De riante polderroute (voor wie van boomgallerijen houdt)

26° in het binnenland en tot 23° aan zee. Dit lijkt een uitgelezen dag om nog eens naar de kust te rijden en er een leuke fietstocht te maken. Zogezegd… en om 15u30 verlaten we het Heldenplein in Heist voor de riante polderroute. We laveren langs mooie villaatjes

om ineens aan de dijk op te duiken

en vervolgens weer landinwaarts naar het Zoute te fietsen.

Voorbij het Zoute bevinden we ons tussen de koeien dit moeten de polders zijn.

Door deze polders stevenen we naar Nederlandse grens om dan terug Belgiëwaarts te gaan. Toch hier breien wij een kleine uitbreiding aan deze route en richten de steven naar Cadzand.

Daar smullen we, in het Noordzeehotel, van een lekkere warme appelbol die lekker contrasteert met het bijbestelde roomijs mmmm!!!

Daarna zoeken we voorbij Retranchement

de Riante polderroute opnieuw op. Deze voert ons langs beken en een verloren slik

of bomenrijen naar Sint Anna ter Muiden. Dit mooie dorpje bekoort ons dadelijk, we krijgen er haast niet genoeg van en het duurt dan ook vele foto’s voor we hier weggeraken.

De geblokte vieringtoren domineert dit dorpje en is al van ver te bewonderen.

Nu komen we snel aan het kanaal tussen Brugge en Sluis dat we een paar km volgen. Voor de eerste keer rijden we onder een galerij van majestueuze bomen,

dit zal zich nog meermaals herhalen en typeert wat deze route. Voorbij Hoeke verlaten we dit kanaal en peddelen langs schilderachtige wegen naar Oostkerke.

Na Oostkerke doen we nog eens een kanaal aan alvorens het gekende Damme te bereiken.

Inmiddels is het al om en bij 20u en door de temperatuur en het lang weekend is het er op koppen lopen. We maken enkele foto’s en reppen ons verder door de polders naar Ramskerke.

Ook dit is een pittoresk dorpje, maar werken in de dorpskern maken het wat moeilijk om er rond te fietsen. Het late uur noopt ons nu om een tandje bij te steken en met een fikse snelheid snellen we naar Heist. Daar zitten op een wip de fietsen op het dak van ons A-ken en voor we het goed en wel beseffen zitten we al op de autostrade terug naar huis. De riante polderroute is zeker de Veurne-Ambacht waart. Veel afwisseling, rustig rijden langs mooie veldbanen

of onder de hoge bomenrijen, die steevast de aangedane kanalen omzoomen. 9/10 is misschien een hoog cijfer dat echter niet alleen aan het fris witbier, dat ik tijdens dit schrijven dronk, te danken is. Nee de riante polderroute raad ik je sterk aan. Nog enkele beelden om je te verlekkeren.

10/05/2008 2

De Faluintjesroute, door en vooral rond Aalst

Aalst, bestaat uiteraard uit Aalst zelf maar ook verschillende deelgemeenten. Deze worden de faluintjes genoemd. Het is dan ook meteen duidelijk dat de faluintjesroute deze deelgemeenten doorkruist.

Vanuit Erembodegem volgen wij den Dender om in Aalst van start te gaan. Even door het centrum met zijn mooie markt en daarna opnieuw naar de Dender.

Iets voor de Wiezebrug verlaten we het jaagpad, fietsen over de brug en peddelen naar Herdersem. Hier doorkruisen we over smalle kasjekens (éénmansbaantjes) het centrum. Een hobbelige ommetje brengt ons nog eens tot aan de oever van de Dender. Vandaar gaat het door velden en bosjes naar Moorsel.

Hier is ook een mooie dorpskom en wat verder een park met bijbehorend, maar niet te onderscheiden, Kasteel. Wat verder sluit de route aan op het ons zo vertrouwd Leireken.

Dit fietspad aangelegd op een oude spoorwegbedding brengt ons tot aan het “Stationneke van Baardegem”.

Dit mooi gerestaureerd stationneke is nu een etablissement waar je lekker kan eten en drinken. Nog even langs de dorpskern,

alvorens over veldbanen

te zigzaggen langs velden omzoomd door bomen, bossen en ander groen.

Dit zigzaggen brengt ons tot Meldert.

