gerestaureerd of anders afgebroken. Levensgevaarlijk voor spelende kinderen, ik zou maar niet teveel op mirakels rekenen.

Nog even een zijaanzicht moesten er twijfelaars onder de lezers zijn.

Deze pomp mag men gerust verder laten genieten van haar oude dag.

De kerk van Sint-Maria-Lierde gezien vanuit de velden.

Nog eens een lammetje, op dit moment van het jaar kan je er niet naast kijken. Ik heb ergens het gevoel dat ze meer gefokt worden dan vroeger.

Nu maar eens geit op het menu, zich lekker schartend tegen de omheiningsdraad.

Weer worden we in dit prachtig landschap getrakteerd op een kapelletje. Ook dit exemplaar staat in de strijd tegen de tands des tijds alleen.

Dit exemplaar wat verderop lijkt wat meer geluk te hebben. Wat jullie niet zien is dat er tegenover enkele huizen staan. De bewoners ervan zullen zich waarschijnlijk het lot van dit kappelletje aantrekken.

Inmiddels hebben we de Waesberg beklommen waar we deze steen, met de afstanden naar de omliggende gemeenten en steden, aantreffen.

Een zitbank vervolledigt het geheel, een prachtig vergezicht krijg je er zo bij.

Bij het kruisen van de Gentweg N42 wordt er een vervolg gebreid aan de teloorgang van de kapellekes in deze streek. Ook hier is de kans op een ongeluk niet ver weg.

Dan zijn deze mooie paarse bloemen,in de Kruisweg te Sint-Lievens-Esse leuker om aan te zien.

Dit paard quasi rechtover de bloemenpracht van daarjuist, lijkt me tevreden.

Weer duiken we de velden in en fotograferen dit ietwat vreemd beeld. Wat het kapelletje betreft… schitterende conditie.

Bij het naderen van Herzele moeten we even over onverhard. Toch stilletjesaan kan de eerste lentewarmte de velden drogen en op nog enkele plassen na is het prima rijden.

De fotograaf.

De foto.

In tegenstelling met kapelletjes worden molens meer en meer goed onderhouden of gerestaureerd.

Stilaan maar zeker naderen we Herzele, maar snel even dit beeld. Zo’n beetje een variante op één zwaluw maakt de lente niet.

Herzele dient zich speels aan.

Deze toren, het laatste overblijfsel van wat ooit een fiere burcht was. Staat dit onze kapellekes te wachten?

Dorpskerk in prima staat.

Schepenhuis, houdbaarheidsdatum lijkt OK.

Al snel zijn we Herzele doorgefietst. We rijden nu op een fietspad naar Sint-Lievens-Esse. Dit fietspad rechttoe-rechtaan lijkt op een oude spoorweg zoals de Leirekensroute. Achteromkijkend merk ik de wieken van een molen die achter het bladerdek verdwijnt. Dus over de toestand waarin ie zich bevindt kan ik me niet uitspreken. Maar het wit van de wieken is veelbelovend.

Het moest alle dagen lente zijn.

Nog altijd op weg naar Sint-Lievens-Esse.

Zo verschijnt, vrij snel de benen zijn goed, Sint-Lievens-Esse.

Sint-Lievens-Esse thuishaven van pater Lieven een lekker patersbier.

Kantoortje in de brouwerij Van den Bossche

We snellen nu door naar Steenhuize-Wijnhuize met de Onze-lieve-Vrouwekerk in goede staat in het centrum.

Zo eventjes voor Pasen lijkt dit me wel een passend beeld.

Het kasteel van Steenhuize.

Ernaast gelegen herenboerderij.

Aan het verkommeren. Hebben al die kapelletjes, en ik wil hier niet de pilaarbijter uithangen, niet wat werelderfgoed in hun.

Ook op het land gebeurt er vanalles, houtblokken ophalen is er één, weliswaar een buitenbeentje,van.

Eén van de leuke aspecten, van een fietstocht met hellingen, is het ineens opduiken van een dorpskern met de plaatselijk kerk op kop. Hier Hemelveerdegem.

“Den dikken van Sesjans” van Jan Desmarets. Hemelveerdegem deden we al aan tijdens de M-route. We fietsen dan maar lustig verder richting Deftinge.

Stilletjesaan raken de hooischuren leeg. Hier lijkt het erop dat strobalen de kar niet verlaten hebben.

De Sint-Ursmaruskerk, in Deftinge. Wat een naam!

