Op verplaatsing… de Aspergeroute

Zaterdag 15 mei 2010

Half mei, de ijsheiligen laten zich goed voelen. Steekt de zon al eens door de wolken het blijft fris. Veerle en ik hebben een lang weekend, fietsen het moet er van komen. Zaterdag zo’n 13u als we ons A-ken parkeren op een mooi aangelegde parking in Weert vlakbij de taverne het Sas.

We verkiezen deze parking boven de parking van de Zilverreiger. We zijn niet de enigen die van hieruit een fietstocht aanvatten. Hier starten we de Aspergeroute. Zo’n 50 km vlak dat moeten we vlot aankunnen.

Onmiddellijk fietsen we langs de Schelde waar een prachtig zicht op Temse de toon zet.

We volgen nog een tijdje de oevers van deze machtige stroom.

Tussen de lentekleuren duikt er een frivool gebouw op.

Het paviljoen blijkt “de Notelaer” te zijn.

We blikken nog eens naar Steendorp aan den overkant en fietsen verder…

tot de hoofse dijkgravin.

Na dit beeld keren we van de schelde weg en over de notelaersdreef schodderen we naar Hingene.

Na een schilderachtige vijver rijden we het dorpscentrum binnen.

Er valt niet zo veel te beleven en een wijdse bocht later zijn we al in Eikevliet.

Eikevliet is een gehucht van Hingene.

Zelden groter contrast gezien dan deze erker met de blinde muur die hij siert.

Bij deze ijzergieter houden we schaft.

Waarna we verder richting Ruisbroek peddelen. Aldaar blijkt Christo navolging te kennen.

De Sint-Katharinakerk doet het duidelijk meer milieubewust en dient zich aan zonder verpakking.

Aan haar voet “de redder” niet zozeer van zieltjes maar meer van slachtoffers bij de overstromingsramp in 1976.

Wat verder nippen we even van de Rupel en zien aan den overkant de Sint-Jozefskerk van Hellegat.

Voor de torenhoge silo’s draaien we van Rupel weg.

Nu slingert de route zich langs de spoorweg en dit tot Puurs.

Soms wijken we even af om te genieten van…

…de omliggende natuurpracht zoals deze vijver.

…of deze schitterende reclame voor een kunstglasbedrijf.

…of deze mooie witte kapel.

…of van dit brutaal smoeltje.

Om na dit wat vervallen herenhuis opnieuw de spoorbedding te vervoegen.

Ook voor de heilige Bernarduskapel of de kapel van Coolhem verlaten we even de spoorweg. Vandaag is er de mogelijkheid in het achtergelegen domein aspergegerechten te eten. Toch we hebben nog niet zo lang geleden den innerlijken voldaan. Dus maar weer terug naar de spoorweg.

En dit tot Puurs. Wat voorbij de statige, grote Sint-Pieterskerk verlaten we definitief de spoorlijn.

Mooie modelmolen veel oog voor detail; kleine baksteentjes voor de sokkel en heuse miniatuur molensteen. Krijg er niet genoeg van.

Nog maar eens een kapel, ook deze route is er voldoende van voorzien.

Anders is het gesteld met de aspergevelden, op één hand te tellen. Ik ben dan ook zeer blij als ik er op één van een heuse aspergeboer aan het werk zie. Deze laat zich, op mijn vraag, gretig fotograferen.

Prachtige vijver gelegen tussen immense villa’s. Voorbode van het Lippelobos dat we aardig naderen.

Maar eerst wil ik jullie deze ontmoeting niet onthouden.

Juist voor we het Lippelobos inrijden zien we deze immense stier. De koe die hij het hof maakt is een gewoon exemplaar met normale afmetingen.

Hof te Melis kondigt het einde van het mooie bos aan. Wat later draaien we resoluut de velden in, waar we voor de eerste keer dit jaar het hooi zien liggen te drogen.

Dit hooi dient geregeld gekeerd te worden.

Deze schuur legt het bijltje erbij neer.

Deze exemplaren (lijkt wel een moeder en vader met kleintjes)blaken van gezondheid.

Van familie gesproken Branst.

Branst kerk

Ondertussen zijn we al ver gevorderd en naderen we snel Weert.

Mis ik iets?

Sint-Martinuskerk van Weert.

De oude Schelde prachtig watergebied met de verschillende chalet’s die er verhuurd worden.

In de nabije omgeving…het kasteel van Marnix de Saint-Allegonde. Schoon doening kruip dan maar in uw chaletekken.

De route blijft in de nabijheid van de oude schelde maar deze verdwijnt uit het zicht.

De zusters Citroën.

Dit beekje scheidt veld en tuin van elkaar. Kan het idyllischer?

Heilige Theresia bid voor ons en vraag daarboven eens naar wat beter weer. Na dit kapelletje is het nog een paar keer trappen tot het Sas en ons A-ken. Meteen het einde van deze tocht. Een tocht die ons bekoorde. Langs dijken, door mooie dorpjes, doorheen velden en opgefleurd met een paar mooie gebouwen en andere kastelen. Zoals de asperge bij het kruim van de legumekes kan gerekend worden, behoort de Aspergeroute bij de betere fietstochten. 9 op 10 en we komen zeker nog eens terug!!!

