Pasen kondigt zich zonnig aan, na een mooie zaterdag wordt er ons een prettige paaszondag beloofd. s’Namiddags is er echter de jaarlijkse wielerklassieker Parijs-Roubaix. Na de Ronde van Vlaanderen de meest spannende wielerkoers van het voorjaar. Dus kies ik voor de Zuunbeekroute 25km lang, weliswaar glooiend maar toch een tocht die we op enkele uurtjes moeten klaren. Vroeg uit de veren,eventjes eieren rapen en weg zijn wij.
Iets voor 11u fietsen we voorbij de Onze-Lieve-Vrouwkerk in Beert.
Dit statig herenhuis lijkt wat verloren in dit landelijk dorp.
Al snel peddelen we door de velden waar de nevel hardnekkig blijft hangenOndanks de mist, is deze grote vierkantshoeve onze lens niet ontgaan.
Na het kruisen van de Ninoofse steenweg, klaart het wat uit en worden we vergast op deze bouwvallige schuur.
Mooier dan de aftandse schuur is dit zicht op bloesem en wit landhuis.
Wat verder richting Breedhout worden we een eerste maal op kasseien getrakteerd.
Plots verschijnt uit de nevel de 300 meter hoge VRT-toren.
We laten Breedhout links liggen. Lijkt een mooi dorpje.
We vervolgen onze weg. Het jonge groen schiet volop uit de takken en twijgen.
Hof te Wedem in de wedemstraat
Prachtig dreef die naar het kasteel van Budingen leidt. Een schoon doeningske.
In de Hemelrijkstraat, daar wonen is zoiets als de hemel op aarde.., staat dit eenvoudig kapelletje.
We volgen de Hemelrijkstraat die ons gezapig omhoog brengt, met de nodige vergezichten tot gevolg.
Merk ik hier wat misprijzen, de zondagse brunch verstoord ?
De Hemelrijkstraat gaat over in een weliswaar brede maar ruwe (grove gravel) veldbaan.
Dit fort is de voorbode van het plaatselijk pronkstuk.
Het kasteel van Gaasbeek. Hier een foto vanuit een ongewone hoek. Ons strak schema laat een bezoek aan dit prachtige kasteel niet toe. Ik ken het kasteel en zijn mooi, groot park goed. Als geboren Hallenaar kwam ik hier geregeld. Vooral aan de keren dat we hier kwamen met de vakantieclub heb ik mooie herinneringen.
Ook hier een Onze-lieve-Vrouwekerk.
We klimmen weg uit de dorpskom van Gaasbeek. Weer die prachtige witte bloesem.
We worden nu vergast op enkele mooie vergezichten, kijk maar mee.
Even terugblikken op Gaasbeek.
Sint-Kwintinuskerk in Lennik
Kerk van Elingen.
De Donkerstraat, de baan die ons door de velden en over een hogergelegen plateau leidt, stopt aan dit veldkapelletje.
We fietsen even langs de rand van Elingen daarna steken we opnieuw de Ninoofse steenweg over. Het glooiend landschap met een licht sausje nevel voert ons van het ene pittoreske beeld naar het andere.
Weer een klim, opnieuw beloond…
…Bellingen.
Deze holle weg brengt ons in een wip terug naar ons beginpunt.
De Zuunbeekroute is een heel mooie route. Op een boogscheut van Brussel is er hier een mooi landelijk gebied. De route is goed bewegwijzerd en is vrijwel steeds goed te rijden. Het onverhard is vooral gravel en dus ook na een regenperiode goed berijdbaar. Het durft wel eens flink omhoog gaan, maar 25 km is dan weer een afstand binnen het bereik van de meeste fietsers. 8.5/10 een mooi quotering voor een korte maar boeiende fietstocht.
Al gans de week droog met mooie opklaringen en de laatste dagen een helderblauwe hemel. Ik ben vrij vandaag, ik ga rond 11u Veerle oppikken na haar werk. Ik zoek dan ook een fietstocht niet te ver weg en stuit op de Paterroute. Deze route van zo’n 48km tussen Geraardsbergen, Brakel, Aalst en Ninove lijkt me best te doen. Eén vraagteken op de site van toerisme Oost-Vlaanderen wordt ze gequoteerd voor gevorderden. Nu dat mag geen probleem zijn , eerder een uitdaging.
We starten op het kerkplein van Sint-Maria-Lierde. De hellingsgraad van dit plein verklaart al wat de quota “gevorderden. Het van het dak halen van onze “giants” vraagt wat behendigheid, maar al snel zijn we op weg.
Onmiddellijk wordt het klimmen, deze kapel bovenop een wat een lourdesgrot zou moeten voorstellen, houdt ons even op. Deze vrij grote kapel is volop aan het verkommeren en dient ofwel gerestaureerd of anders afgebroken. Levensgevaarlijk voor spelende kinderen, ik zou maar niet teveel op mirakels rekenen.
Nog even een zijaanzicht moesten er twijfelaars onder de lezers zijn.
Deze pomp mag men gerust verder laten genieten van haar oude dag.
De kerk van Sint-Maria-Lierde gezien vanuit de velden.
Nog eens een lammetje, op dit moment van het jaar kan je er niet naast kijken. Ik heb ergens het gevoel dat ze meer gefokt worden dan vroeger.
Nu maar eens geit op het menu, zich lekker schartend tegen de omheiningsdraad.
Weer worden we in dit prachtig landschap getrakteerd op een kapelletje. Ook dit exemplaar staat in de strijd tegen de tands des tijds alleen.
Dit exemplaar wat verderop lijkt wat meer geluk te hebben. Wat jullie niet zien is dat er tegenover enkele huizen staan. De bewoners ervan zullen zich waarschijnlijk het lot van dit kappelletje aantrekken.
Inmiddels hebben we de Waesberg beklommen waar we deze steen, met de afstanden naar de omliggende gemeenten en steden, aantreffen.
Een zitbank vervolledigt het geheel, een prachtig vergezicht krijg je er zo bij.
Bij het kruisen van de Gentweg N42 wordt er een vervolg gebreid aan de teloorgang van de kapellekes in deze streek. Ook hier is de kans op een ongeluk niet ver weg.
Dan zijn deze mooie paarse bloemen,in de Kruisweg te Sint-Lievens-Esse leuker om aan te zien.
Dit paard quasi rechtover de bloemenpracht van daarjuist, lijkt me tevreden.
Weer duiken we de velden in en fotograferen dit ietwat vreemd beeld. Wat het kapelletje betreft… schitterende conditie.
Bij het naderen van Herzele moeten we even over onverhard. Toch stilletjesaan kan de eerste lentewarmte de velden drogen en op nog enkele plassen na is het prima rijden.
De fotograaf.
De foto.
In tegenstelling met kapelletjes worden molens meer en meer goed onderhouden of gerestaureerd.
