Stadswandeling in Ravenna (Verlof Emilia-Romagna mei 2011)

Maandag 9 mei 2011
Sinds zaterdag 7 mei 2011 zijn we in Liddo delle Nazione met verlof. Dit kust- lees badstadje maakt deel uit van Comacchio. Comacchio ligt op een kleine 40 km van Ravenna dat we dan ook met een bezoek vereren.

We wandelen langs deze Mercato (koophal) naar de Piazza del Popolo.

Dit alles onder een stralende zon, leuke mix met al die gekleurde huizen en gebouwen.

Vlug kijken we even achter het plein en zien er Garibaldi op zijn sokkel. Deze held kom je zowat overal hier in de streek tegen.

Op zoek naar het toerismebureau passeren we nog eens over de Piazza del Popolo.

De terrasjes zijn hier omzoomd met mooie bloemen.

Onder het goedkeurend oog van deze gekroonde arend komen we bij het toerismebureau aan.

Deze Citroën DS roept bij mij leuke herinneringen op. Het was bij ons thuis de eerste wagen. Met 4 broers zaten wij op de immense achterbank om mee te zweven op familiebezoek enz…

Al kuierend en fotograferend komen we aan bij het eerste punt de “Basilica San Vitale.
We slenteren er wat rond.
Op deze parking tracht ik het geheel te kieken.
Via de Porta Adriana trachten we weer op ons parcours te geraken.

Maar eerst gaan we toch op zoek naar…

… een restaurantje met een leuk terrasje.

Even rusten voor de “Capella di Sant Andrea.

Daarna is het Battistero Neoniano aan de beurt.

Alles nog eens op een rijtje.

Wat verder stuiten we op de “Duomo”.
Via deze mooie galerij…
…komen we bij de Basilica di San Francesco. Meteen ook in het studentenkwartier.
Vandaar zijn we op een boogscheut van de graftombe van Dante. Jawel die van de hel!!!

Dantes laatste rustplaats alhoewel ze hem graag in Florence zouden willen hebben.

Basilica di Sant Apollinare Nuovo, in deze Basiliek (amai!!! ze hebben er hier nogal wat) zijn er prachtige mozaïeken te bewonderen (zie begin van dit verslag).

In de omgeving van het station (er zijn duidelijk minder stations als kerken of basilieken in Ravenna) deze “Chiesa di San Giovanni Evangelista”.
Al dit cultuurerfgoed vraagt toch wat onderhoud en herstel.
Stilaan komt deze stadswandeling aan haar einde. Nog even het mooie, wat in de grond verzonken “Battistero degli Ariani“(doopkapel van Ariani) bezoeken.

Ook hier is er een prachtige mozaïek te bewonderen.
Hierna keren we terug naar ons A-ken en vatten de terugtocht naar Comacchio en meerbepaald Lido delle Nazione aan. Maar eerst stoppen we nog aan “Rocca Brancaleone“. Een wandeling in dit historisch fort is een mooie afsluiter van dit leuk stadsbezoek.

Enkele interessante links:

Een brochure met kaart van Ravenna

Dienst Toerisme van Ravenna: (buiten Italiaans ook in het Duits, Frans en Engels)

città d’arte: mooie site over de 10 kunststeden van Emilia-Romagna

CYCLE-R: heel interessante site over het fietsen in en rond de kunststeden van Emilia-Romagna

02/06/2011 0

Rondom de Valli di Comacchio (Verlof Emilia Romangna mei 2011)

Donderdag 12 mei 2011

Sinds vorige zaterdag zijn we in Lido delle Nazioni, dit kust- en vooral vakantiedorpje maakt deel uit van Comacchio. Comacchio is een bloedmooi stadje in Noord-Italië aan de Adriatische kust. Comacchio ligt in de provincie Ferrara dat op zijn beurt in de regio Emilia-Romagna ligt. Al verschillende keren trokken we er al op uit met onze fietsen. Toch deze vrijblijvende, verkennende tochtjes zijn niet direct een verslag waard. Na een bezoek aan het toerismebureau bladeren we wat door de meegekregen brochures. In één ervan (in het Nederlands trouwens) stoot ik op een fietstocht: “Rondom de Valli di Comacchio”. We besluiten om er vroeg aan te beginnen. Het is zo’n 10u als we Porto Garibaldi binnen peddelen.

We kuieren even de zeepier op. Hoog op poten staan er vissershuisjes waar er met enorme netten vis wordt gevangen.

Op het strand, al enigszins in zee, is er ook enige activiteit. Visvangst op kleinere schaal?
Op dit eilandje nog een kolonie gegadigden.

Ondertussen komen de plaatselijke vissers, na een ganse nacht op zee, één voor één binnengevaren.

Na al dit moois keren we terug naar onze Giants en fietsen richting haven.

Daar kunnen de verse zeeproducten direct van de visser gekocht worden.

Zij aan zij genietend van een verdiende rust.
Ook hier op de loer.
Het zal je maar overkomen, zinken in de haven.
Ook landinwaarts lusten ze vis.
Wij verlaten Porto Garibaldi en fietsen over een mooi, rustig fietspad naar Comacchio.
Comacchio heeft een prachtig centrum. Hier de Trepponti met 5 brugbogen voor 3 kanalen.

Een web van kleine kanaaltjes baant zich een weg door het historisch centrum.

De vergelijking met Venetië is niet ver weg.

We krijgen er niet genoeg van onze kodakskes hebben het zwaar om dit alles te vereeuwigen.

De plaatselijke bevolking doet er alles aan opdat de toerist er aan zijn trekken zou komen.

Dit uiteraard tegen een billijke vergoeding.
Hou vooral de pomp in het oog.
Het aanbod aan vis wordt in een vishal verhandeld.

Zoals het een toeristische trekpleister past zijn ook hier de duiven op het appel.
Sinds enige tijd valt er mij iets op. Overal aan het strand, op straat of zoals hier op het marktplein vind je kleine groepjes (ietwat oudere Italiaanse) mannen druk staan discussiëren. De zuiderse palaber?
Hou vooral de pomp in het oog.
Na een tijdje valt onze frank of euro. De eenden die gezellig op kanaaltjes dobberen zijn plastieken exemplaren . Waar zijn de levende? Panwaarts?
Het wemelt hier van torentjes al dan niet voorzien van een kerkje. Als je goed kijkt zie je eenden op het kanaaltje, zijn dus de plaatselijke placebo’s.
Toren-kerkcombinatie II, het wemelt hier ook nog van de TV-antennes. Tja… kabel leggen in een kanaal het zal wel niet eenvoudig zijn.