Nog enkele interessante links:

De leuke fietser

Dj!no’s fietswebstekje

FIETSROUTES-FIETSHUMOR-FIETSWEETJES

Voor beschrijving kaart en gps-track:

Vlaanderen fietsland

16/05/2010 0

Op verplaatsing…De Maagd van Gentroute

Maandag 26 april 2010

In vergelijking met vorig jaar staat het fietsen op een laag pitje. De voorbereiding op de maasmarathon van Visé slorpt nog steeds een groot deel van onze vrije tijd op. Tot voor kort toch. De langste en zwaarste trainingen zijn achter de rug, nu is het herstellen geblazen. Dan past een vlakke fietstocht van zo’n 40 km in ons voorbereidingsschema. De maagd van Gentroute beantwoord prima aan dit profiel. In tegenstelling met het prachtige, zonnige weekend is het wat meer bewolkt. Desondanks laden we rond 13u30, in het centrum van Ijzendijke onze fietsen van ons A-ken.

Op de markt blijven we even bij dit leuk beeldhouwwerk staan. Prins Maurits zet de tegenstander(die schittert door zijn afwezigheid) schaakmat.

Op zoek naar een snelle hap rijden we voorbij deze kerk.

Aan de overzijde deze molen .

Gelukkig is er in de nabijheid van dit 3D-tafereel (geen brilletje nodig) een frituur-taverne waar we een lekkere tas koffie met een appeltaart bestellen.

Daarna verlaten we snel dit mooi stadje…

…en peddelen door de velden.

Meer dan vorige jaren valt me de gelijkenis tussen de herfstkleuren en de prille lentetinten op.

Zeg nu zelf!!!

Het is hier een landbouwstreek, uitgestrekte poldervelden, aan den einder rijzen de silo’s op om na de oogst de granen op te slagen.

Inmiddels zijn we al een tijdje de grens over en terug op vaderlandse bodem. We rijden Watervliet binnen. Aan dit dorp hebben we verschillende herinneringen. Meermaals reden we hier langs als we de Sentse krekenroute aflegden. In februari laatstleden nam ik deel aan de 20ste Leopoldsloop. Het centrum wordt overheerst door de statige Onze-Lieve-Vrouw hemelvaartkerk, ook de kathedraal van het noorden genoemd.

Snel zijn we weer in de velden, even houdt deze mastodont ons op.

Maar de dreigende wolken die komen aanzetten boezemen ons meer angst in.

Leopoldskanaal.

Halfweg tussen Watervliet en Boekhoute deze jonge fruitbomen, netjes in het gelid.

Bij het binnenrijden van Boekhoute, het meuleken.

Aan de ingang van de plaatselijke begraafplaats de nodige devotie.

In tegenstelling met dit jong geweld dat na een schooldag huiswaarts fietst.

Het is wat moeilijk te geloven, maar Boekhoute was ooit een vissersdorp deze vissersboot moet daar aan herinneren.

Ook bij het buitenrijden van Boekhoute stuiten we op jong geweld.

De velden zijn al bezaaid, de gewassen kunnen nu aan hun groei beginnen. Boekhoute ligt op een boogscheut van de grens en op een ik en een gij zijn we opnieuw in Nederland.

We naderen en doorkruisen het natuurreservaat de Braakman. Dit deel is een welgekomen afwisseling op de uitgestrekte poldervelden die we tot nu voor de wielen kregen geschoven.

Toch wel mooi dit landschap onder een dreigende hemel.

Via dit bruggetje raken we over het Isabellakanaal.

Op de loer.

Al een tijdje rijden we naar Biervliet. Onderweg dit blondje gekiekt.

In Biervliet spreken we, op dit gezellig pleintje, ons proviand aan.

Daarna gaat het langs de hervormde kerk…

en windmolen de Harmonie…

…naar de rooms-katholieke Onze-Lieve-Vrouw onbevlekt ontvangenkerk. Als ge daar de weg naar moet vragen zijt ge wel efkens bezig.

Deze oude, typische hoeve is uitgebreid met moderne stallingen en andere hangars.

Ook hier in Holland kennen ze de chocoladerepen.

De contouren van IJzendijke doemen op in de verte.

Dit paard graast of op een polderdijk of is het een aarden wal, ik weet het zo nog niet.

Bij het binnenrijden trekt deze moestuintjes mijn aandacht, lekker slordig.

Wat later zit deze tocht er op. We zoeken ons A-ken op en ietwat moe, geregeld was het fiks fietsen tegen de wind in, keren we huiswaarts. Deze fietstocht doet de dorpskernen van IJzendijke, Watervliet, Boekhoute en Biervliet aan. Samen met de Braakman brengt dit wat variatie. Het doorkruisen van vlakke polders is bijwijlen wat saai, maar de goede berijdbaarheid en de zorgvuldige bewegwijzering maken dat een 7,5/10 me billijk lijkt als quotering.

Enkele links: Fietsen met fam. de Koning,
De leuke fietser

28/04/2010 0

De Turfputtenroute opnieuw gefietst

Dinsdag 6 april 2010

Weer al eventjes geleden dat we de fietsen van stal haalden. De loopschoenen daarentegen staan niet stil. We zijn volop in de zwaarste voorbereiding van onze marathon. De trainingstochten worden langer en intenser. Maar vandaag krijgen we mooi weer, zelf heb ik verlof. Omstreeks 13u staan de fietsen op het dak van ons A’ken en rijden we richting Zeeuws-vlaanderen. Al snel moeten we onze plannen herzien, in Drongen zijn er wegenwerken die een fikse file veroorzaken. We sturen onze plannen bij en als we in Uitbergen de bordjes van de Turfputtenroute zien besluiten we deze tocht te fietsen. In de herfst van 2008 fietsten we deze tocht al eens. Mooi kunnen we de vergelijking met de prille lente maken.