Zelfde kerk, vraag mij niet om nog eens de naam te geven, andere kant.

Even buiten Deftinge, een schoolvoorbeeld zoals het moet. “Kom bezin en rust wat uit” is de leuze boven de deur. Bezinnen misschien? Maar voor rust hebben we, nu iets na 18u, geen tijd meer.

Snel even dit beekje in het avondlicht vastleggen.

Met Pasen in het verschiet nog eens….

De Sint-Martinuskerk, wel een van de mooiste op onze tocht. Even dacht ik dat we het einde van onze fietstocht nabij waren. Maar niet Sint-Martens-lierde was onze startplaats. Wel Sint-Maria-Lierde.

De overblijfselen van de oude Kartuizerpriorij, in goede staat bewaard, drukken hun stempel op dit lieflijk dorpje.

Nu mijn vergissing blijkt te verwaarlozen, op een boogscheut en na een fikse klim, rijden we weer het kerkplein van Sint-Maria-Lierde op.

Hier eindigt deze bijwijlen stevige fietstocht. Doch bovenal overheerst het gevoel van tevredenheid. Elke klim werd beloont met prachtige vergezichten op het nevelige achterland. Enkele verkeersaders dienden gekruist maar nooit hadden we het gevoel dat we risico liepen. Deze mooie streek een uitloper van de vlaamse ardennen zal volgende zondag deel uitmaken van de “Ronde van Vlaanderen” de veruit mooiste ééndagskoers wereldwijd. Deze tocht is inderdaad voor gevorderden en eist inzet van hij of zij die hem wil fietsen, maar je krijgt er zo veel voor terug. Net als voor de M-route, zowat z’n evenknie, is 9/10 een juiste quotering.

Enkele interessante links:

Voor kaart en gps-track:

vlaanderen-fietsland

fietsroute.org

05/04/2009 4

Op verplaatsing… De Turfputtenroute (herfst 2008)

Zaterdag 25 oktober 2008

Eind oktober en toch nog vrij mooi weer. De Turfputtenroute, niet zover van bij ons vandaan, lijkt met zijn korte afstand (30km) een ideale route. De streek rond Berlare hebben we al een paar keer verkend en heeft veel te bieden voor routefietsers. Benieuwd of de Turfputtenroute er zijn voordeel uit haalt.

Om zowat half één op de middag staan we met onze fietsen klaar voor de Sint-Martinuskerk.

Het kerkplein in Berlare is een ideale startplaats voor deze route. Eerst enige zoekwerk naar de routebordjes en weg zijn wij. Gauw dit kapelletje kieken als opwarming.

Langs de Leopolddreef verlaten we Berlare…

…zonder woorden.

We bereiken de eerste maal de Schelde en genieten meteen van het mooi natuurgebied, dat zich hier uitstrekt.

We volgen het pad over de Scheldedijk naar Wichelen.

Waar we de Sint-Gertrudiskerk vanachter de bomen zien verschijnen.

We blikken nog eens op de Scheldeoever terug…

…alvorens deze, richting Uitbergen, te verlaten.

Hier moeten we de drukke N442 over, maar genieten toch even van het mooie dorpje.

We verlaten dit pittoresk dorpje en duiken de meersen in.

Deze sompige, met beekjes dooraderde velden, vormen nu het decor.

Met onderweg al eens een bos…

…of een gehucht gevormd door landelijke woningen, schuren en… noem maar op.

Het ene al wat ordentelijker dan het andere, maar daarom niet minder mooi.

Knotwilgen die de velden afzomen.

Het volgend wat vervallen schuurtje ligt in Schellebelle.

Hier juist aan het veer sluit de Turfputteroute weer bij de Schelde aan.

Van het bekende fietscafé nemen we geen foto maar gaan, nu het er wat rustiger is, binnen om er van een lekkere pannenkoek te smullen. Daarna helpt een goeie trippel alles door te spoelen.

Ondanks het frisse weer wordt er hier op de dijk veel gefietst.

Wij nemen onze fiets en volgen dit voorbeeld. Al na enkele honderden meters verlaten wij de dijkweg en draaien via de Blokstraat weer de weilanden in.

Met van die bonkige boerepaarden

Langtakkige knotwilgen en…

voortkabbelende beekjes,

en al eens een sierlijk hekken van één of ander uitgestrekt landgoed.

We zien een boer die met de hand het onkruid van tussen de bieten trekt. Milieuvriendelijker kan moeilijk.