Toren-kerkcopmbinatie III.
Toren zonder kerk, misschien is bij gebrek aan pastoors het kerkje verwijdert. Waarom geen plastieken…
Toren in combinatie met… ik hou het op een administratief gebouw. Dat scheelt alweer een pastoor.
Toren- nee geen kerk… maar Kathedraal(van San Cassione) combinatie. Sleep ze maar aan die pastoors!!! Indrukwekkend vooral de toren met zijn marmeren sokkel.
Wat later ontrukken we ons aan al die historische pracht en fietsen langs de dijk van de Valli di Comacchio. Erop had iets leuker geweest.
Maar dan hadden we deze opzienbarende schuren gemist.
We fietsen het “Parco Regionale del Delta del Po” in. De delta waarin de Po zijn weg naar de Adriatische zee zoekt is dooraderd met kleine kanaaltjes die al eens uitmonden in een meertje maar vooral dienen om de velden te irrigeren.
Ondanks het bezoek aan verschillende visrestaurantjes beantwoord ik nog steeds aan de gewichtseisen van deze brug. Aan de verschrikkelijke snelheid van 5km/u steken we deze brug over. Mijn haar staat nog steeds naar achteren!!!
Ze hebben het hier wel goed te pakken. De rivierpaling is hier delicieus, heb spijt dat ik geen visgerief mee heb. Straks eens kijken in Veerle haar valies of ze geen haarnetje mee heeft.

Deze dijkjes, saskes en andere kunstwerkskes houden het waterpeil op niveau.
Na een tijdje bereiken we Sazione Foce. Hier werd vroeger paling gevangen, nu is het een centrum waar er gegeten en gedronken kan worden. Maar vooral is het een vertrekpunt waar verschillende excursies starten. Zo kan je er ook aan birdwatching doen.
We stoppen even om iets te eten om daarna onze tocht voort te zetten. Benieuwd wat er ons nog te wachten staat.
Leuk idee om de boorden met paaltjes af te zetten, misschien iets voor onze badkamer.
Variatie op hetzelfde thema.
Gewichtseisen duidelijk niet gerespecteerd.
We laten Stazione Foce achter ons.
Via een onverhard, alhoewel met deze droogte van de afgelopen weken, gaat het nu tussen het Canale Circondariale en de lagune.

Tot onze grote verbazing zien we een kolonie flamingo’s in de lagune. Er dient wel flink ingezoomd om ze wat herkenbaar op de foto te krijgen.

Als we al een huisje tegenkomen, is het een verlaten exemplaar.
In de lagune is alle menselijke activiteit weggeëbd, rust en een pracht aan fauna en flora hebben de plaats ingenomen.
Op het kanaal gaat het opjagen van vis en andere paling gestaag door.
Over deze barage verlaten we het natuurpark en richten de steven…

…richting overzetboot die ons terugbrengt naar Porto Garibaldi.

Meteen het einde van deze leuke tocht. Veerle en ik zijn al in de ban van deze mooie streek. Dit vraagt naar nog.

30/05/2011 0

Via knooppunten naar Dilbeek

Zondag 1 mei 2011 (feest van de arbeid)

Feest van de arbeid dus kunnen we niet anders dan s’morgens wat te gaan arbeiden. Maar het feest is voor de namiddag. s’Morgens heb ik met “Fietsnet de Fietsrouteplanner” een tocht uitgetekend die ons naar Dilbeek moet brengen. Onder een stralende zon gaan we van start.
Via een veldweg naast de E40 bereiken we de Dender. Langs de Dender gaat het naar knooppunt 80.

Knooppunt 80 ligt ter hoogte van de spoorwegbrug in Denderleeuw. Daar verlaten we het jaagpad van den Dender om eventjes naast de spoorweg richting Liedekerke en Knooppunt 30 te fietsen.

Na punt 30 gaat het naar 35 we kruisen een paar keer een spoorweg of fietsen er een poosje langs.

Maar eens voorbij punt 35 gaat het richting Sint-Katherina-Lombeek waar knooppunt 73 ons wacht. Ook de kapelletjes maken hun opwachting.
Sint-Katherina-Lombeek hier wisselen we knooppunt 73 voor 59.
Het gaat opnieuw door de velden.
Langs Ternat heen.
Hier ook zijn er chocoladerepen. Meer en meer moeten ook de patatjes in de lijn lopen. Mogen we binnenkort op lijnrechte frietjes hopen?
Het is eventjes rijden tot knooppunt 59 in het mooie groene kader van Sint-Martens-Bodegem . Zo dicht bij onze hoofdstad zou je al dit groen niet verwachten.
Knooppunten 54 en 53 liggen op een boogscheut van elkaar.
Eventjes volgen we het landbouwleerpad.
Voorbij dit mooi kapelletje, dit kapelletje, om niet af te steken, heeft ook een oprit.
1 mei, het zijn niet alleen de meiklokjes die in bloei staan. Deze taferelen worden ons voorgeschoteld richting knooppunt 62.
Juist voorbij het punt 62 stoppen we even om deze 2 prachtige boerenpaarden te kieken.
De paardenfluisteraar in Veerle wordt wakker en zij kan maar niet stoppen met deze mooie paarden te kieken.
Ook dit rijpaard kan de lokroep niet weerstaan.
Na deze stops,waarvan eentje gezegend met een ijscreempje, gaat het weer verder naar knooppunt 46. Inmiddels toont de tocht steeds meer karakter en dient er soms stevig bergop gefietst te worden.
Voor deze oude Lancia is het allemaal wat teveel geworden.
Het knooppunt 46 ligt midden het centrum van Dilbeek. Het gemeentehuis van Dilbeek is een kasteel en nog zo geen kleintje. Kasteel de Viron alias het gemeentehuis.
Ook de Kasteelhoeve mag er wezen.
Dit alles rondom een vijver, nu het centrum van Dilbeek mag er wezen.
Om te eindigen kieken we nog snel dit mooi kerkje.
Is het door het zien van al dit moois of het kruisen van autowegen allerhande maar even zijn we het noorden kwijt. Geen bordjes meer te bespeuren. Op deze foto niet te zien maar naast dit vespaatje staat een bord met een kaart. Daar kiezen we richting Sint-Ulriks-Kapelle te fietsen.
Wat voorbij deze mooie ingangspoort zien we een bordje en zitten we weer op koers naar knooppunt 52.
Maar in Sint-Ulriks-Kapelle is het weer koekebak weer geen bordje(knooppunt 4) meer te bespeuren.
Ja de paardefluisteraar gaat hier helemaal uit de bol. Na een tijdje hebben we weer kunnen inpikken op het fietsroutenetwerk. We ronden knooppunt 12.
Inmiddels zijn we in de streek rond Asse aanbeland en gaat het naar knooppunt 92.
Asbeek wordt in een mum van tijd doorkruist (knooppunt 1-2 en 50). Hier wijken we efkens af om in Essene nog eens het mooie kerkje en den papeter op de pellicule (sensor) vast te leggen.
We besluiten om terug naar huis te rijden langs den Eksterenberg
Tijdens de afdaling dit villaatje dat aan de kust niet had misstaan.
Bij het aansnijden van den Zwarteberg zien we deze tractors waarvan ééntje het precies niet meer ziet zitten.
Even voor we thuiskomen, zo’n 500 meter nog te fietsen, stoppen we bij Erembodegems trots. Deze hoppevelden waren tot voor kort de enige getuigen van een hoppeteelt die hier vroeger welig tierde.
De hoppefluisteraar. Tja voor ik het vergeet wie de knooppuntentocht wil voleindigen zal deze hoppescheuten links moeten laten liggen en de bordjes naar knooppunten 79 en 80 moeten volgen.