Het vee is al uit de stallen en graast in de velden. Deze stevige billeman, ik schat zo’n 7 volle diepvriezers vlees, slurpt gulzig aan de drinkkraan. We fietsen verder Scheldewaarts.

Nee deze beek is nog niet de Schelde, maar ook op weg ernaar toe

Andere kant van brug zelfde beek.

Ja nu is het zover, de brede Schelde met op andere oever de “Sint-Jan Onthoofdingkerk”van Schellebelle.

We draaien snel weer de nog sompige velden in

Schotbalk met rust.

Inmiddels licht Schellebelle weer al een eind achter ons. We fietsen verder richting Overmere. Het draait en keert door de velden en onder meer langs deze vers geknotte wilgen.

Sompige weiden…sompige paarden, en zeggen dat het houden van paarden niet verplicht is.

Maak plaats, maak plaats ik heb grote haast… Afgelopen winter bleef maar duren, veel kostbare tijd ging verloren er dient niet gedraald.

Soms komt er al eens handenarbeid aan te pas.

Het schrale van deze velden contrasteert mooi met de helblauwe hemel.

Zalig die eerste zon.

De Turfputtenroute ontwijkt Overmere en zoekt het Donkmeer op. We fietsen langs dit mooie meer dat iets heeft van onze kust. Het ene restaurant staat naast het andere en steeds kom je er dagjestoeristen tegen. De foto is genomen vanuit de eendenkooi.

Er is echt veel activiteit op de velden, we bekijken en filmen dit tafereel, waarna we eerst nog op onverhard door een bos rijden. Later zigzaggen we door woonwijken (eventjes waren we de Kapellekensroute-bordjes gevolgd) en velden naar de schelde.

In Appels rijden we opnieuw de scheldedijk op.

Het veer van Appels.

In het nabijgelegen Veerhuis is het superdruk, tja als dit geen terrasjesweer is.

We volgen geruime tijd de Schelde waarna we weer de velden opzoeken om naar Berlare te fietsen. Voor de 2de keer zien we in een weide paarden die er niet zo fris bijlopen. Vooral de pony is er erg aan toe en kan zich nauwelijks voortbewegen.

Dan zijn deze twee fiere kleppers, die wat verder staan, een opsteker.

Meeuwen volgen nauwgezet deze ploegende traktor op zoek naar prooien.

Berlare is nu snel bereikt, hier is het onzen tour om van een terrasje te genieten.

De Sint-Gertrudiskerk in Wichelen en meteen zijn we weer aan ’t Scheld.

Stilaan duikt de zon kimwaarts en met tegenlicht krijgen we dit beeld.

Op vorige foto zagen we al het topje van de…Sint-Pieterskerk hier samen met het oud-gemeentehuis. Meteen het einde van deze route. Wat hebben we weer genoten. De Turfputtenroute heeft alles om de wielerliefhebber te bekoren en door zijn korte afstand en het plat parcours makkelijk door iedereen te fietsen. Vandaag was er één mindere noot de manke pony en het verwaarloosde trekpaard.

Link naar route op afstandmeten.nl: turfputtenroute

Interessante links:

13/04/2010 0

Via Leireken tot Baardegem terug langs Meldert en Hekelgem

Zondag 28 maart 2010

Sinds november vorig jaar de pedalen serieus stil gehouden. Een strenge winter enerzijds en een voorbereiding op een marathon begin mei anderzijds maakten dat we niet meer aan fietsen toekwamen. Inmiddels zijn we zowat halfweg onze voorbereiding op de marathon van Visé (de maasmarathon). Elke week lopen we tussen de 40 en 50km. De lange duurlopen zijn minstens 25km lang. Gisteren liepen we de 25km van Hulst. Eerder al namen we deel aan de Leopoldsloop (de 12km) en de Furaloop (16 km in een prachtige omgeving). In plaats van een 7-tal km los te lopen op de loopband kiezen we om onder een pril lentezonnetje de benen los te rijden.

Ik pomp de banden van onze fietsen stevig hard, vul de drinkbussen en weg zijn wij. Op naar de Leirekensroute.

Aldaar komen we veel volk tegen die ook van het prille lenteweer gebruik maken om eens buiten te komen.

Ook Bambie is op het appel.

Zo te zien moeten de breinaalden nog niet weggegooid.

De Leirekesroute loopt in de bedding van de vroeger spoorweg Aalst – Londerzeel. Het is dus vlak en rijdt vlot vooruit. Op een ik en een gij zijn we aan het kunstwerk “het gebaar” van Luc De Blok in Moorsel

Stilaan verdringen donkere wolken de voorjaarszon.

Een kappelletje langs vanachter

…en ééntje langs voor

We volgen Leireken tot Baardegem, daar duiken we de Faluintjes in.

Op de kale velden wordt alles klaar gemaakt om van start te gaan.

Tja… een goeie fietsjas en -broek komen nog steeds van pas.

Het is nog speuren naar het eerste bladgroen.

Terug onder het volk, een barok villaatje in de Kokerijstraat te Meldert.

In onze streek tracht men opnieuw aan te pikken met de traditionele hopteelt die tot enkele decennia geleden de velden hun typisch aanzicht gaf.

Sint-Rochuskapel of kapelleke Peer. Wat troosteloos en vaal heel conform met het inmiddels in grijs omgeslagen weer.

We spoeden ons langs de abdij van Affligem…

…en deze polyesteren runderen (beenhouwerij t’Kint). Naar huis.