Stilaan maar zeker naderen we Herzele, maar snel even dit beeld. Zo’n beetje een variante op één zwaluw maakt de lente niet.
Herzele dient zich speels aan.
Deze toren, het laatste overblijfsel van wat ooit een fiere burcht was. Staat dit onze kapellekes te wachten?
Dorpskerk in prima staat.
Schepenhuis, houdbaarheidsdatum lijkt OK.
Al snel zijn we Herzele doorgefietst. We rijden nu op een fietspad naar Sint-Lievens-Esse. Dit fietspad rechttoe-rechtaan lijkt op een oude spoorweg zoals de Leirekensroute. Achteromkijkend merk ik de wieken van een molen die achter het bladerdek verdwijnt. Dus over de toestand waarin ie zich bevindt kan ik me niet uitspreken. Maar het wit van de wieken is veelbelovend.
Het moest alle dagen lente zijn.
Nog altijd op weg naar Sint-Lievens-Esse.
Zo verschijnt, vrij snel de benen zijn goed, Sint-Lievens-Esse.
Sint-Lievens-Esse thuishaven van pater Lieven een lekker patersbier.
We snellen nu door naar Steenhuize-Wijnhuize met de Onze-lieve-Vrouwekerk in goede staat in het centrum.
Zo eventjes voor Pasen lijkt dit me wel een passend beeld.
Het kasteel van Steenhuize.
Ernaast gelegen herenboerderij.
Aan het verkommeren. Hebben al die kapelletjes, en ik wil hier niet de pilaarbijter uithangen, niet wat werelderfgoed in hun.
Ook op het land gebeurt er vanalles, houtblokken ophalen is er één, weliswaar een buitenbeentje,van.
Eén van de leuke aspecten, van een fietstocht met hellingen, is het ineens opduiken van een dorpskern met de plaatselijk kerk op kop. Hier Hemelveerdegem.
“Den dikken van Sesjans” van Jan Desmarets. Hemelveerdegem deden we al aan tijdens de M-route. We fietsen dan maar lustig verder richting Deftinge.
Stilletjesaan raken de hooischuren leeg. Hier lijkt het erop dat strobalen de kar niet verlaten hebben.
De Sint-Ursmaruskerk, in Deftinge. Wat een naam!
Zelfde kerk, vraag mij niet om nog eens de naam te geven, andere kant.
Even buiten Deftinge, een schoolvoorbeeld zoals het moet. “Kom bezin en rust wat uit” is de leuze boven de deur. Bezinnen misschien? Maar voor rust hebben we, nu iets na 18u, geen tijd meer.
Snel even dit beekje in het avondlicht vastleggen.
Met Pasen in het verschiet nog eens….
De Sint-Martinuskerk, wel een van de mooiste op onze tocht. Even dacht ik dat we het einde van onze fietstocht nabij waren. Maar niet Sint-Martens-lierde was onze startplaats. Wel Sint-Maria-Lierde.
De overblijfselen van de oude Kartuizerpriorij, in goede staat bewaard, drukken hun stempel op dit lieflijk dorpje.
Nu mijn vergissing blijkt te verwaarlozen, op een boogscheut en na een fikse klim, rijden we weer het kerkplein van Sint-Maria-Lierde op.
Hier eindigt deze bijwijlen stevige fietstocht. Doch bovenal overheerst het gevoel van tevredenheid. Elke klim werd beloont met prachtige vergezichten op het nevelige achterland. Enkele verkeersaders dienden gekruist maar nooit hadden we het gevoel dat we risico liepen. Deze mooie streek een uitloper van de vlaamse ardennen zal volgende zondag deel uitmaken van de “Ronde van Vlaanderen” de veruit mooiste ééndagskoers wereldwijd. Deze tocht is inderdaad voor gevorderden en eist inzet van hij of zij die hem wil fietsen, maar je krijgt er zo veel voor terug. Net als voor de M-route, zowat z’n evenknie, is 9/10 een juiste quotering.
Het droog en vrij zonnig weer blijft aanhouden. Ook de temperaturen klimmen wat omhoog dus breien we tijdens dit vrije weekend een vervolg aan onze fietsavonturen. Op de site van Toerisme Oost-Vlaanderen zoek ik niet te veraf een route van zo’n dikke 40km. Een afstand die in het begin van het seizoen (nog korte dagen) ons het meest aangewezen lijkt. Met zijn 42 km en op een dik half uur rijden naar Lochristi voldoet de Ledebeekroute aan deze eisen.
Het is zo’n kwart voor drie als we de fietsen van ons A-ken halen en optuigen voor deze tocht. De zon is volop aanwezig, de wind waait minder en dat maakt het iets warmer.
Al gauw fietsen we door deze mooie dreef.
De dreef brengt ons langs de ingangspoort een groot landgoed.
Het parcours zigzagt verder door buitenwijken en langs dit mooi kapelletje waarrond het plein en rijbaan opnieuw worden aangelegd. We moeten noodgedwongen even van de fiets. Maar grijpen de gelegenheid aan om het kapelletje en plein te kieken. We fietsen wat later verder…
…langs nog braak liggende velden en even over en langs de spoorweg.
We laten de spoorweg links liggen en draaien af richting Beervelde. We kunnen er niet naast het Kasteelpark kijken.
We besluiten om er binnen te rijden en er, een in de bakkerszaak ernaast aangekochte, koeken op te peuzelen.
Nog snel een foto en weer op weg.
Een terugblik op de Sint Daniëlkerk, en voort naar Zeveneken.
Hier in de streek worden de knotwilgen ook geknot, maar men doet het toch wel zeer grondig.
Inmiddels is het ons duidelijk, er wordt hier serieus aan bloementeelt gedaan.
Nee niet een serreke of twee, vele grote serres en hele velden vol.
We naderen de E17 de autostrade naar de kust en alvorens we ervan wegdraaien fietsen we langs deze rustig voortkabbelende beek. Struiken en knotwilg zijn in de prijs inbegrepen.
Ook hier worden de beekjes met geelblonde rietkragen afgezoomd.
Wars van alle bouwkundige en esthetische regels.
Inmiddels hebben we de spoorweg opnieuw gekruist en naderen Zeveneken.
De Sint Elegiuskerk.
Het is weeral een tijdje geleden dat ik jullie wat pluimvee voorschotelde. Deze kip geëscorteerd door 2 fiere hanen met hun kleurig verendek wil ik jullie niet onthouden.
Ik kan deze kerktoren niet direct duiden, Rooselaar is volgens mijn kaartgegevens een grote kanshebber.
We fietsen niet ver van Lokeren en het Waasland is gekend als een streek vol met ballonvaarders.
Snel nog dit keuterboerderijtje gekiekt…
…alvorens het Puyenbroeck in te duiken.
Met indrukwekkende sportaccommodatie (een duur woord voor een duur complex).
Kunstwerken.