We dobberen langs de Sint-Walburgakerk en fietsen verder nu richting abdij Affligem.

Deze abdij is zeker een bezoek waard. Wij richten echter de steven naar de Aalsterse dreef

en vervolgens het nieuw aangelegd fietspad

om zo terug naar Aalst te fietsen. Meestal is deze route perfect bereikbaar, ook na enkele dagen regen. Maar op sommige momenten dienen er veldwegen met ruwe kassei bedwongen te worden, wat toch wat fietvaardigheid vergt. Verder is dit een mooie route met veel afwisseling. 8/10

04/05/2008 0

Op verplaatsing: De Scheldevalleiroute.

2 mei feestdag of niet we zijn thuis en de voorspellingen vallen mee. Dus hijs ik de fietsen op ons A-ken en rijden we naar Zwijnaarde. Zwijnaarde is een goede startplaats. Leuk kader en genoeg parkeerplaats voor de auto en ruimt om de fietsen af te laden. Het is vrij laat, 13u30, als we starten. Normaal is het rond den elven als we hier vertrekken. Maar tijdens dit lang weekend hebben we tijd zat. De Scheldevalleiroute bestaat uit 3 delen. Het eerste deel gaat van Zwijnaarde tot Gavere, deel 2 gaat verder naar Oudenaarde en vandaar is er nog een pittig verlengstuk die de Vlaamse Ardennen aandoet. Wij gaan voor deel 1 en 2. We steken meteen de Schelde over. Vroeger meanderde de Schelde doorheen deze vallei. Ten behoeve van de scheepvaart werd de Schelde rechtgetrokken en vele meanders afgesloten. Deze delen bleven bestaan en de natuur kon hier ongehinderd zijn gang gaan. Deze gebieden natuurpracht kleuren onze tocht. Het eerste deel leidt langs deze afgesloten meanders afgewisseld met weilanden.

In Merelbeke komen we langs de St. Elooiskapel.

Een lief ouderwets kapelletje onze eerste halte. Op de valleiheuvel torent geregeld en kerkje of molen op. Om dit beter te kunnen bekijken klimmen we een eerste maal over een slecht onderhouden kasseiweg

naar boven om het kerkje van Melsen en zijn vervallen toren te bewonderen.

Daarna dalen we terug om langs de mooie velden Gavere te bereiken. Na enkele kiekjes van een mooie vijver laten we Gavere vlug achter ons.

Wat verder, in Zwalm, komen we langs de Kaaihoeve.

Deze hoeve is mooi gerestaureerd en is nu het provincaal educatief natuurcentrum. Hier kan je leren hoe respectvol met de natuur om te gaan. Moet je zeker bezoeken. Het ligt trouwens op één van de mooiste plekjes van deze route.

Hierna duurt het niet lang of we bereiken Oudenaarde. Dit provinciestadje is zeker een bezoek waard. Buiten de impossante Sint Walburgakerk

en het mooi laatgotisch Stadhuis, beiden aan de grote markt, is ook het klein begijnhof een aanrader.

Op een terrasje aan de markt nemen we de tijd om iets te drinken. Ik maak er kennis met de trippel van Ename, een streekbier. Ik kan iedereen deze trippel aanraden. Een lekker biertje met een heel specifieke smaak. In het begijnhof verdoen we nogal wat tijd met foto’s te nemen en het is dan ook vrij laat als we Oudenaarde verlaten. De zon zakt langzaam maar zeker en het wordt al wat frisser. Nu fietsen we aan de andere kant van de Schelde terug naar Gavere. Meer dan langs de heenweg rijden we lange stukken naast de brede Schelde. De avond kleurt de oevers oranjegeel en zorgt voor een aparte sfeer. Toch verlaten we af en toe het ruime jaagpad om op mooie stukjes natuur getrakteerd te worden. Toch zijn we juist op tijd terug om het Etablissement Mac Pudding aan te doen.

Deze keer wegens de tijd, gaan we niet binnen. Mac Pudding is een drankgelegenheid met mogelijkheid tot eten in een Schots kader. Voorbij Gavere is ook de Schelde die ons snel, een ommetje langs Zevergem uitgezonderd, terug naar Zwijnaarde brengt. Vooraf hebben we enkele ontmoetingen die ons de lente herrinneren.