We fietsen verder door velden, weilanden en genieten van het haast ongeschonden uitzicht. Geen villawijkjes maar puur natuur.

Misschien wat minder milieuvriendelijk maar deze Leuvense kachel heeft hier zijn laatste rustplaats gevonden. Rust roest!!!

Inmiddels zijn we de N442 weer overgestoken en stevenen op het Donkmeer af. Eerst stoppen we even aan de eendenkooi.

Met natuurlijk de nodige eenden.

En genieten van de prachtige natuur in dit natuurreservaat.

Ook andere watervogels vinden er hun stek.

Dan volgt het Donkmeer zelf.

Een visser waagt zijn kans.

Het hoogseizoen is weer al een beetje achter de rug.

Alhoewel !!!

Maar daar het merkelijk kalmer is, kan de plaatselijke jeugd zijn gang gaan.

Ook hier stoppen we even om een terrasje te doen. Daarna verlaten we de oevers van dit mooi meer en naderen de Gratiebossen.

Eerst nog langs een maïsveld.

En deze overgang van veld naar bos.

In dit bos zijn er ook vijvers.

Dit prachtig bos trekt niet alleen fietsers.

We genieten van deze mooie omgeving, maar snel bereiken we de uitlopers van dit bos.

Die ook heel schilderachtig zijn zeker in de herfst.

Van de bossen fietst het weer veldwaarts, met nog eens paarden op het menu.

Bij gebrek aan kapelletje neem ik een foto van een electriciteitscabine op retour.

Nu zoeken we weer de oevers van de Schelde op. Tegenover Appels en zijn overzetboot.

Het etablissement dat we voorbij fietsen noemt dan ook het Veerhuis. Bij mooi weer is het in deze zaak zoeken naar een tafeltje, nu is het er zeer kalm.

Op de Schelde zelf vaart er ons nog een rivieraak tegemoet.

Op de dijkweg is het ook al peis en vree.

Het lijkt misschien wel wat vervelend, maar niets is minder waar. We kiezen weer voor de velden en de boeiende beelden over het reilen en zeilen aldaar. Zoals deze kudde aan de voederbak.

Of een wat aftandse schuur verloren in een veld.

Hopstaken.

Maar alvorens we Berlare opnieuw binnenrijden maak ik dit filmpje.

We zien hier Dora en Axel de kar trekken. Ze zijn niet echt meer nodig op de boerderij, maar hun fiere baas en zijn dochter houden ze als hobby. Er zou trouwens een veulen op komst zijn. De late zon geeft de volgende schuur iets weemoedig.

Het volgend geel, daardoor wat vreemd gebouw luidt het einde van deze mooie fietstocht in.

We rijden Berlare opnieuw in en passeren het gemeentehuis.

Aan de Sint-Martinuskerk vinden we ons A-ken terug. Alvorens de fietsen op het dak te zetten nog vlug deze foto, toepasselijk voor de tijd van het jaar (bijna 1 november)

Is dit misschien een wat mistroostig beeld, de Turfputtenroute daarentegen is één en al plezier. Weinige routes zijn zo boeiend. Langs de Schelde fietsen, door de velden laveren en er het landleven beschouwen het is van ’t schoonste. Het Donkmeer en de eendenkooi langs en vandaar naar de Gratiebossen volop door de natuur. Verder wordt deze tocht weinig ontsiert door verkavelingen of drukke verkeerswegen. Zoveel moois samengeperst op een 30km dat verdient een 9,5 op 10.

Link naar route op afstandmeten.nl: turfputtenroute

Interessante links:

09/11/2008 0

Op verplaatsing…de Lieveroute

Zondag 28 september 2008

Het laatste weekend van september belooft zonnig en droog te worden, zaterdag maakte deze belofte al waar. Ook zondag lijkt de voorspellingen waar te maken. De Lieveroute heb ik al sinds enkele maanden aangestipt, vandaag lijkt het moment gekomen om deze veelbelovende (zie De Leuke Fietser) route aan te snijden.

We besluiten om eens wat vroeger te starten en rijden weg omstreeks 11u, dit onder een veelbelovende zon. Maar als we Gent naderen komt er mist opzetten. De kerktoren van de Sint-Martinuskerk in Lovendegem is dan ook omhult met nevelslierten als we op het kerkplein onze fietsen van de auto halen.

Het kasteel Dons priemt door de nevelgordijnen en heeft op deze wijze iets mystiek.

Op weg naar het Kanaal Gent-Brugge moeten we door mistige velden.