Bomen en riviertje.
De lage zon wekt de illusie dat deze rietkoppen lichtgevend zijn, speciaal!
Na het Puyenbroeck gaan we op weg naar Zaffelare. Eerst dacht ik met een afbeelding uit het Reinaard de vos-epos te maken. Maar bij mijn weten is er daar geen sprake van de ratte.
Eerst onder deze dubbele hoogspanningslijn.
Langs deze hongerige bonkige boerenpaarden.
Ook deze kudde schuift aan voor de avonddis.
De Sint-Petruskerk baadt in de rode avondgloed als we Zaffelare binnenfietsen.
Nu is het raak, dit schouwspel komt duidelijk uit de Reinaartsaga.
Ook Hifte kleurt rood, badend in de late zon.
Achter de horizon doemt het Gents havengebied op.
Hifte ligt op een boogscheut van Lochristi en vrij snel zijn we terug waar we startten. We zien de Sint-Niklaaskerk nu langs een andere kant dan bij het vertrek. Ook hier een beeld van Reinaart de vos.
Deze tocht zit erop. Veerle en ik hebben gemengde gevoelens. De tocht start wat traag. Hiermee bedoel ik dat ze wat eentonig, misschien een beetje saai is, in het begin. Het Puyenbroeck maakt veel goed. Ook kan ik mij voorstellen dat, wat verder op het jaar, de bloementeelt meer kleur aan deze fietstocht geeft. Verder is ze goed berijdbaar, quasi vlak en met zijn 42 km haast door iedereen te fietsen. 7 op 10 lijkt mij een billijk verdikt.
De winter is al ver gevorderd en de eerste mooie dagen komen er aan. En dan gaat het kriebelen, dan willen we naar zee! Bijna elk jaar resulteert dit in een kille bibbertocht langs de kust, door de duinen en polders. Ik werkte zondag en heb vandaag vrij Veerle neemt ook een snipperdag en zodoende rijden we met onze fietsen op het dak naar Cadzand. Benieuwt of we ons gaan kunnen warm houden.
We hebben alleszins op geen trui min of meer gekeken. We zijn dan ook eventjes bezig eer we met fietsen starten. Cadzand-dorp ligt niet echt op de route maar ik kies voor het vredige stadje om ons A-ken achter te laten.
Het verlengt onze route met zo’n 4-tal kilometer maar heeft ook de ontmoeting met deze kubistische graseter in petto.
Alvorens naar Cadzand-bad te peddelen nog even langs molen “Nooit gedacht“.
Langs Ringdijk-noord gaat het door de poldervelden resoluut naar de kust en de zwinroute.
De route brengt ons op de duinen en biedt een mooi zicht op de Noordzee.
Nog even terugblikken op het nevelige binnenland, meer bepaald Cadzand.
Met de nabijheid van Terneuzen is er wel altijd een schip dat voorbijglijd aan de horizon.
Het helmgras is tijdens de voorbije winter serieus verbleekt wat een speciaal beeld oplevert.
Het duinpad zwenkt, de kustlijn volgend, uit naar links…
…en brengt ons voor bij deze kudde schapen.
We verlaten de duinen en draaien landinwaarts. Even voor Nieuwvliet de Nieuwvlietse molen.
Zicht op Sint-Bavodijk.
Wat later fietsen we door Nieuwvliet, waar we vanuit de dorpsstraat zicht hebben op dit pittoresk kerkje.
In diezelfde dorpsstraat kan je nog echte houten blokken kopen.
Van de molen Luteyn is slechts de romp overgebleven, maar door een paar GSM-antennes maakt hij zich tijdens zijn oude dag toch nog nuttig.
Na Nieuwvliet duiken we opnieuw de polders in, de velden zijn hier meestal omzoomd met knotwilgen en ook het riet tiert hier welig.
De opengescheurde knotwilgen hebben soms verbijsterende vormen.
Dat scheuren loopt soms faliekant af.
Aan de horizon doemt Zuidzande op, ook dit dorpje heeft zijn windmolen.
Dit eigenaardig kunstwerk op het dorpsplein van Zuidzande is opgericht ter nagedachtenis van de slachtoffers van de beschieting van oktober 1944.
Restaurant “de Kerk” tiens?
Nogmaals de Zuidzandse molen van een andere kant en veel dichterbij.
Tijd voor wat boerderijen:
Van kleine fermette…
…over grotere boerderij…
…naar heus landbouwbedrijf.
bis!!
Nu eventjes iets anders, deze rustbankjes (stoeltjes?) vind je op deze tocht alom.
Zo dicht bij de kust wordt het waterpeil flink in het oog gehouden. Deze peilstok zal, gezien de opwarming van onze aardbol, in de toekomst zijn nut kunnen bewijzen.
Op de velden is er al veel activiteit, vooral besproeien.
Het parcours in deze fietstocht is zo plat als een biljartlaken. Als er al eens een terp verschijnt, tja…dan dient die gefotografeerd.
Nog even langs kanaaltjes en beekjes alvorens we…
…Sluis aandoen. Maar daar zijn al de eeuwenoude stadswallen. Sluis is een leuk, pittoresk stadje. Zie maar de volgende foto’s.
Dit woest uitziend gallowayrund is deel van een kleine kudde die op de wallen staan te grazen.
Hoog op een boom en moeilijk te zien, deze ooievaar op zijn nest.
Fier boven de daken uit.
Via deze houten brug steken we de Damse vaart over en…
…rijden verder langs het jaagpad.
Niet zo goed te zien, maar ontwaar ik hier een vorm van apartheid??
Sint Anna ter Muiden, zoals wij al tijdens de riante polderroute mochten ervaren is een klein maar zeer mooi stadje. Bij het binnenrijden langs de rondweg zet deze enorme schuur meteen de toon.
De kerk gaat op hetzelfde elan door.
Het centrum maakt ons meteen verliefd.
En of dit alles nog niet genoeg is, staat er op het dorpsplein deze mooie waterpomp.
We verlaten Sint Anna ter Muiden en flirten wat verder met de Belgische grens.
Zo’n 60 jaar geleden werdt er minder geflirt aan onze landsgrenzen. Her en der vind je deze bunkers terug in het duinen- of polderlandschap. Dit exemplaar bevindt zich wat voor we Retranchement binnenrijden.
Dit ruw geploegd veld wacht geduldig op de eg en het zaaigoed.
Leuk zo’n tuintje dat uitmond in een kanaaltje. (Retranchement, dorpsstraat)
Deze fiere stoeterij fietsen we voorbij als we naar het kanaal, dat ons naar Cadzand moet brengen,rijden.
Op de rechteroever, fietsend richting Cadzand, strijkt deze grote groep wilde ganzen neer voor de nacht.
Aan het eind van het kanaal duikt Cadzand-bad op. Het is er zeer rustig.