Oef de kop is er weer eens af. Al is het maar een tochtje van 20km het heeft de goesting serieus aangescherpt. Thuis in de schuif liggen er enkele tochten te wachten op goed weer.

29/03/2010 1

Site van het jaar

Vrijdag 20 november 2009.

Onlangs ging ik wat dieper in op het maken van fietstochten geleid door het fietsknooppunten-netwerk (een hele mond vol). Ik toonde er hoe je met de webapplicatie “Fietsnet” op een vrij eenvoudige wijze leuke fietstochten kunt uitstippelen. Tevens kan deze applicatie een gps-track aanmaken. Deze is te downloaden en is bruikbaar voor de Garmin-toestellen. Onlangs keerde ik opnieuw terug op deze aantrekkelijke website. Zij zijn nu kandidaat voor de beste web-site in de categorie “reizen en toerisme”.

Site van het jaar is een iniatief van het magazine “CLICKX.be“

Langs deze weg zou ik wielerliefhebbers willen oproepen hun stem uit te brengen op Fietsnet. Het lijkt mij een mooie gelegenheid om onze waardering voor dit prima iniatief te laten blijken.

doen!!!

21/11/2009 1

De Gerstjens, Park van Aalst, Wellemeersen en Kluisbos aan elkaar geknoopt (deel 2)

Deel 2: de tocht gefietst. (Vrijdag 30 oktober 2009)

In het eerste deel toonde ik hoe ik met de routeplanner van fietsnet, de tocht op kaart en daarna op mijn Garmin zette. Tevens besprak ik de bikepointer, een handig en goedkoop hulpmiddel om knooppunten te noteren. Dus eens de tocht uitgetekend dient ze nog alleen gefietst.

Ietwat na 13u (zomertijd) zakken we af naar de Dender waar aan knooppunt 38 de tocht start. Op naar punt 36.

We kunnen het niet laten, onze fototoestellen jeuken, en duiken even de Gerstjens in.

De herfststormen hebben nog niet toegeslagen, bomen en struiken hebben nog een stevig bladerdek. Wat een kleurenpracht.

Sterker dan zomer en lente, heeft de herfst iets ingetogen.

Het kabouterseizoen bij uitstek.

We fietsen verder en ondanks de vreemde naam Chipka, brengt de Amilium en andere bedrijven ons terug met beide voeten op grond. Om het te fotograferen uiteraard. Inmiddels is punt 36 gerond en kiezen we richting punt 35 dat ons over de Dender naar het Stadspark leidt.

Snel zijn we nu aan het stadspark. Wat we daar aan kleurenpracht voorgeschoteld krijgen tart alle verbeelding.

Bij het verlaten van het park, op weg naar punt 81, fietsen we langs de uitlopers van het Osbroeck.

Toegang tot het natuurreservaat.

Haast rechtover het Osbroeck stuiten we op deze vervallen gebouwen. Het is Schotte in de Kapellekensbaan. Jawel “de Kapellekensbaan” van Louis-Paul.Boon.

De foto’s op de muur van het bedrijf geven goed het verval weer van deze werkhuizen, burelen en terreinen. Zo is het hier met alle bedrijven, die aan de kapellekensbaan liggen,gesteld.

Na het prachtige park is dit wat een domper.

Waar leidt de kapellekensbaan heen?

We rijden voorbij de Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaartkerk in Erembodegem.

Van daar gaat het snel naar de Wellemeersen het derde doel van onze tocht.

Zien we hier het begin van een camping?

Een smal (fiets)pad ligt geprangd tussen het natuurreservaat en de spoorwegbedding.

Zwanger van zaad.

Ook hier een zee van pastelkleuren.

Waar we normaal de track volgen tot Teralfene keren we nu terug om het knooppuntnetwerk richting punt 81verder te volgen. Op weg naar Welle blijven de herfstkleuren ons vergezellen.

We doorkruisen Welle, wat later blikken we terug op Sint-Pietersbandenkerk.

Langs veldbanen gaar het nu richting Denderleeuw.

Ook hier hebben ze hun Christo.

Al vrij vroeg daalt de nevel over de velden.

Na de oogst worden velden winterklaar geploegd.

Inmiddels lig knooppunt 80 al achter ons en terwijl we ons naar 81 reppen passeren we de Sint-Amanduskerk in het centrum van Denderleeuw.

Knooppunt 80 ligt even buiten het centrum aan de Dender. Nu gaat het naar knooppunt 79 daartoe dient de Dender even gevolgd. We kieken er deze 2 vogels ik gok op een soort aalscholver.

Aan knooppunt 79 verlaten we de Dender en fietsen richting Affligem knooppunt 50-waarts. Na het park van Aalst zitten we, op weg naar de zwarteberg, weer op een loopparcours van ons.

De zwarteberg laat zich niet zonder enige inspanning bedwingen.

Langs deze mooie villa gaat de zwarteberg over in de molenberg….

…waarom? hoor ik je al vragen.

Na de molen dalen we af naar Hekelgem, waar we de oude baan opdraaien die ons naar knooppunt 50 brengt.

Nu fietsen we naar punt 46. Vanop de Abdijstraat hebben we een mooi vergezicht op de molen van daarjuist, even inzoomen.

De abdij van Affligem met abdijkerk en bisschoppenhuis. Hier passeren we knooppunt 46. Nu gaat het naar 38, inderdaad ons beginpunt.

Klooster Maria Mediatrix, kan ik er aan doen dat ik aan Asterix moet denken?

Achter dit uit de kluiten gewassen rund, ietwat in de nevelen gehuld bevindt zich ergens de kluis. Jullie hebben het al begrepen, het zal voor een andere keer zijn.

We zetten onze tocht voort over het mooi,nieuw aangelegd fietspad langs de Affligemdreef.

Nog even de Brusselbaan kruisen en we duiken opnieuw de Gerstjens in.

Eens terug aan denDender is de cirkel rond, we hebben onze knooppuntentocht met succes gefietst.

Tijd om victorie te kraaien?

Interessante links:

Tour de Frans (sterk in fietsknooppunten)

05/11/2009 0

De Gerstjens, Park van Aalst, Wellemeersen en Kluisbos aan elkaar geknoopt (deel 1)

Deel 1: de tocht knopen.

Samen met het kille weer slaan de verkoudheden en keelontstekingen toe met als gevolg dat de fietsen op stal blijven. Tijd om eens terug te kijken op een fantastische zomer waar we ons fietshart konden ophalen. Maar ook het moment om nieuwe plannen te smeden. Al een tijdje volg ik de blog “tour de Frans”. Daar stel ik met steeds wederkerende verbazing vast hoe Frans via het knooppuntennetwerk prachtige tochten aaneenbindt. Ook ons laatste exploot het fietsen van de “Dj!noroute” zette me aan het denken. Al eerder gebruikte ik het fietsroutenetwerk tijdens de beaufort03-saga. Stilaan rijpt het plan om in onze eigenste streek via knooppunten een tocht te knopen. Aanleunend bij een pittoresk centrum vind je in Aalst een prachtig park met het mooi Osbroeck-natuurgebied als toemaatje. Ons eigenste Erembodegem heeft langs de Dender met de Gerstjens een aardige natuurzone. Ook in Welle moet je denderwaarts wil je de Wellemeersen aandoen. Quasi in onze achtertuin op de grens tussen Erembodegem en Affligem ligt het Kluisbos. Ziehier vier natuurlandschappen die we, aangezien ze alle vier op een boogscheut van onze thuis liggen, geregeld aandoen. In dit eerste deel teken ik een tocht, die deze gebieden aandoet, uit.

Mijn favoriete site om knooptochten uit te werken is “fietsnet de routeplanner voor fietsers”. Ik gebruikte het al meermaals tijdens de beaufort03-tochten.

Even zoeken op plaatsnaam, Erembodegem in dit geval, en inzoomen.

Knooppunt 38 langs de Dender lijkt me een geschikte startplaats.

Daarna klik ik knooppunt 36 aan dit brengt ons duidelijk richting park van Aalst.

Vervolgens worden punten 35 en 81 geselecteerd. Het schiet flink op.

Zo gaan we verder via 80, 79, 50, 46 en terug naar 38. Klaar is kees. Een tocht van 27,8km staat op het scherm.

Fietsnet geeft de mogelijkheid om de geplande route naar je gps te exporteren.

De mogelijkheid om de knooppunten als waypoint te exporteren aanvinken!

En het downloaden van het GPX-bestand (compatibel met mijn Garmin Etrex) kan beginnen. Fietsnet vraagt niet om registratie. Op de site neemt de kaart de meeste ruimte in, de interface om de tocht te plannen is sober en daardoor zeer overzichtelijk en intuïtief. Het exporteren gaat vlot en geeft een perfect bruikbare track. Fietsnet is tot nu toe mijn favoriete routeplanner voor fietsknooppunten en dit met lengtes voorsprong.

Daarna open ik het bestand in Mapsource

Waarna ik het overzet op mijn “Garmin eTrex Legend HCx”

Bij de opgeslagen tracks vinden we onze tocht terug.

Wat dit beeld geeft, uitgestippeld op de kaart.

Vanuit Mapsource print ik de kaart af, vouw ze …

…en steek ze onder het doorzichtig plastiek van mijn fietstas.

Voor wie niet over een gps-apparaat beschikt is er een leuk en zeer goedkoop hulpmiddel.

Bikepointer, een plastieken houder …

…die eenvoudig aan het fietsstuur is te bevestigen.

Op de site vinden we ook een handige calculator.

We beginnen met het ingeven van het startknooppunt. In ons geval 38. Bikepointer geeft ons een overzicht van alle 38-knooppunten. Ik kies uiteraard voor Scheldeland – Erembodegem. Vanaf nu worden er aanliggende knooppunten aangeboden. Wij kiezen dus verder voor 36 en vervolgens 35 telkens Scheldeland-Aalst. Een leuke manier van werken. Ik mis echter een zoekfunctie op locatie om een startknooppunt te vinden. Misschien een suggestie voor de makers van deze voor de rest voortreffelijke website.

Zodoende werken we onze tocht af.

Tussentotalen aanvinken…

…dit laat ons aan elk knooppunt weten wat we al hebben afgelegd.

Alvorens af te drukken passen we de achtergrond van ons routekaartje aan. Schol!

Printen maar.

tja…niet meteen het gewenste formaat.

Dan maar de schaar erin.

Dit lijkt er al veel meer op.

Past als gegoten.

Bikepointer is een prima alternatief voor wie de kosten van een gps wil besparen. Het principe sluit goed aan bij de geest van het fietsknooppunten-netwerk. Eenvoudig, efficiënt en door iedereen te gebruiken.

Ziezo de voorbereiding zit erop. Ik hoop dat jullie wat aan deze uitzetting hebben gehad. Binnenkort mogen jullie een verslag van deze tocht verwachten.