In Zwijnaarde

duurt het maar even of de fietsen staan op het dak. We reden al meerder keren de Scheldevalleiroute en steeds blijft zij ons bekoren. Op enkele klimmetjes na, een vlakke route. Verschillende bezienswaardigheden met Oudenaarde

als kroon op de route. Eén van de betere 8.5/10

03/05/2008 1

Veurne-Ambacht: zon, zee, duinen en polders

Elk jaar zetten we een paar keer de fietsen op het autodak en rijden naar zee om er te fietsen. Waarschijnlijk is het een overblijfsel uit mijn jeugd, toen gingen wij steevast op verlof naar zee, maar aan zee heb ik altijd een vakantiegevoel. Voor één dag of een ganse maand, regen of zonneschijn, de zee is vakantie. Dus meermaals per jaar kunnen wij aan de lokroep niet weerstaan. Maar na een paar routes aan de kust gereden te hebben bleken deze meestal de polders en de daar heersende rust op te zoeken. Het is er inderdaad rustig en veilig fietsen maar soms toch ook wat saai en eentonig. Een leuke uitzondering is de Veurne-Ambachtroute. Veurne-Ambacht, zo leert Wikipedia ons, is de naam voor de noordwestelijke hoek van de provincie West-Vlaanderen. Deze route voorziet genoeg afwisseling en blijft boeien de hele 48km lang. Normaal starten wij in Koksijde, maar op vrijdag 8 februari 08 wil ik mijn Garmin-gps testen. Ik heb de track van de Veurne-Ambacht gedownloadt en in de Garmin geladen. Dus parkeren we ons op de vrij grote markt van Veurne,

snel drinken we nog een koffie in één van de vele tavernes, duffelen ons in (het is 8° toch vrij fris). Eventjes is het zoeken om de garmin te synchroniseren met onze rijrichting en dan zijn we weg. Veurne met zijn mooie markt en mooie gebouwen Belfort, Stadhuis, Sint Walburgakerk, Sint Niklaaskerk, 17de eeuwse huisjes en gezellige straatjes is zeker een bezoek waard. Toch nu rijden we richting Lovaart. Daar draaien we een fietspad op en volgen de Lovaart. Deze vaart zullen we nog een paar keer tegenkomen. In het begin is zij zowat de leidraad en wordt er afgeweken om leuke polderdorpjes zoals Steenkerke (met zijn begraafplaats), Oeren (ook met militaire begraafplaats)

en de Leute ( staminé in het oud gemeentehuis een aanrader lekkere boereboterhammen)
en Alveringem aan te doen. Daarna stevenen we terug naar de kust en doen daarbij nog verschillend polderdorpjes aan; Eggewaartskapelle, Avekapelle, Booitshoeke en Wulpen.

Mooie dorpjes akkoord, maar hier haalt de route haar charme vooral door de speciale fietspaden die ons kris-kras door de poldervelden leiden over lieflijke bruggetjes,

langs pittoreske kapelletjes, zaalig!! Algouw naderen we de kuststreek en hier bekoort deze tocht mij opnieuw. In Oostduinkerke kan je in het nationaal visserijmuseum, leren hoe eeuwenlang in deze streek de zee bedwongen werd. In Oostduinkerke werdt er vooral aan strandvisserij gedaan, de visser op zijn breed boerenpaard die langs de kustlijn, op garnaal vist is ons allen bekend. In het visserijmuseum is er ook een mooi estaminet waar je iets kan drinken of iets licht eten. Daarna brengt de Veurne-Ambacht ons door de duinen naar Koksijde.

Ook den Hogen Blekker (herinner de lessen aardrijkskunde) dient bedwongen om daarna door de verschillende villawijkjes, zo typisch voor de kust, te laveren. Dit deel herinnert mij aan de vele vakanties aan zee, toen ik aan de hand van mijn vader deze wijkjes leerde kennen. Hierna is het nog even polderen om terug in Veurne te belanden. Inmiddels is het al weer 17u, het wordt snel frisser (begin februari!) dus zetten we de fietsen op het dak van ons A-ken en keren huiswaarts. Jullie hebben het al begrepen Veurne-Ambacht is mijn favoriete kustroute en het scheelt maar nen Rodenbach (ik heb mijn vader haast nooit zien bierdrinken behalve aan zee den obligaten Rodenbach)of deze route haalt 9/10. Allen daarheen!!!