Opnieuw hebben we een mooie fietstocht gereden. Het missen van enkele knooppunten kan de pret niet bederven. Het knooppuntennetwerk is echt fantastisch.

05/05/2011 0

Op verplaatsing…de Markeroute (Galmaarden, Viane, Sint-Pieters-Kapelle, Tollembeek en Vollezele)

Vrijdag 22 april 2011 (Goede vrijdag)

Wat een voorjaar, de ene zonnige periode na de andere dient zich aan. Ook deze week is het al weer flink aan het zomeren). Temperaturen tot 25° staan dagelijks op het menu. Naar het einde van deze week zou het nog een stapje verder gaan en klimt de thermometer naar 28 à 29°. Vrijdag zijn Veerle en ik vrij. Al lang staat de Markeroute op mijn verlanglijstje, wel vandaag is het zover.

Op een zonovergoten plaats (zo wordt hier een dorpsplein genoemd) parkeren we ons A-ken. We laden de fietsen af en ontdekken dat onzen Garmin op het appel ontbreekt. Dus zal het zonder de track van Vlaanderen-fietsland zijn. Ook zullen mijn foto’s ook geen coördinaten krijgen. Tja…niets aan te doen.

We laten ons A-ken achter in de schaduw van de afgebrand Sint-Pieterskerk en volgen nauwgezet de aanwijsborden. Een eerste keer kruisen we de Mark.

De dorpskernen van Galmaarden en Viane liggen niet ver uit elkaar. Daarna duiken (letterlijk te nemen) we de velden in.

Op weg naar Sint-Pieters-Kapelle rijden al eens door afgelegen gehuchtjes waar de tijd lijkt te hebben stil gestaan. We laten Bever links liggen en fietsen verder van vallei over heuvelrug naar opnieuw vallei enz… Je vindt hier geen 100m plat, stevig tochteken.

Deze toren heeft ooit betere tijden gekend.

Vele boerderijen zijn omgebouwd tot prachtige fermettes.

Aan de einder duikt de kerk van Sint-Pieters-Kapelle een eerste keer op.

Maar eerst fietsen we in Burght langs de Sint-Martinuskapel.

Het is inmiddels middag en een opmerkelijke stilte valt over de streek.

Deze kudde laat zich de warme zon welgevallen.

Wat verder behaaglijk in de schaduw van enkele fikse bomen dit mooi kapelletje. Ze hebben er hier wel wat.

April is al goed gevorderd, de eerste gewassen komen al piepen.

Idem….

Kapel met klok.

Route zonder naam !!!

Bijeenkomst in de schaduw.

Bij de kapper een broske laten knippen.

Kapellekes in alle kleuren en maten.

Kapellekes in alle kleuren en maten II.

Al eens afgewisseld met een afbrokkelende schuur.

Of bebloemde gevel.

Om opnieuw van vooraf aan te herbeginnen.

Na nog een paar heuvels bedwongen te hebben krijgen we weer zicht op Sint-Pieters-Kapelle.

De dorpskom van Sint-pieters-Kapelle is snel door gefietst. Waarna we opnieuw midden de velden fietsen van kapelletje naar…

Nu gaat het richting Tollembeek, Deze boom mag op de bijzondere aandacht van Veerle rekenen. Daar stapt ze al eens voor af.

De route slingert zich over heuvel en dal naar Tollembeek. Hier zicht op de Sint-Maartenskerk.

Al meerdere decennia is Urbanus de bekendste inwoner van Tollembeek. Dit standbeeld herinnert ons hieraan.

Dit standbeeld herinnert dan weer aan de glorierijke periode van de lustige balspelers. Deze tollembeekse kaatsploeg veroverde in de jaren 80 verschillende kampioenstitels.

Bij het buitenrijden van Tollembeek kruisen we nog eens de Mark. Prachtig beeld trouwens.

Eventjes over een veldbaan en al snel licht Tollembeek achter ons.

Nu gaat de Markroute naar Vollezele.

Iets voor het oprijden van het dorpsplein “plaats” rijden we langs een grote herenhoeve. Hier was er tot 1957 een stoeterij “Haras de Vollezele” die het brabantse trekpaard op de wereldkaart zette.

Eventjes houden we nog halt. Nog eens diep ademhalen want nu gaan we de Congoberg te lijf.

En onmiddellijk gaat het steil omhoog.

Het is dan ook met een zucht van verlichting als we de top overschrijden. Maar eerlijkheidshalve; de klim om uit het dorp te fietsen is steiler dan de Congoberg zelf. Samen een hele klus.

Nu gaat het snel terug, efkens langs Waarbeke en dan met een sneltreinvaart naar Galmaarden plaats.
Daar vinden we ons A-ken terug naast de afgebrande Sint-Pieterskerk.

Nu de beoordeling: stevige route vraagt toch enige ervaring en training. Maar voor de geleverde inspanning krijg je veel terug. Bij wijlen voelden we ons in de provence. Een 9 op 10 is hier dan ook op haar plaats.