Enkele interessante links:

Tour de Frans (sterk in fietsknooppunten)

02/11/2009 0

Op verplaatsing…de Dj!noroute(herfst 2009).

Zondag, 4 oktober 2009.

We zijn al even terug uit Bretagne. Het blijft droog en bijwijlen is het nog mooi weer. We zijn opnieuw beginnen lopen, het park van Aalst en het Osbroek liggen er droog bij. Ook voor het weekend geven de voorspellingen droog weer. Dan is de uitdaging te groot en moeten de fietsen van stal. Al lang staat de Djinoroute op mijn verlanglijstje. Djino is een streekgenoot die net zoals wij gek is op fietsen. Hij heeft een prachtige website waar hij ons deelgenoot maakt van zijn fietsavonturen. Djino heeft op een zeker moment besloten zelf een route samen te stellen in zijn streek. Dat vind ik dus het einde, meer gedreven kan je volgens mij niet zijn. Ik heb veel bewondering voor zo’n initiatief. Dus Zondagmiddag iets na half twee starten we.

Laat ons meteen met een kleine bekentenis beginnen. Het trackbakken lukt eerst niet zo bijster goed. Vandaar dat ik al snel een foto van het kerkplein van Erpe kan maken.

Daar komen we tot het besef dat we het weer nogal onderschat hebben en we reppen ons terug naar ons A-ken om nog wat kleding bij aan te trekken.

Ik zoom wat verder in op de track en dan blijkt dat we vlak naast de route geparkeerd staan. We verlaten Mere nu langs een andere kant richting Nieuwerkerken. In deze Aalsterse deelgemeente kiek ik deze bric-à-brac. Ik wijs er Veerle fijntjes op dat het dus nog erger kan dan…

Maïs en nog eens maïs, deze cornflakes in spe zetten duidelijk hun opmars in onze velden voort.

Nog eens Erpe maar nu in de juiste volgorde.

Van een bloemperkje gesproken, wat een kleuren pracht. Veerle haar camera is nog aan het bekomen.

Hier woont een Disney-fan zoveel is duidelijk.

Nog eens de kerk van Erpe, nee ik word niet gesponsord door de pastoor van Erpe

Ook niet door die van Erondegem. Maar misschien dat het kieken van zo’n kerk voor wat voorspraak om wat beter weer,lees meer zon,zorgt.

De oren gespitst, kan ik volgens Veerle nog een voorbeeld aan nemen.

Impe, Sint-Denijskerk. Tiens ’t is toch Damiaan die zalig verklaart wordt en niet onze gouverneur?

Bij het opnieuw naderen van Erondegem kan dit gezellig kapelletje Veerles lens niet ontsnappen. Leuke nonchalance.

Dan gaat het er nabij Vlekkem wel wat serieuzer aan toe. ’t Schijnt dat de aflaten hier van een iets betere kwaliteit zijn.

Bijbehorende Sint-Lambertuskerk.

Bric à brac II maar er is nog werk aan de winkel om “bric I” te kloppen.

Djino neemt ons niet alleen mee naar de plaatselijke gebedshuizen. Nee hij beloont onze inspanningen, ’t is soms stevig trappen, met prachtige vergezichten.

Langzaam moet het zomerse groen wijken.

Ook de Sint-Martinuskerk in Bambrugge maakt haar opwachting. Als het zo voortgaat moeten we het eerste jaar niet meer op Bedevaart.

Bric à brac III, in Bambrugge hebben we te maken met een meer landelijk exemplaar. Sterke mededinger voor de wedstrijd “Bricste à brac 2009”

Stallen en schuren ook ondanks het donker weer blijven ze bekoren.

Laat ons maar wat afstand nemen van al die kerken, nog een glimp van de Sint-Martinuskerk ditmaal in Burst .

Het glooiend landschap blijft bekoren.

Nee geen bric…

Hadden we al paarden op het menu?

Nee, het veelvuldig fotograferen van kerken kan ze daarboven niet vermurwen.

We fietsen nu richting Borsbeke. Djino duidelijk bekend met de streek durft al eens een buurtweg inlassen. Deze “kasjkens” geven de route iets speels.

De Sint-Antoniuskerk van Borsbeke meldt zich ook aanwezig. Mooie kerk trouwens.

Deze Sint-Rochuskapel kruist ook ons pad.

Pink duck, mooi bewaard.

Djino gooit er eens een molen tussen, knappe vierwieker.

Onder een steeds dreigend wolkendek gaat het nu verder naar Sint-Lievens-Esse.

Ondanks de dreigende wolken zijn we niet de enigen onderweg.

Het is stevig klimmen naar Sint-Lievens-Esse.

De dorpskern, Sint-Lievens-Esse kan zich naast de obligate kerk ook op een nog werkende brouwerij beroemen. Pater Lieven wordt er gebrouwen.

Vrij grote kapel nog altijd in Sint-Lievens-Esse.

Nu nemen we de trambaan en zijn zo vrij snel in Herzele.

De kerk van Herzele mocht al een paar keer haar opwachting maken in deze blog, deze keer eens vanuit een andere hoek.

Ook in dit verslag mogen runderen niet ontbreken. Kijken als een koe naar…

Ressegem, in volgorde kapelletje en daarna…

de kerk. Zonder woorden..

Ook in Aaigem komen kerkgangers aan hun trekken

Uit de tijd dat auto’s nog spraken.

Een wat grijs kapelletje past mooi bij het weer. Goed gezien van Djino.