Vorig jaar op 11 juni reden we onder een stralende zon diezelfde Veurne-ambachtroute maar we combineerden het met een bezoek aan de Terduinen-abdij in Koksijde. Deze is totaal vernieuwd en zeker de moeite waard voor jong en oud. Het is dynamisch opgevat en zal ook de jongsten boeien, zie de foto’s die we er toen namen.

Het karkas van een windmolen, in de westhoek zijn er nog verschillende, vrij goed bewaarde molens te bewonderen.

Eén van de vele taferelen, die op een prachtige wijze het leven van de toenmalige monniken weergeeft. Veerle stond erbij en keek ernaar.

29/04/2008 0

Ros Beiaard revisited

Gisteren balen,

Familiefeest om 17u, niet lopen noch fietsen, dat terwijl de voorspellingen voor vandaag alsmaar verslechteren. Dus werk ik aan een beschrijving van de Veurne-Ambachtroute die binnenkort deze blog komt verrijken.

Maar om 11u nemen we de fiets en starten de Ros Beiaarroute, al eerder beschreven in deze blog. Dus met een beschrijving val ik jullie niet lastig maar schotel lever deze digitale impressies voor;
Dit Hert met zijn fiere kop kon aan Veerles Fuji niet ontsnappen

Deze laan in Buggenhoutbos, met het frisse lentegroen, maakte zo indruk op ons dat we er meerdere foto’s van namen, zie deze shot.

Juist buiten het bos, trokken deze “chocoladerepen” onze aandacht. Ik probeerde er een leuke compositie, met het achterliggend bosje, van te maken.

De Ros Beiaard loopt vanaf Baasrode tot Dendermonde langs de Schelde. Juist buiten Baasrode stak dit kerkje,aan de andere oever zijn toren op. Juist goed om de fuji zijn 10 maal zoem uit te proberen. Als Google maps me niet bedriegt moet dit het kerkje van Kastel zijn.

Hierna is het aan Veerle om wat te experimenteren. Wat denken jullie van dit stukje scheldeoever.

De Schelde voert ons naar Dendermonde, de markt daar wordt door ons duchtig gefotografeerd maar dit vond ik een leuk detail. Wij van Aalst zijn zo kwaad dat…

Nu eventjes wat moraliseren, als ik aan deze blog werk is een glas wijn nooit veraf, de locaties van volgende foto’s liggen op minder dan 500 meter van elkaar.
De oude Dender onder een meizonnetje verdwaald in April.

De volkstuintjes even buiten Dendermonde ietwat verder dan het vorig idyllisch beeld.

Juist voor we Wieze binnenwaaien kan Veerle dit duo nog digitaliseren.

Ook het volgend sfeerbeeld is door haar geschoten, ik heb er een klein beetje aan geprutst met GIMP maar het origineel vond ik ook al mooi.

Zo als ik nog even de tijd vind werk ik nog wat verder aan de tekst van de Veurne-ambacht.

27/04/2008 0

De groene koepel, op zijn Breughels rond Ninove.

Meermaals kruisten wij al de Groene Koepelroute en als ik me goed herinner legden wij al een stukje van deze tocht af. Maar nog nooit fietsten we deze tocht tot het einde. Ook nu niet. Als dit geen primeur is, een verslag van een route die we in 2 keer fietsten. Ja de Groene Koepelroute wordt 2 maal gekruist door de Dender. Door de korte dagen, we fietsten het eerste deel op 16 februari 2008 en het tweede deel onlangs (2 april 2008), en tijdsgebrek hebben we de route bij het opnieuw kruisen met de Dender in Pollare onderbroken. Het tweede deel hervat dan ook in Pollare bij het voetgangers- fietsbruggetje dat de Dender overspant.

Dus komende van Erembodegem sluiten we na zo’n 13km, in Okegem,

aan op de Groene koepel. Het gaat hier al snel omhoog “de Gapenberg” wat al onmiddelijk voor een mooi uitzicht, ondermeer op de kerk van Roosdaal, zorgt.

Ook duikt de groene koepel, van de OLV-Hemelvaartkerk, voor de eerste keer, op. Het klimt en daalt nog tot de Woestijnkapel.

Deze kapel komen we ook op de Valleitjesroute tegen. Hier rusten we even en nemen een paar kiekjes van dit mooie kapelletje en zijn prachtige omgeving. Dan volgt er een fikse afdaling. Hier moeten we ons volle aandacht op de baan houden, want aan een hoge snelheid storten we op een smal veldbaantje naar beneden. Zo komen we in Neigem. Vandaar peddelen we verder door mooie schilderachtige dorpjes als Lieferinge,

Nieuwenhove. Langs veldbaantjes en -wegeltjes (deze laatsten noemen wij kasjekkes) afgezoomd met hagen en bomenrijen slingeren wij verder, naar Pollare. Even stoppen bij de eerste windmolen(ter zeven wegen)

langs deze route. Enkele kiekjes later vervolgen wij onze tocht tot Pollare. Pollare bereiken we via een klein “kasjekken” dat ons, langs de statige kerk naar de Dender brengt.

Hier staat de teller van onze fietscomputer op 37 km. Verkleumt, en in de wetenschap dat het nog een 20km tot thuis is, onderbreken we hier onze tocht. Een maand en een half later, begin april, lijkt de tweede helft ideaal om een vrije woensdagnamiddag te vullen. Dreigende wolken kunnen ons niet stoppen en we zijn weg naar Pollare.

Daar overbruggen we de Dender en klimmen, voorbij een lieflijk kappeleken,

naar Appelterre-Eichem.

Hiermee zijn de spieren direkt opgewarmd, wat nog van pas zal komen . Inderdaad het tweede deel is op zijn minst glooiend en met momenten zeer pittig. Al onmiddelijk kruist Molen nummer 2 (de Wildermolen) ons pad,

ook hij moet op de gevoelige (digitale)plaat. Na Appelterre met zijn imposante Sint-Gertrudiskerk,

komen we in Voorde. Hier is de tijd blijven stilstaan, een kerkplein overschaduwd door hoge bomen, nodigt ons uit om even af te stappen.

We profiteren ervan om met enkele koekjes den innerlijken het zwijgen op te leggen. Hier rijden we ondanks ons GPSken eventjes verkeerd. Na de St.Pieters-Bandenkerk moesten we onmiddelijk rechts afslagen, een veldweggetje in. Doch deze fout toont ons het Kasteel van Voorde. Maar we keren snel terug en volgen de route die,ondanks ons verkeerd rijden, toch wel heel goed bewegwijzerd is. Wat verder volgen we eventjes een grotere baan om snel weer de velden in te trekken.

Op en af trekken wij naar Aspelare, maar eerst wacht er ons nog een verrassing. Ineens duikt er boven de velden kerktoren op.

Dit blijkt de kerk van Sint Antelinks te zijn. Het heeft iets bevreemdend, een onooglijk gehuchtje verloren in de velden. We klimmen naar het dorpje, een deelgemeente van Herzele. Na dit klein intermezzo komen we nu snel in Aspelare. Hier kruisen we de Geraardsbergse steenweg en komen aan een watermolen waarvan het rad verdwenen is en meteen ook het pittoreske. Zodoende rijden we verder via Nederhasselt en Outer naar Ninove. Over veldpaadjes komen we Ninove binnengereden. We fitsen onder een mooie toegangspoort,van de vroeger abdij,

en komen oog in oog met de Onze-Lieve-Vrouwhemelvaartkerk.

Deze impossante kerk gaf,met haar groene koepel, naam aan deze fietsroute. Op het kerkplein is dan ook de officiele startplaats. Nu verlaten we het centrum, eigenlijk niet zo heel mooi, om langs een grindpad naast de spoorweg terug tot Okegem te fietsen en vandaar terug naar huis. Deze tocht bekoorde ons sterk. Ninove zelf is geen aantrekkelijk stad, maar de streek eromheen is het des te meer. Het glooien schept verassingen zoals het plots opduiken van de woestijnkapel of een kerktoren achter een maïsveld. De verschillende dorpskernen hebben de tand des tijds goed weerstaan en zijn soms nostalgisch pittoresk. Hier heb ik nogal serieus uit mijn arsenaal zware uitdrukkingen geput, een korreltje zout mag. Leuke fietstocht, we kijken uit naar de zomer om ze in haar geheel te fietsen. 8,5/10

08/04/2008 1

De Valleitjesroute, voor wie van klimmen houdt. Onze Lieve Vrouw-Lombeek (31 km)

Ietwat verder van de Dender af (in Okegem afslaan naar Pamel en dan de N8 oversteken naar Onze-Lieve Vrouw-Lombeek) vinden we het liefelijke dorpje OLV-Lombeek. Hier start de Valleitjesroute.