Het kanaal Gent-Brugge brengt ons snel naar een kruispunt van verschillende kanalen. Hier is het zeer kalm. Een enkele schipper maakt zijn boot klaar, zoals deze plezieraak, om uit te varen.

Onder het goedkeurend oog…

tussendoor wat spielerei van Veerle.

We bekijken even het aanmeren van het plezier-aak en fietsen dan verder langs het jaagpad. De mist blijft hardnekkig hangen wat dit zicht geeft.

Na een tijdje verlaten we het kanaal Brugge-Gent richting Zomergem. Boten maken plaats voor schuurtjes…

…of paarden.

In de buitenwijken van Zomergem in de Bauwerwaan stoppen we voor een snelle hap.

In de tuin achter onze picknickplaats een stevig bloempotje.

Na de snelle hap rijden we verder, het gaat lichtjes omhoog langs rommelige fermettes.

en fiere paarden

We verlaten Zomergem en duiken langs de Keigatweg naar het Keigatbos.

Na de cross-country door dit bos peddelen we door Oostwinkel naar het Schipdonkkanaal.

We volgen dit kanaal tot de Stoktevijverbrug. Deze brug steken we over en het volgend café geeft al aan dat we het hart van deze route naderen.

’t oud liefken

Inderdaad we draaien nu het fietspad naast de Lieve, of ’t Liefken in streektaal, op.

Hier wordt het heel mooi. We zijn niet alleen hier. Met het mooie weer zijn er nog die op uitstap willen…

Het is hier dan ook heel mooi, met kleine pittoreske landhuisjes…

Zelf onze fietsen lijken er van te genieten.

We zijn veel te vlug, nochtans we namen de tijd, aan de Kuitenbergbrug. Naar de Kuitenberg is het wel zoeken, wat ons bij deze boerderij brengt.

Nog steeds op de Kuitenberg, dit fermetje…

…en bijbehorende schuur.

Tijd voor een experimentje van Stef.

Opnieuw doet de route het kanaal Gent-Brugge aan .

Dit kanaal mondt wat verder uit in de ringvaart.

Met enkele idyllische beelden tot gevolg.

Van hieruit zijn we zo in Vinderhoute. Dit dorpje is een leuke passage.

De Sint-Bavokerk.

Een mooi herenhuis.

Een vreedzaam tafereel in de Vredesdreef.

De Schouwbroekestraat brengt ons naar het domein rond het Kasteel Schouwbroek. Ook hier is het mooi.

Aan de ingang van het kasteel Schouwbroek staat de dikste kastanjeboom van België

Ook dit liefelijke dorpje laten we achter ons. We nemen de Molenslag waar we langs dit boerderijtje peddelen.

Nog steeds op de Molenslag dit molentje.

Juist voor de “oude Kale”,een beekje, zijn grote broer de Van Vlaenderensmolen..

Nogmaals kruisen we het kanaal, van op de brug hebben we een mooi zicht over de dorpskom van Lovendegem.

Nog even dit span door laten…

In Lovendegem kunnen we het niet laten, nog eens langs het kasteel Dons te rijden.

Meteen is deze route op haar eindpunt aangekomen. Weer hebben we ontzettend genoten. Het vertrek door de nevelige velden en mistige kanalen. De mooie Lieve en de prachtige kastelen, we zijn zeer voldaan. Laat je niet afschrikken door de Kuitenberg met zijn stijgingspercentage van 0,001%, deze route is door iedere gemiddelde fietser te ronden in vrij veilige omstandigheden. 8,5/10 is de score, kom en fiets de Lieveroute je zal het je niet beklagen.

Enkele interessante links:

Voor kaart en gps-track:

Vlaanderen-fietsland

22/10/2008 0

Op verplaatsing… de Sentse krekenroute

Zaterdag 27 september 2008

Er wordt dit weekend 27-28 september ’08 droog en zonnig weer voorspeld. De Sentsekrekenroute zou vernieuwd zijn. Aan de oude tocht hebben wij goede herinneringen, meer hebben wij dan ook niet nodig om richting Sint-Laureins te trekken.

Iets na 14u parkeren we ons A-ken juist buiten Sint-Laureins. We zijn niet de enigen die vandaag er al fietsen op uit trekken.

Het volgend driespan laat vermoeden dat er ook groepsuitstapjes gepland zijn.

Na het filmen van dit tafereel starten we de tocht langs het Leopoldskanaal, niet lang echter, algauw slagen we linksaf de velden in. Richting eerste kreek, de Vrouwkeshoekkreek.