25/04/2011 2

De Hopperoute (Affligem, Opwijk, Merchtem en Asse)

Zondag 20 maart 2011

Langzaam trekt Koning Winter zich terug en ruimt plaats voor de eerste lenteprikkels. Een reeks van mooie dagen begint zich aaneen te rijgen. Overdag klimmen de temperaturen naar zo’n 13 à 14°. Zondag fietsdag. Eerst moet ik nog een voormiddag gaan werken. Toch surf ik snel wat rond op zoek naar een leuke, niet te lange tocht in de streek. Op de site van Vlaams Brabant valt mijn oog op de Hopperoute. 34km lang dat maakt met zo’n 3km op naar de Abdij van Affligem (startpunt) en zo’n 3km terug maakt er zo’n 40km van. Prima tocht voor een zondagnamiddag.
Om 14u30 komen we bij de mooie abdij aan. We fietsen tot knooppunt 46 het startknooppunt van deze tocht. Vandaar gaat het naar punt 47.

Algauw stoppen we om de Sint-Rochuskapel te bezoeken. Hoogst uitzonderlijk is deze kapel open. Naar aanleiding van een wandeldag kan men deze kapel van binnen bewonderen en krijgen we ook woordje uitleg.
Aan de overkant bewonderen we het enigste Hoppeveld dat we op deze tocht gaan zien. Deze tocht ontleent dan ook haar naam aan een activiteit die al een tijdje uit de streek is verdwenen. Dit is een hoppeveld dat een tweetal jaar geleden is aangelegd om opnieuw met een oude traditie aan te knopen.

Voorbij knooppunt 47 gaat het naar 44 en Meldert.
Meldert een deelgemeente van Aalst heeft nog dat landelijke dat enkele kilometers verder al ver zoek is.

Gelukkig is het al een tijdje geleden dat het nog geregend heeft. Want nu wordt er een flink stuk onverhard voor de wielen geschoven.
Het levert ons deze vreemde ontmoeting op.
Ja wie deze blog geregeld volgt heeft weet van Veerles voorliefde voor ezels.
Op zo’n mooie dag gaan de paarden al eens van stal.

De velden worden klaargemaakt om geploegd en bemest te worden. Waarna er geplant of gezaaid kan worden.

Nog steeds op weg naar knooppunt 44 komen we in Baardegem aan. Dit dorpje heeft één van de mooiste kerkjes uit de streek.
De route slingert zich voort door Baardegem tot knooppunt 44 en “het Stationneke” op de Leirekesroute.
Aan het Stationneken draaien we de Leirekesroute op. De Leirekesroute moet ons naar knooppunt 45 en verderop knooppunt 50 brengen.
We verlaten Oost-Vlaanderen en fietsen langs vlakke velden over de oude spoorbaan Vlaams-Brabant binnen. In Opwijk wordt knooppunt bereikt en gaat het verder naar 5 (op een boogscheut) en knooppunt 6.
In Opwijk houden we even halt en wijken even van de route af. Een sanitaire stop brengt ons in een taverne op het dorpsplein alwaar we een “Leireken Amber” drinken. Daarna zoeken we de route terug op en langs “kasjkens” en buitenwijken fietsen we verder knooppunt 6-waarts.
Na de buitenwijken duiken we weer de velden in. De laatste jaren zijn de chocoladerepen een teken van een nakende lente.

Inmiddels hebben we knooppunt 6 al achter de rug. Knooppunt 20 is het volgend doel. Het brengt ons tot de dorpsgrenzen van Merchtem. Toch daar wordt knooppunt 19 het volgend richtpunt. We duiken het land van Asse in. Meteen wordt het wat pittiger.

In Mollem een pittoresk, Vlaams-Brabants dorp ruilen we knooppunt 19 in voor knooppunt 9.
Na Mollem krijgen we, op weg naar Asse, nog een flink stuk onverhard voorgeschoteld.
Ondanks het onverhard gaat het snel vooruit en Asse doemt al op aan den einder.

In Asse treffen we niet alleen knooppunt 9 maar ook de jaarlijks karnavalstoet. We wurmen ons door dit zot gedoe om toch verder te kunnen fietsen naar knooppunt 3.

Ter hoogte van knooppunt 3 moeten we nog eens flink op de trappers staan. Putberg een mooi deel van het traject geeft zich niet gemakkelijk gewonnen. In Asbeek laten we knooppunt 3 achter ons en fietsen verder over knooppunt 2 naar knooppunt 50.

De Hopperoute loopt hier parallel aan de Gentsesteenweg. Aan de overkant hebben we een prachtig zicht op het glooiend landschap waar Asbeek is in ingebed.
Juist voor we de Gentsesteenweg( inmiddels Brusselbaan genoemd) oversteken fietsen we voorbij knooppunt 50. Nu gaat het naar knooppunt 46 dat meteen het einde van deze mooie tocht is.

Wij hebben nog een 3-tal km tot thuis voor de boeg alvorens we de riem kunnen afleggen.

De Hopperoute is een vrij jonge tocht. Zij heeft alles in zich om een klassieker te worden:

Het mooiste van de streek ten westen van Aalst wordt gecombineerd met het pittige van het land van Asse.
Het parcours varieert tussen vlak en glooiend, wie ietwat fietst kan deze route fietsen.
32 km is voor velen gemakkelijk te doen.
Het onverhard zijn grindbanen en zouden toch redelijk moeten weerstaan aan regen (meteen het grootste minpunt)

Ik geef deze tocht een 9 op 10 en zal ze zeker nog enkele keren fietsen.

Enkele interessante links:

Toerisme Vlaams-Brabant:

Voor meer informatie over de hopperoute en het bestellen van de brochure en een schat aan toeristische informatie over onze provincie.

Toerisme Oost-Vlaanderen:

Ook hier kan er een brochure besteld worden , hier krijgt de route de naam Hoppetocht .

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod:

Tour de Frans

Iemand die de streek tussen Aalst en Dendermonde door en door kent is:

Dj!no

Sinds een tijdje volg ik de perikelen van de familie De Coninck op hun blog:

Fietsen met de Familie de Koning

27/03/2011 0

De (vernieuwde)Reuzeroute opnieuw gefietst

Dinsdag 15 maart 2011

Karnaval Aalst is achter de rug, staat de popverbranding niet als symbool voor het einde van de winter? Langzaam lengen de dagen en de zon begint aan kracht te winnen. Vorig jaar spotte ik een zeshoekig bordje van de reuzeroute op een plaats waar ik het niet verwachte. De reuzeroute was lang één van onze favoriete routes die we elk jaar meerdere malen fietsten. Ik maakte er al een verslag van ruim voor ik met deze blog begon. Klik maar eens hier. Dat bord bleef me intrigeren. Is de reuzeroute van traject verandert? Nu vandaag wordt er mooi voorjaarsweer voorspeld dus ideaal om de reuzeroute nog eens te fietsen en te kijken wat er aan de hand is.Het is kort na 13u als we van thuis vertrekken. Langs de Dender fietsen we naar het vertrekpunt van de tocht. Onmiddellijk blijkt het eerste verschil.
Waar we vroeger ter hoogte van Herdersem op de reuzeroute inpikten en de Denderoever verlieten moet er nu doorgefietst worden. We zijn niet alleen om dit te doen.