Al van in Pamel blijkt het waar de naam van deze route komt. Het gaat hier op en neer, de verschillende beekjes hebben brede valleien gevormd. Ondanks zijn «slechts »31 km is deze route een stevige rit, doch de inspanning wordt beloond met prachtige vergezichten soms vele kilometers ver. Zeker in de lente, wanneer de vele boomgaarden in bloesem staan, is deze tocht een echte aanrader.

Al bij het begin is het trappen geblazen. Via een kasseiweg hijsen we ons naar boven. Van ver zien we de windmolen, voor de ouderen onder ons een herinnering aan het jeugdfeuilleton kapitein Zeppos. Eens boven kunnen we al van het eerste vergezicht genieten. De kerk van Pamel torent ver boven de golvende weides uit en als je goed kijkt zie je aan de einder de Onze Lieve Vrouwekerk van Ninove. Het gaat nu verder golvend langs de vele boerderijtjes met elk hun boomgaard tot aan de Woestijnkapel.

Deze kapel, eigenlijk de Heilig Kruis-kapel, doemt plots voor ons op. Het geeft een eigenaardig gevoel hier deze kapel, zo afgelegen in de velden aan te treffen. Het lieflijk gebouwtje nodigt uit tot even uitrusten. Daarna gaat het steil naar beneden toe. Het molenaarshuis met de Terhagenmolen uit 1732 wat verder, is ook zo’n prachtig plekje dat deze fietstocht zo kleurt. Zo ook het kasteeltje van Heetvelde of het Waterkasteel.

Dit beschermde gebouw was ooit een waterburcht en werd in de 17de eeuw zijn huidige vorm heropgebouwd. Een beetje verder komen we aan de zwaarste kasseistrook van deze rit. Over ruwe kasseien doeberen we naar de bergstraat (tiens), die haar naam alle eer aandoet en ons nog eens flink laat zweten. Rechts kijken we uit op het mooie Steenhaultbos.
Inmiddels zijn we via de Vollezelestraat in Vollezele, een gehucht van Galmaarden, terechtgekomen en als je oplettend bent zie je rechts het plaatselijke kerkje. Een kapel en valleitje verder duikt de radartoren van de Kesterberg(112m) op. Deze toren in de streek «den ijzeren man » genoemd overheerste lang de streek, maar moet sinds een tiental jaren zijn meerdere erkennen in de immens hoge zendmast van de VRT in Sint-Pieters-Leeuw. Genietend van het prachtige pajottenland (dat hier op zijn best is) slingeren we stijgend en dalend langs mooie natuurlandschappen verder naar Gooik.

Daar komen we via een klein ommetje in het centrum recht tegenover de Sint Niklaaskerk.

Voor deze kerk staat een bankje dat uitnodigt tot een verdiende rust na al die nijdige klimmetjes die de Valleitjesroute tot een stevige kuitenbijtersroute maakt. Na een kleine pauze hijsen we ons weer in’t zadel en vervolgen onze tocht. Even buiten het centrum rijden we langs een begraafplaats verder richting Oplombeek (een gehucht dat hoger licht dan….Lombeek, juist vandaar dus…) Het kasteeltje dat we hier voorbijzoeven draagt ook de naam Oplombeek.

We zijn nu reeds ver gevorderd en algauw dient een van de laatste klimmetjes zich aan. Wat verder en we zijn in Nelleken. Onder enkele rode beuken staat er een pittoresk kapelletje en het geheel maakt dit gehucht één van de merkwaardigste pleisterplaatsen op deze tocht. Nog eventjes licht stijgen, en dan laten we ons als slechtvalken, de vallei van de Moeliebeek, induiken. Dan uitbollen tot aan de imposante kerk, de remmen dicht en dan naar een van de terrastafeltjes van de Kroon, geef hier die pint.

Ook deze route is overgenomen van m’n website die ik in 2002 maakte. Dit is de eerste pittige tocht die ik hier beschrijf en jullie zullen het merken ik hou ervan. 9/10 verplichte kost voor wie inspanning beloont wil weten met prachtige vergezichten.

04/04/2008 0

De Reuzeroute, en die reus kwam weer….

De reuzeroute (start: Dendermonde afstand: 38km) is een niet al te zware fietstocht die ons de streek tussen Dendermonde, Aalst en Berlare leert kennen. een groot gedeelte loopt over de dijken van Schelde en Dender. Er is op verschillende plaatsen mogelijkheid om iets te eten en drinken. Zowel afstand als zwaarte van het parcours maakt deze route geschikt voor beginnende fietsers. Doch de meer ervaren kilometervreters onder ons zullen het als een leuke uitstap ervaren.

Deze route start in Dendermonde, maar die van Aalst (wij dus) pikken in waar de route de dender verlaat en zich via de denderlandstraat richting Gijzegem keert.

Snel zien we het mooie kerktorentje met de, voor deze streek, specifieke ajuin als bekroning er boven op. Eventjes opletten als we de grote baan kruisen. Enkele keren draaien door een paar woonwijken en we volgen een oude spoorwegbedding. Juist voor Hofstade verlaten we deze en maken een weidse bocht.

Goed onderhouden veldbanen (er werd onlangs een lichte routewijzeging aangebracht een stuk onverhard is geschrapt) voeren ons langs velden en akkers. Wie al eventjes onderweg is kan dankzij het nieuwe traject voor een frisse slok of versnapering terecht in het restaurant De Jaegher, wijzelf verkiezen nog even te wachten en stevenen verder op Schoonaarde af. Voorbij dit dorpje kruisen we de Schelde en van op de brug zien een leuke taverne. Alvorens de loop van deze machtige rivier te volgen stappen wij dan ook af in het Oud brughuis.

In een gemoedelijke omgeving kan je genieten van een biertje (uitgebreide keus) of smullen van een lekker slaatje of een andere versnapering die je hier kan bestellen. Na deze rust rijden we met de stroom mee over prima onderhouden dijkwegen.

Op zomerse dagen is het hier zeer druk met hele drommen rijden er dan fietsers en dit in beide richtingen. Het is een prachtig traject. Langs de ene zijde zie je over de weidse velden en de andere kant toont ons de schelde met haar brede schorren. Op kalmere dagen kan je je hier ontspannen en tot rust komen op het wiegen van de rietstengels.(de laatste tripel in het brughuis maakt mij wellicht wat melancholisch). Na wat rijden zie je rechts het veer van Appels. Dit veer brengt je nog steeds naar de overkant en terug.(Als uitbreiding op deze tocht een aanrader.) Wat verder worden we plots met een haventje voor plezierbootjes geconfronteerd. Samen met wat ongelukkig geplaatste caravannes vormt deze plek een mindere noot op dit stuk van de route. Ietwat later rijden we voorbij (of tot) de herberg “Den Anker” . Ook hier kan er even gerust worden bij een verfrissing of lekkere knabbel. Wij rijden door naar Dendermonde. Een moderne impressie van ‘t peerd voor het koopcentrum Beiaard, maakt ons duidelijk dat we Dendermonde binnenrijden.

Eventjes langs de drukke Zeelsebaan en dan kort over de scheldedijk beginnen we aan de klim over de spoorbrug. We zijn nu aan het eigenlijke beginpunt van deze tocht. We rijden snel door want het is hier zeker niet het mooiste plekje van deze rit. (Vrachtwagens, woonwagens her en der gekneld tussen brede uitvalwegen en de Schelde). Toch algauw fietsen we weer over een dijkweg (de notendijk),die omgeven door groen ons wegvoert van de stadsdrukte en naar de monding van de Dender brengt. We volgen nu de Dender en rijden voorbij een groot sluizencomplex. In het zicht van de ooibrug van Appels slaan we links af om deze brug over te rijden naar de andere oever. Hier volgen we opnieuw de loop van de Dender tot we de Varenbergstraat indraaien. Nu is het langs leuke veldbaantjes naar het lieflijke dorpje Mespelaere.