Deze kreek is slechts een begin. Wat verder ligt al de Blokkreek.

Deze kreken zijn zo mooi en schilderachtig dat we deze kat haast voorbijrijden zonder ze op te merken.

Ingeblikt…

Bijna ongemerkt (zoals de kat hierboven) gaat de Blokkreek over in de Hollandersgatkreek.

Het heeft hier iets paradijselijks.

De voedstermoeder van dit alles?

We peddelen verder langs de Hontseindestraat naar Sint-Margriete. Wordt er nog volop geoogst, vooral aardappelen en bieten, hier en daar wordt er al geploegd.

Ook in deze streek vind je grote boerderijen.

Dit is nog eens een net (nieuwbouw)kapelletje.

In Sint-Margriete kieken we deze bange haas. Cuwaerd. Op geregelde tijdstippen krijgen we, tijdens deze tocht, figuren uit het Reinaert de Vos epos voorgeschoteld.

Buiten Sint-Margriete zijn de boeren volop aan het werk.De geoogste aardappelen (patat in het Vlaams) worden van modder ontdaan. Zij gaan richting stal, modderkluiten keren terug naar het veld.

Aan de andere kant imponeert de Sint-Margarethakerk boven de velden.

Als we het gehucht Waterland-Oudeman naderen ziet een boer ons foto’s maken en nodigt ons fier uit zijn voedersilo’s te bewonderen, versta te fotograferen.

Charlotte Arons is de kunstenares die dit alles gepenseeld heeft.

Waterland-Oudeman is een klein maar pittig gehucht.

De Sint-Niklaaskerk.

Als we het volgend boerderijtje willen vastleggen roept de eigenaar ons binnen.

Het boerderijtje is een vakantie verblijf ” ’t Appelken” dat zich inschrijft in het plattelandstoerisme. Een mooie locatie om op verlof te komen. (en om foto’s te nemen)

Deze zwam wordt binnenkort verwijdert, hij zuigt de boom leeg.

Deze typische schuur maakt ook deel uit van ’t appelken.

De eigenaar Luc Maeyens erfde deze mooie boerderij van zijn ouders en wou er iets zinvol mee doen. Als je het mij vraagt is ie er goed in geslaagd.

De route verlaat dit mooi polderdorpje en stevent nu richting Nederland. We flirten even met de grens en zetten dan koers naar Watervliet, eerst even gestopt aan het Moes(ch)tuintje. Al een paar keer mochten we hier onze benen onder tafel schuiven om tegen een schappelijke prijs lekker te eten. Daarna wandelden we steevast door de mooie tuin met de vele lieve dieren. Vandaag zijn we te laat en is deze tuin al gesloten. Spijtig.

Dan maar terug op weg. Op de Oudemansdijk bij het naderen van Watervliet staan deze 2 huisjes zij aan zij.

Het moet nu eventjes van mijn lever. We mogen in Vlaanderen fier zijn op onze vele fietsroutes en knooppuntnetwerken. Vooral door de provincies wordt er hier bewonderenswaardig werk geleverd. Maar diezelfde provincies blijven als opdrachtgever voor wegenwerken dan weer schromelijk in gebreke. Wegwijzers geraken in de berm en de fietser het spoor bijster. Veerle doet een oproep om hier wat aan te doen want haar echtgenoot (ondertekende) is dan gedurende een half uur niet te pruimen (beeld zonder klank). Deze foto is een goed voorbeeld “kruising van de Oudemansdijk met de Molenstraat.

Gelukkig rijden we weinig of niet verloren en in Watervliet is er al weer wat klank te horen.

De Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartkerk ook Kathedraal van het noorden genoemd.

Via de Calustraat verlaten we Watervliet en diezelfde straat brengt ons langs de Roste Muis waar het zo druk is dat we afzien van een stop. Laat deze pint aan mij voorbij gaan…. (mis ik weer wat klank?) Begin Sint-Janspolderdijk steekt het Reinaert de Vos epos opnieuw zijn kop op.

Aan het eind van diezelfde Sint-Janspolderdijk kijken we tegen deze mooie grote boerderij aan.

We draaien de Hogestraat op om Sint-Jan-in-Eremo te komen.

Sint-Jan-Baptiskerk

Cantheclaer (Reinaert de Vos…)

Nog eens vanuit een andere hoek.

Door het volgen van de Sint-Jansstraat naderen we de Oostpolderkreek.

Hoe dichter hoe mooier

We kruisen opnieuw het Leopoldskanaal dat zich stilaan in nevelen hult.

Deze nevels duiden ook op het late uur (tegen de zessen), we leggen er dan ook wat de pees op. Alleen een schuur kan ons stoppen.

En deze late zon door de bomen.

En deze ommegang.

Bis.

Als we dan toch bezig zijn, een detailken

Ook deze “Kleemkappel” doet ons in de remmen knijpen.

Zo stormen we Kaprijke binnen. Hier niet stoppen zou zonde zijn.

Waar in de vroegere route nu naar Eeklo gefietst werd, wat niet meteen het mooiste deel van de tocht was, keren we nu terug naar Sint-Laureins. We schakelen opnieuw in overdrive, de polders flitsen ons voorbij. Het donker boezemt ons wat schrik in. We stoppen slechts voor dit avondmaal.

Niemand mist een badkuip?

In Sint-Laureins is het kermis, we fietsen verder en juist voor het einde genieten we van deze zonsondergang.

Een mooie afsluiter van een prachtige route. 8.5/10 stip deze route maar aan, het is een must.

Enkele interessante links:

De leuke fietser

Tour de Frans

Voor kaart en gps-track:

vlaanderen-fietsland

15/10/2008 0

Op verplaatsing… de Canteclaerroute (de legende van Reinaert de vos)

Zaterdag 6 september 2008

Al sinds 16 augustus geen trapper meer verzet. Slecht weer en een citytrip naar Londen maakten dat de fietsen in de garage bleven tot vandaag. Al een tijdje zou ik ons licht willen opsteken in het waasland. Daar zijn verschillende tochten die hun naam aan het Reinaert de vos epos ontlenen. De Canteclaerroute mag de spits afbijten.

Dit weekend heb ik vrij en ondanks de slechte voorspellingen zou het vandaag moeten meevallen. Na de middag omstreeks 13u30, vrij laat, vertrekken we met de fietsen op het dak naar Stekene. Daar is de vertrekplaats van de Canteclaerroute. Door omleiding of het slecht lezen van de google-maps routebeschrijving komen we in Moerbeke-Waas. Daar besluiten we te stoppen en er op de tocht in te pikken. Eerst bewonderen we het mooie gemeentehuis

En het pleintje “Lindenplaats” met prachtige herenhuizen beplanting en monument

De ophaalbrug over de Moervaart is voor ons dan meteen de start van de Canteclaerroute.

Vrij snel duikt de Coudenbornbrug op, deze fietsen we over.

De weg die we zo inslagen brengt ons naar Coudenbornhof, inmiddels serieus in verval.

Wat niet van de kerk OLV Onbevlekt Ontvangen kan gezegd worden. Haar naam alle eer aandoend, pronkt zij langs de route.

Klein Sinaai en haast alle dorpskernen op de route zijn mooi bebloemd.

Bij het buitenrijden nog even aandacht voor het dorpschooltje de “Tuimelaar”

Algauw fietsen we door de buitenwijken.

Is het geen tijd voor het eerste kapelletje van deze tocht.

Wat verder dit leuk houten kunstwerk…

…om te knuffelen.

Ineens bevinden we ons in de velden waar de wind flink waait.

Door de wind gedreven stevenen we snel op Stekene af.

De Heilig Kruiskerk

Het neo-gotisch gemeentehuis (heel mooi).

De dorpskom, die niet zo klein is, wordt overrompeld door tientalle groepjes die zonder omkijken straten oversteken en rondlopen. De terrasjes zijn afgeladen vol blijkt er een popfestival Cramerock aan de gang te zijn. Dit gebeuren verhindert dat we de route volgen. Na een kleine omweg rijden we aan het oud stationneke het fietspad op. Dit fietspad loopt over de oude spoorwegbedding van de lijn Sint-Gillis-Waas naar Moerbeke .

Dit pad leidt ons buiten het centrum waar we het verlaten om naar de Stekense vaart af te slagen. Hier laten we ons overdonderen door de mooie landschappen onder een ietwat dreigende hemel.

Terwijl de wind fel tekeer gaat

Op het wateroppervlak is het rustiger wat ook aantrekkelijke beelden geeft.

Eén van de verantwoordelijke voor al deze foto’s

Eventjes tijd voor koeien, wie regelmatig onze fietsverslagen volgt kent mijn voorliefde voor rundsvee. Zo niet anders in dit relaas. Kijk maar wat we bij het naderen van Sinaai-Waas tegenkomen.