Het is eerder ter hoogte van Wieze dat we de Dender verlaten en richting Gijzegem wegdraaien.
Snel naderen we de dorpskom met de mooie Sint-Martinuskerk.
Wat verder deze mooie, goed onderhouden Citroën HY onder een stralende zon. Wat een smoeltje toch.
Langs de pittige Neerhoflaan, die er gelukkig droog bij ligt, keren we als het ware terug op onze stappen.
De Neerhoflaan geeft uit op de Dokter De Cockstraat waar we deze mooie ingangspoort bewonderen.
Het is onderdeel van een prachtig domein “het Hof van Gijzegem” .
Naast het domein dit statig herenhuis.

Na een ruime bocht om het Hof van Gijzegem komen we aan het Notelaarspad. Dit is een fietspad dat gebruikt maakt van de oude spoorwegbedding tussen Gijzegem en Hofstade.
Na het Notelaarspad kronkelt de reuzeroute zich door de weilanden richting Schoonaarde. Nog altijd volgen we een andere weg dan vroeger.

Ja hier zijn we terug op bekend terrein.
Ook de afspanning De Jaeger maakt, weliswaar niet van het prille begin, deel uit van de reuzeroute.
Het is al meerdere dagen droog, maar de voorjaarszon krijgt de velden nog niet opgedroogd.

Deze forsythia krijgt ze dan wel tot bloei.
Ondertussen hebben we niet stil gezeten en in Schoonaarde steken we de Schelde over.
Langs het oud Brughuys (stamd noch uyt de teid dat er geen schreiffauten bestonten) draaien we de scheldeoever op.Beste stuurlui staan aan wal.

Het veer van Appels, hier kan je de Schelde oversteken zonder daarna je kleren te moeten uitwringen.Nee geen veld overmaatse spaghetti maar fikse bonenstaken die jonge boompjes naar hogere sferen leiden.We fietsen verder op een goed onderhouden fietspad op de dijkrug.
De binnenvaart leent zich vooral voor tot bulkgoederen.Getuige deze grindhandelaar aan de oever.
Eventjes verlaten we de dijk en fotograferen dit mooi gebouw “Poortgebouw Zele-Dijk”.
Als we dan toch bezig zijn kieken we dit stevig boerenpaard.
De reuzeroute loopt niet echt door Dendermonde maar we hebben toch een kijk op de fiere torens die Dendermonde rijk is.
Nu gaat het verder aan de overkant van de Schelde.
Nog een laatste blik op de schelde-oever alvorens we terug de Dender opzoeken die hier in de Schelde uitmondt.
Opnieuw een wijziging. Waar we vroeger doorfietsten tot de Gentstesteenweg om via deze weg de Dender over te steken, gebeurt de oversteek nu langs en onder het groot sluizencomplex “Tijsluis”.
De Dender is nu onze gids. We volgen haar een tijdje.
Onder de spoorwegbrug…
Naar Oudegem met onder meer de Cichoreibranderij “De Vlaanders” Industrieel erfgoed.
Op een boogscheut van Oudegem ligt Mespelare. In Mespelare mogen ze prat gaan op een kerk met de mooiste toren van de streek.
Christo was here !!!
Na Mespelare richten we de steven opnieuw Dender-waarts. Wat later zit de reuzeroute erop. Wel het was een prettig weerzien. De veranderingen zijn niet zo ingrijpend dat de route sterk verandert. De Dender en de Schelde blijven de hoofdmoot uitmaken van deze tocht en bezorgen haar het karakter van een dijkentocht. De veranderingen brengen toch een meerwaarde. Ik geef ze een 8,5/10 als score. De reuzeroute is meer dan ooit te voren de moeite van het fietsen waard.

Enkele interessante links:

Toerisme Oost-Vlaanderen:

Voor meer informatie over de reuzeroute en het bestellen van de brochure en een schat aan toeristische informatie over onze provincie.

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod:

Tour de Frans

Iemand die de streek tussen Aalst en Dendermonde door en door kent is:

Dj!no

Sinds een tijdje volg ik de perikelen van de familie De Coninck op hun blog:

Fietsen met de Familie de Koning

21/03/2011 1

Op verplaatsing…de Scheldedijkroute.(klein Brabant-Scheldeland)

Vrijdag 4 februari 2011.

Dit jaar hebben we nog niet veel gefietst. Ene keer de Schiptrekkersroute en dat is het. Maar stilaan verschijnen de eerste tekens van de komende lente aan de horizon. Vandaag zijn we vrij en ondanks het kille weer, maximum 8° en een stijve oostenwind, trekken we er op uit.

Efkens na 14u vinden we voorbij de Sint-Annakerk in Weert een plaatsje voor ons A-ken.

Al snel zitten we op onze oude, getrouwe Giants en peddelen gezwind (toch na enkele maanden quasi stilgelegen te hebben) naar de dijk. Ja na de Zeedijkroute staan er nu weer dijken op het menu. De Scheldedijkroute is vandaag de schotel.
Een kille oostenwind blaast door het riet, het is trappen om warm te krijgen!

Deze eenden laten zich echter niet afschrikken en kiezen voor een frisse duik (trappen om boven te blijven).

Dit beeld(Temse) mochten we al aanschouwen bij de aanvang van de Aspergeroute.

De brede Schelde is hier op haar mooist en buiten her ruisen van de wind is er hier niets te horen. Wat een verademing.

We raken op dreef en fietsen lekker door.

Het onthaalcentrum De Notelaer trekt vandaag minder volk, wij blijven ook niet dralen en peddelen snel verder.

Aan de overkant doemt Rupelmonde op met de mooie Onze-lieve-Vrouwekerk.

Eventjes verder verlaten we de Scheldedijk en dobberen over de kasseien van de Nattenhaasdonk naar Wintam.

De Binnenschipper op het dorpsplein van Wintam.

De tocht voert ons nu langs velden die er wat schraal bijliggen, wachtend om bewerkt te worden.

Toch wijst er alles op dat binnen de kortste keren hier verandering komt.

Ik heb het altijd wat moeilijk met paarden die moederziel alleen in een wei staan.

Na dit tafereel zijn we helemaal zeker het wordt lente!!!

De mooie toren van de Sint-Pieterskerk bij het naderen van Puurs. We rijden echter met een wijde boog rond Puurs.

Veld en-bospaden volgen elkaar op richting Lippelobos.