We wippen snel het trotse Noordzeehotel binnen om er ons tegoed te doen aan een lekkere warme appelbol met een tas verse koffie.
Zicht op de duinenrug achter het Noordzeehotel.
De zon duikt weg achter de kim, signaal voor ons om ons naar Cadzand (dorp) te reppen. Waar we deze tocht beëindigen. We hebben opnieuw een mooie fietsdag beleefd. De Zwinroute is een vlot berijdbare tocht met veel variatie. Ook in dit vroege jaar is de kustlijn zeer aantrekkelijk. Het fietsen door de polders wordt vlot afgewisseld met aantrekkelijke dorps- en stadszichten en gaat zodoende geen moment vervelen. Ik durf de zwinroute zeker aanraden en voor wie in de streek op verlof gaat is het een leuk alternatief voor het verplichte zonnebaden. Zeker doen!! Tot slot resulteert dit alles in een 8,5 op 10.
Al gans de week voorspelt men een mooi weekend. Waar eerst zaterdag als de beste dag getipt wordt, lijkt het steeds meer dat zondag ons gaat verwennen. Veerle voelt veel om naar de kust te rijden en daar een een mooie tocht te fietsen. Maar als s’morgens er regen aan de kust voorspelt wordt kiezen we voor wat meer landinwaarts aan onze trekken te komen. De woestijnroute met zijn vlakke 45 km lijkt ons een mooie voorjaarstocht.
Achter de Sint-Corneliuskerk in Aalter stallen we ons A-ken op een ruime parking. We rijden langs de kerk naar…
… het dorpsplein om er de woestijneroute aan te vatten. Laverend langs wat saaie woonwijken haasten we ons Aalter uit. Na het kruisen van spoorwegen en grote verkeerswegen rijden we het veld in.
Aan de Nobelstede deze grillige treurwilg.
Aan de overkant dit vrolijk stel, waar moeten zij zo vlug heen?
Dat wordt een zondagse uitstap.
Wat later is het erf verlaten.
Terugblik op huis van plaisance.
Dat de lente nu niet ver meer af is, getuigd dit schattig lammetje.
In een tuin langs de Kattenberg dit modern kunstwerk gebaseerd op…
…dit leuk stel?
Nog eens een spoorweg voorbij, nu bovengronds.En daarna dit onverhard pad op.
De oude vaart, die zoals haast alle beekjes hier in de buurt bruin oogt. Vandaar zijn we op een wip langs het kanaal Gent-Brugge
Deze bank langs het kanaal is een uitstekende gelegenheid om een snelle hap binnen te spelen.
Ook voor ons vervoer mag de riem er even af. We verlaten het kanaal en wenden de steven richting Knesselare.
Het gaat nu langs landerijen en andere velden, boerderijen en zeker niet te vergeten runderen.
De boerderijen hebben hier iets specifiek. In een groot lang gebouw zijn de stallen en garages voor tractors enz… Het woonhuis ligt er iet wat vanaf. Poorten en luiken zijn steevast helrood.
Tweespalt met eenvoudig kapelletje tussen een paar opgeschoten knotwilgen.
Aan den einder torent opeens de statige Sint-Willibrorduskerk van Knesselare.
Mooi herenhuis (pastorie?) juist achter de kerk.
En dan de Pietendriesmolen mooie molen, schitterende naam!!!
Deze tweeling duiventil heeft waarschijnlijk geen naam maar oogt toch schattig. Onder wat motregen peddelen we verder.
De hoge bedrijfsgebouwen (silo’s of molens ?) kondigen opnieuw het kanaal Gent-Brugge aan.
Riet dat de winter doorstaan heeft oogt dus zo.
Als we opnieuw het kanaal achter ons laten en weer veldinwaarts fietsen ontmoeten we opnieuw lammetjes. Zwart deze keer en in gezelschap van moeder.
Paarden worden op dit moment nog steeds bijgevoederd.
De tocht is bijna ten einde, Door het mooie maar o zo sjieke Loveld met zijn indrukwekkende dreven en…
en overdreven villa’s en landhuizen. Het doet me aan Sint-Martens-Latem denken. Twee pedaaltrappen verder zijn we terug bij ons A-ken. Veerle en ik zijn tevreden, deze tocht heeft afwisseling en nogal wat bezienswaardigheden. De Kranepoel is een mooie afsluiter. De bewegwijzering is dik in orde, de banen (ook de enkele stukken onverhard) zijn goed bereidbaar. Vrijwel vlak en met zijn 45km door zowat iedereen te fietsen. Kortom een dikke 8 is hier zeker op zijn plaats. Neem in Aalter eens de afslag en fiets de Woestijneroute je zal je het niet beklagen.
Het blijft winteren, kille periodes wisselen af met bewolkte dagen gevuld met bakken regen. Het lopen, geplaagd door kniepijn, slabakt en van fietsen komt er al helemaal niets meer in huis. Om, op de vooravond van carnaval, deze donkere gevoelens wat uit mijn hoofd te bannen besluit ik een vervolg aan het verslag over het landelijk leven te breien. Wat voorafging:
Na een valse start in 2007 met een kort relaas over een tocht van Cadzand naar Breskens en Vlissingen neem ik in februari 2008 opnieuw plaats voor het toetsenbord om een verslag te schrijven over de Schiptrekkersroute. Deze route passeert bij wijze van spreken voor onze deur. In maart kwamen er de Steendonck- en Molenbeek-route aan. Maar in april begon het pas goed. Om mijn blog een boost te geven bracht ik een paar oude verslagen, die op een oude site lagen te niksen, over. De Ros-Beiaardroute samen met de Reuze- en de Valleitjesroute zorgden al snel voor de eerste bezoekers op deze prille blog. Maar we trokken ook op (fiets)pad.
Tijdens het doorkruisen van de Faluintjes op weg naar Asbeek kiekten we deze jonge, speelse kalveren in de nevelige velden. Voorbode van een mooie zonnige dag. (zondag 20 april’08). Een week later was het zonnige weer een uitnodiging om de Ros Beiaardroute te fietsen.
Langs de Leirekesroute grazen er herten wat ons fotoapparaat van Veerle niet onberoerd laat.
Bij het buitenrijden van Buggenhoutbos kunnen we er niet naast de chocoladerepen kijken.
Inmiddels is er al heel wat werk op de velden verzet. Ploegen, eggen en zaaien het is er vollen bak.
Onder het lengen van de dagen en het warmer worden is ook de natuur wakker geschrokken. In Baasrode zagen we deze mooie ontluikende appelbloesems. Het moet niet altijd Haspengouw zijn.
Vanop de Scheldedijk zien we volgend tafereel; het oude bos heeft moeten plaats ruimen voor nieuwe aanplant. Onder het goedkeurend oog van de jonge telg verzamelt vader kaphout. Is de winter nog ver het is toch goed zijn voorzorgen te nemen, zeker aan de prijs dat stookolie toen stond.
Ook de schapen zijn van stal, ondanks het mooie weer hebben ze toch nog hunnen frak aan.
Als het kunstdorp Vlassenbroeck iets schilderachtig heeft, zit er dit mooi kerkje er voor iets tussen. Eeuwenlang kwamen de dorpelingen er al dan niet uit vrije wil hun geloof belijden. Wat er ook van is het schepte zeker banden onder elkaar.
Landelijk leven aan de rand van de stad (Dendermonde) anno 2008. Heerlijk kris-kras, het doet mij wat aan mijn bureel denken, ik zou er mij wel thuis kunnen voelen.
Op 2 mei ’09 is het de beurt aan de Scheldevalleiroute. We meanderen mee langs de oude Schelde en komen zo langs de kaaihoeve. Hier is een documentatiecentrum gevestigd over milieu en natuur. De moeite van het bezoeken zeker waard.
Een week later, na een nachtdienst, besluiten we naar Sint-Lievens-Houtem te fietsen. Deze ganzen, met hun jonge kroost, als dat geen lente is.
Op de grens tussen Aaigem en Bambrugge grazen deze koeien vredig onder de stralende zon. Voor de eerste keer zien we het hooi drogen.
Nog eens koeien, 2 dagen later (vrijdag 9 mei 09) kondigen zij, juist buiten het Zoute, de polders aan. We kieken ze tijdens de Riante polderroute
Moeder en kroost langs het kanaal, dat ons naar Cadzand en een lekker warme appelbol leidt.
In de velden met het nog groene graan duiken er lieflijke polderdorpjes op.
Oude boerderijtjes zijn er omgetoverd tot prachtige landhuizen.
Geen polderroute zonder polderkoeien, deze kudde moet aan deze vraag kunnen beantwoorden.
Half mei neemt de voorbereiding op de 20 km van Brussel een grote hap uit onze vrije tijd. Het is dan ook begin juni als we weer onze fietsen van stal halen. We steken meteen de taalgrens over,naar Ronquières, en zien dat de gewassen er ook aan hun gestage groei zijn begonnen.
De streek is er heuvelachtig maar toch wordt er naarstig geboerd. Ook hier hebben ze koeien die gezapig grazen (heb je koeien, buiten het je aanstaren zoals enkel koeien dat kunnen, al iets anders zien doen? ) Op de achtergrond de in nevels gehulde heuvels zorgen voor een zeer aparte sfeer.
Dinsdag 17 juni ’09 fietsen we de Boerenkrijgroute. In ons eigenste Erembodegem zijn bij de start van de zomer de hopranken al flink opgeschoten.
Gek maar zo’n 2 maand na dat we de chocoladerepen zagen tijdens Ros Beiaard duiken ze op weg naar Ternat terug op. Het zal voor de winterpataten zijn.
Tja als de velden klaar moeten voor het zaaien dient er ook gemest. Aan dikke bromvliegen geen gebrek.
Half juni zijn de aardbeien oogstrijp. Juist voor Eizeringen krijgen we inkijk in deze serre. Het oogsten lijdt ons naar het volgende seizoen de zomer. Dat is dan weer stof voor een volgend luik in deze seizoenensaga “Landelijk leven”. De lente is een prachtig seizoen. Het frisse groen, de eerste warme dagen, het jonge leven op de velden en het zaaien en groeien van de verschillende gewassen. Het is zo wonderlijk wat een geluk dat we er elk jaar opnieuw getuige mogen van zijn. Vanop de fiets genieten we ervan met volle teugen.
Eind oktober en toch nog vrij mooi weer. De Turfputtenroute, niet zover van bij ons vandaan, lijkt met zijn korte afstand (30km) een ideale route. De streek rond Berlare hebben we al een paar keer verkend en heeft veel te bieden voor routefietsers. Benieuwd of de Turfputtenroute er zijn voordeel uit haalt.
Om zowat half één op de middag staan we met onze fietsen klaar voor de Sint-Martinuskerk.
Het kerkplein in Berlare is een ideale startplaats voor deze route. Eerst enige zoekwerk naar de routebordjes en weg zijn wij. Gauw dit kapelletje kieken als opwarming.
Langs de Leopolddreef verlaten we Berlare…
…zonder woorden.
We bereiken de eerste maal de Schelde en genieten meteen van het mooi natuurgebied, dat zich hier uitstrekt.
We volgen het pad over de Scheldedijk naar Wichelen.
Waar we de Sint-Gertrudiskerk vanachter de bomen zien verschijnen.
Hier moeten we de drukke N442 over, maar genieten toch even van het mooie dorpje.
We verlaten dit pittoresk dorpje en duiken de meersen in.
Deze sompige, met beekjes dooraderde velden, vormen nu het decor.
Met onderweg al eens een bos…
…of een gehucht gevormd door landelijke woningen, schuren en… noem maar op.
Het ene al wat ordentelijker dan het andere, maar daarom niet minder mooi.
Knotwilgen die de velden afzomen.
Het volgend wat vervallen schuurtje ligt in Schellebelle.
Hier juist aan het veer sluit de Turfputteroute weer bij de Schelde aan.
Van het bekende fietscafé nemen we geen foto maar gaan, nu het er wat rustiger is, binnen om er van een lekkere pannenkoek te smullen. Daarna helpt een goeie trippel alles door te spoelen.
Ondanks het frisse weer wordt er hier op de dijk veel gefietst.
Wij nemen onze fiets en volgen dit voorbeeld. Al na enkele honderden meters verlaten wij de dijkweg en draaien via de Blokstraat weer de weilanden in.
Met van die bonkige boerepaarden
Langtakkige knotwilgen en…
voortkabbelende beekjes,
en al eens een sierlijk hekken van één of ander uitgestrekt landgoed.
We zien een boer die met de hand het onkruid van tussen de bieten trekt. Milieuvriendelijker kan moeilijk.
We fietsen verder door velden, weilanden en genieten van het haast ongeschonden uitzicht. Geen villawijkjes maar puur natuur.
Misschien wat minder milieuvriendelijk maar deze Leuvense kachel heeft hier zijn laatste rustplaats gevonden. Rust roest!!!
Inmiddels zijn we de N442 weer overgestoken en stevenen op het Donkmeer af. Eerst stoppen we even aan de eendenkooi.
Met natuurlijk de nodige eenden.
En genieten van de prachtige natuur in dit natuurreservaat.
Ook andere watervogels vinden er hun stek.
Dan volgt het Donkmeer zelf.
Een visser waagt zijn kans.
Het hoogseizoen is weer al een beetje achter de rug.
Alhoewel !!!
Maar daar het merkelijk kalmer is, kan de plaatselijke jeugd zijn gang gaan.
Ook hier stoppen we even om een terrasje te doen. Daarna verlaten we de oevers van dit mooi meer en naderen de Gratiebossen.
Eerst nog langs een maïsveld.
En deze overgang van veld naar bos.
In dit bos zijn er ook vijvers.
Dit prachtig bos trekt niet alleen fietsers.
We genieten van deze mooie omgeving, maar snel bereiken we de uitlopers van dit bos.
Die ook heel schilderachtig zijn zeker in de herfst.
Van de bossen fietst het weer veldwaarts, met nog eens paarden op het menu.
Bij gebrek aan kapelletje neem ik een foto van een electriciteitscabine op retour.
Nu zoeken we weer de oevers van de Schelde op. Tegenover Appels en zijn overzetboot.
Het etablissement dat we voorbij fietsen noemt dan ook het Veerhuis. Bij mooi weer is het in deze zaak zoeken naar een tafeltje, nu is het er zeer kalm.
Op de Schelde zelf vaart er ons nog een rivieraak tegemoet.
Op de dijkweg is het ook al peis en vree.
Het lijkt misschien wel wat vervelend, maar niets is minder waar. We kiezen weer voor de velden en de boeiende beelden over het reilen en zeilen aldaar. Zoals deze kudde aan de voederbak.
Of een wat aftandse schuur verloren in een veld.
Hopstaken.
Maar alvorens we Berlare opnieuw binnenrijden maak ik dit filmpje.
We zien hier Dora en Axel de kar trekken. Ze zijn niet echt meer nodig op de boerderij, maar hun fiere baas en zijn dochter houden ze als hobby. Er zou trouwens een veulen op komst zijn. De late zon geeft de volgende schuur iets weemoedig.
Het volgend geel, daardoor wat vreemd gebouw luidt het einde van deze mooie fietstocht in.
We rijden Berlare opnieuw in en passeren het gemeentehuis.
Aan de Sint-Martinuskerk vinden we ons A-ken terug. Alvorens de fietsen op het dak te zetten nog vlug deze foto, toepasselijk voor de tijd van het jaar (bijna 1 november)
Is dit misschien een wat mistroostig beeld, de Turfputtenroute daarentegen is één en al plezier. Weinige routes zijn zo boeiend. Langs de Schelde fietsen, door de velden laveren en er het landleven beschouwen het is van ’t schoonste. Het Donkmeer en de eendenkooi langs en vandaar naar de Gratiebossen volop door de natuur. Verder wordt deze tocht weinig ontsiert door verkavelingen of drukke verkeerswegen. Zoveel moois samengeperst op een 30km dat verdient een 9,5 op 10.
Begin deze week was het nog 20° het weekend kondigt zich wat frisser aan, maar het blijft droog en zonnig. Waar we eerst dachten naar de kuststreek te rijden kiezen we,door werkzaamheden op de E40 voor Geraardsbergen. Hier start de M-route. M-route wat moeten we daar onder verstaan? Moderne naamgeving voor fietstochten in dit hedendaags E-en I-tijdperk? Nee M staat voor Muur, Manneken Pis en Mattentaart. Mooi zo…
Het is wat zoeken naar parkeerplaats in Geraardsbergen. Om de fietsen goed van de auto te kunnen halen, als ze na de rit er weer op te zetten, moet ons A-ken goed horizontaal staan. In Geraardsbergen is dit niet altijd het geval, integendeel. De Vesten zijn opgebroken het is dan juist voor 13 uur als we ons op weg zetten. Het begint al meteen goed. We klimmen naar de Markt waar er een broddelmarkt aan de gang is. Daar het hier al flink stijgt zien we af van enige aankoop ondanks de aantrekkelijke aanbiedingen.
We zijn, na de zowat meest bekende klim van Vlaanderen, in het Mekka van het wielertoerisme. Door de overwonnen hoogte begin ik wat te zweven. Maar geloof me, het is de steken in de zij, het naar adem snakken en de hartslag in de keel voelen kloppen, zeker waard. Kijk zelf maar.
Mekka of Lourdes, alleszins heeft het iets van een bedevaartsoord.
Spijtig maar hierna moeten we weer met beide wielen op grond staan. Langs wat minder mooie buitenwijken dalen we naar Overboelare. Het Boelarebos brengt wel wat soelaas.
Juist buiten het bos, ziet Veerle deze beelden. Zelf ook bezig met keramiek is zij direct aangetrokken door volgend werk.
Deze foto’s tonen het werk van Keramiekatelier “Den Boelover“
Een eerste keer kruisen we de Dender om zo in Overboelare te komen.
We trekken het centrum door en fietsen tot de Sint-Allegondiskerk waar we stoppen om iets te knabbelen.
We verlaten Overboelare langs een grote weg (N42) en duiken wat verder de velden in.
We fietsen langs Zarlardinge, een gemeente dat op een boogscheut, nog geen kilometer van Goeferdinge ligt.
We rijden deze watertank, in rusttoestand, voorbij.
Nog steeds in deze vredige velden naderen we de taalgrens. Zo wordt de Kloosterstraat wat verder Rue du Clôitre. Zou het afgerond gebouw in dit gehucht een overblijfsel van het klooster zijn?
Juist voor het gehucht draaien we rechtsaf wat ons nog eens een zicht op Zarlardinge geeft. ( Wat hoor ik die naam graag, men zou er de kerk keer op keer voor fotograferen)
In de Rekestraat kiek ik dit boerderijtje, typisch voor deze streek een woonhuis met een amalgaam van schuren en koterij eraan gebouwd.
Ook in de Rekestraat dit beeld.
Nu even een wedstrijdje, vind de tien verschillen!
Ikzelf heb er even over gedaan maar de kerk van Everbeek is duidelijker minder spits dan deze van Zarlar….Tijd nu voor nog een kapelletje, dit exemplaar heeft wat minder allure dan de kapel op de Oudeberg. Maar wie het kleine niet geert…
Tijdens onze fietstochten valt het ons steeds meer op dat maïsteelt een groot deel onze velden opslorpt. Dit gewas groeit hoger dan de graangewassen die men hier van oudsher teelde. Het durft het zicht nogal eens beperken, maar daar hebben we minder last van tijdens deze tocht waar de ene klim op de ander volgt. Zoek dan ook geen leedvermaak in het volgende filmpje.
We fietsen verder kieken, deze in het veld verloren, schuurtjes.
Zelfde Maïsoogst maar vanuit een ander hoek.
Het oogsten maakt veel stof en zo de keel droog, het volgend uithangbord doet ons in de remmen knijpen.
We stappen af in dit Staminee, hoor ik daar mijn Bompa ergens? Volgens Boma zat die nogal eens op stami….’t Fameus Verleden is een mooie, goed onderhouden herberg in Everbeek.
Ik doe mij tegoed aan een lekkere trippel en Veerle gaat na een kop koffie (of is dat in staminee een sjat) op ontdekkingstocht.
Achteraan is er een prachtig terras…
…met zicht op dit frivool herenhuis.
We moeten ons zelf vermannen om de tocht verder te zetten, het is hier zo gezellig, en peddelen langs de kerk van Everbeek…
… en aanliggende woning…
…terug de velden in.
Met kleine wat vervallen schuurtjes.
En pluimvee zoals deze hoenders.
Nog een veldkapelletje.
Deze roodgekleurde struiken die, in de Muizenholstraat (op het platte land hebben ze toch leuke straatnamen), tegen een schuur van het “Hof ten Muyzenhole” aanleunen.
Onze tocht door de velden leidt ons langs Deftinge naar Sint-Martens-Lierde, aan den einder verschijnt al een glimp van de Sint-Martinuskerk.
Nu van wat dichterbij, toch wel een mooie kerk.
In Sint-Martens-Lierde was er lang een klooster, de Kartuizerpriorij. Buiten de al genoemde kerk maakte deze poort ook deel uit van de kloostergebouwen.
Het estaminet “de Kartuizer” is gesloten, maar na mijnen trippel in ’t Fameus Verleden is er direct geen nood aan een verfrissing.
Enkele tellen later fietsen we weer door de velden. Ook deze bieten zijn al geoogst en wachten op vervoer.
Van hier is er mooi zicht op de Sint-Martinuskerk, ik kan niet goed kiezen tussen twee foto’s en schotel ze jullie dus maar allebei voor.
Misschien moet ik hier de horizon wat recht trekken.
Met wat minder zoom verkrijgt Veerle dit beeld.
Deze beelden geven een zekere rust weer, toch is er wat verder enige activiteit. Na het oogsten komt het ploegen.
Nu naar Hemelveerdegem dan, ook de naam van dit dorp zint me.
Op het dorpsplein staat er een prachtig beeld van een stevig paard. ” Den Dikken van Sesjans“.
Van Hemelveerdegem gaat het nu naar Smeerebbe-Vloerzegem. Opnieuw zijn er mooie momenten.
Is dit de kerk van Ophasselt?
Grote schuur.
Geen tocht zonder wat runderen, moeder met kind.
De huisvesting van deze beesten is wel wat minder.
We naderen Smeerebbe-Vloerzegem, zoals steeds is het de kerk die met zijn hoogbouw de dorpskern overheerst.
We zijn snel door dit kleine dorpje, in de Vloerzegemstraat kieken we deze eendjes op de Molenbeek.
Vanhier zijn we snel via Idegem in Zandbergen waar de route het jaagpad van de Dender opzoekt.
Via deze ophaalbrug bereiken we de overkant en het jaagpad.
Zicht op Zandbergen.
Is de Dender sowieso een mooie rivier, in de herfst is het er prachtig.
Via de Dender bereiken we opnieuw Geraardsbergen. Het is 18 uur dus gaat het wat sneller, maar op de terugweg kan ik het niet nalaten om de Sint-Bartholomeuskerk te fotograferen met als achtergrond de Oudeberg. De voorgrond geeft goed het commercieel karakter van dit stadje weer.
Wat deze fietstocht betreft niets dan lof. Buiten de Muur dient er nog geregeld geklommen, maar dit geeft dan die mooie en soms heel verassende vergezichten. Als sluitstuk is de Dender de kers op de taart. Enkele keren dient er een drukkere verkeersweg overgestoken, maar dit euvel is niet van dien aard om deze tocht een 9 op 10 te onthouden. Voor wie de Muur vreest is er op RouteYou een versie zonder deze kanjer.
Het laatste weekend van september belooft zonnig en droog te worden, zaterdag maakte deze belofte al waar. Ook zondag lijkt de voorspellingen waar te maken. De Lieveroute heb ik al sinds enkele maanden aangestipt, vandaag lijkt het moment gekomen om deze veelbelovende (zie De Leuke Fietser) route aan te snijden.
We besluiten om eens wat vroeger te starten en rijden weg omstreeks 11u, dit onder een veelbelovende zon. Maar als we Gent naderen komt er mist opzetten. De kerktoren van de Sint-Martinuskerk in Lovendegem is dan ook omhult met nevelslierten als we op het kerkplein onze fietsen van de auto halen.
Het kasteel Dons priemt door de nevelgordijnen en heeft op deze wijze iets mystiek.
Het kanaal Gent-Brugge brengt ons snel naar een kruispunt van verschillende kanalen. Hier is het zeer kalm. Een enkele schipper maakt zijn boot klaar, zoals deze plezieraak, om uit te varen.
Onder het goedkeurend oog…
tussendoor wat spielerei van Veerle.
We bekijken even het aanmeren van het plezier-aak en fietsen dan verder langs het jaagpad. De mist blijft hardnekkig hangen wat dit zicht geeft.
Na een tijdje verlaten we het kanaal Brugge-Gent richting Zomergem. Boten maken plaats voor schuurtjes…
…of paarden.
In de buitenwijken van Zomergem in de Bauwerwaan stoppen we voor een snelle hap.
In de tuin achter onze picknickplaats een stevig bloempotje.
Na de snelle hap rijden we verder, het gaat lichtjes omhoog langs rommelige fermettes.
Van hieruit zijn we zo in Vinderhoute. Dit dorpje is een leuke passage.
De Sint-Bavokerk.
Een mooi herenhuis.
Een vreedzaam tafereel in de Vredesdreef.
De Schouwbroekestraat brengt ons naar het domein rond het Kasteel Schouwbroek. Ook hier is het mooi.
Aan de ingang van het kasteel Schouwbroek staat de dikste kastanjeboom van België
Ook dit liefelijke dorpje laten we achter ons. We nemen de Molenslag waar we langs dit boerderijtje peddelen.
Nog steeds op de Molenslag dit molentje.
Juist voor de “oude Kale”,een beekje, zijn grote broer de Van Vlaenderensmolen..
Nogmaals kruisen we het kanaal, van op de brug hebben we een mooi zicht over de dorpskom van Lovendegem.
Nog even dit span door laten…
In Lovendegem kunnen we het niet laten, nog eens langs het kasteel Dons te rijden.
Meteen is deze route op haar eindpunt aangekomen. Weer hebben we ontzettend genoten. Het vertrek door de nevelige velden en mistige kanalen. De mooie Lieve en de prachtige kastelen, we zijn zeer voldaan. Laat je niet afschrikken door de Kuitenberg met zijn stijgingspercentage van 0,001%, deze route is door iedere gemiddelde fietser te ronden in vrij veilige omstandigheden. 8,5/10 is de score, kom en fiets de Lieveroute je zal het je niet beklagen.
Er wordt dit weekend 27-28 september ’08 droog en zonnig weer voorspeld. De Sentsekrekenroute zou vernieuwd zijn. Aan de oude tocht hebben wij goede herinneringen, meer hebben wij dan ook niet nodig om richting Sint-Laureins te trekken.
Iets na 14u parkeren we ons A-ken juist buiten Sint-Laureins. We zijn niet de enigen die vandaag er al fietsen op uit trekken.
Het volgend driespan laat vermoeden dat er ook groepsuitstapjes gepland zijn.
Na het filmen van dit tafereel starten we de tocht langs het Leopoldskanaal, niet lang echter, algauw slagen we linksaf de velden in. Richting eerste kreek, de Vrouwkeshoekkreek.
Deze kreek is slechts een begin. Wat verder ligt al de Blokkreek.
Deze kreken zijn zo mooi en schilderachtig dat we deze kat haast voorbijrijden zonder ze op te merken.
Ingeblikt…
Bijna ongemerkt (zoals de kat hierboven) gaat de Blokkreek over in de Hollandersgatkreek.
Het heeft hier iets paradijselijks.
De voedstermoeder van dit alles?
We peddelen verder langs de Hontseindestraat naar Sint-Margriete. Wordt er nog volop geoogst, vooral aardappelen en bieten, hier en daar wordt er al geploegd.
Ook in deze streek vind je grote boerderijen.
Dit is nog eens een net (nieuwbouw)kapelletje.
In Sint-Margriete kieken we deze bange haas. Cuwaerd. Op geregelde tijdstippen krijgen we, tijdens deze tocht, figuren uit het Reinaert de Vos epos voorgeschoteld.
Buiten Sint-Margriete zijn de boeren volop aan het werk.De geoogste aardappelen (patat in het Vlaams) worden van modder ontdaan. Zij gaan richting stal, modderkluiten keren terug naar het veld.
Aan de andere kant imponeert de Sint-Margarethakerk boven de velden.
Als we het gehucht Waterland-Oudeman naderen ziet een boer ons foto’s maken en nodigt ons fier uit zijn voedersilo’s te bewonderen, versta te fotograferen.
Charlotte Arons is de kunstenares die dit alles gepenseeld heeft.
Waterland-Oudeman is een klein maar pittig gehucht.
De Sint-Niklaaskerk.
Als we het volgend boerderijtje willen vastleggen roept de eigenaar ons binnen.
Het boerderijtje is een vakantie verblijf ” ’t Appelken” dat zich inschrijft in het plattelandstoerisme. Een mooie locatie om op verlof te komen. (en om foto’s te nemen)
Deze zwam wordt binnenkort verwijdert, hij zuigt de boom leeg.
Deze typische schuur maakt ook deel uit van ’t appelken.
De eigenaar Luc Maeyens erfde deze mooie boerderij van zijn ouders en wou er iets zinvol mee doen. Als je het mij vraagt is ie er goed in geslaagd.
De route verlaat dit mooi polderdorpje en stevent nu richting Nederland. We flirten even met de grens en zetten dan koers naar Watervliet, eerst even gestopt aan het Moes(ch)tuintje. Al een paar keer mochten we hier onze benen onder tafel schuiven om tegen een schappelijke prijs lekker te eten. Daarna wandelden we steevast door de mooie tuin met de vele lieve dieren. Vandaag zijn we te laat en is deze tuin al gesloten. Spijtig.
Dan maar terug op weg. Op de Oudemansdijk bij het naderen van Watervliet staan deze 2 huisjes zij aan zij.
Het moet nu eventjes van mijn lever. We mogen in Vlaanderen fier zijn op onze vele fietsroutes en knooppuntnetwerken. Vooral door de provincies wordt er hier bewonderenswaardig werk geleverd. Maar diezelfde provincies blijven als opdrachtgever voor wegenwerken dan weer schromelijk in gebreke. Wegwijzers geraken in de berm en de fietser het spoor bijster. Veerle doet een oproep om hier wat aan te doen want haar echtgenoot (ondertekende) is dan gedurende een half uur niet te pruimen (beeld zonder klank). Deze foto is een goed voorbeeld “kruising van de Oudemansdijk met de Molenstraat.
Gelukkig rijden we weinig of niet verloren en in Watervliet is er al weer wat klank te horen.
De Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartkerk ook Kathedraal van het noorden genoemd.
Via de Calustraat verlaten we Watervliet en diezelfde straat brengt ons langs de Roste Muis waar het zo druk is dat we afzien van een stop. Laat deze pint aan mij voorbij gaan…. (mis ik weer wat klank?) Begin Sint-Janspolderdijk steekt het Reinaert de Vos epos opnieuw zijn kop op.
Aan het eind van diezelfde Sint-Janspolderdijk kijken we tegen deze mooie grote boerderij aan.
Door het volgen van de Sint-Jansstraat naderen we de Oostpolderkreek.
Hoe dichter hoe mooier
We kruisen opnieuw het Leopoldskanaal dat zich stilaan in nevelen hult.
Deze nevels duiden ook op het late uur (tegen de zessen), we leggen er dan ook wat de pees op. Alleen een schuur kan ons stoppen.
En deze late zon door de bomen.
En deze ommegang.
Bis.
Als we dan toch bezig zijn, een detailken
Ook deze “Kleemkappel” doet ons in de remmen knijpen.
Zo stormen we Kaprijke binnen. Hier niet stoppen zou zonde zijn.
Waar in de vroegere route nu naar Eeklo gefietst werd, wat niet meteen het mooiste deel van de tocht was, keren we nu terug naar Sint-Laureins. We schakelen opnieuw in overdrive, de polders flitsen ons voorbij. Het donker boezemt ons wat schrik in. We stoppen slechts voor dit avondmaal.
Niemand mist een badkuip?
In Sint-Laureins is het kermis, we fietsen verder en juist voor het einde genieten we van deze zonsondergang.
Een mooie afsluiter van een prachtige route. 8.5/10 stip deze route maar aan, het is een must.
Al snel peddelen we door de velden waar de nevel hardnekkig blijft hangen
Ondanks de mist, is deze grote vierkantshoeve onze lens niet ontgaan.
Na het kruisen van de Ninoofse steenweg, klaart het wat uit en worden we vergast op deze bouwvallige schuur.
Wat verder richting Breedhout worden we een eerste maal op kasseien getrakteerd.
Plots verschijnt uit de nevel de 300 meter hoge VRT-toren.
We laten Breedhout links liggen. Lijkt een mooi dorpje.
We vervolgen onze weg. Het jonge groen schiet volop uit de takken en twijgen.
Prachtig dreef die naar het kasteel van Budingen leidt. Een schoon doeningske.
Merk ik hier wat misprijzen, de zondagse brunch verstoord ?
Even terugblikken op Gaasbeek.
Sint-Kwintinuskerk in Lennik
Kerk van Elingen.
De Donkerstraat, de baan die ons door de velden en over een hogergelegen plateau leidt, stopt aan dit veldkapelletje.
…Bellingen.
Deze holle weg brengt ons in een wip terug naar ons beginpunt.
.
De tweezame..... 