Het boerderijtje zelf is ook mooi.

Nog altijd op weg naar Sinaai-Waas als we dit kapelletje voorbij fietsen.

Juist voor het binnenrijden moeten we langs deze waterzuiveringsinstallaties.

De kerk in Sinaai-waas onder opnieuw een dreigende lucht.

Minder dreigend, maar mooi gelegen het gemeentehuis.

Waarom niet eens een fiere geit gekiekt?

Hier loopt het wat verkeerd, ondanks Garmin doen verkeerswerken ons de route kwijt spelen. Na wat rondrijden brengt diezelfde Garmin ons terug op het goede pad. We knopen weer met de route aan langs een spoorweg.

Blijkt achteraf dat we Lokeren en Daknam gemist hebben. Spijtig maar wat we wel reden was alleszins zeer mooi.Na de spoorweg opnieuw de velden in.

We volgen opnieuw een pad over een oude spoorwegbedding naar Eksaarde. Mede door de ondergaande zon zijn er prachtige vergezichten.

Ook de Spletterenbrug baadt zich in het late zonlicht.

Het fietspad doorkruist Eksaarde.

Ook na Eksaarde blijft het op deze fietsweg genieten.

On golden pond

Niet ver buiten Moerbeke op de drukke verkeersweg.

Op diezelfde weg als contrast!!

Opnieuw in Moerbeke-Waas kijken we op de Lindenplaats nog even achterom.

Nu zijn we terug aan de auto en valt een huis ietwat verder op.

Tijdens het terugrijden, dat deze keer zonder probleem verloopt, raken we niet uitgepraat over deze leuke tocht. Boeiend van begin tot einde. Veel afwisseling, mooie vergezichten en leuke dorpskernen het is een echte aanrader. Deze streek is heel mooi, ik kan niet wachten om de volgende tocht van het Reinaert de vos epos aan te vatten. 9/10 is misschien hoog maar als je zelf deze route gefietst hebt zal je begrijpen waarom.

Enkele interessante links:

Tour de Frans

Dj!no

De leuke fietser

fietsen met de familie de Koning

Voor kaart en gps-track:

Vlaanderen-fietsland

08/09/2008 1

Op verplaatsing… De poekebeekroute.

Zaterdag 16 augustus 2008.

Half oogst, gisteren feestdag en we hebben het er eens flink van genomen. Luieren in een zetel met een leuk boek bij een aangename zomerzon, het is uit te houden. Vandaag moet ik tot ’s middags werken. Als de taak erop zit haast ik me huiswaarts. Snel wat eten en dan… jullie raden het al op weg naar de volgende fietstocht.

Het is bijna 15u als we in Poeke de fietsen van ’t A-ken halen en optuigen voor de poekebeekroute.

Het is er gezellig met fonteintjes op en verschillende terrasjes rond het kerkplein.

Nog maar juist gestart en al oog in oog met het kroonjuweel van deze route. Het trotse Poekekasteel in al zijn glorie.

Er is een tentoonstelling aan de gang, hier de 2 beelden aan de ingang.

Deze tentoonstelling houdt ons even op, maar na nog enkele foto’s in het park…

…rijden we verder.

Nog maar juist uit het kasteelpark zien we het eerste kapelletje. Ook in deze streek heeft de bevolking aan haar devotie vorm willen geven in de vorm van kapellekes. En dat ze hier devoot zijn (waren) zullen we geweten hebben. Alvast de eerste in een lange rij.

Deze tocht is flink voorzien van oudere soms wat bouwvallige schuurtjes. Deze schuurtjes waren (zijn) soms een schuiloord waar geliefden zich over gaven (geven) aan minder devoot gedrag. Mag ik jullie aandacht voor nummer één.

Ondertussen zijn we toch al wat gevorderd en fietsen tussen de velden.

Familie Kalkoen uitkijkend naar eindejaar alwaar zij weer op vele tafels zullen schitteren.

In Vinkt komen we dit vrolijk stel tegen, fier laten zij zich graag fotograferen. Nee, ik heb het niet over de paarden.

Tijd voor een schuurtje wat de stand tegen de kapelletjes op 2 tegen 1 brengt.

Maar dit laten de kapelletjes zo maar niet gebeuren en zij gooien dit lieflijk Mariakapelletje in de strijd. 2-2

Maar op weg naar Kanegem mengen de windmolens zich in de strijd en verschijnt de Aartemeersemolen op het toneel. Deze beschermde molen trekt niet alleen onze aandacht, hij wordt ook bewondert door de vele wandelaars die er langs lopen.

Tijdens het door de velden fietsen worden we al eens aangenaam verrast door mooie fermettes. Dat levert telkens enkele leuke plaatjes op.

Ondertussen breiden de kapelletjes hun voorsprong uit.

Recht tegenover dit exemplaar opnieuw een mooi landhuis.

Maar ook de molens gaan ervoor ondanks dit exemplaar dat serieus aan zijn conditie moet werken.

Half augustus betekent ook veel bedrijvigheid op de velden. Het is volle oogsttijd voor het graan. Het maïs dat hier misschien wel het meest geteeld wordt, dient nog verder te rijpen. Morgen wordt er regen voorspelt dus is het een race tegen de tijd om de kersverse strobalen op tijd in de grote schuren (eigenlijk meer hangars) te krijgen.

Soms zijn de strobalen serieuze kleppers en wordt er met vorkheftrucks gewerkt in plaats van met de traditionele hooivork. Ook in de landbouw wordt er steeds meer op mankracht bespaard.

Hoe dichter we bij Kanegem komen, hoe meer de huizen met bloemen opgesmukt zijn.

We rijden Kanegem binnen, geboortedorp van Briek Schotte (legendarische wielerlegende). En kardinaal Danneels maar ik denk niet dat die flandrien is.

We stallen de fietsen vlakbij de mooie grote kerk, ook kathedraal van te lande genoemd. Stoppen om wat te bikken tegen de beginnende honger.

Ook in het centrum van Kanegem valt de bebloeming op.

Op de zijmuur van de plaatselijke bibliotheek (lijkt mij het vroeger gemeentehuis) prijkt de verklaring.

Het is er alleszins leuk vertoeven zo tussen de bloemen.

Bij het verlaten blijkt dat de strijd nog voort gaat, de West-flanders chap’s maken het verschil nog groter met dit wat bouwvallig lid. 4-2-2

Voorbij Kanegem blijven we door velden fietsen veel maïs en graanteelt. Buiten landbouw is er, zoals zowat overal in Vlaanderen veeteelt. De volgende viervoeters hebben iets unieks, kijk zelf maar. Ze doen me denken aan de runderen die ik geregeld zie in de Wellemeersen (natuurgebied bij Welle-Denderleeuw) Wie het ras kent gelieve het te laten weten. Je kan ze vinden in de weilanden onder de vele hoge antennes juist buiten Doomkerke.

Deze herten zijn geen vee, maar ik vrees voor hen dat er hun ook een culinair lot te wachten staat. Misschien al dit najaar.

We rijden nu Doomkerke binnen, piepklein dorpje met echter een mooi kerkje vooral de toren.

Zo piepklijn dat we er op een zucht voorbij zijn. Maar ons niet gelaten juist buiten het dorp kieken we deze schuur wat hen tot 4-3laat terugkomen.

Als we achteromkijken zien we de Sint-Caroluskerk nog eens uitpakken met al haar charme.

Nu verandert het landschap, we doorkruisen al eens een bos .

Maar ook hier stuiten we op de kapelletjes. 5-3

En nog één!!

Ongelooflijk nog één en niet het minste!!! 7-3

Om dit alles te verwerken deze mooie dreef.

Wat verder heeft Veerle een leuke ontmoeting met deze twee lieve blaffers.

Moederkoe en haar bloedmooi kalfje, ook dit ras maakt mij benieuwd. Wie het weet mag in een reactie het mij laten weten. Dat zou ik heel leuk vinden.

Nu gaat het snel poekewaarts, dit kapelletje doet moedige pogingen om bouwvallig schuurtje te worden (gediskwalificeerd).

Bij het binnenrijden trachten de molens de meubelen te redden met de inzet van deze junior. Het kan niet baten de poekebeekroute doet een serieuze gooi naar de titel Kapelletjesroute van Vlaanderen.

Nu zijn we op een zucht terug aan ons A-ken. De poekebeekroute zit erop. Veelbelovend begonnen maar wordt wat saai onderweg. Op het einde met het doorkruisen van de enkele bossen die deze rtocht sieren en de mooie dreven wordt het wat boeiender. Zeer vlak en dus vlot te rijden, ook al is ze met 46km ietswat langer. Een droge 7/10. Nog een opmerking, half augustus staat het maïs manshoog en zie je het aankomend verkeer niet naderen. Opletten dus en steeds langs de kant rijden.