Tijd voor de avonddis.

Hof te Melis een mooi, goed onderhouden kasteel aan de rand van het Lippelobos.

Na het Hof te Melis en het Lippelobos fietsen we verder langs velden.

Over Opdorp zijn we snel in Oude Briel, waar we opnieuw de Scheldedijk oprijden.

We houden er stevig de tred in en naderen snel Sint-Amands.

Mooi dit kunstwerk “de Veerman”. Zal wel zwaar peddelen worden om die sloep boven water te houden.Veerle bewondert en fotografeert dit kunstwerk. (les heures- liefdegetijden) .

Stilaan zakt de zon en strooit warme tinten over alles heen.

Mariekerke is een lieflijk dorpje langs de brede Schelde.

De veerdienst van Mariekerke, je kan ermee naar Moerzeke varen.

Wij verzaken aan dit aanbod en verkiezen de dijkweg…

…en zijn mistiek kader om naar Weert terug te keren.
Nog even langs het streekmuseum “De zilverreiger”.

Het museum huist in een mooi gebouw. Wij staan wat verder geparkeerd en zodoende zit er deze tocht op. Deze tocht heeft ons deugd gedaan. Weliswaar kil en winderig, waardoor we flink hebben doorgefietst, maar toch boeiend en afwisselend. Mooie tocht in een mooie streek. 8.5/10 lijkt me een billijke score. Ik kan deze tocht iedereen aanraden. Bij Tour de Frans kan je een mooie beschrijving en prachtige foto’s van deze tocht vinden. Bij Vlaanderen-fietsland kan je dan weer de fietstrack van deze route downloaden.

Enkele interessante links:

Voor een korte beschrijving van deze route en een overzichtelijke kaart: Vlaanderen-Fietsland

Bij toerisme Klein Brabant – Scheldeland ligt er ook een pak informatie te rapen.

Dan refereer ik nog graag eens naar enkele sites waar ik een boontje voor heb:

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod.

Een streekgenoot op wiens site ik een beetje jaloers ben: Dj!no

Sinds een tijdje volg ik de perikelen van de familie De Coninck op hun blog: Fietsen met de Familie de Koning

10/03/2011 1

Op verplaatsing…de Zeedijkroute (met uitbreiding naar De Haan)

Vrijdag 8 oktober 2010

Begin oktober brengt ons nog een nazomertje. Het Sint Gummaruszomertje. Dit jaar zijn we nog niet veel naar de kust gaan fietsen. Dat was vorig jaar wel anders. We fietsten er tijdens de zomer in vier etappes, gedreven door de beaufort03-tentoonstelling, de ganse Belgische kust langs. Een leuk fietsavontuur waar ik nog geregeld met wat heimwee aan terugdenk. We besluiten nu ook, gebruik makend van een verlofdag, een kusttocht te fietsen. Bij de Leuke fietser, waar ik geregeld mijn mosterd haal, stuit ik op de zeedijkroute. Daar we er een ganse dag willen aan wijden knoop ik er nog een uitbreiding tot Den Haan aan. Benieuwd wat dit geeft!!

Na iets minder dan een uurtje rijden, meren we ons A-ken langs de oever van het kanaal Plassendale-Nieuwpoort en dit in Oudenburg.

Om op de route te geraken dienen we een flink stuk terug naar Plassendale. Aan het sluizencomplex kunnen we het kanaal oversteken en stevenen we terug naar Oudenburg(knooppunt 30) en verder.

Opnieuw moeten we onder de A-10, hier een beeld vanop een grote afstand.

Wat minder poëtisch zicht onder het wegdek geschraagd door honderden pylonen.

Dan vertederen deze ganzen meer.

In de zwaanhoek (wat voorbij knooppunt 54) staat de uitkijktoren het rietnest. Mooie realisatie.

De fietstocht vordert verder naar knooppunt 53.

Hier en daar worden de velden al winterklaar gemaakt.

Maar de polders met hun afvoerbeken baden nog onder een stralende zon.

Waar is de tijd dat het zien van bruine polderkoeien betekende dat we niet lang meer in de auto zaten,daar de kust nabij was.

De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Leffinge of de Kathedraal van het noorden(knooppunt 18 en 19).

Knooppunt13 betekent meteen het afscheid van het kanaal Plassendale-Nieuwpoort.

We laveren nu door de polders.

Knooppunt 11 verrast ons op een achtertuin vol met kunstwerken in van aaneen gelaste ijzeren afval.

een oeuvre om U tegen te zeggen zoniet…

Wat verder nog een rariteit, een soort pretpark voor geiten

Genietend van een dagje ontspanning.

Onze-lieve-Vrouwekerk, tiens nog al eens gehoord!!! Mannekensvere. (knooppunt 1)

Nadat we de uniebrug oversteken moeten we langs dit statig monument.

Nu gaat de tocht over het fietspad naast de IJzer.

Ongeveer ter hoogte van knooppunt 9 in Nieuwpoort worden de polders voor de vloed beschermt door dit sluizencomplex de Ganzenpoot.

Langs de achterkant van het Albert I-monument fietsen we verder naar knooppunt 12.

Nog getuigen van het oorlogsgeweld dat hier lelijk heeft huisgehouden.

Na knooppunt 12 ligt punt 81 om dit te bereiken dienen we door Westende. Hier de Sint-Laurentiuskerk.

En na knooppunt 81 naderen we weer een dijk, de zeedijk nu en genieten van het golvenspel, een gevoel van vakantie overvalt me. Dat heb ik telkens ik naar de kust kom.

De rotonde één van de opmerkelijkste hotels aan onze kust.

Inmiddels ligt knooppunt 80 ook al achter ons. Het Casino van Middelkerke. Blijkt dat ik in mijn fietskostumeken niet binnen kan. Tja we zullen dan maar op de lotto spelen.

Nu pedaleren we op de dijk, samen met velen die ook het goede weer niet kunnen weerstaan, naar Oostende.

Deze golfbreker lijkt wel een uitstekende rustplaats.

Bij het naderen van knooppunt 52 en Raversijde worden we nog eens aan den oorlog herinnert (museum Atlantikwall).

Eens na Raversijde zijn we snel in Oostende met de mondaine Wellington- hippodroom, ook niet direct voor fietskostumekes.

Ergens zijn er filmopnames, maar deze MK2 van Jaguar kan niet van Morse zijn.

Langs de drie gapers keren we terug naar de zeedijk.

Daar peddelen we lustig door naar knooppunt 1, eerst blijven we even staan om de dansende golven te bewonderen.