Tussen Aaigem en Mere laat Djino ons nog eens goed zwoegen, een korte maar steile klim wordt voor de wielen geschoven.

Tijdens het afdalen naar Mere krijgen we nog een mooi zicht op Kruiskoutermolen en een kapelletje eenzaam in het veld.

Wat later zijn we terug in het centrum alwaar we door het late uur en het kil weer gedreven snel naar de auto fietsen. Eens de fietsen opgeladen rijden we terug langs een deel van de route richting Nieuwerkerke. Algauw zijn we thuis. Wel Djino je route mag er wezen. In het begin zwerven we wat door woonwijken en er wordt al eens een drukke baan gekruist. Maar wat je ons aan landschappen voorschotelt is prachtig. Met een 8,5/10 is het een aanrader. Je bezorgde ons een prachtige namiddag.

06/10/2009 1

Les Menhirs “circuit vélo n°3″(Verlof Bretagne sept 09)

Donderdag 10 september 2009

We zijn al de vijfde dag in Finistère – Bretagne. Een hardnekkige mist voerde ons gisteren naar Mont-Saint-Michel…

‘S avonds keerden we huiswaarts echter niet zonder Saint-Malo met een bezoek te vereren.

Vandaag zou het wolkendek moeten openscheuren en ons zo laten genieten van mooie opklaringen. ‘tja dan begint het te kriebelen. Thuis had ik op volgende site “à vélo en Bretagne – Iroise” enkele routebeschrijvingen gevonden in de streek waar we verblijven. Nu als ik eerlijk ben is onze locatie wat gekozen in functie van de routes. Ik kon me de haren uit het hoofd trekken (gelukkig waren deze juist voor ons vertrek gemillimeterd) toen het bleek dat de uitprint van deze routes in Erembodegem waren achtergebleven. Al mijn hoop ligt nu bij het toerismebureau van Saint-Renan.

Saint-Renan is een mooi Bretoens dorpje met een ongelooflijk mooi stadsplein.

We brengen een bezoek aan het toerismebureau waar we voor zo’n 2€ de route Les Menhirs kopen. Daarvoor krijgen we de route op geplastificeerd papier in een handig formaat.

l’église Notre Dame de Liesse.

Nog een foto op het kerkplein en dan…

glippen we binnen.

Mooie kerk, heeft nog iets authentieks naïef. Alles ademt hier de middeleeuwen.

Nu rijden we snel naar Porspoder van waaruit onze tocht start.

Deze immense rotsblok is geen menhir dus verder fietsen maar.

Dit is de eerste Menhir de Kérhouezel, niet direct te zien maar dit exemplaar is 7 meter hoog en bestaat uit graniet van de l’aber Ildut. Niet een steentje dat men ever over de schouder gooit en wat verplaatst.

Wat hedendaagser en modester van afmetingen. Dit Keltisch kruis dat steeds weer opduikt.

Dit kruis is meteen de aankondiging van het typisch Bretoense dorpje Larret. Ondanks dat deze boerderij in natuursteen is opgetrokken heeft ze iets elegant.

Onder de bescherming van de franse lelie.

Dichtbij deze o zo Bretoens kapel is er een fontein waarvan het water het zicht bevordert. We kunnen dit water zeker gebruiken want deze fontein is aan ons zicht compleet ontsnapt.

Wij ontsnappen echter niet aan deze dorpeling. Hij doet ons stoppen en fier als een gieter toont hij ons zijn woonhuis. Deel van een grotere boerderij. Het is er wat rommelig, hij woont er meerdere jaren alleen en orde en netheid blijken niet meteen zijn grootste zorgen. Toch had het iets weemoedig. Een reusachtige tafel, waar men ooit met velen tegelijk de maaltijd genoot na gedane arbeid op het land.

Dient nu voor zowat alles. Links is het meer gastronomische gedeelte waar de rechterkant vooral dient om onze Bretoen te ontspannen. De zitbank is duidelijk multifunctioneel. Kleer- en droogkast tegelijkertijd. Een beetje een vreemde ontmoeting.

We fietsen verder richting Kergadiou waar er niet één maar twee menhirs te bewonderen zijn. De legende gaat dat de rechtopstaande menhir gestolen zou zijn van een Schotse heks. Deze razendkwaad wou de menhir vernietigen door vanuit een Schotland een ander menhir te lanceren. Toch deze mistte zijn soortgenoot met zo’n 75 meter. Moet er nog water van de fontein van Larret zijn?

De Menhir-tocht voert ons nu naar een hoger gelegen plateau. Het is er na een fikse klim vrij vlak maar het waait er tegen honderd per uur of toch zo iets. Langs de D68, een vrij drukke departementale, kruisen we dit lief kapelletje opgedragen aan Saint-Roch. Vrij populair hier deze heilige.

Onder het goedkeurend oog van deze hoefachtigen fietsen, we tegen de wind in, richting Plourin.

Ook Plourin bezit al de ingredienten van een Bretoens dorp.

Een mairie gans in stijl.

Ook vanachter mooi om zien.

Overdekte waterput.

Na Plourin laat de bewegwijzering wat te wensen over of is het de voorzienigheid die ons naar dit donkere bos leidt

De bomen lijken ons te willen grijpen met hun dolgedraaide takken.

Toch geraken we aan deze diep in het bos verborgen burcht.

Chateau de Kergroadès

Opnieuw moeten we onder de kronkelende takken door om het kasteeldomein te verlaten.

Nu dalen we in steile vaart af naar Brélès.