Op het kerkpleintje gekomen voelen we ons wegglijden in de tijd. Het mooie dorpskerkje, de strenge schandpaal en het “Spaans hof” een statig herenhuis daterend van de Spaanse bezetting maakt dat dit wellicht één van de mooiste dorpjes op deze route is. We genieten van dit alles met volle teugen alvorens onze weg te vervolgen. We richten ons weer naar de dender en na een stukje jaagpad komen we aan de wiezebrug en zijn we terug waar we deze route startten. Met een voldaan gevoel rijden we door naar Aalst en een tiental kilometer verder eindigt onze rit.

Noot van stefsontheroad:

Deze beschrijving is overgenomen van mijn website die ik in 2002 op het net plaatste. Sindsdien hebben we al vele malen deze route gepeddeld, 8/10 is deze route zeker waard.

04/04/2008 0

Molenbeekroute

Zaterdag 15 maart 2008,

Na een stormachtige week, valt de wind en klaart het langzaam uit. Al een tijdje, na de Steendonkroute (die nog op een beschrijving wacht), heb ik mijn zinnen gezet op het rijden van de Molenbeekroute.

Vorig jaar, in augustus, kruisten we toevallig deze route. Toen konden we door werken aan de straten en het ontbreken van wegwijzers deze route niet tot het einde volgen. Nu gesteund door onze garmin-gps proberen we het opnieuw.

Maar de werken blijken afgelopen en de bewegwijzering is nagenoeg perfect. Komende van Erembodegem over de Leirekensroute draaien we in Peizegem rechts op de route in. Door de velden, langszij Merchtem, komen we in Rossem een deelgemeente van Meise. Bij het binnenrijden trekt een mooie, grote herenboerderij (Een Brabantse vierkantshoeve rond 1970 gebouwd door de familie Jos De Pauw. Met dank aan Luc Tutenel voor de correctie en uitleg) onze aandacht.

We stoppen om ze te fotograferen. Wat later rijden we ze nog eens voorbij vanuit een andere richting. Even verder komen we in de dorpskern van Rossem, het enige dorpje dat we echt doorkruisen. Voor de kerk rusten we even uit en eten een paar koekjes. Nu zigzaggen we door de weilanden en andere akkers.

De streek is hier verzadigd van mooie villa’s en gerestaureerde fermettes, aan alles zie je dat Brussel niet veraf is. Zo fietsend, zijn we ineens opnieuw op de leirekesroute. We peddelen verder en eens voorbij het stationneke van Steenhuffel wordt de route leuker.

Op weg naar Malderen komen er meer bomen en struiken in het landschap, dit rijdt meteen prettiger.

Als er dan ook nog een paar mooie gebouwen, kastelen opduiken is het helemaal goed en vergeten we de gevaarlijke baan, die we even moesten volgen.

Een zakkende zon herinnert er ons, samen met een grommende maag, aan dat het stilletjesaan avond wordt. We zijn dan ook tevreden dat we opnieuw de Leirekesroute opdraaien en zo deze tocht beëindigen. We draaien de pedalen nog eens flink rond en met sneltreinvaart, geholpen door een fikse rugwind, fietsen we naar huis. Alleen een wit konijn, (paashaas?)op stap met enkele kippen, kan ons nog doen stoppen voor een kiekje.

Thuisgekomen bespreken we nog eens de route. Het eerste gedeelte, of lus als je wilt, kon ons maar weinig bekoren. Op een mooi gerestaureerde hoeve en molenhuis(Malsaersmolen) zonder molen na, viel er niet veel te zien.

Laveren tussen de velden met de vele alleenstaande woningen, meestal goed onderhouden, maken ons niet direct wild. Rossem zal niet direct de titel van mooiste dorp binnenhalen. Na het Leire-stationneke van Steenhuffel, waar je echt een moet afstappen al was het om een goeie palm of steendonk te drinken, wordt het allemaal iets aantrekkelijker. Samen met de heen- en terugrit hadden we zo’n 70 km onder de wielen. Aan een gemiddelde van 19,5 km/uur, gaf dit ons zo’n 3u45 fietsplezier. Qua quotering scoort de molenbeekroute 6.5 op 10. pluspunten goede bereidbaarheid, prima bewegwijzering. Minpunten: 32 km lengte is wat kort voor ons en we missen wat afwisseling (vlakke routes ontberen dit nogal eens). Binnenkort hopen we eens een route met een kuitenbijters erin te fietsen, boerenkrijg-,Land van Asse- of Valleitjestroute zijn de kandidaten.