We volgen de route door Oostende, oktober is er “foormaand”.

We zigzaggen verder tussen de jachthaven en het dok waar de Mercator ligt aangemeerd. We ronden knooppunt 1 en hier wijken we af. We wijken uit naar knooppunt 3 en laten punt 2 met zijn doortocht van het bos van Oostende (een aanrader) figuurlijk links en letterlijk rechts liggen.

De Lange Nelle (knooppunt 3) wordt ons baken waar we ons op richten.

Het gaat nu langs de kades van de vissershaven die duidelijk een noestige uitstraling hebben, anders dan de jachthaven daarstraks.

Na nog een blik op de skyline van Oostende…

…keren we terug naar de zeedijk richting Bredene en knooppunt 5.

Bij het binnenrijden van Bredene verlaten we de zeedijk en beginnen aan een deel door de villawijken.

Waarna we door velden en bosjes fietsen (knooppunt 5).

Zo gaat het door tot De Haan (knooppunt 6)

Nu fietsen we resoluut de polders in.

We rijgen de knooppunten (7-13) aaneen en arriveren zo in Klemskerke een lieflijk polderdorpje.

Om de route haar naam waardig te houden…

Snellen we langs punten 12 en 26 om ter hoogte van knooppunt 28 opnieuw een dijk,de Groenedijk, op te rijden.

Deze dijkweg loopt langs een kreek en voert ons naar knooppunt 28.

We peddelen tot de samenloop van de vaart en het kanaal Plassendale-Nieuwpoort waar we deze laatste opnieuw eventjes volgen.

Tot knooppunt 29 waar we voor punt 40 kiezen dat ons opnieuw naar de andere oever leidt.

Nu gaat het snel terug naar Oudenburg en het punt waar we deze tocht startten. Na zo’n dikke 70km zit dit fietsavontuur er weer op. En we hebben genoten, er valt wat te beleven op de dijken hier. 9/10 is de quotering zowel voor de Zeedijkroute op zichzelf als met de uitbreiding. Het parcours is steevast vlak en door elke ietwat geoefende fietser te klaren. Eén raad: fiets deze tocht buiten het hoogseizoen.

Enkele interessante links:

Voor een korte beschrijving van deze route en een overzichtelijke kaart: Vlaanderen-Fietsland

Bij toerisme West-Vlaanderen ligt er ook een pak informatie te rapen.

Dan refereer ik nog graag eens naar enkele sites waar ik een boontje voor heb:

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod.

Een streekgenoot op wiens site ik een beetje jaloers ben: Dj!no

Sinds een tijdje volg ik de perikelen van de familie De Coninck op hun blog: Fietsen met de Familie de Koning

31/10/2010 0

Denderende Steden GERAARDSBERGEN

Zaterdag 18 september 2010

We zijn al een week terug thuis uit de Vercors. Dat verlof kunnen we gerust als hoogtestage beschouwen. Er zit veel poeier in onze benen en de drang tot fietsen is groot. Al gans de week wordt zaterdag als de mooiere dag aangekondigd. In mijn schuif licht nog de brochure “Denderende steden“. Dit vierluik wacht op voltooiing. Nu is het gedeelte rondom Geraardsbergen het pittigste. Dit komt ons dan ook goed uit en we aarzelen niet. De fietsen gaan op het dak van ons A-ken en weg zijn wij.

We geraken onze wagen kwijt aan de vesten. De fietsen zijn op een wip van het dak en iets na 14u startten we onze laatste “Denderende Stedentocht”. Langs de Sint-Bartholomeuskerk

en het stadhuis…

…naar de Dender(knooppunt 81). Het lijkt een constante te zijn bij onze Denderende stedentochten, als we van start gaan is er bewolking.

We verlaten Geraardsbergen, op de Oudenaardsestraat fietsen we voorbij het stedelijk kerkhof.

Op weg naar Deftinge staat dit mooi gerenoveerd herenhuis, omringd door een park, midden in de velden. Inmiddels hebben we knooppunt 82 al achter de rug.

Die velden glooien zich naar de einder.

We peddelen rustig voort en genieten van het prachtig kleurenpalet dat de beginnende herfst biedt.

Een paar paarden, hebben vooral aandacht voor elkaar.

Wat later komen we in het mooie landelijke Hemelveerdegem aan. De Sint-Jans-de-Doperkerk.(knooppunt 79)

“Den dikken van Sesjans” kunstwerk van Jan Desmarets.

We verlaten dit mooie dorp via dit kapelletje. Op naar knooppunt 71.

De Gentsesteenweg kent geen stootbanden maar doet het nog met stevig plataanstammen

Allemaal zwart schaap in deze familie. Leuke bende.

Na het kruisen van de vrij drukke N8 in Ophasselt gaat het weer de velden in. Paar paarden II.

Christo was here! Inmiddels volgen we de route naar knooppunt 36

Kapelletje met aanhorigheden.

Deze strobalen dienen dringend binnengebracht, als het al niet te laat is.

Door werken wordt het dorpsplein in Steenhuize wat ontsiert. Maar de Onze-Lieve-Vrouwekerk blijft statig pronken. Steenhuize ligt zo wat halfweg tussen knooppunt 36 en 37.

Langzaam geraken de bloemen uitgebloeid maar hebben toch nog over van hun zomerse uitstraling. (ongeveer ter hoogte van knooppunt 37)

Zo’n 700 meter na knooppunt 37 komen we al bij punt 39 in het pittoreske Sint-Antelinks.

Sint-Ankelinks ligt wat hogerop, dit geeft een mooi zicht op deze prachtige streek.

Knooppunt 43 ligt na 500 meter ook achter ons.

Tussen knooppunt 44 en 95 wordt het parcours gedeeld door zowel de Denderende Steden Ninove- als de huidige Denderende Steden Geraardsbergen-tocht. In Voorde zien we nog de sporen van de storm die afgelopen week woede.

Het fruit in deze boomgaard heeft dan weer zonder teveel schade aan de windstoten weerstaan.

Magirus-Deutz, waar is de tijd dat hij over onze wegen heerste?

Ook vandaag is de Sint-Gertrudiskerk te Appelterre-Eichem een opmerkelijk verschijning in deze tocht. Toch op kerte tijd is dit de tweede keer dat we er voorbijrijden. We blijven dan ook niet lang en fietsen dapper verder.

Opnieuw in de velden en onder een openscheurende bewolking gaat het verder.

Ook de goed onderhouden Wildermolen was onlangs al op het appèl.

Deze keer stoppen we om de Onze-Lieve-vrouwkapel in de Rietstraat te kieken. Er vlak naast wordt een nieuwe woning geboud, het vraagt wat kunstwerk om de bouwmachines aan de lens te onttrekken.