Stilaan nestelt de mist zich op de heuvels.

La demoiselle de Brélès geniet van de late herfstzon. Mooi beeld gehouwen uit graniet van het nabijgelegen l’Aber Lidut.

Buiten het overdekken van de waterput (lijkt hier in zwang te zijn) is hij ook mooi versierd met bloemen.

De volgende halte op deze mooie tocht.Eglise Saint Ildut te Lanildut gelegen langs l’Aber Ildut. Ildut, de laatste zinnen staan er bol van, is of was een Gallische heilige.

Deze kerk is zowat de toegang tot de “quartier Rumorvan”

In dit uitzonderlijk mooie dorpje deze bloedmooie kapel “Chapelle Saint Gildas”.

Wat later fietsen we langs de ‘l Aber Ildut.

Schuilhaven voor bootjes en plezierjachten.

We snijden even een landtong af om, op weg naar Melon, de kust te bereiken.

Nu slingert de route tussen kust en land. We zijn juist Melon voorbij als we dit Christusbeeld in de omwalling tegenkomen.

Enthousiast komen deze paarden aangestormd, op de achtergrond “le phare du Four”.

En Veerle… zij peddelde voort.

Een “lavoir” of te wasserette anno 1400

Nog eens paarden, ze hebben hier een mooi stevig ras. Nu vredig grazend in de vallende duisternis. Juist voor het donker zijn we terug in Porspoder. Een route vraagt om een quotering. Stevige tocht in een prachtig mystiek kader. Een bewegwijzering die soms een steek laat vallen. Steeds goed berijdbare wegen. Een gedetailleerde wegbeschrijving is te downloaden of verkrijgbaar tegen een luttele vergoeding in de plaatselijke toerismebureaus. De afstand 25 km is zeker niet te lang. Deze tocht geeft een goed idee over de streek en kaapt een 7,5/10 weg. Een aanrader.

29/09/2009 0

Van Perros-Guirec naar Ploumanath (verlof Bretagne sept 2009)

Dinsdag 8 september 2009.

Al 3 dagen in Bretagne. Gisteren hebben we Lesneven bezocht. Aldaar vertelde ons een oudere dame dat wie in Bretagne verblijft zeker Ploumanach moet bezoeken. Nu dat is niet in dovemansoren gevallen. Fietsen op het dak en weg zijn wij.

Na een vrij lange tocht rijden we Perros-Guirec binnen. We parkeren onze auto achter het mooie kerkje”Eglise Saint-Jacques”.

Ernaast het obligate oorlogsmonument.

Telkens we de kust naderen zien we de mist die het land tracht in te trekken. We fietsen wat rond tot we ietwat verdoken het plaatselijk toerismebureau vinden. Daar wordt het ons duidelijk dat onze fietstocht vooral uit wandelen zal bestaan.

Even buiten Perros-Guirec laten we onze fietsen goed vastgemaakt achter en zakken af naar de “Sentier des Douaniers” Dit pad dat ons over de duinen heuvels langs de kust naar Ploumanach leidt. De mist heerst over de kustlijn en geeft de omgeving een onwezenlijke indruk.

Geeft misschien wat minder op foto, maar de rotsen versluierd achter de kille nevel beroerden ons.

Als het sentier ons opnieuw landinwaarts leidt keert meteen de zon terug.

En dan ineens, het parc des sculptures. Uit immense granietblokken zijn er kolossale beelden gehouwen. In volgend filmpje tracht ik een overzicht te geven. Er zijn echt mooie beelden bij.

We naderen Ploumanach en het kusttourisme.

L’ilot de Costaérès met op de top het kasteel (toch wel blij dat we in het Nederlands wat zuiniger zijn met accenten allerhande) ook hier heb ik de indruk in een decor van een film over de middeleeuwen te wandelen.

We keren terug naar de “sentier des douaniers”. Maison du Littoral.

Wat verder op de heuvel dit mooi huis.

Even later wandelen we voorbij het “Canot de sauvetage”

Dit alles in een prachtige natuur.

Nu in dit mistig kader het plaatselijk icoon de “Phare de Ploumanach” . Haast even ruw als de omliggende rotsblokken klaar om de hevigste stormen te trotseren, en de zeelui de weg naar de haven te tonen.

De sentier voert ons van de ene verbazing naar de andere.

Ook hier wordt de vis belaagd.

Waar zijn de kobolten, hobbits en ander Merlijnen gebleven?

Ground control to Major Tom.

Wat aardser….

en met beide voeten terug op grond, allée tot we een paar tellen later terug op onze tweewielers zitten.

Vanuit Trestaou zicht op enkele pleziervaartboten en één van de “sept îles” die voor de kust van Perros-Guirec liggen. Het late uur en de lage zon maken het allemaal wat idyllischer.

Terug in Perros-Guirec,blijven we wat op de mooie dijk hangen en nemen enkele foto’s…

van de baai…

…strandpret.

Zo’n tien minuten na acht uur, na een fikse klim zijn we terug op ons startpunt. We hebben er een speciale dag opzitten. Wat een stevige fietstocht moest worden mondde uit in mooie wandeling. Het was wat minder gemakkelijk met onze fietshelmen op en de fietstassen zo goed als mogelijk in de hand. Soms was het kil en een moment later vrij warm. We vielen van de ene verbazing in de andere, ik kan het dametje uit Lesneven alleen maar gelijk geven. Als je in Bretagne bent moet je Ploumanach aandoen en voor de stappers onder ons is het “Sentier des douaniers” verplichte kost.