Nog even door de velden…

…en daar komt de ijzeren voetgangersbrug in zicht.(knooppunt 95)

We fietsen nu het jaagpad op van “onzen Dender“.

Deze volgen we langs Zandbergen…(knooppunt 66)

…tot we onder een haag van knotwilgen afslagen naar Grimminge. (knooppunt 67)

Op het dorpsplein trekt het standbeeld (ronduit mooi werkstuk) van Orange I de volle aandacht. Orange I zou de stamvader van het Belgisch trekpaard zijn. Ook het gemeentehuis, nogal smal, is merkwaardig. Kortom de dorpskern van Grimminge heeft iets.

Voor knooppunt 68 fietsen we weg uit het dal door de weidse velden.(knooppunt 68)

Knooppunt 72 ligt bij de Bosberg. Een moedige loper is volop bezig met de beklimming van deze legendarische kuitenbijter. Hier werd er meermaals beslist over winst en verlies van de “Ronde van Vlaanderen“. Meteen zitten we ook in het Raspaillebos. Wij denderen naar beneden.

Langzaam zakt de zon naar den einder. We trachten dan ook een snelheid te ontwikkelen de Ronde van Vlaanderen waardig. De knooppunten 75 en 76 te Atembeke dienen er dan ook snel aan geloven. Normaal gaat het nu naar knooppunt 73 om, dan de Dender volgend, opnieuw in Geraardsbergen aan te komen. Wij verkiezen echter onmiddellijk naar knooppunt 80 te fietsen. Zo missen we wel een mooi stuk Dender tussen Onkerzele en Geraardsbergen .Daarentegen krijgen we een fikse beklimming naar de Oudenberg voor de wielen geschoven.

Op deze andere scherprechter van de Ronde van Vlaanderen staat de prachtige Onze-Lieve-Vrouwkapel. Er is een eredienst bezig, zodoende kunnen we niet eens binnenkijken. We fietsen dan maar verder.

Onder een gouden zonneschijn dalen we af. Het is blijkbaar niet alleen goud dat blinkt.

De afdaling gaat door en we passeren de vesten.

Om ons eindpunt te bereiken.

Enig triomfgeschal is na zo’n prachtige tocht op zijn plaats. Mooi deze tocht krijgt een 9.5/10 een prachtige afsluiter van dit denderend vierluik. Zeker doen deze tocht.

Enkele interessante links:

Denderend Stedentochten:

Lus 1 Dendermonde : Startplaats Centrum Dendermonde – 45 km – vlak – bijna volledig verhard

Lus 2 Aalst :Startplaats Stadspark Aalst – 39 km – vlak – bijna volledig verhard

Lus 3 Ninove : Startplaats Stadspark Ninove- 42 km – vlak tot licht glooiend -verharde en onverharde stukken

Lus 4 Geraardsbergen: Startplaats Denderbrug in het centrum van Geraardsbergen – 46km – heuvelend -bijna volledig verhard

Toerisme Oost-Vlaanderen:

Voor het bestellen van de brochure en een schat aan toeristische informatie over onze provincie.

Wie voor het knooppuntennetwerk valt vindt bij Tour de Frans (de king of knooppunten) een fantastisch aanbod:

Tour de Frans

Iemand die de streek tussen Aalst en Dendermonde door en door kent is:

Dj!no

Sinds een tijdje volg ik de perikelen van de familie De Coninck op hun blog:

Fietsen met de Familie de Koning

14/10/2010 2

Route du Col de l’Allimas (Verlof Vercors september 2010)

Vrijdag 10 september 2010
Ons verlof in de Vercors loopt naar zijn einde. Morgen dient er vroeg uit de veren om alles in te pakken en de meer dan 900 km die ons van huis scheiden te overbruggen. Deze namiddag zakken we af naar de” lac de Monteynard”.

Veerle heeft zin om het deze voormiddag wat kalmer aan te doen. Ik heb echter mijn zinnen gezet op het overwinnen van de Col de l’Allimas. Telkens wij naar het dal rijden komen we dapperen tegen die zich verwoed naar boven trappen. De tocht van gisteren in Trièves met de Col-de-Mens op het menu heeft alleen mijn honger aangescherpt.

Omstreeks half tien laat ik Veerle achter bij haar poezen om als éénzame fietser naar het dal af te dalen.

Onder een prille zon gaat het…

…langs het vakantiedorp “Les Dolomites”en…

…het bureau de tourisme…

…de loop van de Vercors volgend naar Gresse-en-Vercors.

Ere aan de plaatselijke oorlogshelden. Tijdens de tweede wereldoorlog was er hier een verzetsbeweging actief.

Prachtige kerk, ze lijken er hier in de streek een patent op te hebben.

Ik daal verder af en fiets langs deze houtzagerij.

De Vercors blijft nog even mijn metgezel.

In Maninaire krijg ik een mooi zicht op A51 die hoog boven de streek uittorent.

Deze mooie boerderij kruis ik in Grisail.

In Saint-Paul-lès-Monestiers fiets ik tot aan de dorpskerk en vandaar gaat het terug.

Ik gun mij nog één keer een stop om de boerderij van daarjuist nog eens te kieken, nu vanuit een andere hoek. Daarna gaat het zonder stoppen terug naar omhoog.

Gedurende 14km wordt het zwoegen en zweten. Er dient een hoogte verschil van +/- 547 hoogtemeters bedwongen. Honderd keer heb ik een andere houding gezocht. Geregeld heb ik van versnelling moeten veranderen, er zitten echt een paar super venijnige stukken in het traject. Maar na een klein uurtje is het zover. Ik heb de Col de l’Allimas er onder gekregen.

Ik blaas even uit en neem ruim de tijd om van het mooie landschap te genieten.

Er is aan vermoeide klimmers gedacht. Mooi!

Nog een mooie beloning voor de geleverde inspanning. Mont Aiguille laat zich van hier goed bewonderen.

Nu dient er opnieuw rechtsomkeer gemaakt.

Gresse-en-Vercors ligt zo’n 3km terug. L’Auberge Buissonnière, leuke herberg waar je éénvoudig maar zeer lekker kan eten.

Na een fractie van tijd kom ik nu in onze gîte aan.

Aan de “Lac-de-Monteynard” geniet ik van een verdiende rust. Stilletjes aan beseffen we dat dit de laatste mooie momenten zijn van een super geslaagd verlof. In de Vercors mogen ze zeker zijn, ze zien ons nog terug.

07/10/2010 0

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: